- Ο Λάζαρος - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

zip:

Στην αρχαία Ελλάδα, υπήρχε μια τελετή μυητικού χαρακτήρα που ονομαζόταν τελετή της “εγκοίμησης”. [βλ. Τροφώνειο Μαντείο ή Τροφώνειο 'Αντρο ( http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5195&ARCHIVE )] Σ’ αυτήν ο μυούμενος, αφού έκανε τους κατάλληλους καθαρμούς κι εναγισμούς, θυσίαζε στις θεότητες και στη συνέχεια έμπαινε σε ένα πολύ στενό άντρο, σαν σε τάφο, όπου έμενε ξαπλωμένος μόνος του, όπως οι νεκροί, σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου κι έκστασης, διάρκειας τρεισήμισι ημερών, κατά την οποία ερχόταν σε επαφή με ανώτερες οντότητες του πνευματικού κόσμου. Αυτή η επαφή ήταν καθοριστική, γιατί ο μυούμενος άλλαζε κυριολεχτικά τρόπο ζωής, αναγεννιόταν και γινόταν άλλος άνθρωπος- σαφώς πολύ καλύτερος. (http://vagia-gr.blogspot.com/2009/04/blog-post_1878.html)

Όσοι έβγαιναν από αυτό, τους απαγορεύονταν να μιλήσουν για αυτό που έζησαν εκεί, κι αν παρέβαιναν αυτή τη συμφωνία το τίμημα ήταν η ζωή τους. Συνήθως έβγαιναν από εκεί μέσα μετά από χρονικό διάστημα 2-3 ημερών μέσα από την ίδια τρύπα από την οποία έμπαιναν, ήταν πολύ ζαλισμένοι, σαν αποχαυνωμένοι και μπορούσαν να συνέλθουν μόνο ακολουθώντας κάποιες οδηγίες που τους έδιναν οι ιερείς. Αυτά που είδαν, άκουσαν και έμαθαν μέσα στο Τροφώνιο οι επισκέπτες, δεν επιτρεπόταν να τα διηγηθούν σε τρίτους.(http://viotikoskosmos.wikidot.com/trofonio-manteio)

---

Edited by - europaios2 on 20/05/2009 13:04:46

quote:

---

Να σημειώσω επίσης εδώ, πως η ιστοσελίδα που παραθέτεις ( http://www.laosver.gr/news/articles/10696.html ) αιτιολογεί την παράλειψη του γεγονότος ως εξής : "Προφανώς οι συνοπτικοί έγραψαν ενώ ακόμη ζούσε ο Λάζαρος." και κατά συνέπειαν, δικαιολογημένα το παρέλειψαν γιατί δεν είχε συμβεί την ώρα που έγραφαν τα ευαγγέλια.
Εδώ, κατά πάσα πιθανότητα, αυτή η αιτιολογία πρέπει να απευθύνεται στον Ευαγγελόπουλο ή στον Κακαουνάκη. Γιατί, έτσι όπως το λέει είναι σαν να λέει πως οι συνοπτικοί έγραφαν ευαγγέλιο κατά την διάρκεια της ζωής και των έργων του Ιησού και όχι μετ' έπειτα - δηλ. live αναμετάδοση, ρεπορτάζ δηλ. σαν δημοσιογράφοι - και φυσικό είναι να παρέλειψαν την ανάσταση του Λαζάρου αφού δεν είχε συμβεί ως εκείνη την ώρα που έγραφαν τα ευαγγέλιά τους. Όμως, πως έγραψαν για την Σταύρωση, αφού ούτε κι η Σταύρωση είχε συμβεί την ώρα που έγραφαν ; Δηλ. 'ντάξει, παρέλειψαν ένα γεγονός που δεν είχε συμβεί, ok, αλλά η ανάσταση του Λαζάρου προηγείται της Σταύρωσης. Γιατί δεν παρέλειψαν και την Σταύρωση ; Αφού ούτε και η Σταύρωση είχε συμβεί.
Εσύ Robben, δέχεσαι αυτήν την αιτιολογία ;

