- Η λύτρωση της ανθρώπινης ψυχής - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Αυτός που αποκαλούν λυτρωτή τους έδεσε στη σκλαβιά.Σε μια σκλαβιά από ψεύτικες αξίες και πλαστές γραφές.Αχ, αν κάποιος μπορούσε να τους λυτρώσει από τον λυτρωτή τους....
Kαταρχήν θελώ να πω σε όλους σας πως είμαι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος από τη δυνατότητα που μου δίνεται να ανταλλάζω απόψεις μαζί σας, είναι πράγματι ευχάριστο και πολύ εποικοδομητικό...
Είναι αλήθεια πως η σκοπιά μου έχει μια ροπή θεολογική, και καταννοώ πως ίσως δεν ανταποκρίνεται απόλυτα στους στόχους αυτού του topic, όμως η λύτρωση που αναζητήθηκε ανά τους αιώνες δεν υπήρξε ποτέ στην ουσία ξεκομμένη από την έννοια του θείου. Και σε αυτό υπάρχει σοφία αιώνων που ίσως δεν θα πρέπει να την αγνοούμε εντελώς.
Θεωρρώ όμως πως το σημαντικότερο όλων είναι στο πως ορίζουμε την ψυχή. Εδώ υπάρχει ένα σημείο το οποίο ίσως θέλει περισσότερη διευκρίνηση. Γιατί έχω την αίσθηση οτι ειδικότερα τα τελευταία 100 χρόνια υπάρχει μία θολούρα για τι εννοούμε λέγοντας ψυχή.
Από όσα έχω έρθει σε επαφή, έχω την αίσθηση πως το τρισυπόστατο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η πληρέστερη εκδοχή και εικόνα. Θα ΄θελα να σου ανεφέρω φίλε μου μερικές τριάδες ακόμα που ίσως να υποδεικνύουν το αληθές της υπόθεσης, αρσενικό-θυλικό-παιδικό, διάνοια-νόηση-σκέψη, ύλη-πνεύμα-ψυχή, κάθαρση-φώτιση-θέωση, κτλ.
Πέραν αυτού στον Γκουρτζίεφ βρήκα να αναφέρεται επίσης η τριαδικότητα της αλήθειας.
Το ανθρώπινο ον είναι σύμφητο με τη δυνατότητα της μεταβολής, της κάθαρσης, της συγχώρεσης. Το πρόβλημα έγκειται στα πεδία της οριοθετημένης θέλησής μας. Η θέλησή μας ασυνείδητα δεσμεύεται από το σύστημα εκφραζόμενη σύμφωνα με την ποιότητά του, περιορισμένη να υπακούει δουλικά στους νόμους του. Και τους νόμους αυτούς τους βρήκα να ονομάζονται κοσμικοί νόμοι, ή τους νόμους της αμαρτίας. Έτσι, ενώ όλοι θέλουμε να κάνουμε το καλό, εντούτοις βλέπουμε τις πράξεις μας να υπακούουν σε αυτούς τους νόμους που αντιστρατεύονται τη συνείδησή μας. Η λύτρωση αφορά ακριβώς αυτόν τον καθημερινό αγώνα για την ελευθερία από το ζυγό των κοσμικών νόμων. Τον αγώνα να περάσουμε την ύπαρξή μας στους πνευματικούς νόμους, εκεί που υπάρχει στην ουσία ένας μόνο νόμος: Θα αφήσεις τα πρέπει, για να παραχωρήσεις την αγάπη. Όμως όσο βρισκόμαστε κάτω από το ζυγό, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τίποτα αληθινά. Και δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τίποτα γιατί δεν γνωρίζουμε. Και πως να παραχωρήσουμε κάτι το οποίο δεν είναι δικό μας, αφού αν δεν το γνωρίζουμε δεν μπορεί και να μας ανήκει. Αυτά που έχουμε μέσα μας δεν τα γνωρίζουμε επειδή ακριβώς δεν είναι δικά μας, είναι ξένα. Δεν είναι της ελεύθερης επιλογής μας να είναι εκεί, αλλά άλλοι μας τα έβαλαν χωρίς να το συνειδητοποίησουμε.
Κι αν δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε ούτε τον εαυτό μας να αγαπήσουμε πραγματικά, αλλά πολύ περισσότερο ούτε τον πλησίον μας. Όπως δεν μπορείς να αγαπήσεις μια κοπέλα ή ένα αγόρι αν δεν το γνωρίσεις πρώτα, αν δεν το δεις, έτσι κι εδώ δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά κάτι το οποίο αγνοείς.
Ναι, ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα της μεταβολής αρκεί να το συνειδητοποιήσει, να το γνωρίσει.
Μόνο οι έκπτωτοι, οι κατώτερες υποστάσεις στερούνται το μεταβλητό, γιατί αν είχαν μεταβλητό θα μπορούσαν να ζητήσουν συγχώρεση, και το Υπέρτατο Όν κι αυτούς θα τους συγχωρούσε. :)
Νομίζω πως ο ενθουσιασμός σου που μοιράζεσαι τις απόψεις σου μαζί μας είναι ίδιος με τον δικό μας που μοιραζόμαστε τις δικές μας απόψεις μαζί σου. 
Καταρχάς έχεις δίκιο πως η προσέγγιση της ψυχής ανά τους αιώνες έγινε μέσα από ένα θεολογικό πρίσμα, ως επί το πλείστον.
Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την προσέγγιση είναι αρκετοί...
Το ερώτημα μου είναι αν δύναται να επιτευχθεί μια προσέγγιση έξω από αυτό το πρίσμα.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως η ψυχή και φυσικά η λύτρωση της μπορεί να αναλυθεί και να εξεταστεί μέσα από μια θρησκεία.
Μπορεί όμως να αναλυθεί κι έξω από μια θρησκεία.
Απ' ό,τι βλέπω πιστεύεις πως η λύτρωση μας θα έρθει όταν υπερβούμε τους κοσμικούς νόμους και μεταβούμε στην σφαίρα των πνευματικών.
Πως όμως θα γίνει αυτό?
Πως θα αποτινάξουμε τον ζυγό αυτό για να περάσουμε στο επόμενο στάδιο?
Ένας τρόπος είναι η αγάπη, κάτι που έχει αναφερθεί ξανά στο topic.
Η αγνή αγάπη που θα μας κάνει να αγαπήσουμε, να αποδεχθούμε κι εν τέλει να μάθουμε να συγχωρούμε.
Για να τα κάνουμε όλα αυτά όμως πρέπει να έχουμε αγαπήσει τον εαυτό μας.
Κι αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι....
Αγαπητή μου sofi525, να σε καλωσορίσω κι εσένα!
Εγώ θα έλεγα πως καλό θα ήταν να μην σταθούμε σε μια θρησκευτική προσέγγιση και μάλιστα "καταδεικνύοντας" κάποια.
Όπως είπα και στον αγαπητό TryField, δεν γίνεται να υπάρξει λύτρωση έξω από κάποια θρησκευτική πεποίθηση?
quote:
Και εγώ το πιστεύω αυτό, αλλά νομίζω οτι είναι "ανοικτή" μια υπόθεση όταν δεν έχουμε καταφέρει να πάρουμε από αυτήν το "μάθημα" που έχει να μας δώσει.Και οπωσδήποτε Dying_Incubus πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας, ή καλύτερα να τον αποδεχόμαστε με τα λάθη του, εφόσον βέβαια προσπαθούμε να τα βελτιώσουμε.
Το μάθημα, φίλη μου risky, είναι στο χέρι μας να το πάρουμε ή όχι.
Το κάθετί που συμβαίνει στην ζωή μας, γύρω μας και μέσα μας, έχει να μας διδάξει κάτι.
Το πιο ευχάριστο γεγονός αλλά και το πιο δυσάρεστο έχουν ένα δίδαγμα το οποίο περιμένει να το λάβουμε.
In anticipation of my resurrection...
Το Όλον δεν αποκλύει τίποτα, αφού όλα περιλαμβάνονται και υπάρχουν μέσα σε αυτό. Έτσι και η λύτρωση της ψυχής μπορεί να επέλθει πολύ φυσιολογικά και έξω από τα θρησκευτικά πλαίσια.
Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε ως άνθρωποι είναι ακριβώς να δούμε και να επιλέξουμε τον καλύτερο δρόμο. Αυτόν το δρόμο που θα μας παρέχει την πληρέστερη ασφάλεια, θα είναι ο συντομότερος, και να είναι όσο το δυνατόν πιο οικίος στη συνείδησή μας.
