- - - - { ο Ά γ ν ω σ τ ο ς Υμηττός } - - - - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

quote:

---

Dying_Incubus:
Επιπλέον, θεωρώ πως τον προσωπικό μας Γολγοθά τον ανεβαίνουμε όλοι μας, είτε πιστεύουμε σε κάποιον Θεό (όπως κι αν τον ονομάζουμε) είτε όχι.
Είτε είμαστε Χριστιανοί, είτε Δωδεκαθεϊστές, είτε άθεοι.

---

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι "κατα εικόνα και ομοίωση Θεού" οπότε δέν έχω κανέναν λόγο να μήν συγχαρώ αυτή την εξαίρετη λογική.
Ο Ιησούς μας ονομάστηκε "Υιός ανθρώπου" πάνω στα δικά του βασανιστήρια κράτησε στους ώμους του την σωτηρία του οποιουδήποτε ανθρώπου.
Έτσι ο καθένας μας ξεχωριστά βιώνει έναν καθημερινό Γολγοθά προκειμένου να πετύχει την λύτρωση της ψυχής του. Τα βάσανα της ζωής μας εμψυχώνουν, μας κάνουν ισχυρούς χαλκέντερους ανθεκτικότερους ισχυρότερους. Προσεγγίζουμε καλύτερα τον σωστό τρόπο ζωής, την αλήθεια, ερχόμαστε ένα βήμα περισότερο προς τον Θεό.
Μαθαίνουμε τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς, την αγάπη στον πλησίον, την ευγνωμοσύνη στον ευεργέτη, την βοήθεια όπου χρειάζεται ο συνάνθρωπος και πολλά άλλα.

οπως και να εχει κατα τη δικη μου γνωμη ο τιτλος και μονο είναι πολυ προσβλητικος και θα παρακαλουσα τους συντονιστες να τον αλλαξουν.

οσο κανουν οι μητερες σας/μας ρουσφετια αλλο τοσο κανει και η παναγια!

μη μπερδευτετε τα αμυγδαλα με τα στραγαλια.

ελεος ρε παιδια, λες και κατεβηκατε απο αλλο πλανητη!
αντι να λετε δοξα το θεο που γεννηθηκατε ελληνες και εχετε τη δυνατοτητα να γνωρισετε την αληθεια.

ολοι οι αγιοι πια ειναι απατες!
ολα τα θαυματα που εχουν γινει ειναι απατεωνιες!
τοσα χρονια πολεμουν την ελλαδα, δεν αναρωτηθηκατε για ποιο λογο?

μην εθελοτυφλείτε, αν ειναι δυνατον ρε παιδια
δε μπορει να ειμαι η μοναδικη που της εχουν συμβει στην οικογενεια πολλα, μηπως δε θελετε να τα αποδεχτειτε?

διαφορετικα δε μπορω να καταλαβω προς τι τοση αρνηση
φωναζει απο μονη της η αληθεια

ΛΕΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΣΕ ΘΕΟ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΑΘΕΟΙ. ΚΑΙ ΘΑ ΑΚΟΥΤΕ ΓΙΑ ΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΛΕΤΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΚΑΙ ΘΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΤΙ ΛΕΓΑΤΕ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΤΑΝΟΗΤΕ. ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΑΙ ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΩΡΑ ΑΠΛΑ ΣΑΣ ΛΕΩ ΟΤΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ. ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ, ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΟ ΣΑΣ, ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΕΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΝΕ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ.Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΓΕΙΤΟΝΑ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΓΕΙΤΟΝΑ, ΠΑΤΕΡΑ ΝΑ ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ, ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΤΥΨΕΙΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΕ ΘΕΟ. ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΔΙΟΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΔΑΚΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ. ΓΙΝΕΤΕ ΑΘΕΟΙ ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΑΚΟΜΑ. ΕΓΩ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΑΘΕΟΣ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΩ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Να 'στε όλοι καλά...

quote:

---

οχι αλλο καρβουνο
οχι αλλο καρβουνο
οχι αλλο καρβουνο
οχι αλλο καρβουνο

---

Χμμμ!
Αγαπητέ gigenis σε διαβεβαιώ πως το κάρβουνο από μόνο του δε μπορεί να βλάψει κανέναν.
Αυτό που βλάπτει είναι η φωτιά που το ανάβει...

Αγαπητέ christos_ts, καλώς ήλθες στις Συζητήσεις μας.
Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να σε συγχαρώ για το ενδιαφέρον που δείχνεις προς τους συνανθρώπους σου.
Είναι πολύ ευχάριστο από όπου κι αν πηγάζει.

Η εποχή μας είναι όντως δύσκολη, η κατάσταση όμως δεν είναι μη αναστρέψιμη ούτε τόσο άσχημη.
Ας πιστεύουμε λοιπόν όπου πιστεύουμε από αγάπη προς αυτό κι όχι από έναν τελεολογικό φόβο.

Σημασία άλλωστε δεν έχει που πιστεύουμε.
Σημασία έχει το τι επιδράσεις έχει αυτό επάνω μας.

quote:

---

Έτσι ο καθένας μας ξεχωριστά βιώνει έναν καθημερινό Γολγοθά προκειμένου να πετύχει την λύτρωση της ψυχής του. Τα βάσανα της ζωής μας εμψυχώνουν, μας κάνουν ισχυρούς χαλκέντερους ανθεκτικότερους ισχυρότερους. Προσεγγίζουμε καλύτερα τον σωστό τρόπο ζωής, την αλήθεια, ερχόμαστε ένα βήμα περισότερο προς τον Θεό.
Μαθαίνουμε τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς, την αγάπη στον πλησίον, την ευγνωμοσύνη στον ευεργέτη, την βοήθεια όπου χρειάζεται ο συνάνθρωπος και πολλά άλλα.