---

ΟΤΕ ΔΕ ΗΛΘΕΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΣ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΗΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΑΣ ΑΥΤΟΥ ΛΕΓΩΝ ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΟΙ ΔΕ ΕΙΠΟΝ ΑΛΛΟΙ ΜΕΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΒΑΠΤΙΣΤΗΝ ΑΛΛΟΙ ΔΕ ΗΛΙΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΙΕΡΕΜΙΑΝ Η ΕΝΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ
ΛΕΓΕΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΣΕΙΣ ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΕΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ
ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΘΕΙΣ Ο ΣΙΜΩΝ ΠΕΤΡΟΣ ΕΙΠΕ ΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΙΘΕΙΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΙΠΕ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΣΙΜΩΝ ΥΙΕ ΤΟΥ ΙΩΝΑ ΔΙΟΤΙ ΣΑΡΞ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΣΟΙ ΑΠΕΚΑΛΥΨΕ ΤΟΥΤΟ ΑΛΛ Ο ΠΑΤΗΡ ΜΟΥ Ο ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΥΡΑΝΟΙΣ
(Ματθαιος 16,13-17)
Εδώ (ολοκληρωμενα) βλεπουμε την εξης απαντηση. ‘’Συ, ο υιος του ανθρωπου, εισαι ο υιος του θεου του ζωντος’’. Οπου φανερώνονται οι δυο φυσεις του Ιησου (η ανθρωπινη και η θεικη).

ΠΟΡΕΥΘΕΝΤΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΜΑΘΗΤΕΥΣΑΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΒΑΠΤΙΖΟΝΤΕΣ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
(Ματθαιος 28,19)

Τι δουλεια εχει ο Υιος μεσα στην αγια τριαδα? Μα είναι θεος για αυτό. Και δεν λεει ‘’στα ονοματα’’, αλλα ‘’στο ονομα’’. Ενας θεος, τρεις υποστασεις.

ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΣ ΟΛΟΝ ΤΟ ΠΟΙΜΝΙΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΣΑΣ ΕΘΕΣΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΔΙΑ ΝΑ ΠΟΙΜΑΙΝΗΤΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
(Πραξεις 20,28)
Είναι από ομιλια του απ Παυλου προς τους πρεσβυτερους. Ο θεος απεκτησε την εκκλησια με το ιδιο του το αιμα. Σε ποιον αναφερεται?

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΑΥΤΟΥ ΟΣΤΙΣ ΕΓΕΝΝΗΘΗ ΕΚ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ ΔΑΒΙΔ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ
4 ΚΑΙ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΩΣΥΝΗΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ
(Προς Ρωμαιους 1,3-4)
Τα λογια αυτά τα λεει ενας πρωην εχθρος του χριστιανισμου, ο απ Παυλος.

ΕΞΕΥΡΟΜΕΝ ΔΕ ΟΤΙ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΗΛΘΕ ΚΑΙ ΕΔΩΚΕΝ ΕΙΣ ΗΜΑΣ ΝΟΗΣΙΝ ΔΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩΜΕΝ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΚΑΙ ΕΙΜΕΘΑ ΕΝ ΤΩ ΑΛΗΘΙΝΩ ΕΝ ΤΩ ΥΙΩ ΑΥΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΩ ΟΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ Η ΑΙΩΝΙΟΣ
(Α Ιωαννου 5,20)

Και είναι πολλα ακομα σημεια που δειχνουν την θεοτητα του ιησου και κατ επεκταση το τι πιστευε η πρωτη αποστολικη εκκλησια.

Βεβαια, εχουμε και μαρτυριες από την μεταποστολικη εποχη………………………….

Ιγνάτιος Αντιοχείας: «Ο Ιγνάτιος, ο επονομαζόμενος και «Θεοφόρος», προς την Εκκλησία της Εφέσου στην Ασία… προορισμένος προαιωνίως για μία δόξα διαρκή και αναλλοίωτη, ενωμένος και επιλεγμένος δια του αληθινού μαρτυρίου, δια του θελήματος του Πατρός, εν Χριστώ τω Θεώ ημών..» (Επιστολή Α΄ προς τους Εφεσίους - 110 μ.Χ.)
«Διότι ο Θεός ημών Ιησούς Χριστός, συλληφθείς εκ της Παρθένου Μαρίας σύμφωνα με το Σχέδιο του Θεού: εκ του γόνου του Δαυίδ, είναι αλήθεια, αλλά και από του Αγίου Πνεύματος» (του ιδίου, 18:2)

