- ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΓΙΩΝ (Η ΑΡΧΗ) - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
<<πρώτα θα διαμελισθεί η Αυστρία (εννοεί την παλιά Αυστροουγγρική αυτοκρατορία,δλδ τα εδάφη της μετέπειτα Γιουγκοσλαβίας) και μετά η Τουρκία>>.Η ώρα της Τουρκίας έχει έρθει προφανώς αν αναλογιστούμε ότι έχουν περάσει εξίμιση χρόνια από το τέλος του πολέμου του Κοσόβου που έκλεισε ουσιαστικά το κεφάλαιο Γιουγκοσλαβία.Πιθανόν αν το δούμε αριθμολογικά,με τη συμπλήρωση των επτά χρόνων από το τέλος της Γιουγκοσλαβίας,να επέλθει το τέλος της Τουρκίας,και αν πάμε πίσω ένα πεντάμηνο (διάρκεια πολέμου) τότε βρισκόμαστε στο Νοέμβριο-Δεκέμβριο.
22 μηπως εννοωντας Αυστροουγγαρια=Γιουγκοσλαβικα εδαφη που κατειχε τοτε, ετσι και Τουρκια=Ελληνικα εδαφη που κατειχε τοτε και ξαφνικα βρεθουμε χωρισμενοι στα 3(πολλοι ορεγονται, Αλβανια,Tουρκια, Σκοπια). Δεν θελω καν να το σκεφτομαι αλλα...
Απο την αλλη δεν δενει με τις αλλες προφητειες, ή μηπως δενει...?
quote:Διευκρίνηση: Δεν είμαι ενωτικός, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ τον Φραγκίσκο της Ασσίζης, γιατί η ζωή του ήταν η επιτομή της χριστιανικής ζωής. Τα καλά των άλλων να τα βλέπουμε. όχι μόνο τα λάθη τους...
Φωτισμένοι άνθρωποι υπάρχουν παντού το ότι μας διαχωρίζει το δόγμα είναι το προβλημά μας (ή μήπως ο κάλος στον εγκέφαλό μας)...
Ξέρω τί μας χωρίζει αλλά έτσι και αλλιώς αν είναι αλήθεια οι προφητείες που παραθέτουμε, τότε στο τέλος μόνο ορθοδοξία θα υπάρχει και λύνεται το πρόβλημα
Facts: Knowledge is power, Power corrupts.
Conclusion: Study hard, Be evil.
quote:
Διευκρίνηση: Δεν είμαι ενωτικός, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ τον Φραγκίσκο της Ασσίζης, γιατί η ζωή του ήταν η επιτομή της χριστιανικής ζωής. Τα καλά των άλλων να τα βλέπουμε. όχι μόνο τα λάθη τους...
Περονόσπορε, δεκτό αυτό το οποίο λες.
Σκέφτηκες όμως ποτέ ότι τα "στίγματα", τα σημεία τα οποία παρουσίαζε ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, καθώς και αρκετά από τα θαύματά του ήταν κάπως... σαρκικά;
----------------------
There are 10 types of people, those who know binary and those who don't.
Όπως και από τις υπόλοιπες θρησκείες, φιλοσοφίες, πολιτικά συστήματα...
Άνθρωποι είμαστε όλοι μας...
Σε αυτόν τον κόσμο, τον μικρό, τον ΜΕΓΑ...
Η συμβουλή της μέρας: ΛΟΒΟΤΟΜΗ: τα λύνει ΟΛΑ και ...συμφέρει!
Δ.Κ. ή ο άνθρωπος whisky
http://www.msu.gr/chart.asp?Perifereia_ID=9
quote:
Άνθρωποι είμαστε όλοι μας...
Ναί, αλλά μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά πράγματα.
Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι από αυτά που μπορούμε να κάνουμε, τί είμαστε διατεθιμένοι να κάνουμε.
Facts: Knowledge is power, Power corrupts.
Conclusion: Study hard, Be evil.
άρα η διαφοροποίηση στους φυσιολογικούς ανθρώπους είναι στο τι θέλουν να κάνουν...!!!!