---

Αγαπητέ snoopy, αναφέρεις:

quote:

---

Έτσι ο καθένας μας ξεχωριστά βιώνει έναν καθημερινό Γολγοθά προκειμένου να πετύχει την λύτρωση της ψυχής του. Τα βάσανα της ζωής μας εμψυχώνουν, μας κάνουν ισχυρούς χαλκέντερους ανθεκτικότερους ισχυρότερους. Προσεγγίζουμε καλύτερα τον σωστό τρόπο ζωής, την αλήθεια, ερχόμαστε ένα βήμα περισότερο προς τον Θεό.
Μαθαίνουμε τον σωστό τρόπο συμπεριφοράς, την αγάπη στον πλησίον, την ευγνωμοσύνη στον ευεργέτη, την βοήθεια όπου χρειάζεται ο συνάνθρωπος και πολλά άλλα.

---

Αυτό είναι και το νόημα!
Οι διάφορες δοκιμασίες που βιώνουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας να μας αφήνουν ένα ηθικό δίδαγμα και να μας επανατροφοδοτούν με δύναμη.
Άλλωστε ο δρόμος προς τη λύτρωση μας είναι δύσβατος, τραχύς και σίγουρα μας επιφυλάσσει με πολλές δοκιμασίες.
Το θέμα είναι πως θα τις αντιμετωπίσεις και τι μπορείς να εισπράξεις από αυτές.

Αν εσένα στην προσωπική σου πορεία προς τη λύτρωση της ψυχής σου σε βοηθάει η πίστη σου στον Ιησού και τον Χριστιανικό Θεό γενικότερα, τότε καλά κάνεις κι εναποθέτεις την πίστη σου εκεί.
Αρκεί φυσικά να αναγνωρίσεις το ίδιο δικαίωμα και σε όσους επιθυμούν να εναποθέτουν κάπου αλλού την πίστη τους ή και πουθενά...

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Dying_Incubus:
Αρκεί φυσικά να αναγνωρίσεις το ίδιο δικαίωμα και σε όσους επιθυμούν να εναποθέτουν κάπου αλλού την πίστη τους ή και πουθενά...

---

Ασφαλέστατα φίλτατε Dying_Incubus.
Ποτέ δέν κατηγόρησα την πίστη κανενός, άσχετα με το εάν εγώ πιστεύω στον Ιησού Χριστό με όλη μου την ψυχή γεγονός που με έχει βοηθήσει πιστεύω σημαντικά. Εγώ είμαι αυτός που θα το κρίνω άν με έχει βοηθήσει η όχι, το μόνο που δέν δέχομαι είναι να βγαίνουν κάποιοι απρόσωπα και να κατακρίνουν την πίστη μου.
Αλλά πάντοτε η πίστη βοηθάει, η πίστη σώζει μας βγάζει απο τα αδιέξοδα έστω και ψυχολογικά.

quote:

---

gigenis :οχι αλλο καρβουνο

---

ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ gigenis ?
ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ Dying_Incubus.
ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΧΩΡΙΣ ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΚΙΝΔΥΝΟ

Εάν δεν σου μίλαγαν φίλτατε για τον Θεό που αντιλαμβάνεσαι, θα έλεγες τα ίδια? Εάν μεγάλωνες ακούγοντας ότι Θεός εστί η Μητέρα Φύση, θα έλεγες τα ίδια? Εάν μεγάλωνες λαμβάνοντας διδασκαλίες ότι ο Θεός είναι η απάντηση των αδαών για το Άγνωστο της Φύσης, θα έλεγες τα ίδια?

Θα έλεγες τα ίδια ή θα μαχόσουν υπέρ των «Θεών/Θεού» που είχες πληροφορηθεί?

Για πες μας….

christos_ts:
«..ΚΑΙ ΑΝ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΤΑΙ ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΑΥΤΗ Η ΩΡΑ ΑΠΛΑ ΣΑΣ ΛΕΩ ΟΤΙ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ…»

Γιατί μου θυμίζει την Αποκάλυψη του Ιωάννη…..

christos_ts:
«….ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΟ ΣΑΣ, ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΑΦΙΣΕΙ ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΑ…»

Δεν φαντάζομαι να έχεις κανένα………….2012 κατά νου φίλτατε??

Σε κάθε περίπτωση, πόλεμοι και φτώχεια (πνευματική και υλική..) υπήρχε ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ. Είτε «ήρθε», είτε «έρχεται», είτε….δεν ξέρω και’γω τι άλλο!!

Ξέρεις, η μοιρολατρία δεν είναι γόνιμη οδός….

christos_ts:
«Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΓΕΙΤΟΝΑ ΝΑ ΚΛΕΒΕΙ ΓΕΙΤΟΝΑ, ΠΑΤΕΡΑ ΝΑ ΒΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΚΟΡΗ..»

Να σου θυμίσω φίλτατε ότι η κοινωνία ήταν ΑΝΕΚΑΘΕΝ βυθισμένη στην διαφθορά. Σε αντίθεση με άλλες εποχές και κοινωνίες ωστόσο, υπάρχει πρόοδος μεγάλη ένεκα ΓΝΩΣΗΣ και απαγκίστρωσης από μοιρολατρία και καταπάτηση της Δημοκρατίας.

Όλα αλλάζουν αγαπητέ. Οι άνθρωποι, τα οράματα τους, οι Θεοί τους….

christos_ts:
«ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΔΑΚΡΙΖΕΙ, ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΔΑΚΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ.»

Ο Θεός, εφόσον έτσι το θέτεις, μπορούσε κάλλιστα ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ και να αλλάξει πράξεις και πρακτικές. ΠΡΟΣ ΤΙ η δήθεν «ελευθερία των ατόμων» και τα «δάκρυα του Θεού» από την στιγμή που……ο ίδιος ο Θεός που απλά είναι θεατής θα έρθει λίγο αργότερα να κρίνει και να καταδικάσει???

Προς τι το παιχνίδι και η αναμονή, εφόσον ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ??