Ειρηναίος: «Καθ’ ότι η Εκκλησία, αν και διεσπαρμένη σε όλη την οικουμένη, μέχρι τα πέρατα της γης, έχει λάβει από τους Αποστόλους και τους μαθητές τους την πίστη σε ένα Θεό, τον Παντοδύναμο Πατέρα, Ποιητή του ουρανού και της γης και της θαλάσσης και όλων όσων ευρίσκονται μέσα σε αυτά. Και σε ένα Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, ο οποίος σαρξ εγένετο’ για την ημετέρα σωτηρία. Και στο Πνεύμα το Άγιο, που μίλησε μέσω των προφητών για τα θεϊκά θελήματα και τα επερχόμενα, και για την εκ Παρθένου Γέννηση, και για τα Πάθη και την εκ νεκρών Ανάσταση και την σωματική Ανάληψη εις ουρανούς του αγαπημένου Ιησού Χριστού και Κυρίου ημών, και την έλευσή Του εκ των ουρανών με την δόξα του Πατρός για να αποκαταστήσει τα πάντα. Και την ανάσταση πάσης σαρκός, όλης της ανθρωπότητος, ώστε ενώπιον του Ιησού Χριστού του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος και Βασιλέως ημών, με το σύμφωνο του αοράτου Πατρός, θα λυγίσει κάθε γόνυ όσων είναι στον ουρανό και επί της γης και υποκάτω της γης.» (Κατά Αιρέσεων, 1:10:1 - 189 μ.Χ.)

Κλήμης Αλεξανδρείας: «Έτσι, ο Λόγος, ο Χριστός, είναι η αιτία της παλαιοτάτης μας αρχής -καθ’ ότι Αυτός ήταν εν Θεώ- και της ευημερίας μας. Και τώρα, αυτός ο ίδιος Λόγος εμφανίζεται ως άνθρωπος. Αυτός μόνος είναι και Θεός και Άνθρωπος, και η πηγή κάθε αγαθού.» (Προτροπή προς τους Έλληνες, 1:7:1 - 190 μ.Χ.).
«Μισηθείς ως προς την εμφάνισή Του αλλά στην πραγματικότητα λατρευθείς, (ο Ιησούς) είναι ο Εξιλεωτής, ο Σωτήρ, ο Παρηγορητής, ο θείος Λόγος, Εκείνος που είναι προφανέστατα ο αληθινός Θεός, Εκείνος που είναι στο ίδιο επίπεδο με τον Κύριο του Σύμπαντος επειδή είναι ο Υιός Του…» (του ιδίου, 10:110:1)

quote:

---

Μήπως όμως, πάνω στη βιασύνη τους, "ξεφύγανε" μερικά σημεία, έτσι ώστε σήμερα να μην γνωρίζουμε αν ο Ιησούς γεννήθηκε στη φάτνη ή σε σπίτι, ανεξάρτητα της κρατούσης (παραδοσιακής) άποψης;

---

Είναι επομενως δυο ξεχωριστα (χρονικα) γεγονοτα.

Είναι λοιπόν φανερό πως η Καινή ∆ιαθήκη έχει ένα πολύ µεγάλο πλεονέκτηµα στον
τοµέα της έρευνας, σε σχέση µε τα υπόλοιπα αρχαία κείµενα, γιατί διαθέτει αυτό τον
τεράστιο αριθµό χειρογράφων.

