- Τελικά, ποιός είναι ο σκοπός της ζωής; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ίσως, αλλά μήπως έχεις να προτείνεις και κάτι πιο εφικτό;
quote:
Αυτός είναι ο λόγος του ταξιδιού...δεν υπάρχει προορισμός
Δηλαδή, τελικά δεν υπάρχει νόημα στη ζωή;
Πάντως τα γραφόμενα της ζουζούνας με καλύπτουν στο 100%.
Ζουζουνίτσα μου, άγγιξες τη σκέψη μου. Μόνο ένας άνθρωπος που λειτουργεί και σκέφτεται με τον τρόπο που περιγράφεις μπορεί να βλέπει το θεό παντού και μέσα στα πάντα.
Αλλά να σε ρωτήσω κάτι;
quote:
kathe fora pou pername kati asximo anarotiomaste giati se emas. alla mono emeis kseroume ton logo. paratiriste tin zoi sas kai deite ti symvainei. skefteite ola afta pou exete perasei. tote katalavaineis.
ego stin arxi den pisteva se afta, an kai arxisa na psaxnomai apo poly mikri. i zoi mou den itan kai i efkoloteri, afou antimetopisa polla provlimata, oikogeneiaka, aisthimatika, oikonomika, psyxologika kai ygeias. anarotiomoun ti exo kanei kai ta pernao ola afta. kai arxisa na psaxno. kai kati vrika. etsi toulaxiston thelo na pistevo.
Τα λόγια σου αυτά μου θυμίζουν μια φράση που διαβάσα τώρα τελευταία. Λέει λοιπόν, ότι στην καρδιά της δυσκολίας φυτρώνει η ευκαιρία. Αυτό σημαίνει οι αντιξοότητες της ζωής σου, σου έδωσαν το ερέθισμα να φιλοσοφήσεις και να καταλήξεις σε κάποια συμπεράσματα που είναι πέρα για πέρα ειλικρινά. Νομίζω ότι κάπως έτσι ξεκίνησε ο άνθρωπος να φιλοσοφεί να αναλύει και να ψάχνει αυτά που του συμβαίνουν. Εκμεταλλεύτηκε τις δυσκολίες για να κατακτήσει ένα ανώτερο επίπεδο συνείδησης.
Avallon
quote:
Σκοπός του ταξιδιού...η Ιθάκη...η ένωση-ταύτιση με το Θείο...
Aν και νομίζω ότι είναι βασικό να υπάρχει ένας ανώτερος σκοπός στη ζωή του ανθρώπου, δε νομίζω ότι αυτός θα πρέπει να είναι εξ αρχής η ταύτιση με το θείο. Άυτό το λέω γιατί η έννοια της θέωσης είναι ακαθόριστη και ασαφής, με αποτέλεσμα να μην οδηγεί το άτομο σε συγκεκριμένες πράξεις, προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Επίσης, μια τέτοια σκέψη μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε έναν άκρατο εγωισμό και να τον αποπροσανατολίσει εντελώς.
quote:
Όμως, αυτό που ρωτάω είναι πώς φτάνει κανείς στην επαφή με αυτό που ονομάζουμε εσωτερικό δάσκαλο ή θείο σπινθήρα ή όπως αλλιώς λέγεται, μέσα από τα τόσα προβλήματα που τον βασανίζουν στην καθημερινότητα του. Θα μπορούσες να μου πείς ότι η λύση είναι να πάμε να κλειστούμε σε κανένα μοναστήρι.
Το κάθε τι που περνάμε έχει κάποιο λόγο και κάποιο σκοπό και δεν είναι εφικτό να αποφύγουμε κάποια πράγματα. Σκοπός είναι το εκάστοτε μάθημα που καλούμε να κατανοήσουμε μέσα από την καθημερινή ακόμα βίωσή μας.
Κοιτώντας λοιπόν λίγο πιο βαθιά στο «πρόβλημα» θα μπορέσουμε να πάρουμε το μήνυμα και αυτό να συμβάλλει θετικά στην προσωπική μας εξέλιξη.
Έτσι λοιπόν «μαθαίνοντας» κάθε φορά από αυτά που η ίδια η ζωή μας καλεί να περάσουμε θα βελτιώσουμε τον εαυτό μας και να μπορέσουμε να δούμε τον έσω δρόμο και να τον ακολουθήσουμε όσο δύσκολος και αν είναι.