Τι πρόκειται άραγε να προσφέρει η επέκταση του χρόνου αναμονής στον Θεό? Και τελικά, ΤΙ ΕΧΕΙ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΕΙ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΑΠΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΤΕΛΗ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ?

Μήπως έχουμε ΥΠΟΒΙΒΑΣΕΙ την έννοια του θεού σε έναν εξαιρετικά φιλοπαίγμων θεατή?

quote:

---

ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ gigenis ?
ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ Dying_Incubus.
ΤΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ ΧΩΡΙΣ ΦΩΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΚΙΝΔΥΝΟ

---

Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του

quote:

---

Τι είναι αυτό που πιστεύεις πως η Παναγία δίνει στην ανθρωπότητα και είναι ανώτερο του Χριστού ή των Αγίων;
Είναι κατα την αποψή σου κάτι που συμβολίζει στις καρδιές των ανθρώπων κάτι που έχουν ανάγκη προκειμένου να αντέχουν τις αντιξοότητες ή είναι θέμα κάποιας ανώτερης δύναμης που πιστεύεις πως έχει απο τα υπόλοιπα πρόσωπα της πίστης;

---

Η ΔΙΤΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Σε κάθε εξελιγμένη θρησκεία, μπορεί ο παρατηρητής να διαπιστώσει δύο βασικές λειτουργίες. Η πρώτη λειτουργία, αφορά τη διαχείριση της συνείδησης του πιστού και η δεύτερη, την κοινωνία της άνωθεν αλήθειας (εξ αποκαλύψεως, ή εξ εμπνεύσεως).

Η διαχείριση της συνείδησης, είναι ο τομέας στον οποίον παρατηρείται εκείνη η συνύπαρξη του βέβηλου και του ιερού, που πάντοτε θα αναστατώνει και θα προκαλεί τις αντιδράσεις των αρνησίθρησκων, αλλά και που χωρίς αυτήν την συνύπαρξη, η θρησκεία δεν θα αποτελούσε μια μαζική κοινωνία ανθρώπων, αλλά μια θνησιγενή σέκτα.

Στο κατώτερο επίπεδο της διαχείρισης της συνείδησης, απαντά κανείς την εξαγορά του θείου, την δεισιδαιμονία των απαίδευτων, την προβολή των ιδιοτελών επιθυμιών και όλα εκείνα που εντάσσουν την θρησκευτική λειτουργία σε μια δεδομένη κοινωνική τάξη πραγμάτων. Στο ανώτερο δε, επίπεδο της λειτουργίας αυτής, βρίσκεται η προετοιμασία του πιστού για την αποκάλυψη και την μυστική εμπειρία.

Μία από τις ιδιότητες της συνείδησης που καλείται η θρησκεία να διαχειριστεί, είναι ο θαυμασμός. Ένας μεγάλος ευρωπαίος μυστικός, ο Σαιν Μαρτέν, τον είχε χαρακτηρίσει «τροφή της ψυχής που πηγάζει από το Θεό» - ας τον δούμε όμως, αυτόν τουλάχιστον, χωρίς μυστικιστική προδιάθεση: Είτε μιλάμε για τη λατρεία του ποδοσφαιριστή, είτε για τη λατρεία της ωραίας ηθοποιού, είτε για τον άγιο, το στρατηλάτη, το σολίστα, τον επαναστάτη, ο θαυμασμός που φθάνει μέχρι τη λατρεία, έχει την ίδια ειδωλοποιό λειτουργία. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να αναρωτηθεί: «Τι είναι αυτό που θαυμάζει ο λάτρης; Το αντικείμενο της λατρείας του καθεαυτό; Την προσδοκία ενός προτύπου που του ξυπνά η δράση του; Ή μία δική του προβολή πάνω στον άνθρωπο-είδωλο;

Είναι η ειδωλολατρεία αυτή, μία ακόμη πλάνη που αρκεί μία άστοχη κίνηση του ειδώλου για να τη διαλύσει, ή μήπως ενέχει στοιχεία πραγματικά; Βλέπουμε στον τραγουδιστή κάποια αρετή που θα θέλαμε να είχαμε οι ίδιοι, ή θαυμάζουμε εκείνο που όντως τον έχει προικίσει η φύση του; Είναι ο ειδωλολάτρης θαμπωμένος απλώς από μία πλαστή εικόνα, ή μήπως λειτουργεί μέσα του εκείνο το πνευματικό στοιχείο που διακρίνει το «καλό λίαν», όπου αυτό εμφανίζεται; Και αν όντως συναντούμε, ιδιαίτερα στις μέρες μας, μία ειδωλολατρεία κατασκευασμένη από image-makers, μήπως υπάρχει και κάποια άλλη που βασίζεται σε μία πραγματική εσωτερική θέαση και η οποία, έστω, μεγεθύνει το αξιοθαύμαστο στοιχείο στα όριά του;

Η αρχαία ελληνική θρησκεία υπήρξε εξόχως ειδωλολατρική, με δύο τρόπους που αντανακλούν και τα δύο ακραία επίπεδα της διαχείρισης του θαυμασμού: Από τη μία έχουμε την ανακήρυξη κάποιων ανθρώπων σε είδωλα (ο αθλητής που λατρεύεται ως ημίθεος, η πόρνη που αποτελεί το μοντέλο της Αφροδίτης) και από την άλλη, την αναγνώριση ότι κάποιοι άνθρωποι ενσάρκωσαν στη ζωή τους, ιδέες και αρετές υπεράνθρωπες. Μία Ωραία Ελένη, θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει αποτελέσει το πρότυπο για την προβολή της Θεάς Αφροδίτης στο στερέωμα των ειδώλων – ύστερα όμως από την προβολή αυτή, η κάθε γυναίκα που θα ενσάρκωνε την ομορφιά σε απόλυτο βαθμό, αλλά και τα αγάλματα, ή οι ύμνοι που θα την αποτύπωναν, θα αναγνώριζαν την πηγή της ύπαρξής τους στην Θεά και όχι στην γυναίκα.