Ένας δεύτερος καθοριστικός παράγοντας για την όσο το δυνατό ακριβέστερη ανασύ-
σταση ενός αρχαίου κειµένου, είναι η χρονική απόσταση ανάµεσα στο συγγραφέα και
στο αρχαιότερο χειρόγραφο - αντίγραφο. Όσο λιγότερος είναι ο χρόνος ανάµεσα στην
εποχή που συγγράφτηκε το έργο και στην εποχή από την οποία προέρχονται τα αντίγρα-
φα, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να έχουν συµβεί πολλά λάθη και παραποιήσεις.
Τα χειρόγραφα της Καινής ∆ιαθήκης µπορούν, µε βάση το περιεχόµενό τους, να χω-
ριστούν σε δυο οµάδες: σ’ αυτά που περιέχουν ολόκληρο το κείµενο και σ’ αυτά που
περιέχουν αποσπάσµατα του κειµένου. Από την πρώτη κατηγορία τα αρχαιότερα χει-
ρόγραφα που έχουµε είναι δύο και χρονολογούνται στις αρχές του 4ου αιώνα µ.Χ., πιο
συγκεκριµένα γύρω στο 325 µε 350 µ.Χ.. Αν σκεφθούµε όµως, ότι η Καινή ∆ιαθήκη ολο-
κληρώνεται µε το τέλος του 1ου µ.Χ. αιώνα, τότε η απόσταση µεταξύ πρωτοτύπου
και χειρογράφων είναι τελικά µόλις 250 χρόνια. Για να εκτιµήσουµε και αυτό
το µέγεθος, που είναι αξιοσηµείωτα µικρό, θα το συγκρίνουµε και πάλι µε δεδοµένα που
αφορούν άλλα γνωστά αρχαία κείµενα. Έτσι είναι πολύ αποκαλυπτικό το γεγονός ότι για
το έργο του Πλάτωνα η αντίστοιχη απόσταση είναι 1.200 χρόνια, για τον
Θουκυδίδη και τον Ηρόδοτο είναι 1.300 χρόνια, για τον Σοφοκλή είναι 1.400 χρόνια, για
τον Ευριπίδη είναι 1.500 χρόνια, για τον ∆ηµοσθένη 1.300 χρόνια, για τον Αριστοτέλη
1.400 χρόνια και για τον Αριστοφάνη 1.200 χρόνια.
Για τα χειρόγραφα µε αποσπάσµατα της Καινής ∆ιαθήκης, από την άλλη, αυτό το
χρονικό διάστηµα απόστασης από το πρωτότυπο γίνεται εντυπωσιακά µικρό, σχεδόν
ανύπαρκτο, αφού το αρχαιότερο απόσπασµα που µας σώζεται χρονολογείται γύρω στο
125 µ.Χ., µε απόσταση δηλαδή από το πρωτότυπο µόλις 30 χρόνια. Για τον Όµηρο, του
οποίου µας σώζονται πολλά αποσπάσµατα, η χρονική αυτή απόσταση είναι γύρω στα 500
χρόνια, αν και είναι η µικρότερη που υπάρχει για οποιοδήποτε αρχαίο κείµενο.
Ένα τρίτο στοιχείο, που σχετίζεται µε την ποιότητα των χειρογράφων και παίζει ρόλο
στη βεβαιότητά µας για την ακριβή ανασύσταση ενός αρχαίου κειµένου, είναι το ποσοστό
φθοράς τους. Με τον όρο αυτό εννοούµε το ποσοστό των διαφορών και των ασυµφωνι-
ών ανάµεσα στα διάφορα αντίγραφα. Η φθορά έχει άµεση σχέση µε το πόσο προσεκτικά
αντιγραφόταν ένα χειρόγραφο.
Τα στοιχεία και εδώ είναι εξίσου εντυπωσιακά και αποκαλυπτικά. Από ένα σύνολο
20.000 περίπου σειρών κειµένου που συνθέτουν την Καινή ∆ιαθήκη, οι σειρές που πα-
ρουσιάζουν πρόβληµα, επειδή περιέχουν κάποια αµφισβητούµενη γραφή είναι µόλις 40,
δίνοντας έτσι ένα ποσοστό φθοράς 0,2% µόνο. Κάνοντας και πάλι τη σχετική σύγκριση
βρίσκουµε πως το ποσοστό αυτό είναι υπερβολικά µικρό αφού για την “Ιλιάδα”, που
αποτελείται από 15.600 στίχους, οι 764 είναι αµφισβητούµενοι και ανεβάζουν το πο-
σοστό φθοράς στο 4,9%. Σ’ ένα άλλο µνηµειώδες έργο της παγκόσµιας γραµµατείας,
στο “Μαχαµπχαράτα”, το Σανσκριτικό έπος των Αρχαίων Ινδιών που αποτελείται από
250.000 στίχους, το ποσοστό φθοράς είναι 10,4% καθώς 26.000 από τους στίχους του
παρουσιάζουν κάποιο πρόβληµα.
οι υπάρχουσες διαφορές δεν είναι στην πλειοψηφία τους
ουσιαστικές, αφού πολλές φορές περιορίζονται στη παράληψη ή την προσθήκη κάποιου
άρθρου, συνδέσµου, αντωνυµίας κ.λ.π.. Μόνο το ένα έκτο (1/6) από το 0,2% των δι-
αφορών έχει τη δυνατότητα να προσδίδει νοηµατικές διαφορές στο κείµενο. Εξάλλου,
αυτές σε καµία περίπτωση δεν είναι τέτοιες που να επηρεάζουν τη διατύπωση µιας ου-
σιαστικής πνευµατικής αλήθειας ή τη διήγηση κάποιου γεγονότος. Ως αποτέλεσµα, από
µαθηµατική άποψη, το κείµενο που έχουµε στα χέρια µας είναι γνήσιο και καθαρό σ’ ένα ποσοστό 98,33%