Το ερώτημα είναι αν ο χάρτης αυτός μας έχει δωθεί, ή η αποκάλυψη -όπως κι αν την ορίζουμε- είναι ακόμα το ζητούμενο; Θα πρέπει να περιμένουμε και να ψάχνουμε μια άνωθεν αποκάλυψη, ή θα πρέπει να επικεντρωθούμε μόνο στις διαισθήσεις μας;
Εσύ τι πιστεύεις πάνω σε αυτό; Υπάρχει δυνατότητα μιας αντικειμενικής καθοδήγησης στην λύτρωση, ή θα πρέπει ο καθένας αποκομμένα μέσα στα πλαίσια της υποκειμενικής του εμπειρίας να αναζητήσει την αλήθεια; Θα μπορούσε εν τέλη μια τέτοια υποκειμενική εφαρμογή να έχει τα προαπετούμενα της ασφάλειας και της συντομίας;
Αφού ο χρόνος αντικειμενικά δεν είναι με το μέρος μας, αλλά εναντίον μας.
Όμως αφού είτε έτσι είναι, είτε αλλιώς, και με τον έναν, ή με τον άλλο τρόπο αποδεχόμαστε τον προγραμματισμό, αυτήν την υπαρκτή οριοθέτηση του υπαρξιακού δυναμικού μας, τότε είμαστε και εμείς σαν αυνείδητες μηχανές.
Και οι μηχανές μπορούν να αγαπήσουν, αλλά θα το κάνουν όσο ο προγραμματισμός τους το επιτρέψει. Κι αφού είναι προγραμματισμένο δεν είναι πηγαίο, δεν είναι αληθινό, δηλαδή είναι υποκριτικό και μη υπαρκτό. Υποκριτικό, που υποκρίνεται πως δεν υποκρίνεται, αφού η φύση του προγράμματος θέλει να μας δείξει ακριβώς πως διαθέτει την αγάπη. Αλλά αφού δεν είναι πηγαίο και είναι οριοθετημένο από έξω προς τα μέσα, είναι κάτι το ανύπαρκτο που υποκρίνεται το υπαρκτό. Ύπαρξη που εκφράζει την ανυπαρξία, ύπαρξη που εκφράζει υποκριτικά στο εσωτερικό της το ανύπαρκτο ως υπαρκτό.
Και αφού στη ύπαρξη εκφράζουμε την ανυπαρξία, πώς είναι δυνατόν να εκφράσουμε ταυτόχρονα και το υπαρκτό; Αυτό δεν γίνεται, εκεί λοιπόν υπάρχει το όριο. Οι νόμοι οι κοσμικοί που μας θέλουν υπάρξεις ανυπαρξίας, και οι πνευματικοί νόμοι, που μας θέλουν υπάρξεις εκφραστές της αλήθειας, του ελεύθερα υπαρκτού, αυτού που δεν επιδέχεται κανενός είδους οριοθέτηση, αλλά ύπαρξη που πλεέι συνεχώς μέσα στο άπειρο, μέσα στο Όλον.
Θα συμφωνήσω οτι ένα από τα δυσκολότερα σημεία στην αναζήτηση της λύτρωσης της ψυχής μας είναι η επιλογή του μονοπατιού που θα πάρουμε.
Πιστεύω όμως πως ο καλύτερος δρόμος για αυτό δεν θα είναι κι ο συντομότερος.
Άλλωστε, η λύτρωση από μόνη της δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση...
Η διαδικασία λοιπόν δεν είναι δεδομένη, δεν είναι μια πεπατημένη οδός που θα ακολουθήσουμε και θα οδηγηθούμε σίγουρα στη λύτρωση.
Οπότε δεν πιστεύω οτι υπάρχει μια αντικειμενική καθοδήγηση πρός τη λύτρωση ούτε οτι είναι για όλους μας μια προκαθορισμένη διαδικασία βημάτων που θα ακολουθήσουμε.
Αν σκεφτούμε οτι ο καθένας μας είναι διαφορετικός από τον άλλον θα κατανοήσουμε καλύτερα οτι το μονοπάτι που θα ακολουθήσουμε θα είναι μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση.
Μπορεί 2 μονοπάτια να έχουν ομοιότητες, όμως νομίζω οτι ποτέ δεν θα είναι πανομοιότυπα.
Είναι σαν την Ιθάκη, φίλε μου!
Η Ιθάκη είναι μία, όμως μπορείς να πάς σε εκείνη με 1002 τρόπους...
Διαβάζοντας το δεύτερο χθεσινό σου μήνυμα συμφώνησα πως η έλλειψη αγάπης πρός τον εαυτό μας πηγάζει από την άγνοια μας για το ποιοί είμαστε κι ίσως τι είμαστε.
Δεν ξέρω όμως αν ο προγραμματισμός είναι ένα μέσο ώστε να μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να τον αγαπήσουμε εν συνεχεία...
Τα ρομπότ όπως πολύ σωστά αναφέρεις δε μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά γιατί ο προγραμματισμός τους εκ φύσεως δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο.
Μήπως μεγάλα ποσοστά προγραμματισμού θα μας οδηγούσαν σε παρόμοια αποτελέσματα...?
In anticipation of my resurrection...
Βίωσα πως για κάθε αλλαγή κίνησης που συνέβαινε στο εσωτερικό της θέλησής μου, δηλαδή για κάθε καινούρια συνείδηση που αντιλαμβανόταν το λογικό μου και ελεύθερα επέλεγα να ταυτιστώ μαζί της, ένιωθα λίγο αργότερα πως αυτό αποτελούσε ένα ακόμα επίπεδο οριοθέτησης.
Ένα ακόμα μεγάλο κελί φυλακής που έπρεπε να περάσω. Σε αυτό είχα σαν οδηγό τη φωνή της συνείδησής μου, που ενώ βρισκόμουνα μέσα σε αυτό το επίπεδο εξερευνώντας το, μου φώναζε διαρκώς πως δεν φτάσαμε ακόμα στον προορισμό μας.
Παρατηρώντας γύρο μου, ένιωθα άλλους συνοδηπόρους να επιλέγουν να παραμείνουν σε αυτά τα επίπεδα αντίληψης, και άλλους να συνεχίζουν παραπέρα... Ποιοί ήταν οι παράγοντες που επιδρούσαν στην αντίληψη, ποιός ήταν ο λόγος που η συνείδηση του καθενός διαφοροποιούσε τον προορισμό του;
Ο λόγος που κατάλαβα ήταν η καθαρότητα, η ποιότητα της διάνοιας, ίδια σε ουσία με την ποιότητα της οριοθέτησης που ο καθένας μας είχε δεχτεί. Το σύντομο, ή το μακρύ της διαδρομής θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα των επιλογών. Και οι επιλογές για να γίνουν, χρειάζονται εκείνα τα ερεθίσματα που θα τις πυροδωτήσουν. Κι αν τα ερεθίσματα, οι πληροφορίες, περνούν μέσα από τους φακούς της νόησης ώστε να τις επεξεργαστούμε, τότε η καθαρότητα των φακών, η καθαρότητα της νόησης, η ποιότητα της διάνοιάς μας, είναι όλα αυτά που καθορίζουν και τις αποφάσεις μας. Δηλαδή τις επιλογές μας.
Με άλλα λόγια το μήκος, το πλάτος, το ύψος, την ταχύτητα, αν θα πας δεξιά, αν θα μείνεις κέντρο, αν θα περάσεις αριστερά, αν θα ανέβεις πάνω, αν θα πας κάτω, ή αν τελικά επιλέξεις να παραμείνεις κέντρο, όλα καθορίζονται από την ποιότητα της διάνοιας, την καθαρότητα της νόησης, το κρυστάλινο της σκέψης που σαν ξεχασμένη ηχώ στο απροσμέτρητο βάθος του έσω σου τελικά σε καθοδηγεί μέσα στους λαβύρινθους των οριοθετημένων φυλακών. Των άπειρων οριοθετημένων δρόμων.
Αλλά όπως το είδα και το κατάλαβα, όσο μπόρεσα, εκεί που σταματά η μια φυλακή, ξεκινά η επόμενη. Κι η κάθε μας σκέψη βρίσκεται οριοθετημένη ανάμεσα σε δύο νόμους. Εκεί που σταματά ο ένας ξεκινά ο επόμενος. Ο νόμος της έλξης, κι ο νόμος της αντίδρασης. Γέμιση-κένωση, κι ό,τι γεννιέται χρωστά τη ζωή του σε αυτό που πέθανε.
Πνοή-εκπνοή, πνοή-εκπνοή, περπατώντας στους δρόμους της ζωής....[:-)]
Νομίζω πως σωστά αναφέρεις οτι η πνευματική οριοθέτηση μας πρέπει να γίνεται συνειδητά κι όχι ασυνείδητα.
Όταν κάνουμε κάτι συνειδητά νομίζω οτι είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τι κάνουμε και κυρίως γιατί, έχοντας παράλληλα και την δυνατότητα συντονισμού της προσπάθειας μας αυτής (όποια κι αν είναι αυτή η προσπάθεια).
Στην προκειμένη περίπτωση, πιστεύω πως η διαδικασία πρός τη λύτρωση μας είναι συνεχής και, αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι μεταφορικά, είναι σαν "αυτοτελή επεισόδια".
Περνώντας από το ένα "κελί", από τη μια διαδικασία στο επόμενο στάδιο.