Εάν ο κάθε άνθρωπος είχε μία συγκεκριμένη αρετή και μπορούσαν οι ομοειδείς αρετές να συγκριθούν μεταξύ τους, τότε θα μπορούσε κανείς να σκιαγραφήσει και μία εσωτερική ιεραρχία των ανθρώπων. Αυτό, συνέβη όντως σε κάποιο βαθμό όπως θα ήταν και φυσικό – η ανάπτυξη ωστόσο του δημοκρατικού ιδεώδους εμπόδισε την κατάχρησή του. Ο κάθε άνθρωπος είχε δικαίωμα να επιλέξει το πρότυπό του και να συν-μορφωθεί προς αυτό, ο κάθε άνθρωπος είχε δικαίωμα να αποτελέσει πρότυπο για κάποιον άλλον.

Στη θετική της όψη, η ειδωλολατρεία προβάλλει το ιδεώδες σε ανθρώπινη, υλική μορφή, να εμπνέει και να αποτελεί πηγή θαυμασμού. Στην αρνητική της όψη, το είδωλο μπορεί να ζει εις βάρος του λάτρη του, στερώντας του ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Μία κοινωνία χωρίς είδωλα, χωρίς θαυμασμό, είναι κοινωνία χωρίς έμπνευση, ανίκανη να αναμένει μία αποκάλυψη. Και μία κοινωνία, όπου τα είδωλα, αυτονομημένα, αξιώνουν την συμμόρφωση των ανθρώπων προς αυτά, είναι μία αντιδραστική κοινωνία, που παραβιάζει το δεύτερο στοιχειώδες δικαίωμα του ανθρώπου – εκείνο της προσωπικής ανάπτυξης και εξέλιξης.

Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Η εμφάνιση των οπαδών του Ιησού στο ιστορικό προσκήνιο, δεν είχε τον χαρακτήρα θρησκείας. Ο Ιησούς των Ευαγγελίων δεν είναι ο ιδρυτής μιας θρησκείας, αλλά ο θεμελιωτής μιας κοινωνίας ανθρώπων – αν θέλεις, μιας Εκκλησίας. Αν είχε ο Χριστός πρόθεση να ιδρύσει μία ακόμη θρησκεία, θα προσδιόριζε δόγματα, ιερούς κανόνες, μυστήρια, τελετές και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που απαντούμε σήμερα στον χριστιανισμό, γνωρίζοντας ότι θεσμοθετήθηκαν πάρα πολύ αργότερα.

Στην εσωτερική λειτουργία των χριστιανικών κοινοτήτων μετά τον θάνατο του Ιησού, όπως απαντάται στην Καινή Διαθήκη, βάραινε η προσμονή της θριαμβικής επανεμφάνισής του στον κόσμο. Την βεβαιότητα των μαθητών του, αλλά και του Παύλου, του «αποστόλου των εθνών», γιγάντωναν οι ίδιες οι υποσχέσεις του Ιησού για επιστροφή του πριν την πάροδο μιας γενεάς, αλλά και οι αναφορές του για τα σημεία που θα την συνόδευαν – οι λιμοί, οι πόλεμοι, η εμφάνιση των πρώτων αιρέσεων.

Η μεταστροφή δεν έγινε μέσα σε μια νύχτα βεβαίως, αλλά δεν υπήρξε ολιγώτερο οδυνηρή. Ο Ιησούς, ήταν φανερό πως δεν εσκόπευε να επιστρέψει – τουλάχιστον, όχι σύντομα. Τα θαύματα και οι εκδηλώσεις της Πεντηκοστής υποχώρησαν. Και οι ηγέτες της Εκκλησίας, εκλήθησαν να διαχειριστούν προβλήματα και ερωτήματα που ετίθεντο επιτακτικά, χωρίς να διαθέτουν τις απαντήσεις. Είναι η εποχή, που οι κοινότητες των χριστιανών, αρχίζουν να οικοδομούν τον Χριστιανισμό: Τη χριστιανική θρησκεία, με τους δικούς της μηχανισμούς διαχείρισης της συνείδησης.

Οι ηγέτες της Εκκλησίας, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την αμείλικτη επίθεση του Χρόνου, αναγκάστηκαν να ακουμπήσουν στην μεγάλη αρχαία θρησκευτική παράδοση, που τόσο πολύ απαξίωσαν οι προκάτοχοί τους: Στη συμβολική που υπαινισσόταν το νόημα, στη διήγηση και το μύθο που εξήπτε τη φαντασία, στην τέχνη και τη φιλοσοφούσα θεολογία που προκαλούσε το θάμβος, στην Ιερωσύνη που κανοναρχούσε τον Λόγο. Στη θέση δε, του παλαιού «παραπετάσματος που εσχίσθη», οικοδομήθηκε σιγά-σιγά, ένα νέο.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΩΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΩΣ ΑΙΤΗΜΑ

Η Παναγία και η απότιση σεβασμού σ’ αυτήν, απουσιάζει από την Καινή Διαθήκη. Η οικοδόμηση της χριστιανικής θρησκείας ωστόσο, δεν θα μπορούσε παρά να σκοντάψει στο πρόσωπό της και να το αναδείξει. Όχι μόνον διότι τα νέα πλήθη πιστών που προέρχονταν από τις παλαιές θρησκείες, θα αναζητούσαν μία θηλυκή μορφή στην ιεραρχία της χριστιανικής αγιότητας, όχι μόνον ένεκα των ιδιοτήτων που κατέχει ο υιός της ως κεντρική μορφή της νέας πίστης, αλλά και εξ αιτίας μιας εγγενούς αδυναμίας του χριστιανικού δόγματος, να καταφέρει την αντιστοίχησή του στο πεδίο της μορφής: Σε απλά ελληνικά, αυτό σημαίνει ότι ο Θεός του χριστιανισμού προερχόταν από την παλιά πατριαρχική ιουδαϊκή θρησκεία και είναι άνδρας, όπως και ο υιός του – με ό,τι μπορούσαν τα δεδομένα αυτά να συνεπάγονται.