αν προσέξεις πολύ λίγοι άνθρωποι που ανήκουν στην καλή κοινωνία και κολυμπάνε στο χρήμα, έχουν υψηλό πνευματικό πεδίο. το μόνο που τους νοιάζει, είναι τα ρούχα, τα αμάξια, η επίδειξη και ότι έχει να κάνει με το image τους όπως λένε. γι αυτό και πολλοί ενώ έχουν τα πάντα, όταν μένουν σπίτι τους νιώθουν μόνοι. και πίστεψε με το έχω ακούσει πολλές φορές.
συχνά συμβαίνει σε τέτοιους ανθρώπους να γίνεται κάτι ξαφνικά και να έρχεται η μία αναποδιά μετά την άλλη. πριν δύο μήνες γνώρισα έναν φίλο του άντρα μου. με πολλά λεφτά, κακομαθημένος, με άσχημη συμπεριφορά απέναντι στους ανθρώπους. είχε όμως τα πάντα. σωστούς γονείς. δική του οικογένεια και παιδί. λεφτά, γκόμενες, βόλτες και ο μήνας έχει 9. μέσα σε μισό χρόνο, όλα άλλαξαν. χώρισε, έχασε την δουλειά του, που του έδινε πολλά λεφτά και η μητέρα του είναι σε άσχημη κατάσταση. σχεδόν ετοιμοθάνατη.
παιδιά του Θεού είμαστε όλοι.
Το σημείο το οποίο διαφωνώ είναι η αναφορά στην «ταύτιση» με το Θείο.
Άλλο πράγμα λοιπόν η επανένωση και η Θέωση και άλλο ταύτιση.
Όταν δίνουμε κάποιους όρους λοιπόν, θα πρέπει αυτοί και τεκμηριώνουν αυτό που λέμε.
Δυστυχώς έχει επικρατήσει μια τάση να μην χρησιμοποιούμε τις σωστές λέξεις όταν θέλουμε να εκφράσουμε τις απόψεις μας. Αυτό πρέπει να το προσέξουμε ιδιαίτερα αν θέλουμε να μπορούμε να κάνουμε μία κουβέντα με σωστή ροή και να κατανοούμε ο ένας τον άλλο.
Αν χρησιμοποιούμε λέξεις για εντυπωσιασμό και μετά δεν μπορούμε να τις στηρίξουμε τότε κινδυνεύουμε να αποπροσανατολίσουμε την κουβέντα και από την άλλη να δώσουμε και λάθος συμπεράσματα σ’ όσους διαβάζουν.
Ταύτιση λοιπόν δεν υπάρχει γιατί τότε δεν θα ήταν ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ.
Ο κακός λύκος
Edited by - Ramoglou on 05/07/2004 17:50:47
Πραγματικά ελπίζω να υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα...
Γιατί ακόμη δεν εχω κατασταλάξει για το αν ζούμε για καποιον λόγο ή "έτυχε" να ζούμε και εμείς απλά προσπαθουμε να ικανοποιήσουμε τον εγωισμό μας επινοώντας διάφορα...
Πάντως πιστεύω πως αν υπάρχει κάποιος σκοπός αυτός θα είναι να γίνουμε οι καλύτεροι εαυτοί μας...
να αγγίξουμε το μέγιστο της ουσίας μας...
να κοιτάμε καποια στιγμή τον καθρεύτη και να νιώθουμε ότι έχουμε φτάσει στο τέρμα ( αν υπάρχει καποιο )
Μόλις τώρα μου ήρθε στο μυαλό η άποψη κάποιου,με την οποία και συμβαδίζω: " Οταν πεθάνεις και κριθείς ο θεός δε θα σε ρωτήσει γιατί δεν έγινε ο Χριστός ή ο Βούδας ... θα σε ρωτήσει απλα 'γιατί δεν έγινες Εσύ' "
Δεν θέλω να ταυτιστώ με το θεό , το μόνο που θέλω είναι να ανακαλύψω τον ανώτερο εαυτό μου...
Αλλωστε πιστευω πως μεσα απο μία τέτοια οδύσσεια το θεό αναπόφευκτα θα τον νιωσεις
Ισως να κάνω και λαθος...