και για λίγο πλάκα για επισκεφθείτε την παρακάτω διεύθυνση ίσως βοηθήσει στην ερευνά σας...
http://www.titane.ca/concordia/dfar251/igod/main.html
Το χρήμα δεν είναι το παν στην ζωή, η αγάπη είναι. Ευτύχως αγαπάω το χρήμα
Υπάρχουν όμως τουλάχιστον τρία πράγματα που έχουμε το δικαίωμα να βεβαιώσουμε δίχως αμφιβολία· ότι ο Χριστός θα ξανάρθει μέσα σε δόξα· ότι με τον ερχομό του θ' αναστηθούμε από τους νεκρούς και θα κριθούμε· και ότι «της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος» (Λουκ. 1,33).
Πρώτα, λοιπόν, η Γραφή και η Ιερή Παράδοση μας μιλούν πολλές φορές για τη Δευτέρα Παρουσία. Δεν μας δίνουν λαβές για να υποθέσουμε ότι, μέσω μιας σταθερής προόδου μέσα «στον πολιτισμό», ο κόσμος θα καλυτερεύει, βαθμιαία, μέχρις ότου το ανθρώπινο γένος καταφέρει να εγκαταστήσει τη βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Η Χριστιανική άποψη για την ιστορία του κόσμου είναι τελείως αντίθετη σ' αυτό το είδος της εξελικτικής αισιοδοξίας. Αυτά που διδαχτήκαμε να περιμένουμε είναι: καταστροφές στο φυσικό κόσμο, συνεχείς πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων, σύγχυση και απόσταση ανάμεσα σ' αυτούς που καλούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς (βλ. ιδιαίτερα Ματθ. 24,3-27). Αυτή η περίοδος της αναταραχής θα κορυφωθεί με την εμφάνιση του «ανθρώπου της αμαρτίας» (Β' Θεσ. 2,3-4) ή Αντίχριστου, που, σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία στην Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν θα είναι ο ίδιος ο Διάβολος, αλλά ένας άνθρωπος, ένας αληθινός άνθρωπος, στον οποίο θα είναι συγκεντρωμένες όλες οι δυνάμεις του κακού και που για ένα διάστημα θα κρατήσει ολόκληρο τον κόσμο κάτω από την εξουσία του. Η σύντομη βασιλεία του Αντιχρίστου θα τερματιστεί απότομα με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, τούτη τη φορά όχι με τρόπο κρυφό, όπως στη γέννησή του στη Βηθλεέμ, αλλά καθημένου εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχομένου επί των νεφελών του ουρανού» (Ματθ. 26,64). Έτσι η πορεία της ιστορίας θα φτάσει σ' ένα ξαφνικό και δραματικό τέλος, με μιαν άμεση παρέμβαση από το θείο χώρο.
Ο ακριβής χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας μας είναι κρυφός: «ουχ υμών εστι γνώναι χρόνους ή καιρούς ους ο Πατήρ έθετο εν τη ιδία εξουσία» (Πραξ. 1,7). Ο Κύριος θα έρθει «ως κλέπτης εν νυκτί» (Α' Θεσ. 5,2). Αυτό σημαίνει ότι, αποφεύγοντας την καιροσκοπία για την ακριβή ημερομηνία, πρέπει να είμαστε πάντα έτοιμοι και σε κατάσταση αναμονής. «Α δε υμίν λέγω, πάσι λέγω· γρηγορείτε» (Μαρκ. 13,37). Γιατί, άσχετ' αν το Τέλος έρθει αργά ή γρήγορα, στην ανθρώπινη χρονική κλίμακα είναι πάντα επικείμενο, πνευματικά πάντοτε πολύ κοντά. Πρέπει να έχουμε στις καρδιές μας μια αίσθηση ετοιμότητας. Με τα λόγια του Μεγάλου Κανόνος του Αγ. Ανδρέου Κρήτης, που διαβάζεται κάθε Τεσσαρακοστή, λέμε:
Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις;
Το Τέλος εγγίζει, και μέλλεις θορυβείσθαι.
Ανάνηψον ουν, ίνα φείσητα
quote:καμια φορα οι "προκλητικοι" χαρακτηρες στελνονται απ τον Θεο και πιεζουν στα "καταλληλα σημεια" ωστε να συνειδητοποιησουν καποιοι αν ειναι οντως αυτο που νομιζουν και διατυμπανιζουν...