Ο νέος νόμος, είναι ο νόμος της Αγάπης και κεντρικό μήνυμα του χριστιανισμού είναι ο «θρίαμβος» του αγαθού στον κόσμο, δια της ήττας, αν όχι και της συντριβής. Ο Ιησούς δεν είναι ο Μεσσίας απόγονος του Δαυίδ που κατατροπώνει τους εχθρούς του Ισραήλ και τον Διάβολο που τους υποκινεί, δεν είναι εκείνος που εγκαθιστά την Βασιλεία των Ουρανών επί της γης, ούτε εκείνος που επιστρέφει στον Παράδεισο με το σπαθί του, νικώντας το Χερουβείμ που του φράζει την είσοδο. Ο Χριστός, εισάγει για πρώτη φορά στην ιστορία, τη φόρμουλα του θριάμβου δια της εκουσίας συντριβής, ένεκα της αγάπης. Αυτή είναι και η ερμηνεία που δίδεται στην μωσαϊκή εντολή για περιτομή των Εβραίων και βεβαίως στις νύξεις του Χριστού για τους ευνουχίσαντες εαυτούς χάριν της Βασιλείας των Ουρανών. Αν κάτι τέτοιο ωστόσο, είναι εφικτό για μια σύντομη, ή έστω, χρονικά προσδιορισμένη περίοδο, το αποτέλεσμα μιας γενικευμένης εφαρμογής της φόρμουλας θα ήταν καταστροφικό: Διότι ο άνδρας «ευνούχος», αναιρεί την ίδια του τη φύση ως δημιουργού.

Η άδολη και διάπλατη Αγάπη, για τον άνδρα είναι μεν τελείωση, αλλά για την γυναίκα είναι αφετηρία – στη δε, περίπτωση της Μητέρας, είναι Αρχέτυπο.

Η απορρόφηση της βίας, η παραίτηση από τη διεκδίκηση, η αλληλοπαραχώρηση, δεν είναι δυνατόν να συλληφθούν από την ανθρώπινη συνείδηση ως ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον Θεό-Πατέρα (πόσο δε μάλλον, όταν αυτός έχει ήδη μία καταγεγραμμένη πολεμική προϊστορία ως εβραϊκός Γιαχβέ), ούτε βεβαίως από τον μοναδικό του Υιό, ο οποίος, μπορεί να ήταν ο «τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος» της χριστιανικής Δογματικής, αλλά σίγουρα δεν ήταν σαν εμάς. Ο Πατέρας μπορεί να αποδέχεται, η Μητέρα όμως συνηγορεί. Ο Πατέρας μπορεί να συγχωρεί παραμερίζοντας το αίσθημα της Δικαιοσύνης του, η Μητέρα όμως συμπάσχει και συμμερίζεται αδιαλείπτως.

Η αγάπη του Θεού Πατέρα και η αγάπη του Χριστού, είναι κατ’ αρχάς απροσπέλαστες από την ανθρώπινη συνείδηση και αποτελούν στόχο κατάκτησής της. Το «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» του Εσταυρωμένου, προϋποθέτει μια ΘΕΑΣΗ, χωρίς την οποία, η συγχώρεση παραμένει ανοικοδόμητη. Το Άγιο Πνεύμα, το πρόσωπο της Τριάδος που διερμηνεύει τον Λόγο, αποτελεί ένα μυστήριο καθεαυτό. Μένει λοιπόν η αγάπη ως ψυχική λειτουργία - και το μόνο ανθρώπινο ον που θα μπορούσε να την ενσαρκώσει και να την κοινωνήσει σε υπέρτατο βαθμό, θα ήταν μια γυναίκα. «Ευλογημένη εν γυναιξίν» και μάλιστα με την επιβεβαίωση των αγγέλων προβάλλει στη βιβλική διήγηση η Παναγία.

Μπορεί για τους θεολόγους και τους χριστιανούς ιερείς η αγάπη να είναι «εντολή», οι άνθρωποι όμως γνωρίζουμε όμως ότι η αγάπη είναι κατάσταση και βίωμα αντιληπτό με το σώμα. Η αγάπη μπορεί να έχει χίλιες δύο πνευματικές παραμέτρους, μπορεί να μην είναι ένα απλό συναίσθημα, αλλά δεν υφίσταται χωρίς ψυχικό περιεχόμενο. Δεν είναι θεώρημα, δεν είναι μια καινούργια λέξη το νόημα της οποίας μένει να αναζητηθεί. Υπάρχει, υφίσταται - κι αν κάτι μπορεί η περιπέτεια της ζωής να εξερευνήσει, είναι το τελείωμά της. Η Παναγία, είναι η μήτρα της αγάπης, ή, σε εκκλησιαστικούς ποιητικούς όρους, «ο θρόνος της».

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΩΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ

Αν η Εύα δημιουργήθηκε από το σώμα του Αδάμ, ο Ιησούς, μη έχοντας φυσικό πατέρα, διαμορφώθηκε πλήρως σαρκικά, από το σώμα της Παναγίας. Αν ο Λόγος γέννησε «εν αρχή» την ύλη, στην ανθρώπινη ιστορία, είναι αυτή η εξαγνισμένη ύλη και ψυχή που κυοφορεί και τελικώς, φανερώνει το Λόγο. Στο στερέωμα των ειδώλων της χριστιανικής παράδοσης που βασίζεται στο κοσμικό δράμα της θείας γέννησης στον κόσμο, η Παναγία δεν θα μπορούσε παρά να κατέχει την κεντρική θέση – πάντα όμως με ένα βρέφος στην αγκαλιά της.