(Αναπληρωτής Καςθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης, κ. ∆ηµητρίου Χρηστίδη)

quote:

---

θα επιμεινω σε κατι ακομη , χωρις να εχω προσωπικη αποψη ουτε να υποστηριζω οτι ετσι θα επρεπε να ειναι, γιατι οι κοπτες ειναι οι "ψευτικοι" ενω οι ορθοδοξοι ειναι οι "αληθινοι" ? για τους κοπτες ισχυει το αντιθετο φανταζομαι και επισης εχουν τις δικες τους αποδειξεις ... αντιστοιχο δηλαδη με το οτι ποιες απο ολες τις θρησκειες ειναι η ΑΛΗΘΙΝΗ οταν ολες μιλανε για την μια και μοναδικη αληθεια και θρησκεια ???

---

Πρωτα από όλα να πω ότι εχθες ειχα προβλημα και δεν μπορουσα να μπω στο φορουμ. Κατά δευτερον, σε ευχαριστω που εδωσες το λινκ. Και επανερχομαι.

Δες πιο προσεκτικα τι λεει το ορθοδοξο λινκ που εδωσες. Θα κανω αντιγραφη και ο καθενας μπορει να τσεκαρει.

‘’ Το αρχαίο Κίτιο, η πόλη του φιλοσόφου Ζήνωνος είχε τη μεγάλη τιμή να ευαγγελισθεί το λόγο της Αληθείας όχι από έναν απλό εργάτη του Ευαγγελίου αλλά από ένα προσωπικό φίλο του Κυρίου. Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο επίσκοπο Κωνσταντίας της Κύπρου (367-403), ο δίκαιος Λάζαρος έζησε άλλα τριάντα χρόνια μετά την έγερσή του. «Εν παραδόσεσιν εύρομεν ότι τριάκοντα ετών ήταν τότε ο Λάζαρος ότε εγήγερται, μετά δε το αναστήναι αυτόν άλλα τριάκοντα έζησε, και ούτω πρός Κύριον εξεδήμησε κοιμηθεί’’.

Η πηγη που δινει ο αρθρογραφος, μιλαει για το ποσο εζησε ο Λαζαρος μετα την ανασταση του. Αυτό και μονο αυτό.Και δεν εχουμε αντιρρηση ως προς αυτό.

Παρακατω λεει………………….
‘’ Οι παραδόσεις τον θέλουν σκυθρωπό και αγέλαστο κατά την παρούσα ζωή, και αυτό οφειλόταν στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Οι ίδιες παραδόσεις αναφέρουν ότι δε γέλασε ποτέ στη ζωή του παρά μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και σχολίασε αποφθεγματικά: «το ένα χώμα κλέβει το άλλο.Άλλη παράδοση συνδέει τον Άγιο με την Αλυκή της Λάρνακος (σημερινή ονομασία του Κιτίου). Στη θέση της Αλυκής υπήρχε τον καιρό του Αγίου ένα μεγάλο αμπέλι. Διερχόμενος μια μέρα από εκεί ο Άγιος, δίψασε και ζήτησε λίγο σταφύλι από τη γυναίκα-ιδιοκτήτη του αμπελιού. Εκείνη αρνήθηκε και για να την τιμωρήσει, μετέτρεψε θαυματουργικά το τεράστιο αμπέλι σε αλυκή. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από τους εργάτες που συλλέγουν το αλάτι. Ισχυρίζονται ότι σκάβοντας βρίσκουν ρίζες και κορμούς αμπελιού. Λέγεται μάλιστα, πως στο μέσο της αλυκής βρίσκεται πηγάδι με γλυκό νερό, γνωστό ως "πηγάδι της «ρκάς» δηλ. της γριάς. Ο Συναξαριστης της Κωνσταντινουπόλεως, σχετικά με αυτή την παράδοση, αναφέρει ότι τη λίμνη διεκδικούσαν δύο αδέλφια, οι οποίοι ήρθαν σε έντονη ρήξη για την κατοχή της. Ο Άγιος "διά προσευχής εξήρανε και εις άλατος φύσιν αυτήν επήξατο".