Ή για να συνειδητοποιήσουν κάποιοι σε ποιο σημείο της μακράς και τεθλιμμένης οδού βρίσκονται.
quote:
επεμενα με τον ιδιο στοχο, τον εγωισμο, και ειδες τα αποτελεσματα και τις αντιδρασεις ανθρωπων που δηλωνουν πιστοι χριστιανοι - εγωισμος στο επακρον, υβρεις, βιαιες αντιδρασεις, ευτελες επιπεδο.
Ο στόχος διακρίνεται καθαρά μόνο όταν στο τραπέζι μπουν και τα κίνητρα. Αν διαβάσεις κάπου στην αρχή του Προφητείες 1, θα δεις ότι και εγώ πέρασα από το στάδιο αυτού που τσιγκλάει, ανάβει το φούρνο, και δεν ενδιαφέρεται για το εάν οι πέτρες αρχίσουν να πετάγονται κατά ριπάς. Όμως εγώ μπορώ με ξεκάθαρη την συνείδηση μπροστά στον Δημιουργό μου να δηλώσω ότι το μόνο μου κίνητρο ήταν η δόξα του Θεού.
Το κίνητρο είναι όλο το ζουμί. Το τί κρύβεται στην καρδιά του καθενός, είναι όλα τα λεφτά, και το μόνο ουσιαστικό κριτήριο. Και για τη δική μου την καρδιά έχω μάθει δύο πράγματα. 1. Πρέπει να ενδιαφέρεται ΜΟΝΟ για τη δόξα του Θεού και όχι για τη δόξα του menas 2. Ότι η καρδιά μου έχει μια σημαντικότατη (αλλά συνεχώς ελαττούμενη, δόξα το Θεό) ροπή από τη φύσης της, στο να σκοπεύει στη μείωση του συνανθρώπου, στην ανάδειξη της αδυναμίας του, και την τόνωση του μεγαλείου ΜΟΥ (το επαίσχυντο Εγώ).
Άλλο δε το ένα, άλλο το άλλο.
Και η μάχη μεταξύ των δύο είναι συνεχής και αμείωτη. Και όσο κάποιος άνθρωπος σκοπεύει με κίνητρο τη συντριβή του άλλου, χάνει πανηγυρικά το μοναδικό κίνητρο που έχει πραγματικά αξία.
ΚΑΙ αυτός λοιπόν, χαμένος είναι. Όλοι χαμένοι. Και ο πρώτος, που έχασε τη μάχη, αποδείχθηκε ότι είναι αποτυχημένος, αλλά και ο νικών τη μάχη, που σκόπευσε στη νίκη και την ταπείνωση του αντιπάλου για να αποδείξει ότι είναι αυτός ανώτερος, καλύτερος, αξιότερος, ανυπόκριτος, ξύπνιος...
quote:αυτην την καμινο την ανεφερα πρωτος αδελφε εν τη σκονη στον ανεμο...
Έτσι μπορώ να το δεχτώ το αδελφέ, αδελφέ. Για τα υπόλοιπα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας, αν έχω καταλάβει σωστά, αλλά είμαι απόλυτα διατεθειμένος να τον περπατήσω μαζί σου. Σαν αδελφός εν τη σκόνη, με αδελφό εν τη σκόνη. Μακάρι να ευλογήσει ο Θεός να καταλήξουμε στη σκόνη και σαν αδελφοί εν Χριστώ Ιησού. Κάτι μου λέει ότι αυτό θα αρχίσουμε να το εξετάζουμε άμεσα κι όλας
quote:αλλα διαφωνω με το "εν δυναμει αδελφια μας"
Ήμουν σίγουρος. Αλλά χαίρομαι βαθύτατα γιατί ΕΙΝΑΙ σημαντικό. Θα το συζητήσουμε λοιπόν. Προτείνω να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα σαν αρχές του διαλόγου μας, για να αποφύγουμε παρεξηγήσεις σαν αυτές που πήγαν να ανάψουν και αναμεταξύ μας.