Τα παραπάνω, μοιραία οδηγούν και στην ταύτιση της Εκκλησίας με την Παναγία, σε συμβολικό επίπεδο. «Ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναικός, όπως ο Χριστός η κεφαλή της Εκκλησίας» αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. Η Εκκλησία είναι η «νύφη του Χριστού», μια θηλυκή οντότητα σε σχέση με το Χριστό και τον Πατέρα του, μία εύφορη γη, που αγκαλιάζει, κρύβει στο μυχό της το σπόρο του μεγάλου Σπορέα και τον κυοφορεί μυστικώς μέχρι την εμφάνισή του στο φως της ημέρας. Και στο απόλυτο του θείου Θελήματος, η Παναγία αντιπαραβάλλεται ως απόλυτη Δεκτικότητα.

Στην αδυναμία του χριστιανού να πραγματώσει το ιδεώδες του Υιού του Ανθρώπου, η εικόνα της Παναγίας με το βρέφος στην αγκαλιά είναι μια εικόνα ελπίδας, όπως εικόνα ελπίδας αποτελεί η λειτουργία της Μητέρας Γης που αδιαλείπτως δίνει ζωή στα σπαρτά, από τα οποία τρέφονται τα ζώα και ο άνθρωπος, ανεξαρτήτως από τη δική του συμπεριφορά απέναντί της. Την εικόνα της αδιατάρακτης αυτής και γαλήνιας οντότητας, είχαν ήδη προσωποποιήσει οι αρχαίοι στην εικόνα της Θεάς Δήμητρας – της πιο κοντινής προς την Παναγία θεότητας του αρχαίου κόσμου. Ο πόνος της Δήμητρας για το χαμό της Κόρης της, δεν διαφέρει από εκείνον της Παναγίας, μόνον που ο έλληνας μυθολόγος, δεν διανοήθηκε να την αναβιβάσει στο αξίωμα της Μητέρας του Θεού. Το διανοήθηκε ο Αιγύπτιος, στο πρόσωπο της Ίσιδος - μιας θεότητας ωστόσο, αρκετά εξελιγμένης διανοητικά ως φορέα της Σοφίας, για να θεωρηθεί το πρωτότυπο της Παναγίας, όπως πολλοί εικάζουν. Θα έλεγε ωστόσο κανείς, ότι στο πρόσωπο της Μάνας του Χριστού, οι δύο αρχαίες θεότητες συναντώνται.

Δεν είναι οι μόνες ωστόσο. Η Παναγία ως Stella Matutina, «αστέρας του πρωινού», αντανακλά τους απόηχους της Ουρανίας Αφροδίτης και ως «η πλατυτέρα των Ουρανών», την Ψυχή του Κόσμου. Εστεμμένη ως «Παντάνασσα» παραπέμπει στην Ήρα την μητέρα των Θεών, ως προστάτης του οικογενειακού βίου, διαιωνίζει την πρότερη ιδέα της Εστίας. Για τους εξοικειωμένους με την εβραϊκή, περί δημιουργίας, διήγηση, η Παναγία είναι η νέα Εύα, η μητέρα της αποκατεστημένης ανθρωπότητας, όπως η Εύα ήταν η μητέρα της παλαιάς. Και ως Εκκλησία, η Παναγία είναι η «νύμφη του Χριστού», του «νέου Αδάμ», όπως η Εύα ήταν η νύμφη του παλαιού. Στη λαϊκή θρησκεία, η Παναγία λαμβάνει πληθώρα μορφών σχετιζόμενων με τη Φύση: Είναι η Παναγιά η Γοργόνα, η Rosa das Rosas, η Κυρά των Ανέμων, με ζωνάρι της το ουράνιο τόξο.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ

Μία εγγενής αδυναμία του ιστορικού χριστιανισμού, είναι η χρήση μιας φόρμουλας δανεισμένης από θρησκείες με διαφορετική στόχευση. Οι Αρχαίοι δεν είχαν πρόβλημα να προβιβάσουν στην ιεραρχία των όντων, ανθρώπους που διακρίνονταν για μία συγκεκριμένη αρετή, ασχέτως των υπολοίπων τους αδυναμιών. Η πληθώρα των αρετών, των αντικειμένων του θαυμασμού, έβρισκε το αντίκρισμά της σε ένα διαρκώς εξελισσόμενο πολυθεϊστικό Πάνθεον, υπό την υψηλή εποπτεία δώδεκα θεοτήτων που αντικατόπτριζαν βασικές και υπαρκτές ανθρώπινες ποιότητες. Την εξουσία των δώδεκα, αμφισβητούσε ενδεχομένως η παρουσία του Διονύσου, χωρίς ωστόσο η δράση του να ξεπεράσει τα όρια ενός modus viventi, θεσμισμένου σε προϊστορικές εποχές. Η φύση ωστόσο του Χριστιανισμού, ως μονοθεϊστικής θρησκείας, δεν μπορούσε παρά να είναι διαφορετική.

Εκ πρώτης όψεως, το πρόβλημα της πληθώρας των αρετών, θα μπορούσε να ξεπεραστεί, θεωρουμένου ως πηγής τους, του ενός και μοναδικού Θεού. Από την άλλη ωστόσο, ούτε η διάρθρωση της Εκκλησίας, ούτε η διάρθρωση των χριστιανικών κοινωνιών, ισοκατένειμαν τις αρετές αυτές. Η γυναίκα ήταν αποκλεισμένη από όλες τις βαθμίδες της ιεροσύνης. Οι αρετές στις οποίες μπορούσε να έχει δικαίωμα, ήταν αδιαμφισβήτητα η σεμνότητα και η σωφροσύνη, αλλά όχι η παρρησία ή η πολυπραγμοσύνη. Κι αν κανείς οφείλει να δεχθεί ότι η θέση της γυναίκας στις προχριστιανικές κοινωνίες δεν ήταν ουσιωδώς καλύτερη, θα πρέπει εξίσου να ομολογήσει ότι επί αιώνων χριστιανισμού, δεν σημείωσε ουσιαστικά βελτίωση.