Αυτά που λεει εδώ δεν τα στηριζει πουθενα (τουλαχιστον δεν λεει πηγη, όπως μας ειπε παραπανω).
Όπως φαινεται, μαλλον πηγη του είναι η λαογραφια. Και αφου ‘’επιβεβαιωνεται’’ από τους εργατες που μαζευουν το αλατι, είναι 100% ‘’εγγυρο’’……………

Με βαση την Καινη Διαθηκη, μπορουμε να πουμε τι ισχυε στην οικονομια (εποχη) που πεθανε ο Λαζαρος. Αν και δεν μας αναφερεται για τον Λαζαρο τον συγκεκριμενο, αλλα για έναν άλλο Λαζαρο. Αυτό όμως δεν είναι προβλημα, διοτι ο τοπος που ηταν μας ενδιαφερει κυριως.
Ειναι ξεκαθαρο (από την ιστορια του πλουσιου και του Λαζαρου) ότι τοτε ηταν δυο πνευματικοι τοποι (και οι δυο στον ιδιο πνευματικο χωρο, τον Αδη).
Από τα λογια του Αβρααμ μπορουμε να καταλαβουμε ότι αυτοι οι δυο τοποι ηταν κοντα αλλα τους χωριζε ένα βαθυ χασμα.
Ο πλουσιος ειδε τον Λαζαρο και τον Αβρααμ, για αυτό και ζητησε από τον Αβρααμ να του στειλει τον Λαζαρο. Οι ψυχες λοιπον βλεπουνε. Προφανως και ο ‘’δικος’’ μας Λαζαρος ηταν μεν στον τοπο της παρηγοριας, αλλα μπορουσε να δει και απεναντι. (Αυτά ισχυαν τοτε).

ΚΑΙ ΕΝ ΤΩ ΑΔΗ ΥΨΩΣΑΣ ΤΟΥΣ ΟΦΘΑΛΜΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΕΝΩ ΗΤΟ ΕΝ ΒΑΣΑΝΟΙΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΑΒΡΑΑΜ ΑΠΟ ΜΑΚΡΟΘΕΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΚΟΛΠΟΙΣ ΑΥΤΟΥ
ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΦΩΝΑΞΑΣ ΕΙΠΕ ΠΑΤΕΡ ΑΒΡΑΑΜ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΚΑΙ ΠΕΜΨΟΝ ΤΟΝ ΛΑΖΑΡΟΝ ΔΙΑ ΝΑ ΒΑΨΗ ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΤΟΥ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΥΔΩΡ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΔΡΟΣΙΣΗ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΜΟΝ ΔΙΟΤΙ ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΙ ΕΝ ΤΗ ΦΛΟΓΙ ΤΑΥΤΗ
ΕΙΠΕ ΔΕ Ο ΑΒΡΑΑΜ ΤΕΚΝΟΝ ΕΝΘΥΜΗΘΗΤΙ ΟΤΙ ΑΠΕΛΑΒΕΣ ΣΥ ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΣΟΥ ΕΝ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΟΜΟΙΩΣ ΤΑ ΚΑΚΑ ΤΩΡΑ ΟΥΤΟΣ ΜΕΝ ΠΑΡΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ΣΥ ΔΕ ΒΑΣΑΝΙΖΕΣΑΙ
ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΥΜΩΝ ΧΑΣΜΑ ΜΕΓΑ ΕΙΝΑΙ ΕΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟΝ ΩΣΤΕ ΟΙ ΘΕΛΟΝΤΕΣ ΝΑ ΔΙΑΒΩΣΙΝ ΕΝΤΕΥΘΕΝ ΠΡΟΣ ΕΣΑΣ ΝΑ ΜΗ ΔΥΝΑΝΤΑΙ ΜΗΔΕ ΟΙ ΕΚΕΙΘΕΝ ΝΑ ΔΙΑΠΕΡΩΣΙ ΠΡΟΣ ΥΜΑΣ
(Λουκας 16, 23-26)