Η σκοπιά μου κυβερνάται από μία αρχή και μία αρχή ΜΟΝΟ. Τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού όπως αυτή μεταφέρθηκε από την Αγία Γραφή (Βίβλο) και ΜΟΝΟ, και φυσικά από τον ίδιο Τον Κύριο και Σωτήρα μου Ιησού Χριστό το Ναζωραίο. Κατά συνέπεια, η γνώμη ΜΟΥ σαν menas, είναι εντελώς δευτερευούσης σημασίας, και όσο ο νους μου και ο Κύριός μου μου επιτρέπει, θα μιλάω αποκλειστικά με βάση τα όσα δίδαξε Αυτός, και όχι με βάση το τί μου λέει το μυαλό ΜΟΥ - λογική ΜΟΥ - υποκειμενική αποψή ΜΟΥ - εγώ ΜΟΥ. Όταν δεν γνωρίζω, δεν έχω καταλάβει ή δεν είμαι πεπεισμένος, θα το δηλώνω ξεκάθαρα ότι πρόκειται για προσωπικές μου εικασίες. Το "πιστεύω" με το "νομίζω" είναι δυο χρήσιμες λέξεις για να διαχωρίσουν τις δύο περιπτώσεις.
Οποτεδήποτε διαπιστώσεις, παρατηρήσεις, εντοπίσεις, εσύ ή οποιοσδήποτε άλλος, ότι η συμπεριφορά μου, ο τρόπος μου, τα επιχειρήματά μου, η λογική μου, αντιβαίνει, καταργεί, αντίκειται στη διδασκαλία του Ιησού Χριστού κατά τη Γραφή, ΠΑΡΑΚΑΛΩ να γίνει η αντίστοιχη παρατήρηση. Αν επιπλεον η παρατήρηση γίνει σε συνάρτηση με τα κίνητρα που ανέφερα παραπάνω, ακόμα καλύτερα. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο για εμένα, από το να μου δείξει κάποιος το σφάλμα στην πορεία μου προς Αυτόν, και να γίνει έτσι αιτία να το δω και να το διορθώσω. Χίλιες ευχαριστίες από εμένα εκ των προτέρων, γιατί αυτός είναι πραγματικός αδελφός μου εν τη σκόνη, και εκτός αυτής. Ο αδελφός που θα με βοηθήσει να περπατήσω τον δρόμο που άνοιξε, έστρωσε, περπάτησε, και δίδαξε Αυτός.
quote:
ο Χριστος οταν μιλησε για την επαυριον και το αν πρεπει να μας ενδιαφερει, εφερε παραδειγμα τα πτηνα και τα αγριοχορτα, "που αφηνονται στην φροντιδα του Πατερα"και δικος τους Πατερας ειναι αδελφε, ποσο μαλλον αν ειναι Πατερας ολων των ανθρωπων!
οι ανθρωποι δινουμε διαφορετικο ονομα στο Ενα και Μοναδικο, οι ανθρωποι αποφασιζουμε τον "ορθο" τροπο λατρειας και τα αναλογα δογματα, οι ανθρωποι φτιαχνουμε τις θρησκειες και μετα διαφωνουμε και ενιοτε σκοτωνομαστε για το αν τον Θεο τον λενε Χριστο, Γιαχβε, Αλλαχ, Βουδα ή Κουδα.
Βασικός κανόνας της εξέτασης των εδαφίων της Γραφής (που μακάρι να χρησιμοποιήσεις με την ίδια καλή πρόθεση ξανά και ξανά) είναι να εξετάζονται in context που λένε και οι φίλοι μας οι ξένοι. Το εδάφιο που παραπέμπεις, είναι παραβολή, παράδειγμα, για να επεξηγήσει μια άλλη σημαντική παράμετρο της ζωής μας, την μέριμνα. Είναι δύσκολο λοιπόν το συγκεκριμένο εδάφιο να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί σαν εφαλτήριο του επιχειρήματος ότι "όλοι στον ίδιο θεό πιστεύουμε". Επιπλέον, το γεγονός ότι Ένας Θεός μας δημιούργησε όλους, δεν σημαίνει αυτόματα ότι και όλοι κινούμαστε προς Αυτόν. Αν στη σκέψη σου έχεις ότι όλους σαν παιδιά Του μας αγαπάει Αυτός, είμαι ολόκληρος μαζί σου. Το πόσο όμως αγαπάει ο Πατέρας τα παιδιά Του, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το πόσο τα παιδιά Του αναγνωρίζουν, και τελικά γνωρίζουν τον Πατέρα τους.