[center]"Οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους μπορεί και να το καταφέρει"
Ε ή βαριοταν πολύ ή εχει βιτσια !Αλλιως δεν εξηγηται.Εγω αν ημουν θεος δε θα εφτιαχνα κατι να μου κανει τη ζωη πατινι και να ασχολουμε μετα με α παρουσιες και β παρουσιες και να φτιαχνω και αγγελους (δηαλδη αγγελιοφορους) πολυ κακο για το τιποτα !Αρα αξιζεινα ψαχνου το σκοπο της ζωης ?Δηλαδη το γιατι μας εφτιαξε ο Θεος...?
Ad astra per Aspera
quote:
Ναι ρε παιδια αλλα γιατι να μας φτιαξει ο Θεος? Αυτος ειναι τελειος και τα ξερει ολα απο πριν γιατι να φτιαξει τους ανθρωπους που στην τελικη ολα σκ@τ@ τα κανουμε ? Μη μου πειτε το ηξερε!?!?!
Ε ή βαριοταν πολύ ή εχει βιτσια !Αλλιως δεν εξηγηται.Εγω αν ημουν θεος δε θα εφτιαχνα κατι να μου κανει τη ζωη πατινι και να ασχολουμε μετα με α παρουσιες και β παρουσιες και να φτιαχνω και αγγελους (δηαλδη αγγελιοφορους) πολυ κακο για το τιποτα !Αρα αξιζεινα ψαχνου το σκοπο της ζωης ?Δηλαδη το γιατι μας εφτιαξε ο Θεος...?
Έχω τη γνώμη ότι το να προσπαθούμε να δώσουμε ανθρώπινες ιδιότητες στο Θείο είναι το μεγαλύτερο σφάλμα σκέψεως που μπορούμε να κάνουμε.
Ο διττός κόσμος ανήκει σ’ εμάς, όχι στο Θείο, τα συναισθήματα ανήκουν σ’ εμάς, όχι στο Θείο, οι «λογικοί συνειρμοί» ανήκουν σ΄ εμάς, όχι στο Θείο.
Έτσι το να προσπαθούμε να αιτιολογήσουμε το «γιατί μας έπλασε» θεωρητικά είναι ουτοπικό.
Γιατί ;
Μα πολύ απλά γιατί για να κατανοήσουμε το λόγο της δημιουργίας θα έπρεπε να είμαστε Θεοί ( εδώ είναι η ταύτιση που λέγαμε, πράγμα αδύνατον ).
Και ΑΝ ήμασταν Θεοί δε θα υπήρχε λόγος να αναρωτηθούμε διότι ΘΑ ξέραμε.
Σαν άνθρωποι όμως και σαν ερευνητές ή αναζητητές, προσπαθούμε να διακρίνουμε το λόγο της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από γραπτά κείμενα, επεξηγήσεις φαινομένων του ορατού και του αόρατου κόσμου, αποτελεσμάτων κατανόησης της προσωπικής βιωματικής εμπειρίας που έχει ο καθένας.
Άρα λοιπόν ο καθένας καταλήγει στα προσωπικά του συμπεράσματα και είτε διαλέγει το δρόμο της αθεΐας και του υλισμού είτε διαλέγει το δρόμο της πίστης προς το Ανώτερο Ον και την πνευματική εργασία.
Το θέμα λοιπόν είναι πως μέσα από το δρόμο που διαλέγει κάποιος αναγκαστικά βιώνει αυτά τα οποία ΠΡΕΠΕΙ να βιώσει στην παρούσα ενσάρκωση του και να καταγράψει στο ψυχικό πεδίο ως γνώση, από εκεί και πέρα μέσω της εξελικτικής διαδικασίας και της σταδιακής ανέλιξης επιτυγχάνετε η ενοποίηση ( όχι ταύτιση προσοχή ) με το Θείο.
Δηλαδή ξαναγυρίζουμε από εκεί που αρχίσαμε, από εκεί όπου ξεκίνησε ο Θείος σπινθήρ.
Παλαιότερα έχω καταθέσει την άποψη μου για το τι σημαίνει ΔΙΑΣ – ΖΕΥΣ, μιας και οι Έλληνες δεν έβγαζαν ονόματα στην τύχη αλλά με νόημα και πάντα δηλώνοντας αυτό που εννοούσαν.
ΔΙΑΣ λοιπόν είναι ο δυαδικός κόσμος, ο κόσμος που ζούμε, ο ορατός κόσμος.