Στην προσπάθεια διατήρησης κάποιας ισορροπίας, το σύμβολο της Παναγίας επιβαρύνθηκε και με ιδιότητες, από τις οποίες το ιστορικό ή διηγηματικό πρόσωπο της Μαριάμ, απείχε παρασάγγας. Στις δύσκολες στιγμές της μετα-Κωνσταντίνειας Εκκλησίας, δυτικής και ανατολικής, η Παναγία ανακηρύχθηκε σε «υπέρμαχο στρατηγό», πολέμαρχο Αθηνά και Άρτεμη, συμβολίζοντας στη Δύση την μαχόμενη εκκοσμικευμένη Εκκλησία και στην Ανατολή την μαχόμενη σύζυγο του Αυτοκράτορα. Οφείλουμε ωστόσο να διαπιστώσουμε ότι στη συνείδηση του χριστιανικού πληρώματος, δεν ήσαν οι ανδρικές αυτές ιδιότητες που επεκράτησαν, αλλά οι παραδοσιακές μορφές της γαλήνης και της συμπόνιας. Και σίγουρα, το κενό στην αντιστοίχηση του πανθέου των ειδώλων με εκείνο μιας ενδεχόμενης εξελιγμένης κοινωνίας, εξακολουθούσε να παραμένει: Σε ποιο σύμβολο, σε ποια προστάτιδα αγία θα μπορούσε να αναβλέψει η γυναίκα επιστήμονας, η γυναίκα πολιτικός, η γυναίκα αστροναύτης, η γυναίκα αθλήτρια;

Δεν είναι τυχαίο, ότι οι κοινωνίες που άνοιξαν το δρόμο στη χειραφέτηση της γυναίκας, ήσαν οι προτεσταντικές – δεν είναι τυχαίο ωστόσο, ότι στις ίδιες αυτές κοινωνίες επικράτησε περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, η λογική της ισχυρής ατομικότητας, της διπλωματίας του εκβιασμού και της εκθεμελίωσης εκείνων των παραδόσεων που, έστω και σε ένα υποκριτικό και συντηρητικό πλαίσιο, διατηρούσαν την ισορροπία ανάμεσα στην αναισθησία και την αλληλεγγύη.

Αρνούμενος ο Προτεσταντισμός, την ιερότητα των μη καταγεγραμμένων στην Καινή Διαθήκη παραδόσεων, παραδόθηκε μοιραία στην κατήχηση του ανέραστου και αδιάλλακτου Αποστόλου Παύλου, του οποίου τα κηρύγματα καταλαμβάνουν αξιοσημείωτο χώρο στο ιερό βιβλίο – κηρύγματα στο πλαίσιο ενός δεδομένου ιστορικού πλαισίου, τα όποια όμως, σε μια ιδιότυπη ερμηνεία της «θεοπνευστίας», έφθασαν να αντικαθιστούν και τα ίδια τα Ευαγγέλια. Αδόκητο προφανώς, παραπροϊόν του κινήματος της χριστιανικής Διαμαρτύρησης, υπήρξε η αγγλοσαξωνική-αμερικανική εκδοχή του καπιταλισμού που κυριαρχεί σήμερα διεθνώς. Γυναίκες όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ, η Κάρλα ντελ Πόντε, η Κοντολίζα Ράις, είναι στα μάτια του υποφαινομένου, προϊόντα μιας κοινωνίας όπου η Παναγία απουσιάζει παντελώς.

Στον αντίποδα της προτεσταντικής εκδοχής, στέκει η Ρωμαιοκαθολική. Στην Λατινική Εκκλησία, η Παναγία έχει σχεδόν υποκαταστήσει τον Ιησού, ο οποίος με δυσκολία απαντάται στους ναούς της που βρίθουν αγαλμάτων της μητέρας του. Το φαινόμενο, όταν δεν αντανακλά απλώς αγροτικούς μητριαρχικούς κοινωνικούς σχηματισμούς, καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο, τον απόλυτο ρόλο που εξέλαβε η ρωμαιοκαθολική θρησκευτική υπερδομή κατά τη διάρκεια του χρόνου, (για συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους βεβαίως) διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο όπου ο πιστός δεν ενηλικιώνεται ποτέ πνευματικά και δεν συμμετέχει στο πνευματικό σώμα, αλλά υπόκειται σ’ αυτό - και όπου η διοίκηση της Εκκλησίας έχει αντικαταστήσει τον Νυμφίο. Δεν είναι έτσι, άσχετη με το θέμα που πραγματευόμαστε και η στήριξη που έχει δώσει επανειλημμένα η Λατινική Εκκλησία σε εθνικοσοσιαλιστικά καθεστώτα – δικτατορίες δηλαδή, με ισχυρή λαϊκή βάση (χωρίς να υπερτονίζουμε την παραπάνω πτυχή στην γέννηση των καθεστώτων αυτών). Και δεν είναι τυχαία, η θηλυπρεπής έκφραση των δυτικών Αγίων, όπως απεικονίζεται στους ναούς τους και η κατά τόπους διάδοση της παιδεραστίας ανάμεσα στους λατίνους ιερείς.

Η αυτονόμηση της Παναγίας, ισοδυναμεί με την σύσφιξη της μητρικής αγκάλης που οδηγεί στον πνιγμό των ίδιων της των παιδιών. Είναι το στοιχείο εκείνο, απέναντι στο οποίο αντέδρασε ο Ιησούς παρατηρώντας λίγο πριν το θαύμα στην Κανά: «Τι είναι μεταξύ εμού και σου, γυναίκα;» – μια έκφραση σαφούς οριοθέτησης.