Θα μπορούσα να προτείνω σαν πιο ταιριαστό ως προς το επιχείρημα εδάφιο το
1Co 8:4 Περὶ τῆς βρώσεως οὖν τῶν εἰδωλοθύτων, οἴδαμεν ὅτι οὐδὲν εἴδωλον ἐν κόσμῳ, καὶ ὅτι οὐδεὶς Θεὸς ἕτερος εἰ μὴ εἷς.
1Co 8:5 καὶ γὰρ εἴπερ εἰσὶ λεγόμενοι θεοὶ εἴτε ἐν οὐρανῷ εἴτε ἐπὶ τῆς γῆς, ὥσπερ εἰσὶ θεοὶ πολλοὶ καὶ κύριοι πολλοί,
1Co 8:6 ἀλλ᾿ ἡμῖν εἷς Θεὸς ὁ πατήρ, ἐξ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς εἰς αὐτόν, καὶ εἷς Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστός, δι᾿ οὗ τὰ πάντα καὶ ἡμεῖς δι᾿ αὐτοῦ.
Ασχολείται λίγο πιο στοχευμένα με το θέμα, και δεν αναφέρεται σε άλογα ζώα ή φυτά, που δεν έχουν ούτε επιλογή αλλά ούτε και όρεξη να προσπαθούν να επιλέξουν το κάθε ένα τη δική του εκδοχή του θεού. Να φτιάξουν το θεό τους με λίγα λόγια. Αυτό είναι αποκλειστικά ανθρώπινη ενασχόληση, μέσα στις τόσες και τόσες άλλες ενασχολήσεις που οδηγεί τον άνθρωπο το εγώ του. Μάλιστα, θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η επιτομή της έκφρασης του ανθρώπινου "εγώ", είναι και η προσπάθεια-απαίτηση να ορίσει και τον προσωπικό του θεό.
Κάπως έτσι τοποθετεί, κατά την ταπεινή μου άποψη, και ο Παύλος, το θέμα των πολλών θεών, και του Αληθινού Μοναδικού Θεού. Λεγόμενοι θεοί, αλλά από μια σκοπιά απολύτως υπαρκτοί, τουλάχιστον στις συνειδήσεις και την πίστη των πιστών τους.
Ακριβώς λοιπόν επειδή 'υπάρχουν' πολλοί θεοί γύρω γύρω (ελπίζω αυτή τη φορά να με καταλάβεις και να μη με κατηγορήσεις ως πολυθεϊστή), ο Παύλος διαχωρίζει για πολλοστή φορά ΞΕΚΑΘΑΡΑ το ποιος είναι ο Θεός που αυτός πιστεύει (και πιστεύω). Όχι απλά γιατί θέλει να πει ένα καλό σύνθημα στην ομάδα, αλλά γιατί είναι ΑΛΛΟΣ ο Θεός που αυτός αναφέρεται, και ΑΛΛΟΙ οι υπόλοιποι θεοί.
Με ρωτάς λοιπόν αν είναι δυνατόν να "διαφωνουμε και ενιοτε σκοτωνομαστε για το αν τον Θεο τον λενε Χριστο, Γιαχβε, Αλλαχ, Βουδα ή Κουδα"
Θα συμφωνήσω με το "σκοτωνόμαστε" αλλά θα διαφωνήσω με το "διαφωνούμε". Αυτό που Αυτός είπε, είναι ότι εμένα μπορούν χίλιες φορές να με σκοτώσουν για την πίστη μου σε Αυτόν, αλλά είναι ανεπίτρεπτο να σκοτώσω με το ίδιο ή οποιοδήποτε κίνητρο. Αίσχος και βδέλυγμα γίνομαι στα μάτια Του, αν πιστέψω (και ακόμα χειρότερα πράξω) το ότι Αυτός θα ευχαριστηθεί αν εγώ σκοτώσω κάποιον νομίζοντας ότι έτσι θα Τον δοξάσω.