ΖΕΥΣ είναι η ζεύξη, η Θέωση, το απόλυτο ΟΝ, το ΕΝ ΤΩ ΠΑΝ.
Αν λοιπόν έχεις μια πηγή ενέργειας ( όπως είναι το Θείο ) και δεν διατηρείς αυτή την ενέργεια αμείωτη τότε αυτή παύει να υπάρχει.
Άρα ο Θεός ήξερε πολύ καλά τι έκανε και γιατί.
Ο κακός λύκος
PORT-SAID (ΔIABAΣTE TO ANAΠOΔA)
ΔIΩPYΓA TOY SUEZ (ΠAΛI ΔIABAΣTE ANAΠOΔA).
OΣO ΓIA TO NOHMA THΣ ZΩHΣ KAI THN ΠPOΣΩΠIKH MOY ΓNΩMH:
NA MΠOPΩ NA KOIMAMAI HΣYXOΣ TO BPAΔY, XΩPIΣ TYΨEIΣ, OTAN KANΩ TON AΠOΛOΓIΣMO THΣ HMEPAΣ. THΣ KAΘE HMEPAΣ.
xXx
Είμαι σχετικά νέο μέλος των forums και βρίσκομαι ακόμη σε φάση ανάγνωσης των διάφορων topics. Το συγκεκριμένο είναι από τα πιο όμορφα και ενδιαφέροντα που έχω διαβάσει. Θα ήθελα λοιπόν να καταθέσω κι εγώ ίσως όχι μια ολοκληρωμένη απάντηση για το τόσο μεγάλο αυτό ερώτημα, αλλά ένα ακόμη κομμμάτι του παζλ. Μπορεί στο τέλος να καταφέρουμε να συνθέσουμε μια σωστή εικόνα...
Αυτό που έχω να "βάλω στο τραπέζι" είναι παρμένο από τον κόσμο των μύθων, που είναι και η μεγάλη μου αγάπη. Σύμφωνα λοιπόν με το μύθο των πρωτοπλάστων, αλλά και σύμφωνα με το μύθο της πτώσης της ψυχής που βρίσκουμε στον Πλάτωνα, ζούμε απλά γιατί κάποτε...πεθάναμε!
Πεθάναμε ( διωχθήκαμε, πέσαμε ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το) από τον κόσμο των ιδεών, τον κόσμο του φωτός και του Παραδείσου και αναγκαστικά ζούμε σ' αυτόν εδώ, το φυσικό κόσμο. Από τότε αναζητούμε τον κόσμο των ιδεών όπου όλα είναι γεμάτα ειρήνη και φως. Το μόνο μας όπλο σε αυτήν την αναζήτηση, σε αυτό το ταξίδι είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, αυτή που είναι κρυμμένη στο σπόρο του μήλου...
Kαλό ταξίδι (=τα άξια οδεύω) σε όλους
timing
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ
Τα ελληνικά είναι τραγούδι
Πρέπει να σας πω ότι δεν ήμουν πάντοτε υπέρ των τόνων. Τούς θεωρούσα
διακοσμητικά στολίδια, κατάλοιπα άλλων εποχών, που δεν χρειάζονται πια. Και
καθώς δεν ήμουν ποτέ καλός στην ορθογραφία, το μονοτονικό με διευκόλυνε.