Μιας κι αναφέρεις για τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες, καλέ μου φίλε, θα ήθελα να σου πώ τη γνώμη μου.
Δεν πιστεύω οτι όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί να φτάσουν στα ίδια σημεία ή να οδηγηθούν πρός τη λύτρωση τους (κάτι το οποίο έχω ξαναπεί στο παρόν topic).
Ο καθένας μας έχει τα δικά του όρια, τις δικές του δυνατότητες αλλά και τις δικές του επιδιώξεις.
Ίσως αυτό να οφείλεται στο πως ιεραρχούμε τα θέλω μας αλλά και την ίδια την φύση των θέλω μας.
quote:
Ο λόγος που κατάλαβα ήταν η καθαρότητα, η ποιότητα της διάνοιας, ίδια σε ουσία με την ποιότητα της οριοθέτησης που ο καθένας μας είχε δεχτεί. Το σύντομο, ή το μακρύ της διαδρομής θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα των επιλογών. Και οι επιλογές για να γίνουν, χρειάζονται εκείνα τα ερεθίσματα που θα τις πυροδωτήσουν. Κι αν τα ερεθίσματα, οι πληροφορίες, περνούν μέσα από τους φακούς της νόησης ώστε να τις επεξεργαστούμε, τότε η καθαρότητα των φακών, η καθαρότητα της νόησης, η ποιότητα της διάνοιάς μας, είναι όλα αυτά που καθορίζουν και τις αποφάσεις μας.
Χμμμ!
Οπότε το τι θα αντιληφθούμε αλλά και το πως θα εκλάβουμε τα ερεθίσματα που δεχόμαστε είναι άμεσα συνυφασμένο με την διάνοια μας.
Τι γίνεται όμως με τα άτομα στα οποία η διάνοια τους δεν τους επιτρέπει να κατανοούν όλα τα ερεθίσματα ή έστω να είναι σε θέση να τα αποκωδικοποιήσουν και να τα ερμηνεύσουν...?
Υ.Γ. Αν θέλεις να βάλεις κάποιο smiley σε κάποιο μήνυμα σου, όταν είσαι στην φόρμα που γράφεις την απάντηση βλέπεις κάποια εικονιδιάκια.
Το τελευταίο δείχνει ένα κίτρινο προσωπάκι.
Όταν το πατήσεις σου βγάζει κάποιες φατσούλες κι αν πατήσεις πάνω σε κάποια αυτή θα εμφανιστεί στο μήνυμα σου.
In anticipation of my resurrection...
Το να δαμασεις το σωμα , ειναι μια διαδικασια ,που απαιτει δυνατο πνευμα.
Αυτο δεν εχει ορια .
Ειναι αχρονο .
Οταν ειναι μικρο χωραει στο σωμα μας και το μονο που κανει ειναι να καλυπτει τις σωματικες αναγκες .
Οταν μεγαλωσει ,θελει να επιστρεψει στον χωρο απο οπου προηλθε .
Αυτος ο χωρος ειναι απειρος και δεν εχει αρχη ουτε τελος .
Τον δρομο ΤΟΝ ΒΡΗΚΑ ,ισχυριζωμε εγω .
Οδηγει στην σε μια καθαρα πνευματικη οντοτητα .
Σκεψου κατι πανεμορφο και προσπαθησε να φαντασθεις οτι το βιωνεις .
Ειναι εφικτο απο ολους μας .
Αυτο που λειπει ειναι το σωμα μας .
Η τελικη λυτρωση σε αυτον τον κοσμο ,μπορει να ειναι μονο εφικτη ,αν
λυσουμε ολα τα προβληματα που μας δημιουργει αυτο .
Σκεφτομαι την ζωη μου διχως κανενα προβλημα και αυτο ειναι πανευκολο ,ενα απλο παιχνιδι του μυαλου .
Επιχειρω να το υλοποιησω στην πραξη ,αλλα αδυνατω .
Ο κοσμος αυτος εχει διαμορφωθει .
Η επιβιωση ειναι ο τελικος σκοπος .
Η επιβιωση ειναι μια αλυσιδα και εγω ενας μισκροσκοπικος κρικος της .
Το να γινω μεγαλος κρικος ,δεν θα με λυτρωση την ψυχη ,γιατι δεν με απασχολει ο τροπος που επιβιωνω , αλλα να επιβιωνω .
Το πνευμα εντος της ψυχης μου με ανυσηχει .
Αυτο ητανε καποτε σπορος , μετα τον καλλιεργησα και προεκυψαν οι γνωστες σε ολους μας πνευματικες αρετες .
Αυτες πρεπει να αποδωσουνε καρπους .
Οταν το καταφερνω ( π.χ προσπαθοντας να κανω μια καλη πραξη ) ,ηρεμει .
Καθε καλη πραξη μου ,που ειναι πετυχημενη ,πορει να γινει καλυτερη και ακομη μπορω να την πολλαπλασιασω .
Αυτο λυτρωνει την ψυχη μου για ενα χρονικο διαστημα .
Το ιδιο το πνευμα εντος της ψυχης μου, ειναι το αιτιο που δεν σταματα να ζηταει καλλιεργεια .
Αυτη δεν εχει ορια .
Ποτε κανεις δεν μπορει να ειναι αρκετα ευσπλαχνος , ευγενικος ,ταπεινος και γεναιοδωρος .
Αυτο με τσατιζει μερικες φορες .
Αναρωτιεμαι ,ποσες αλλες καλες πραξεις θα πρεπει να κανω για να λυτρωθω ,απο αυτην την αναγκη ,την ηθικη υποχρεωση .
Ηδη νοησα οτι οσο αυτο καλλιεργειται ,εγω δεν εχω το δικαιωμα να σματατησω, γιατι οπως πολυ ευστοχα εγραψες δεν μας ανηκει .
Απλα εγω προσπαθω να το ικανοποιησω οσο καλλυτερα μπορω και μπορω καλλυτερα ,αυτο ειναι το θαυμαστο .
Παντα μπορω καλλυτερα .
Αυτο θα συμβαινει ,μεχρι να φτασω να το ικανοποιησω πληρως ηθικα .
Ποσο ομως κοστιζει μια ζωη που μου δωθηκε να ζησω ;;;
Πιστευω οτι οταν οι καλες εναρετες πραξεις μου ,με κανουνε να μην νιωθω καμια ενοχη ,απεναντι σε κανενα συνανθρωπο μου .
Αφου λοιπον θα ησυχασει η συνειδηση μου , θα επελθει και η πολυποθυτη γαληνη εντος της ακομη ,ανυσηχης ψυχης μου .
Δεν ζηταει πολλα νομιζω απο εμενα ,αλλα το αυτονοητο.
Να το καλλιεργησω μεχρι εκει που μπορω .
Δυστυχως η ευτυχως εχω ακομη περιθωρια βελτιωσης .
Δεν ζηταω για παραδειγμα παντα συγνωμη ,δεν ειμαι αρκετα γεναιοδωρος, αρκετα ταπεινος , αρκετα ευγενικος ,δεν σεβομαι αρκετα τους συνανθρωπους μου .
Εχει ακομη αρκετο δρομο να διανυσει η ψυχη μου , για να λυτρωθει .
Ευχομαι και σε εσας ολους μια αδιαλυπτη ,ευχαριστη,επικοδομητικη πνευματικη καλλιεργεια .
Το πνευμα εντος μας γνωριζει τον δρομο της επιστροφης .Απλα μεινετε πνευματικα ανυσηχοι, ολα τα αλλα θα κυλισσουνε φυσιολογικα , οπως το νερο στο αυλακι .
Το δεχομαστε αθωο και αγαθο και πρεπει να το παραδωσουμε παλι ετσι ,καθαρο .
Μπορουμε 
Φιλε Dying_Incubus ευχομαι να μην ξεφυγα με τις σκεψεις μου απο τους γνωστους σε ολους μας ,εγκοσμιους προβληματισμους .
Αν ξεφυγα ζητω ταπεινα συγνωμμη .
Αλήθεια είναι ότι τα όρια του καθενός είναι διαφορετικά, και είμαι σίγουρος πως έχεις αντιληφθεί πως δύο διαφορετικοί άνθρωποι αν τους φέρεις σε επαφή με τις ίδιες πληροφορίες ο καθένας θα τις φιλτράρει διαφορετικά. Η διαφοροποίηση αυτήν είναι ανάλογη των διαφορών στην μορφοποίηση του πνευματικού τους δυναμικού που έχουν στην πορεία υποστεί.
Θεωρώ τους άνθρώπους στο 99% της υπόστασής τους ίδιων ικανοτήτων εξέλιξης. Έχουν δηλαδή όλοι τις ίδιες εν δυνάμη δυνατότητες να εξελιχθούνε προς τα αντικειμενικά όρια της ανθρώπινης φύσης. Κρατώ το 1% για τις γεννετικές (DNA) και προγεννετικές καταγραφές (συμπαντικός λόγος) που σαφώς επηρρεάζουν, αλλά δεν αποτελούν και τον ισχυρό παράγοντα. Μάλλον ως τις ασθενείς δυνάμεις μπορφοποίησης θα μπορούσα ίσως αυτούς τους 2 παράγοντες να τους χαρακτηρίσω.