Όμως για το αν θα διαφωνώ με το ότι τον Θεό που αναφέρει ο Παύλος, τον Πατέρα του Ιησού Χριστού, τον Δημιουργό και Παντοκράτορα του Σύμπαντος, τον λένε Αλλάχ, Βούδα ή Κούδα, θα το κάνω μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός μου (όχι όμως χύνοντας ταυτόχρονα των 'εχθρών'), και μέχρι τελευταίας ανάσας των πνευμόνων μου. Και ο λόγος είναι απλός. Τα ονόματα που αναφέρεις, είναι ΕΝΤΕΛΩΣ διαφορετικά πρόσωπα και ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΛΛΟΙ θεοί από τον Θεό που αναφέρεται στην Αγία Γραφή και που και εγώ πιστεύω σαν Θεό και Πατέρα!
Ο Αλλάχ λοιπόν που αναφέρεις, είναι ΑΛΛΟΣ θεός από τον Θεό που πιστεύω (αφού σε χαλάει το Θεός "μου"). Ο Βούδας, είναι και αυτός άλλος. Ο Κούδας ανήκει σε κάποιους άλλους 'θεούς'. Ο Sanat Kumara, είναι άλλος θεός, ο Όσιρις είναι άλλος θεός, ο Βάαλ είναι άλλος θεός, η Σεμίραμις είναι άλλος θεός, η Ίσιδα, άλλος θεός, ο Νταγκόν άλλος θεός, ο Μολώχ άλλος θεός, η Αστάρτη άλλος θεός...ξέρεις, υπάρχουνε πολλοί.
Note: Θα πρόσεξες φυσικά ότι άφησα έξω το "Γιαχβέ". Είμαι σίγουρος ότι θα το συζητήσουμε και αυτό.
Ο τρόπος που θέτεις το επιχείρημά σου, είναι δηλαδή δυνατόν να διαφωνούμε για το ΟΝΟΜΑ του Θεού, μπορεί να προσπαθεί να κινηθεί στην επιφάνεια μόνο (ελάτε ρε παιδιά ένα όνομα είναι), αλλά δυστυχώς από κάτω κρύβεται ολόκληρη άβυσσος. Αν το δούμε απλοικά, είναι σαν να λες "μα καλά ρε παιδιά, παίζει ρόλο αν πιστεύουμε ότι τον πατέρα μας τον λένε Γιάννη Καραγιάννη, Γιώργο Στρατή, ή Κώστα Καραμανλή?
Δεν παίζει ρόλο αδελφέ εν τη σκόνη? Για εμένα παίζει μεγάλο, και ο λόγος είναι απλός. ΑΛΛΟΣ είναι ο Γιάννης Καραγιάννης, ΑΛΛΟΣ ο Γιώργος Στρατής και ΑΛΛΟΣ ο Κώστας Καραμανλής.
Ακριβώς όπως και με τους ανθρώπους, έτσι και με τους 'θεούς', ο ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ είναι ΑΛΛΟΣ. Ομοιότητες μεταξύ τους μπορείς να βρεις άπειρες, αλλά οι διαφορές τους είναι τεράστιες. Ακριβώς όσες είναι οι διαφορές του να μεγαλώνει με πατέρα τον Γιάννη Χ αντί για τον Γιώργο Ψ. Τεράστιες. Άλλος πατέρας είναι λέμε.
Τώρα θα μου πεις, τί σημασία έχει το τι πιστεύουμε εμείς, αφού στη πράξη μόνο ένας Θεός υπάρχει? Λογικό ερώτημα.
Αλλά η σημασία είναι ύψιστη. Γιατί στην ουσία δεν έχει και τόση σημασία ποιος πατέρας σε γένησε, αλλά ποιος πατέρας σε μεγαλώνει. Δίπλα σε ποιον εκ-παιδεύεσαι και ποιον αναγνωρίζεις σαν πατέρα και με βάση ποιον πατέρα σαν πρότυπο διαμορφώνεται ο χαρακτήρας σου (χαράσω-χάραγμα). Και με τους ανθρώπους προς τους θεού τους υπάρχει μια σταθερή ιδιαιτερότητα. Η ΕΠΙΛΟΓΗ. Ο άνθρωπος επιλέγει τον θεό - πατέρα του, με βάση τον οποίο θα διαμορφωθεί τελικά και ολόκληρή του η ύπαρξη!!!