Βέβαια, η γλώσσα χωρίς τόνους φάνταζε στα μάτια μου σαν σεληνιακό τοπίο,
αλλά νόμιζα ότι αυτό ήταν μια προσωπική μου εντύπωση, θέμα συνήθειας. Ώσπου
συνέβη το εξής: Είχα βρεθεί για ένα διάστημα ν' ακούω συστηματικά,
καινούργια ανέκδοτα τραγούδια, επωνύμων και ανωνύμων, για λογαριασμό τής
δισκογραφικής εταιρείας "Λύρα", προκειμένου αυτή να τα ηχογραφήσει ή να τα
επιστρέψει στους συνθέτες. Είναι δύσκολο ν' απορρίπτεις και ακόμα
δυσκολότερο να εξηγείς το γιατί. Όταν βέβαια το τραγούδι είναι τετριμμένο ή
άτεχνο, η εξήγηση είναι εύκολη. Μού συνέβη όμως να δω τραγούδια όπου οι
στίχοι δεν ήταν άσχημοι και η μουσική δεν ήταν τυχαία, επιπλέον ταίριαζε
θεματικά και με τους στίχους. Κι όμως, το τραγούδι συνολικά δεν "κύλαγε"
όπως λέμε( οπότε το επιστρέφαμε στον ενδιαφερόμενο με διάφορες ασάφειες και
υπεκφυγές. Το πράγμα με απησχόλησε. Έφερνα στο μυαλό μου μεγάλες ωραίες
επιτυχίες, παλιά τραγούδια (...) και τα συνέκρινα μ' αυτά που απέρριπτα,
ώσπου μετά από μήνες διεπίστωσα κάτι πολύ απλό: Όταν μια μουσική μετατρέπει
συστηματικά τις μακρές συλλαβές σε βραχείες ή όταν ανεβάζει την φωνή εκεί
όπου υπάρχει απλώς μια περισπωμένη, ενώ την κατεβάζει συστηματικά εκεί που
υπάρχει ψιλή οξεία, όταν δηλαδή η μουσική κινείται αντίθετα -προσέξτε,
αντίθετα όχι στο ρυθμό τού ποιήματος, αλλά αντίθετα στις αναλογίες τονισμού
και αντίθετα στην ορθογραφία του- τότε όσο έξυπνη και να 'ναι, κάνει το
τραγούδι δυσκίνητο και ασθματικό. Στα πετυχημένα τραγούδια δεν συμβαίνει
αυτό. Βέβαια, όταν γράφει κανείς πάνω σ' ένα ρυθμό ή σ' ένα μουσικό δρόμο,
πρέπει να ακολουθήσει τα καλούπια τους, οπότε θα υπάρχουν σημεία όπου αυτή η
πείρα που περιέγραψα, δεν τηρείται. Αυτό όμως θα συμβεί μόνον όταν δεν
γίνεται αλλιώς. Και πάντα η βιασμένη λέξη θα τοποθετείται έτσι ώστε να
προηγούνται και να έπονται επιτυχείς στιγμές, ώστε να μειώνεται η εντύπωση
τής ατασθαλίας, η οποία έτσι συνδυασμένη ωφελεί, διότι το τραγούδι αλλιώς θα
ήταν μηχανικό. Κάτι τέτοιο δεν το είχα προσέξει. Και ήταν η πρώτη φορά που
αισθάνθηκα ότι οι τόνοι και τα πνεύματα ίσως να μην ήταν διακοσμήσεις, ίσως
να είχαν λόγο. (...)
Μέσα στο στούντιο είχα και δύο εκπλήξεις. Να η πρώτη: Προσπαθώντας να ακούσω
την διαφορά οξείας και περισπωμένης, διάβασα την φράση: "Λυγά πάντα η
γυναίκα". Το "πάντα" ακούγεται ψηλότερα από το "λυγά" που παίρνει
περισπωμένη. "Λυγά πάντα η γυναίκα' ακούγεται όμως περιέργως ψηλότερα κι από
το "γυναίκα", που όμως παίρνει οξεία. Γιατί άραγε; Τηλεφώνησα σ' έναν φίλο
και έμαθα ότι η "γυναίκα" οφείλει να παίρνει παρισπωμένη, διότι είναι τής
τρίτης κλίσεως, η οποία όμως καταργήθηκε, γι' αυτό πήρε οξεία η "γυναίκα".
Να λοιπόν, που από άλλο σημείο ορμώμενος, αναγκάστηκα να συμφωνήσω ότι κακώς
καταργήθηκε η τρίτη κλίση αφού στην φωνή μας εξακολουθεί να υπάρχει "Λυγά
πάντα η γυναίκα" λοιπόν και παίρνει και περισπωμένη. Η δεύτερη έκπληξη:
Έδωσα σ' έναν ανύποπτο νέο, που παρευρισκόταν στο στούντιο, να διαβάσει
λίγες φράσεις. Εκεί μέσα είχα βάλει σκοπίμως την ίδια λέξη ως επίθετο και ως
επίρρημα, διότι είχα πάντα την περιέργεια να διαπιστώσω αν προφέρουμε
διαφορετικά το ωμέγα από το όμικρον. Ακούστε τις φράσεις:
Είν' ακριβός αυτός ο αναπτήρας. Ας μην είν' ωραίος, έχει την αξία του. Ναι,
ακριβώς αυτό ήθελα να πω".