Oι πληροφορίες είναι ο κινητήριος μοχλός στην φύση. Είτε κάνουμε αναφορά στον μικρόκοσμο, είτε στον μακρόκοσμο όλα περιστρέφονται γύρο από αυτές. Η ανόργανη ύλη οργανώθηκε με βάση την καλύτερη δομή μεταβίβασης και αποθήκευσης πληροφοριών, δημιουργώντας το δομικό λίθο της ζωής, το DNA. H εξέλιξη της ζωής συνέκλινε ώστε αυτές οι ροές των συνεκτικών πληροφοριών να απελευθερωθούνε από τα βιολογικά δεσμά της αναπαρωγής. Το κατάφερε με την εμφάνιση του ανθρώπου και την ομιλία, το λόγο. Οι πληροφορίες απελευθερωμένες πια, αυξήσανε γεωμετρικά την κινητικότητά τους, ενό παράλληλα αυξήσανε γεωμετρικά και την εξελιξιμότητα του ανθρώπου προσθέτωντας ένα επιπλέον επίπεδο, το πνευματικό.
Ο άνθρωπος πλέον δεν χρειάζεται να περιμένει τις γενετικές καταγραφές για να τον εξελίξουνε περισσότερο. Έχει το λόγο του και τη λογική ώστε ελεύθερα να επιλέγει ο ίδιος τη ροή της εξέλιξής του σε όλα τα πεδία. Κυριολεκτικά μετακινήθηκε προς ένα καινούριο επίπεδο ύπαρξης, πιο ελέυθερο, πιο δραστήριο πιο κινητικό, σε όλα ανώτερο των προηγούμενων ζωικών.
Το θέμα είναι πως όταν μια δεδομένη εξέλιξη συμβεί, και ένα σύστημα οργανωθεί σε μια νέα ανώτερη κατάσταση ισορροπίας, τότε συμπαρασύρει σε αυτήν την κίνηση και τα υπόλοιπα συστήματα-επίπεδα με τα οποία βρίσκεται σε σχέσεις αλληλεπίδρασης. Φαντάσου σαν μια αλυσίδα ανθρώπων να ανεβαίνουν μια σκάλα. Ένας ανεβαίνει ένα σκαλί και σε αυτήν την κίνηση συμπαρασύρει και τους μπροστά από αυτόν, αλλά και τους πίσω. Πριν όμως γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξη η κατάλληλη ενέργεια που θα υπερνικήσει τις αδράνειες και τις αντιστάσεις. Όσοι περισσότεροι κινούνται προς τα πάνω τόσο ευκολότερο γίνεται να υπερνικηθούν αυτές οι αδράνειες.
Η ίδια η εξέλιξη της ζωής φανερώνει λοιπόν πως τα πάντα κινούνται προς μεγαλύτερους βαθμούς ελευθερίας. Στην βάση αυτής της κίνησης πιστεύω προς βρίσκονται οι πληροφορίες. Είναι σαν από τη δημιουργία του κόσμου να εγκλωβίστηκαν-δεσμεύτηκαν, και μέσα από την όλη εξέλιξη πασχίζουν να απελευθερωθούν ξανά, και κινούμενες να βρούνε και να ταυτιστούνε με την πηγή της προέλευσής τους. Κι ο άνθρωπος είναι ακριβώς ο μεταφορέας, το μέσον για την επίτευξη αυτής της ελευθερίας. Όπως τα νουκλεονικά οξέα της αλυσίδας του DNA, αποτελέσανε το μέσον στο υλικό επίπεδο της βιολογικής εξέλιξης, έτσι και ο άνθρωπος αποτελεί το νέο μέσο στο νέο πνευματικό επίπεδο της εξέλιξης. Σε αυτήν την ανώτερη πνευματική εξελικτική διαδρομή όσο περισσότερο αυξάνουμε την κινητικότητα, την ελευθερία, την ανάμιξη, τόσο περισσότερο εντείνεται το εύρος της συχνότητας, αυτής της δόνησης των πακέτων που περιέχουν τις πληροφορίες, αυξάνοντας την χωρητικότητα και την ποιότητά τους.
Δανείζομαι όρους υλικούς για να περιγράψω κάτι το οποίο είναι και βρίσκεται στο χώρο των αδιαμόρφωτων ιδεών μου.
Αλλά όπως προσπαθείς να περιγράψεις ένα 5-διάστατο χώρο, άλλο τόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις κάτι το οποίο το αντιλαμβάνεσαι περισσότερο συναισθηματικά. Κι η λογική για να συνειδητοποιήσει τις διαφορές πολυδιάστατων χώρων, πρέπει να κατεβεί και να συγκρίνει διαστάσεις χαμηλότερων επιπέδων κάνοντας ύστερα την αναγωγή των διαφορών που τις είναι αντιληπτικά παρατηρήσιμες.
Η πνευματική οριοθέτηση είναι ακριβώς έκφραση στασιμότητας. Περιορίζεις το μέσον να μεταφέρει συγκεκριμένης ποιότητας και πυκνότητας πληροφορίες, και είναι σαν να εκτελείς γενετική μηχανική σε πνευματικό επίπεδο. Κατευθύνεις την εξέλιξη, την ροή των πληροφοριών προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Και επειδή το ανέφερα δεν θα το αφήσω να μείνει έτσι και θα σου πω πως η οριοθέτηση ή πνευματική μηχανική δεν έχει την αρχή της στο ανθρώπινο αλλά βρίσκεται έξω από αυτό. Δες τώρα αυτούς που ασχολούνται με τους εξωγήινους και τις απαγωγές, επειδή λειτουργούνε αντιληπτικά στο υλικό επίπεδο αδυνατούνε να συλλάβουν τη φύση των επεμβάσεων, μεταφράζοντάς τες στο αντιληπτικό μέρος της λογικής τους ως πειράματα γενετικής μηχανικής, εργαστηριακών πειραμάτων κτλ. Αυτό το παιχνίδι φίλε μου είναι πρωτίστος πνευματικό, που παίζεται σε ασύλληπτα επίπεδα κατανοήσεων και πρακτικών.
Η εξέλιξη έχει πολλά παρακλάδια που οδηγούνε σε αδιέξοδα. Το ίδιο γίνεται και στην πνευματική εξέλιξη. Η πνευματικότητα πέρνει πολλές μορφές και δρόμους μέχρι να ταυτιστεί με το ικανότερο και το τελειότερο. Στο βιολογικό-υλικό επίπεδο αυτό ήταν ο άνθρωπος, στο πνευματικό σύντομα ο καιρός θα μας δείξει...
Έτσι λοιπόν όλα εξυπηρετούνε τον ανώτερο σκοπό τους, όπως ακριβώς κι η ποικιλομορφία στους κλάδους τις βιολογικής εξέλιξης. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους που η διάνοιά τους δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούνε. Έμαθα και κατάλαβα πως τελικά αυτό συμβαίνει για δικό τους καλό, και για το καλό όλων των άλλων. Για το καλό της ισορροπίας στο παγκόσμιο ανθρώπινο σύστημα.
quote:
Αυτός που αποκαλούν λυτρωτή τους έδεσε στη σκλαβιά.Σε μια σκλαβιά από ψεύτικες αξίες και πλαστές γραφές.Αχ, αν κάποιος μπορούσε να τους λυτρώσει από τον λυτρωτή τους....
Προσωπικά θα επιζητούσα την λύτρωση χάριν των πράξεων και σκέψεών μου. Εάν κάποιος με έδεσε στην σκαβιά είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Ο εαυτός μας στο πέρασμα του χρόνου έπλασε κάποια ιδανικά κάποιες αξίες, ανέπτυξε κάποια πιστεύω κλπ. αυτά καθόλου ψεύτικα δεν νομίζω οτι είναι αλλά ακόμα και αν κάνουμε την παραδωχή οτι δεν είναι αντικειμενικά και τα ποιο σωστά, νομίζεις οτι μπορούμε να ζητήσουμε την οποια λύτρωση από τον ίδιο μας τον εαυτό;
εγώ προσωπικά δεν θα τον αποκαλούσα λυτρωτή και ας με έδεσε...
Kαι κατ' επέκταση... ποια θεωρείς οτι είναι η λύτρωση άπό τον ίδιο μας τον εαυτό;
φιλικά,
Trovadouros
Θα ήθελα να σε ρωτήσω 607080 -αν θα ήθελες να μου απαντήσεις- γιατί
quote:
Πιστευω οτι οταν οι καλες εναρετες πραξεις μου ,με κανουνε να μην νιωθω καμια ενοχη ,απεναντι σε κανενα συνανθρωπο μου .
νοιώθεις ενοχή;΅Επειδή δεν είσαι ακόμα τόσο σωστός όσο πιστεύεις οτι οφείλεις να είσαι ή γιατί είσαι πιο "τυχερός" από πάρα πολλούς άλλους συνανθρώπους μας;
quote:
Και η άγνοια αυτήν προέρχεται από την άγνοια του προγραμματισμού που έχουμε υποστεί.