Η ουσία λοιπόν στην οποία και συμφωνούμε από όσο έχω καταλάβει, είναι ότι ΜΟΝΟ Ένας Θεός υπάρχει. Δημιουργός και Παντοκράτωρ του Σϋμπαντος. Διαφωνούμε στο πως τον λένε, γιατί εγώ πιστέυω ότι το όνομά Του ορίζει και το ποιος είναι, και φυσικά το πως θα μπορέσουμε τελικά να Τον βρούμε, ανάμεσα στις μυριάδες των θεών που διεκδικούν την πατρότητά μας και το δικαίωμα να χαράξουν την σφραγίδα τους στην ψυχή μας.
Το να ξεκαθαρίσει κανείς ποιος είναι ο θεός που πιστεύει (σαν συνάρτηση του πως Τον λένε), είναι το καθοριστικότερο σκέλος πριν επιλέξει τη διαδρομή που θα τον οδηγήσει τελικά σε Αυτόν. Γιατί ειδικά όταν κανείς βρίσκεται μπροστά σε μια διασταύρωση με εκατοντάδες δρόμους να ξεκινάνε, ο ποιος σίγουρος τρόπος να χαθεί είναι να μην ξέρει πως λένε το μέρος που θέλει να πάει. Ακόμα χειρότερο να νομίζει ότι όλες οι πινακίδες σημαίνουν το ίδιο πράγμα, και όλοι οι δρόμοι θα τον οδηγήσουν εκεί.
quote:
ΥΓ. για να μην ξεχνιομαστε, περιμενω να περασει και ο Δεκεμβριος - μετα θα ζητησω ευθειες απαντησεις ως προς το γιατι δεν επαληθευτηκαν τοσες προφητειες...
Μαζί σου κι εγώ. Πρόσεξε όμως πολύ δύο πράγματα.
Οι απαντήσεις να ζητηθούν συγκεκριμένα από αυτούς που προκάλεσαν τις δικαιολογημένες ερωτήσεις. Η μαζική απαξίωση και η ισοπέδωση υπευθύνων και αθώων, δεν είναι συνετή πρακτική. Το λιγότερο δείχνει προκατάληψη.
Τα κίνητρα του σκοπού σου, όταν έρθει εκείνη η ώρα, να εξεταστούν διεξοδικά. Δεν σου ζητάω να λειτουργήσεις προς δόξα Θεού. Αυτό είναι δικό σου θέμα. Με ό’τι κίνητρο θες πορέψου. Είναι όμως ΠΑΝΤΑ χρήσιμη η αποκρυστάλλωση των κινήτρων – των βαθέων της καρδίας.
quote:
ΥΓ.2 συναδει η εμμονη σας στις καταστροφολογικες προφητειες με τα οσα ειπε ο Χριστος για την επαυριον?
τα πτηνα του ουρανου και τα χορτα της γης νοιαζονται για προφητειες ή αφηνονται στην φροντιδα του Πατερα?
Αν με ρωτάς προσωπικά, θα σου πω ότι διαφέρει σημαντικά η σκοπιά που βλέπουμε τα πράγματα, και αυτό που σε εσένα μπορεί να φαίνεται καταστροφολογία (για τα δικά μου λεγόμενα μόνο απολογούμαι και όχι για όλους «εμάς»), για εμένα να σημαίνει τέρμα στη δυστυχία και την ταλαιπωρία. Είναι όλα θέμα προοπτικής. Σε καμία περίπτωση μην καταλάβεις ότι μπορεί να χαίρομαι επειδή θανατηφόρες δυστυχίες έρχονται σε αυτόν τον κόσμο, ή γιατί και καλά οι άπιστοι και οι ασεβείς θα πληρώσουν. Ο Θεός να φυλάξει από τέτοια συναισθήματα και λογισμούς. Θλίψη και πόνος, για όσα όλοι θα περάσουμε. Αλλά και προσμονή και ελπίδα για το τέλος των θλίψεων. Μια και καλή.