Θα μπορούσε όμως κανείς να αναρωτηθεί: Πώς μεταφράζεται στην πράξη η όποια θεωρητική και θεολογική διαφορά έχει να επιδείξει η ορθόδοξη ανατολή με την πλέον παραδοσιακή και ισορροπημένη προσέγγιση;

Δεν θα επιχειρήσουμε να δώσουμε εδώ την απάντηση. Έτσι κι αλλιώς, θα ήμασταν αφελείς εάν θεωρούσαμε ότι, ειδικά στη σύγχρονη εποχή, είναι η θρησκεία και τα σύμβολά της που διαμορφώνουν το κοινωνικό και ιστορικό γίγνεσθαι. Αν δεχθούμε όμως, ότι η θρησκεία (όχι το πνευματικό βίωμα, αλλά η θρησκεία) αντανακλά και εξυπηρετεί υπαρκτά αιτήματα, επιθυμίες, ανάγκες του ανθρωπίνου είδους, ο ρόλος της δεν είναι αμελητέος στη διαμόρφωση του γίγνεσθαι αυτού, ακόμα και σε επίπεδο ασυνείδητο.

Ο αιώνας ο οποίος πέρασε, χαρακτηρίστηκε από την κατάρρευση του διπόλου «καθυστέρηση-πρόοδος» που γέννησε ο Διαφωτισμός, την διάψευση των όποιων προσδοκιών για μια πνευματική επανάσταση με αφετηρία την Επιστήμη, το θάνατο του Ρομαντισμού και του Λόγου που οδηγούσε στην αφύπνιση των ηρώων. Ο νέος αιώνας προοιωνίζει την πολυδιάσπαση των εθνικών σχηματισμών, σε αδύναμα φέουδα απαρτιζόμενα από τραυματισμένες ανθρώπινες μονάδες και την αποχαλίνωση της μη ελέγξιμης δημοκρατικά, οικονομικής ισχύος.

Η σημερινή αδυναμία του Λόγου να συστοιχίσει τα ανθρώπινα Εγώ σε οργανωμένα μέτωπα, οδηγεί σε μια έξαρση της βίας, η οποία, ακόμα και αν απαντάται ενίοτε σε συλλογικό επίπεδο, εμφανίζεται ως αντίδραση σε μια κρίση και όχι ως μέθοδος υπέρβασης της κρίσης αυτής. Και η έννοια της «διαχείρισης της έντασης», υποκαθιστά μέρα με την ημέρα την έννοια της «λύσης του προβλήματος».

Η επιστράτευση της Παναγίας – προσπαθήσαμε να δείξουμε – ήταν πάντοτε μια λύση ανάγκης. Δεν ήταν ένα ψέμα, αλλά δεν ήταν η αλήθεια καθεαυτή. Η Παναγία συντηρούσε και ανακούφιζε, δεν γκρέμιζε για να οικοδομήσει. Ήταν πάντα μια αγκαλιά που άλλοι στερούνταν εξ αρχής και άλλοι εγνώρισαν και μοιραία θα νοσταλγούσαν. Μία εστία που έμενε ζεστή, για παγωμένες ψυχές και λαβωμένα σώματα.

Η Παναγία, δεν ήταν ποτέ μια κατάκτηση του Πνεύματος, ήταν όμως ένα καταφύγιο της Ψυχής, ίσως το πλέον διαχρονικό. Καταφύγιο σε καιρούς πολέμου, όπως ήταν και θα είναι πάντοτε οι καιροί του ανθρώπου στον πλανήτη αυτό.

Χωρίς το Χριστό, ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να επιβιώνει. Εάν η Παναγία εκλείψει, θα πεθάνουμε όλοι.

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΤΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΤΑ ΕΙΠΕ ΜΗΝ ΤΑ ΣΤΕΡΗΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ.( Ή ΤΑ ΚΑΤΩ ΠΑΝΩ???)

ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ.

ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΑΗΔΕΙΑ ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ,ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ!

καλή η έκθεση ιδεών με θέμα : "Η απολογία ενός χριστιανού".

Δεν τολμώ να σου απαντήσω παράγραφο προς παράγραφο διότι χρειάζονται 10 σελίδες του esoterica.
Διάβασα με ενδιαφέρον τις απόψεις σου. Δεν διαφέρουν σε κάτι από τα ήδη γνωστά θεολογικά κείμενα.

Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να θέσω κάποια ερωτήματα:

1.Η Παναγία ήταν όντως παρθένα; από που αλλού προκύπτει αυτό εκτός από τα ευαγγέλια που είναι προκατειλλημένα;
2.Την Παναγία την θυμήθηκε η εκκλησία μόλις τον 4ο αιώνα μ.Χ. χτίζοντας παντού εκκλησίες προς τιμήν της. Είναι αυτό θεολογικά σωστό;
3.Ο Ιησούς βγήκε από την κοιλιά της παναγίας και θεωρείτο υιός του Ιωσήφ. Έτσι καταγράφεται τουλάχιστον στα ευαγγέλια. Αφού ο Ιωσήφ δεν "πείραξε" την Παναγία, πως είναι πατέρας του Ιησού;
4.Μα ο Θεός δεν είναι πατέρας του Ιησού;
5.Τότε γιατί δεν αναφέρεται το γενεαλογικό δένδρο του Ιησού σωστά;
6.Κι αν είναι ο Θεός πατέρας του Ιησού, γονιμοποίησε την Παναγία με σπέρμα πραγματικό ή με τον κρίνο;
7.Ο μισογυνισμός της εκκλησίας εξιλεώθηκε μέσω της Παναγίας;

Αγαπητέ Βασίλη

Συ είπας.

Έχει να κάνει με την ικανότητα τους να κρίνουν εφόσον έχουν κατορθώσει να κάνουν τον εαυτό τους να μάθει να ακούει κι ύστερα να κρίνει.

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Κατ'αρχάς ζούμε σε μια χριστιανοκρατούμενη κοινωνία. Δεν πρέπει να θεωρούμε εύκολη την θέση κάθε ενός αρνητή της κύριας θρησκείας του κράτους μας. Δεν είμαι το ίδιο με τον Ψηλό χριστιανό.

---