Αγαπητέ Tryfield ποιός μας έχει προγραμματίσει έτσι; η κοινωνία μας,; και αν αυτό πράγματι εννοείς, η δική μας ελεύθερη βούληση και η επιλογή δεν παίζουν κάποιο ρόλο στον τρόπο που σκεφτόμαστε και νοιώθουμε;
Αντιθέτως!
Φίλε Tryfield, σαφώς και δύο άνθρωποι που θα λάβουν τις ίδιες πληροφορίες θα τις ερμηνεύσουν διαφορετικά.
Ο καθένας μας έχει την δική του κοσμοθέαση κι έχει μάθει να ερμηνεύει διαφορετικά τα ερεθίσματα που λαμβάνει καθημερινά.
Τώρα, αναφορικά με το ποσοστό ικανότητας για εξέλιξη δε νομίζω οτι μπορούμε να πούμε αν είναι 99%.
Ίσως είναι ένα μεγάλο νούμερο...
quote:
Ο άνθρωπος πλέον δεν χρειάζεται να περιμένει τις γενετικές καταγραφές για να τον εξελίξουνε περισσότερο. Έχει το λόγο του και τη λογική ώστε ελεύθερα να επιλέγει ο ίδιος τη ροή της εξέλιξής του σε όλα τα πεδία. Κυριολεκτικά μετακινήθηκε προς ένα καινούριο επίπεδο ύπαρξης, πιο ελέυθερο, πιο δραστήριο πιο κινητικό, σε όλα ανώτερο των προηγούμενων ζωικών.
Εδώ, φίλε μου, έχω 2 ερωτήματα:
- Μπορούμε να είμαστε σίγουροι οτι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πλέον τις γενετικές καταγραφές?
Μπορεί η λογική κι ο λόγος να σταθεί στον αντίποδα ή είναι αλληλένδετα αυτά τα 2? - Από την άλλη μπορούμε να είμαστε σίγουροι οτι έχει μετακινηθεί σε ένα επίπεδο ύπαρξης πιο ελεύθερο και δραστήριο...?
Νομίζω πως ναι, η ζωή (κι αν θέλουμε να επεκταθούμε περαιτέρω, η κοινωνία) έχει εισέλθει σε άλλα επίπεδα εξέλιξης.
Δεν ξέρω όμως αν έχει εισέλθει σε νέα επίπεδα ελευθερίας...
In anticipation of my resurrection...
Αγαπητή Risky, σχετικά με την προέλευση του προγραμματισμού, της πνευματικής μας οριοθέτισης δηλαδή, πρέπει να σου πω ότι μπορεί να εκφράζεται μεν μέσα από το όλον της παγκόσμιας κοινωνίας, αλλά η πηγή του έχει ως σημεία αναφοράς, κέντρα που είναι κρυφά και άγνωστα στους πολλούς. Αυτά τα κέντρα, οι άνθρωποι, όπως θέλεις ονόμασέ τα, βρίσκονται σε αυτό που αποκαλούμε κορυφή της παγκόσμιας πυραμίδας. Είναι αυτοί που κινούνε τα νίματα της ανθρώπινης εξέλιξης γνωρίζοντας τους τρόπους τέλεσης των δυνάμεων στην ύπαρξη του καθενός μας.
Το κέντρο της πραγματικής ελευθερίας (περιλαμβάνοντας αυτό που αποκαλούμε βούληση) βρίσκεται στην κίνηση της θέλησής μας να επιλέξει και να ταυτίσει το πνευματικό δυναμικό μας.
Στην κίνηση που εκτελεί η θέληση ώστε η ανέκφραστη ουσία που περιέχεται μέσα μας να εκφραστεί ταυτιζόμενη (το κατ΄ εικόνα και το καθ΄ ομοίωση) με την ουσία-ποιότητα που θα επιλέξει. Από τη στιγμή όμως που το ανέκφραστο μέσα μας ταυτιστεί με μια συγκεκριμένη ποιότητα, τότε τα πάντα στην ύπαρξή μας και εννοώ τα πάντα, υπακούουν δουλικά στους νόμους που διέπουν την ποιότητα της έκφρασης με την οποία η θέλησή μας επέλεξε να ταυτιστεί. Αν π.χ. ένας άνθρωπος ταυτιστεί με μία κακή ποιότητα στο πνευματικό του πεδίο, τότε λειτουργεί, σκέφτεται, ονειρεύεται, αποφασίζει, θέλει, με βάση τους νόμους που χαρακτηρίζουν την ποιότητα αυτήν. Δηλαδή, το μεγάλο τρώει το μικρό, ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν, ψεύδος, υποκρισία, κι ό,τι τέλος πάντων χαρακτηρίζει το κακό. Αν η ουσία του είναι ανάμικτη τότε χαρακτηρίζεται από δουλική υπακοή προς αυτό το ανάμικτο, κι αν η ουσία του είναι καλή, τότε χαρακτηρίζεται από υπακοή προς αυτό το καλό, όσο οριοθετημένο τυγχάνει να είναι αυτό μέσα του.
Εκεί πλέον η βούληση και τα θέλω, δεν έχουν πραγματική υπόσταση ελευθερίας αφού η πηγή τους (σκέψεις-αντιδράσεις)εδράζεται πάνω στην ποιότητα της οριοθέτησης με την οποία η θέλησή μας επέλεξε να ταυτιστεί. Ας μην μπερδεύεις αυτήν την θέληση με τη θέληση που αντιλαμβανόμαστε καθημερινά, αλλά θα ήταν προτιμότερο αν θεωρούσες αυτήν την θέληση ως το θεό που κυβερνά το όλον της ύπαρξης. Γι αυτό και όλα υπακούουν δουλικά σε αυτήν. Όλες οι δυνάμεις μας κοιτάζουν αυτήν την θέληση μέσα μας και υπακούουν σε αυτήν κυριολεκτικά σαν να βρίσκονται μπροστά σε θεο. Κι αν η θέληση επιλέξει να εκφραστεί, τα αυτιά των δυνάμεων στο όλον της ύπαρξής μας είναι τεντωμένα και ακούνε την έκφρασή της αυτήν, ώστε δουλικά να πραγματώσουν στο ακέραιο την επιθυμία και εντολή της.
Αν κάποιος γνώριζε όλα αυτά, θα μπορούσε με τους κατάλληλους τρόπους να δεσμέυσει τη θέληση αυτήν, κάνοντάς την να εκφραστεί όχι σε αυτό που ΕΣΥ επιλέγεις αλλά σε ό,τι αυτός επιλέξει. Το αποτέλεσμα είναι να σε οριοθετήσει σε τέτοιο τέλειο βαθμό που όχι μόνο να γίνεσαι δούλος του, αλλά και να μην το αντιλαμβάνεσαι καν. Τότε θα μπορούσε να γνωρίζει επακριβώς όχι μόνο τι σκέφτεσαι και πως αντιδράς στο ξύπνιο σου, αλλά ακόμα και τα άγνωστα όνειρα στον ύπνο σου... Κάπως έτσι τα αντιλαμβάνομαι Risky.
Φίλε μου Dying_Incubus,
Έχεις δίκιο και θα συμφωνίσω ότι ο λόγος και η λογική είναι ταυτόσημα ποιοτικά πράγματα. Είναι μεν ξεχωριστές έννοιες, αλλά ίδιες στην ουσία τους ποιότητες.
Σχετικά με τις γενετικές καταγραφές δεν εννοούσα πωw δεν τις χρειαζόμαστε άλλο, ίσα-ίσα. Αυτό που εννοούσα ήταν ό,τι μέσα από το λόγο γίναμε ανώτεροι από αυτές. Και ο λόγος που γίναμε ανώτεροι είναι ότι πλέον εκφραζόμαστε και πνευματικά. Η πρώτη γέννηση είναι σαρκική, βασισμένη στις βιολογικές καταγραφές του DNA. Yπάρχει και μια δεύτερη γέννηση που συντελείται πλέον στο εσωτερικό μας, κι αυτήν η γέννηση αφορά τον εσωτερικό μας άνθρωπο, το πνευματικό μας πεδίο. Αυτήν η γέννηση είναι ανώτερη της σαρκικής, και βασίζεται στις πληροφοριακές καταγραφές που εγγράφονται μέσα μας. Σε αυτήν την οριοθέτηση που υφίσταται το ανθρώπινο. Αυτήν τη γέννηση πρώτος την έδειξε φανερά ο Χριστιανισμός μέσα από τη γνώση που μετέφερε ο Χριστός. Και στις δύο γεννήσεις η ποιότητα των πληροφοριών παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Απλά η δεύτερη είναι απείρως ανώτερη της πρώτης και αυτό αποδυκνείεται από τον λογικό έλεγχο που έχουμε πλέον στο βιολογικό μας υλικό, την γεννετική μηχανική.