Ακουστικώς δεν παρατήρησα διαφορά. Έκοψα τις δύο λέξεις και τις κόλλησα την
μία κατόπιν της άλλης. Ακούστε το!
"Ακριβός... ακριβώς".
Ελάχιστη διαφορά στο αυτί' ο ηχολήπτης μόνον επέμενε ότι το δεύτερο είναι
κάπως πιο φαρδύ. Ας το ξανακούσουμε:
"Ακριβός... ακριβώς".
Ασήμαντη διαφορά. Συνδέσαμε τότε τον παλμογράφο. Να το διάγραμμα του
επιθέτου ακριβός, όπως προέκυψε, και να το πολύ πλουσιότερο τού επιρρήματος.
Δεν είναι καταπληκτικό; Όταν το είδα, τα μηχανήματα του στούντιο μού φάνηκαν
σαν όργανα του παραμυθιού. Ο παλμογράφος μού φάνηκε σαν μια σκαπάνη που,
κάτω από το έδαφος της καθημερινής ομιλίας, ανακαλύπτει αυτό που δεν έπαψε
ποτέ να υπάρχει, έστω μέσα σε χειμερία νάρκη, αυτό που συνειδητοποίησαν και
προσπάθησαν να μνημειώσουν οι Αλεξανδρινοί δύο χιλιάδες χρόνια πριν. Τίποτε
δεν χάθηκε. Όλα υπάρχουν. Αρκεί να προσέξουμε αυτό το τραγούδι της
καθημερινής ομιλίας που πηγαινοέρχεται συνεχώς ανάμεσά μας. Ακούστε πώς
ηχούν οι τονισμοί. Ακούστε τα μακρά. Ακούστε την λαϊκή τραγουδίστρια πώς
αποδίδει το ωμέγα ή την ψιλή οξεία (...).
Τέλος, ακούστε την θεία φωνή του Ανδρέα Εμπειρίκου, την παράξενη απαγγελία
που κυνηγά την λάμψη της οξείας, τον πλούτο της διφθόγγου, τους τόνους και
την ορθογραφία, σαν μουσικά σύμβολα μιάς φωνής που προϋπάρχει αδιάκοπα και
οδηγεί το ποίημα. (...)
Δεν περιφρόνησα καμμιά άποψη και δεν κολάκευσα καμιά. Προσπάθησα να πω τρείς
φορές τρείς αλήθειες.
Πρώτον: Τα ελληνικά είναι τραγούδι. Κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να απλοποιήσει
ένα τραγούδι ή να το δει πρακτικά. Γιατί να δούμε λοιπόν τα ελληνικά,
πρακτικά;
Δεύτερον: Όποιος σταθεί αλαζονικά απέναντι στα ρεφρέν που τον ψυχαγώγησαν
διά βίου, στρέφεται εναντίον της προσωπικής του ιστορίας και πίστης. Τα ίδια
μπορεί να πάθει ένας λαός με την γλώσσα. Ιδίως αν η γλώσσα του είναι τα
ελληνικά.
Τρίτον: Τα ελληνικά ως τραγούδι είναι ανυπόφορα δύσκολα. Κανείς δεν τα
βγάζει πέρα με τα ελληνικά. Απέναντι στα ελληνικά θα είμαστε πάντα φάλτσοι
και αγράμματοι. Αλλά τί να γίνει; Σημασία έχει η συνείδηση ότι τα μιλάμε,
όχι για να γίνουμε δεξιοτέχνες, αλλά για να γίνουμε άνθρωποι. Ευχαριστώ.
"Όταν κάποτε φύγω από τούτο το
φως θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως
ένα ρυάκι που μουρμουρίζει.
Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα
στους γαλάζιους διαδρόμους
συναντήσω αγγέλους, θα
τούς μιλήσω ελληνικά,
επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες.
Μιλάνε μεταξύ τους με μουσική"
Νικ. Βρεττάκος
"Η μουσικότητα της
ελληνικής γλώσσης είναι
εφάμιλλος τής συμπαντικής"
Γ. Ξενάκης
-------------------------
They buy your dreams, so they can sell your soul,
is it any wonder we've last contol?
Τόσες θεϊκές έννοιες μέσα από τον προφορικό λόγο.
Μπράβο στον Σαββόπουλο. Μας έκανε να ακούμε πιο προσεκτικά.