Η ελευθερία υφίσταται, απλά επειδή είμαστε οριοθέτημένοι δεν μπορούμε ούτε να την γνωρίσουμε, ούτε να την αντιληφθούμε συνειδητά. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε στην παγκόσμια των πραγμάτων σκηνή είναι το κουκλοθέατρο που παίζεται, με κούκλες όλους εμάς. Δεμένοι τέλεια με τις αόρατες κλωστές των υπόδουλων δυνάμεών μας.
quote:
Θα ήθελα να σε ρωτήσω 607080 -αν θα ήθελες να μου απαντήσεις- γιατί νοιώθεις ενοχή;΅Επειδή δεν είσαι ακόμα τόσο σωστός όσο πιστεύεις οτι οφείλεις να είσαι ή γιατί είσαι πιο "τυχερός" από πάρα πολλούς άλλους συνανθρώπους μας;
Για το πρωτο νιωθω ενοχη αγαπητη risky .
Πολλες φορες μπορω και καλλυτερα , αλλα ο εγωισμος μου ,ο χαρακτηρας μου και γενικα η προσωπικη μου αγαπη για τον συνανθρωπο , δεν επαρκουνε .
Ακομη αγαπαω το κοινωνικο εγω μου περισσοτερο απο τον εαυτο μου .
Συνεχειζω ομως να επιδιωκω την τελειοποιηση των πνευματικων μου αρετων ,γιατι ακομη υπαρχω .
Πως θα αντιληφθω οτι θα εχω φτασει κοντα στο τελος ;;;
Οταν θα αρχισω πλεον να πραττω αυτα που ισχυριζωμε οτι πιστευω .
Μα ισως αναρωτηθεις , καλα και τι κανεις ;;;
Προσπαθω και παντα γνωριζω :
Οτι μπορω και καλλυτερα .
Αυτην την γνωση θελω να μετουνσιωσω σε αυτην την ζωη μου .
Και αν φτασω να γινω τελειος ( υποθετικο ) ;;;
Τοτε θα εχει τελειωσει η πνευματικη εκπαιδευση μου και δεν θα υπαρχει λογος να συνεχεισω να υπαρχω, εκτος βεβαια και αν το αιτιο, η τα αιτια που υπαρχω , εχουνε διαφορετικη αποψη .
Δεν ειναι μεγαλη κουβεντα να πω οτι θελω να γινω τελειος .
Το πνευμα εντος της ψυχης μου , με ωθει προς τα εκει αβιαστα,ανεπαισθητα με μοναδικη προτροπη την καλλιεργεια του εντος μου .
Ειμαι πεπεισμενος οτι ετσι μονον θα λυτρωθει η ψυχη μου, προσπαθωντας και ισως να τα καταφερω πριν απο τον θανατο .
quote:
Φίλε μου Dying_Incubus,Έχεις δίκιο και θα συμφωνίσω ότι ο λόγος και η λογική είναι ταυτόσημα ποιοτικά πράγματα. Είναι μεν ξεχωριστές έννοιες, αλλά ίδιες στην ουσία τους ποιότητες.
Σχετικά με τις γενετικές καταγραφές δεν εννοούσα πωw δεν τις χρειαζόμαστε άλλο, ίσα-ίσα. Αυτό που εννοούσα ήταν ό,τι μέσα από το λόγο γίναμε ανώτεροι από αυτές. Και ο λόγος που γίναμε ανώτεροι είναι ότι πλέον εκφραζόμαστε και πνευματικά. Η πρώτη γέννηση είναι σαρκική, βασισμένη στις βιολογικές καταγραφές του DNA. Yπάρχει και μια δεύτερη γέννηση που συντελείται πλέον στο εσωτερικό μας, κι αυτήν η γέννηση αφορά τον εσωτερικό μας άνθρωπο, το πνευματικό μας πεδίο. Αυτήν η γέννηση είναι ανώτερη της σαρκικής, και βασίζεται στις πληροφοριακές καταγραφές που εγγράφονται μέσα μας. Σε αυτήν την οριοθέτηση που υφίσταται το ανθρώπινο. Αυτήν τη γέννηση πρώτος την έδειξε φανερά ο Χριστιανισμός μέσα από τη γνώση που μετέφερε ο Χριστός. Και στις δύο γεννήσεις η ποιότητα των πληροφοριών παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Απλά η δεύτερη είναι απείρως ανώτερη της πρώτης και αυτό αποδυκνείεται από τον λογικό έλεγχο που έχουμε πλέον στο βιολογικό μας υλικό, την γεννετική μηχανική.
Η ελευθερία υφίσταται, απλά επειδή είμαστε οριοθέτημένοι δεν μπορούμε ούτε να την γνωρίσουμε, ούτε να την αντιληφθούμε συνειδητά. Αυτό που αντιλαμβανόμαστε στην παγκόσμια των πραγμάτων σκηνή είναι το κουκλοθέατρο που παίζεται, με κούκλες όλους εμάς. Δεμένοι τέλεια με τις αόρατες κλωστές των υπόδουλων δυνάμεών μας.
Στο σύνολο του μηνύματος που αναφέρεις συμφωνώ και νομίζω οτι θέτεις μερικά πράγματα πολύ σωστά.
Αναφέρεις οτι υπάρχουν 2 ειδών γεννήσεις ενός ανθρώπου, η σαρκική κι η πνευματική.
Ομολογώ πως η δεύτερη για μένα είναι η πιο δύσκολη.
Κι όχι τόσο η γέννηση όσο το "μεγάλωμα" του πνευματικού μας εαυτού.
Πιστεύω οτι τις πιο πολλές φορές το "μεγάλωμα" του πρώτου μας εαυτού έρχεται φυσιολογικά, ακολουθώντας κάποιους κανόνες που τους δεχόμαστε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο.
Ο δεύτερος όμως εαυτός μας είναι αυτός για τον οποίον πρέπει να επαγρυπνούμε συνεχώς.
Και φυσικά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο...
Τώρα, όσον αφορά για τον Ιησού και γενικότερα για τον Χριστιανισμό, νομίζω πως διάφορες θρησκείες μπορούν να αποδώσουν κάποιες πολύ καλές αρχές για τον "πνευματικό" εαυτό μας.
Ας μην αναλωθούμε όμως στις διάφορες θρησκευτικές προσεγγίσεις....
In anticipation of my resurrection...
αγαπητέ 607080, πιστεύω οτι ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του αναζητητή θέλει να γίνει τέλειος. Εγώ πάντως το θέλω. Και επειδή το "τέλειος¨είναι πολύ υψηλό, λέω για μένα πως έχω "βούληση τελειοποίησης". Δηλαδή κάθε φορά να προσπαθώ να κάνω δράσεις και να έχω σκέψεις λίγο καλύτερες, λίγο πιο σωστές, λίγο πιο Ανθρώπινες από τις προηγούμενες. Δυστυχώς, δεν τα καταφέρνω πάντα
quote:
Οταν θα αρχισω πλεον να πραττω αυτα που ισχυριζωμε οτι πιστευω
Αυτός νομίζω είναι ο στόχος, η ταύτιση της ιδεολογίας με την ζωή, η εφαρμογή των πιστεύω μας. Και αυτός κατ'εμέ είναι ο πιο άξιος στόχος.
Αγαπητέ Tryfield ευχαριστώ για την εξήγηση αλλά διαφωνώ σε ένα σημείο.
Πιστεύω οτι όταν αποδεχτούμε ένα ανώτερο σκοπό ή Ιδανικό και ταυτιστούμε μαζί του, όχι μόνο δεν χάνουμε την ελευθερία μας αλλά αντιθέτως γινόμαστε πιο ελεύθεροι. Ελεύθεροι να βιώσουμε και να συμετάσχουμε σ' ένα ανώτερο μας ρυθμό, που είναι αυτό που -κατά τη γνώμη μου- δίνει νόημα στην ύπαρξη μας.
Δεν πιστεύω οτι μπορεί να κατευθυνόμαστε τόσο πολύ που να χάνουμε πλήρως τον προσανατολισμό μας. Οσο ένας άνθρωπος σκέφτεται, κρίνει, συγκρίνει και αναρωτιέται δεν μπορεί να γίνει "πρόβατο" που ακολουθεί τον οποιονδήποτε και κάνει ο,τι του πούνε.
Ξέρω πως πολλοί άνθρωποι "παρασύρονται" σε μόδες ή συμπεριφορές που δεν είναι δικές τους, γίνονται κούκλες όπως τους ή μας ονόμασες αλλά αυτό συμβαίνει επειδή αρνούνται κατα κάποιο τρόπο να αναλάβουν την ευθύνη του εαυτού τους και δεν σκέφτονται. Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει σκλάβους παρά μόνο η δική μας ανευθυνότητα και νοητική και πνευματική τεμπελιά.
Συμφωνώ απολύτως με το σχόλιο σου Dying-Incubus πως για αυτόν τον δεύτερο πνευματικό εαυτό χρειάζεται να επαγρυπνούμε διαρκώς.
Αλλά όπως είπες για τον πρώτο μας εαυτό που μεγαλώνει με βάση κάποιους κανόνες, μήπως και για τον δεύτερο και πιο αληθινό εαυτό, θα έπρεπε πρώτα να ορίσουμε ή να επιλέξουμε τους κανόνες πάνω στους οποίους θα στηριζόμασταν για την εξέλιξη του;
Νομίζω πως αυτό δεν είναι τόσο εύκολο και δεν ξέρω αν είναι καν εφαρμόσιμο, δεδομένου οτι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους...
Οπότε αναπτύσσει έναν πνευματικό εαυτό που δεν είναι πανομοιότυπος με αυτόν κάποιου άλλου συνανθρώπου του.
Για αυτό λέω οτι οι κανόνες αυτοί δεν θα μπορούσαν να έχουν απήχηση για τον πνευματικό μας εαυτό.
Εσύ πιστεύεις, φίλη μου, οτι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο?
Αν ναι, πραγματικά θα με ενδιέφερε να ακούσω κάποιους κανόνες στους οποίους υπόκειται κατά την γνώμη σου η ωρίμανση του πνευματικού μας εαυτού.
In anticipation of my resurrection...
Σε καταλαβαίνω D_I απόλυτα όταν θέτεις το όριο στην θρησκειολογία για το συγκεκριμένο topic και θα το σεβαστώ. Απλά τα δικά μου ερεθίσματα υπήρξαν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και από εκεί αντλώ τα πρότυπα σύγκρισης που χρησιμοποιώ στην λογική μου επεξεργασία.
Η αλήθεια είναι ότι δεν απορρίπτω τίποτα, ειδικότερα αν δεν γνωρίζω επ΄ αυτού!
Συμφωνώ μαζί σας ότι η ανώτερη συνειδητοποίηση του εαυτού μας είναι το κλειδί για την πνευματική εξέλιξη. Και δεν θα διαφωνίσω πως σε αυτό το σημείο υπάρχουν αρχές και κανόνες που κάποιος οφείλει τουλάχιστον να γνωρίζει πριν αποπειραθεί να εμβανθύνει στην εσωτερική αναζήτηση.
Ανέφερα και πιο πριν πως το αισθάνομαι σαν έναν χάρτη τον οποίον πρέπει να διαθέτεις, ο οποίος να σου επιτρέπει τουλάχιστον να προσανατολιστείς με κάποια ακρίβεια. Θα πρέπει τουλάχιστον να γνωρίζουμε που είμαστε και που θέλουμε να πάμε. Έτσι δεν είναι;
Οι πληροφορίες που διαθέτουμε σε αυτό το σημείο είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων συγκεχυμένες, για να μην πω αντιφατικές. Είναι αυτό ακριβώς που συζητήσαμε παραπάνω D_I σχετικά με τους πολλούς δρόμους και τις επιλογές. Βρισκόμαστε συνεχώς σε σταυροδρόμια επιλογών. Το ζητούμενο εδώ όμως δεν αποτελεί το όμορφο της διαδρομής αλλά ο προορισμός. Η Ιθάκη μας όπως σωστά ανέφερες D_I.
Η αίσθησή μου είναι ότι το πρώτο πράγμα που κάποιος προσπαθεί να ορίσει ξεκινώντας το ταξίδι, είναι τα επίπεδα τηε ελευθερίας που έχει στην βούλησή του. Πόσους βαθμούς ελευθερίας διαθέτει στις επιλογές που θα κληθεί να κάνει. Αν η βούλησή μας είναι επαρκής (ελεύθερη), τότε είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι οι επιλογές που θα κάνουμε δεν θα αλλοιωθούν από εξωτερικούς παράγοντες, δηλαδή από εξωτερικά ερεθίσματα. Έχοντας ως αφετηρία την συνείδηση των δυνατοτήτων της ελευθερίας των επιλογών και της βούλησης, και την επίγνωση του προορισμού, δεν βλέπω κανένα λόγο που να μας αποτρέπει αργά ή γρήγορα, να φτάσουμε στην Ιθάκη μας. Να φτάσουμε δηλαδή στο δεύτερο στάδιο της πνευματικής μας εμβάνθυνσης, αυτό της φώτισης.
Η άποψή μου όμως είναι πως ενώ εκατομμύρια άνθρωποι ψάχνουν, αναζητούν, ταξιδεύουν, εντούτις βλέπω πως ελάχιστοι ή και κανένας δεν φτάνει στον προορισμό. Κανείς αντικειμενικά δεν διαθέτει τα χαρακτηριστικά πραγματικά φωτισμένου ανθρώπου. Τουλάχιστον δεν το γνωρίζω εγώ. Άρα το συμπέρασμά μου είναι πως κάπου, κάπως, υπάρχει κάποιο πρόβλημα που δεν αντιμετωπίζεται σωστά. Ή το πρόβλημα βρίσκεται σε αυτό που ορίζουμε ως σημείο αναφοράς-έναρξης (το τί είμαστε, τί επίπεδο συνείδησης αρχικά έχουμε), ή το πρόβλημα βρίσκεται στα επίπεδα της βούλησης και των επιλογών που στην πορεία κάνουμε, ή το πρόβλημα τελικά βρίσκεται στον ορισμό του προορισμού.
Όπως και να έχει όλα συμπυκνώνονται μάλλον στην έναρξη. Αν ξεκινίσεις το ταξίδι χωρίς να έχεις την πλήρη συναίσθηση του που βρίσκεσαι, που πατάς, τότε και οι επιλογές που θα κάνεις όση ελευθερία κι να διαθέτεις θα στηρίζονται σε λάθος αρχική εκτίμηση. Σε λάθος λογική εκτίμηση. Αυτό σαν αλυσίδα θα συμπαρασύρει όλη την μετέπειτα ροή των επιλογών προς λάθος κατεύθυνση. Έτσι ακόμα κι αν έχεις ορίσει ορθά τον προορισμό, οι επιλογές αν βασίζονται σε λάθος αρχικές εκτιμήσεις είναι σίγουρο πως θα οδηγήσουν σε λάθος συμπεράσματα, και άρα σε λάθος επιλογές. Το πρόβλημα όμως είναι ότι επειδή ακριβώς στην αρχική φάση το άτομο δεν διαθέτει την απαιτούμενη συνείδηση, την πνευματική ωριμότητα δηλαδή για να κρίνει αντικειμενικά την θέση του, θα αναγκαστεί να βασιστεί μόνο σε πολύ γενικές εκτιμήσεις.
Το λογικό λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση ποιό είναι; Εκτιμούμε την κατάσταση αισιόδοξα, ή απαισιόδοξα; Και λέγοντας απαισιόδοξα εννοώ ότι εκτιμούμε την κατάσταση έχοντας κατά νου το χειρότερο δυνατό σενάριο;
Η αίσθησή μου είναι ότι σε μια τέτοια εκτίμηση κινδύνου, γιατί περί αυτού πρόκειτε στην ουσία, του κινδύνου να χαθούμε, και δεν υπάρχουν και επαρκείς πληροφορίες (ανεπαρκείς συνείδηση), τότε το λογικό δεν είναι να σκεφτόμαστε αισιόδοξα, αλλά αντίθετα. Θα πρέπει να πάρουμε ως δεδομένο το χειρότερο δυνατό σενάριο. Αυτό και μόνο μπορεί να μας δώσει την απαιτούμενη εγρήγορση (παρατήρησης) στην δεδομένη αρχική στιγμή ώστε να προετοιμαστούμε κατάλληλα.
Απαντώντας λοιπόν και στη φίλη μου τη Risky, θα ήθελα να πω πως το χειρότερο δυνατό σενάριο πέρα από την γενικότερη έλλειψη των πληροφοριών, είναι να υπάρχει και έλλειμα στα επίπεδα της βούλησης, στα επίπεδα της θέλησης. Κι αν υφίσταται αυτό τότε τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο. Αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν θέληση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα συμπεράσματα της λογικής. Κι αυτά τα συμπεράσματα οδηγούν στις επιλογές. Η λογική βασίζει την λειτουργία της στις πληροφορίες. Συγκρίνει τις πληροφορίες που προσλαμβάνει με βάση προεγκατεστημένα πρότυπα που υπάρχουν στο εσωτερικό μας. Το αποτέλεσμα της σύγκρισης αυτής οδηγεί στο συμπέρασμα, και αυτό με τη σειρά του θα οδηγήσει στην επιλογή. Επιλέγω αυτό το κομμάτι της τούρτας γιατί σε σχέση με τα άλλα είναι μεγαλύτερο.
Την επίγνωση αυτήν μου την έδωσε μια σκέψη που θα σας την αναφέρω: Σκέφτηκα λοιπόν ότι έστω πως κάνω μια επιλογή, επιλέγω το Α από το Β. Και η επιλογή μου αυτήν έχει την Χ επίδραση. Έστω τώρα ότι με μια μηχανή του χρόνου πήγαινα πάλλι πίσω στην χρονική στιγμή της επιλογής, και διάλεγα ξανά, χωρίς να γνωρίζω την Χ επίδραση της επιλογής μου. Χωρίς να θυμάμαι, χωρίς να έχω συνείδηση του ταξιδιού μου στο παρελθόν. Χωρίς να διαφοροποιώ τίποτα από την κατάσταση, τις πληροφορίες μέσα μου και έξω μου. Ποιά επιλογή θα έκανα; Θα διάλεγα το Α πάλλι ή το Β; Υπάρχει ελευθερία σε μια τέτοια περίπτωση ή αυτήν η αίσθηση ελευθερίας του να επιλέγω είναι πλασματική;
Θεώρησα λοιπόν πως αν πληροφοριακά δεν υπήρχε η απειροελάχιστη μεταβολή μέσα μου και έξω μου, θα επέλεγα ξανά το Α. Αφού η ροή της σκέψης, τα προαποθηκευμένα πρότυπα λογικής που με οδήγησαν να επιλέξω το Α θα επαναλαμβανόταν ξανά, και ξανά, και ξανά, οδηγώντας με στα ίδια συμπεράσματα, στις ίδιες ακριβώς επιλογές.
Έτσι λοιπόν θεώρησα τα επίπεδα της βούλησης και της ελευθερίας της επιλογής ως κάτι το πολύ επίπλαστο και πλασματικό. Και θα πρέπει να σας ομολογίσω πως αυτήν η συνείδηση αποτέλεσε για μένα το μεγάλο σημείο καμπής στην εσωτερική μου αναζήτηση, καθώς σαν μαγνήτης έστρεψε το δυναμικό μου προς νέες κατευθύνσεις φέρνοντας μου έναν χείμαρρο από γεγονότα, συμπτώσεις, και νέα γνώση.
Όπως κι αν το δούμε, η ποιότητα των πληροφοριών που δεχόμαστε παίζει των καθοριστικό ρόλο στην πνευματική εξέλιξη, στις επιλογές που κάνουμε. Η παρατήρηση του εαυτού μας, η αυτογνωσία, αφορά ακριβώς στην ορθή επιλογή και τον διαχωρισμό των πληροφοριών που θέλουμε να ταυτίσουμε το πνευματικό δυναμικό μας.
Θα ήθελα την άποψή σας για τα ζητήματα της ελεύθερης βούλησης και της θέλησης.
Καταρχάς θα ήθελα να σου αναφέρω πως το όριο που έθεσα ανάμεσα στην θεματολογία αυτού του topic και στην θρησκειολογική προσέγγιση τέθηκε μόνο και μόνο για να μην αναλωθούμε γενικότερα στις επιμέρους θρησκειολογίες.
Κατανοώ τα δικά σου ερεθίσματα, τα σέβομαι απόλυτα κι αναγνωρίζω την σημαντικότητα που καταλαμβάνουν στην ζωή σου.
Εφόσον λοιπόν είναι σημαντικά για σένα, έπραξες πολύ σωστά που τα ανέφερες!
Ναι, καλέ μου φίλε, θα συμφωνήσω απόλυτα πως για να εξελιχθούμε πνευματικά πρέπει να έχει επέλθει η συνειδητοποίηση του εαυτού μας.
Δεν γίνεται αλλιώς άλλωστε...
Αν προσπαθήσεις να εξελιχθείς χωρίς να γνωρίζεις ποιός είσαι, τι είσαι, ποιό ρόλο καταλαμβάνεις σε αυτόν εδώ τον κόσμο, τα πάθη σου κτλ κτλ, το πιο πιθανό είναι είτε να κινηθείς προς λανθασμένα μονοπάτια (αφού θα είσαι κι εσύ σε μια πλάνη) ή θα αναγκαστείς να αφήσεις την προσπάθεια σου για να πάς πίσω και να ανακαλύψεις τον εαυτό σου.
Και για να το παραλληλίσω αυτό με τον χάρτη και τα μονοπάτια που αναφέρεις, φίλε μου, αν συμβεί κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανόν να πάρεις λάθος μονοπάτια, και να ακολουθήσεις άλλα λάθος μονοπάτια και να βρεθείς μπροστά σε 2 εναλλακτικά σενάρια:
- Είτε βλέπεις οτι γυρίζεις πάλι στο σημείο απ' όπου ξεκίνησες, έχοντας περισσότερες απορίες κι έχοντας μπερδευτεί ακόμα πιο πολύ,
- είτε χάνεσαι εντελώς.
Οπότε σε αυτή την περίπτωση η Ιθάκη που αναζητάς γίνεται αυτόματα ο λαβύρινθος του Μινώταυρου...
Αναφέρεις στην συνέχεια κάτι το οποίο με έκανε να προβληματιστώ, αγαπητέ:
quote:
Η αίσθησή μου είναι ότι το πρώτο πράγμα που κάποιος προσπαθεί να ορίσει ξεκινώντας το ταξίδι, είναι τα επίπεδα τηε ελευθερίας που έχει στην βούλησή του. Πόσους βαθμούς ελευθερίας διαθέτει στις επιλογές που θα κληθεί να κάνει. Αν η βούλησή μας είναι επαρκής (ελεύθερη), τότε είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι οι επιλογές που θα κάνουμε δεν θα αλλοιωθούν από εξωτερικούς παράγοντες, δηλαδή από εξωτερικά ερεθίσματα.
Επέτρεψε μου να σου εκμυστηρευτώ πως δεν πιστεύω πως αυτό είναι τόσο πιθανό.
Κάθε άνθρωπος πάντοτε δεν επηρρεάζεται από τους εξωγενείς παράγοντες?
Πάντοτε δεν υπάρχουν εξωτερικά ερεθίσματα τα οποία όχι μόνο προσδιορίζουν τα εσωτερικά μας χαρακτηριστικά σε ένα μεγάλο βαθμό αλλά είναι κι αναγκαία για το ταξίδι μας.
Δεν γίνεται να αποκοπούμε από το εξωτερικό περιβάλλον, κάτι τέτοιο ίσως να μας έβλαπτε παρά να μας ωφελούσε.
Από την άλλη, τα εξωτερικά ερεθίσματα δε μας προσφέρουν μια γνώση χρήσιμη για το ταξίδι μας?
Εγώ τα ταυτίζω ως τις Σειρήνες, φίλε μου.
Καλό είναι να τις γνωρίσεις για να αποκομίσεις την γνώση του τι πράγματι είναι αλλά θα πρέπει να έχεις αναπτύξει μέσα σου την διάκριση για να τις αποφύγεις.
Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι θέλω να πώ σε αυτό το σημείο, φίλε μου, γιατί κατά την γνώμη μου αυτό είναι κάτι το σημαντικό. 
Από την άλλη όμως, είμαστε πραγματικά ελεύθεροι?
Ή καλύτερα, μπορούμε να πούμε οτι ένας άνθρωπος είναι πραγματικά ελεύθερος...?
quote:
Όπως και να έχει όλα συμπυκνώνονται μάλλον στην έναρξη. Αν ξεκινίσεις το ταξίδι χωρίς να έχεις την πλήρη συναίσθηση του που βρίσκεσαι, που πατάς, τότε και οι επιλογές που θα κάνεις όση ελευθερία κι να διαθέτεις θα στηρίζονται σε λάθος αρχική εκτίμηση. Σε λάθος λογική εκτίμηση. Αυτό σαν αλυσίδα θα συμπαρασύρει όλη την μετέπειτα ροή των επιλογών προς λάθος κατεύθυνση.
Συμφωνούμε απόλυτα, αγαπητέ Tryfield!
quote:
Το λογικό λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση ποιό είναι; Εκτιμούμε την κατάσταση αισιόδοξα, ή απαισιόδοξα; Και λέγοντας απαισιόδοξα εννοώ ότι εκτιμούμε την κατάσταση έχοντας κατά νου το χειρότερο δυνατό σενάριο;
Νομίζω πως θα έπρεπε να την εκτιμήσουμε όπως πραγματικά είναι, χωρίς να εθελοτυφλούμε.
Σχετικά με την θέληση και την βούληση θα επαντοποθετηθώ σύντομα.
Πρός το παρόν αυτό που μπορώ να πώ είναι οτι για μένα το στοιχείο που διαφοροποιεί αυτές τις 2 έννοιες είναι η συνείδηση.
Η βούληση εμπεριέχει αυτό το χαρακτηριστικό και για αυτό το λόγο έχει μεγαλύτερη ισχύ από την θέληση.
Η θέληση, όπως είπες κι εσύ, ίσως προέρχεται από τα λογικά συμπεράσματα του νού μας σε κάποια δεδομένη χρονική στιγμή.
Κάτι που θα ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ με την σειρά μου είναι από που πιστεύεις οτι προέρχεται η βούληση κι η θέληση.
Κρίνοντας από την προηγούμενη αναφορά σου, καταλαβαίνω οτι η θέληση πηγάζει από το νού.
Τι γίνεται με την βούληση...?
In anticipation of my resurrection...