Όσο για τις προφητείες και την επαύριον, μη ξεχνάς ότι ο Ιησούς αναφερόταν στην ΜΕΡΙΜΝΑ. Να μην μεριμνάμε είπε για την αύριο. Αυτό σημαίνει κατά την ταπεινή μου άποψη, αφού μελετήσω τις προφητείες, όσες καταστροφές και αν ‘δω’ εκεί μέσα, όσο κοντά και αν μου φανούν ή είναι, να μην χάσω ούτε λεπτό από τον ύπνο μου ή τον ξύπνιο μου, μεριμνώντας για το τι θα συμβεί τότε. Προσωπικά έχω πλήρη συναίσθηση του πότε και πως εμφανίζονται οι έννοιες, οι μέριμνες, βιωτικές και μη, και προσπαθώ τα μέγιστα να τηρώ αυτό που ο Κύριος είπε. Και πραγματικά δεν έχω την παραμικρότερη έννοια στο μυαλό μου, που να μην με αφήσει να κοιμηθώ σαν πουλάκι, ήσυχος και γαλήνιος ολόκληρη τη νύχτα. Και σίγουρα δεν φταίει το ότι δεν ζω σε συνθήκες βιοπάλης, ή ότι δεν περνάω ευτυχισμένες στιγμές στη ζωή μου.
Ξέρεις, έχω παρατηρήσει ότι είναι ένα από τα καλύτερα τεστ μέριμνας. Η ώρα που πάει κανείς για ύπνο. Εκεί φαίνεται το πόσο μεριμνά κανείς για το αύριο. Σίγουρα δε δεν φαίνεται η μέριμνα από το πόσο πολύ μελετάει κανείς τις προφητείες για το τέλος. Το αντίθετο, πολλές φορές είναι και το καλύτερο φάρμακο για να μπορέσει κανείς να απαλλαγεί από αυτήν.
Με αγάπη
m
Όσο για μερικούς αδελφούς που δεν θέλουν να συνεχίσω να μιλάω εδώ και μου στέλνουν μηνύματα,να τους πω ότι νιώθω υποχρέωση να συνεχίσω να μιλάω ΚΑΙ εδώ.Δεν το κάνω από εγωισμό,αλλά επειδή έτσι νιώθω ότι πρέπει να κάνω.
θα αρχίσω με ένα όνειρο που είχα δει πριν πολλά χρόνια.
Βρισκόμουν σε ένα βραχώδη τόπο,μόλις που σκοτείνιαζε και μπροστά μου υπήρχε κάτι σαν παλαιό νταμάρι (όχι ακριβώς αλλά ετσι μπορώ να το εκφράσω),απόκοσμο και τρομακτικό(τρομακτικό όχι οπτικά αλλά απ‘την άσχημη ενέργεια που εξέπεμπε) και άρχισα να προχωρώ προς εκεί από μία δύναμη που με ανάγκαζε να το κάνω.
Οσο πλησίαζα μεγάλωνε ο φόβος μου και αυτό το άσχημο συναίσθημα ώσπου έφτασα κοντά και είδα οτι υπήρχαν κάποια ανοίγματα που οδηγούσαν μέσα στη γη και μπήκα σε ένα από αυτά μη μπορώντας να κάνω αλλιώς.Αυτό κατηφόριζε και μάλιστα ήταν χτισμένο με πέτρες στα τοιχώματα και όσο προχωρούσα έμπαινα σε ενα λαβύρινθο από στοές που γινόντουσαν όλο και στενότερες.Εκεί μέσα φυσικά δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσουν το τρομακτικό συναίσθημα που σου έκοβε την αναπνοή και σου εκμηδένιζε την ψυχή.ΚΑΚΙΑ.ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΚΟ.Μία αφάνταστη κακία σου πλάκωνε την ψυχή.ΗΜΟΥΝ ένα μηδαμινό ον μπροστά σε μια απέραντη κακία που σε συνέθλιβε.Ποτέ δεν είχα φανταστεί οτι θα μπορούσε να υπάρχει τέτοια απέραντη απόλυτη κακία πραγματικά να σου συνθλίβει την ψυχή και εσύ να είσαι ένα τίποτα.ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ.
Σπανιότατα βλέπω εφιάλτες.Θρίλερ ποτέ δεν βλέπω στην τηλεόραση(το θεωρούσα και το θεωρώ ανόητο και χάσιμο χρόνου) και επιπλέον εκείνη την εποχή ήμουν φοιτητής περνούσα καλά και ήμουν υγιέστατος.
Αφορμή γιά να το γράψω αυτό είναι οι σκέψεις που κάνω τώρα πάνω στο καλό και στο κακό.Τείνω να υποστηρίξω οτι το κακό σαν «οντότητα» σαν «χώρος» να το πω..δεν υπάρχει έξω από εμάς αλλά μέσα μας με τις κακές σκέψεις και πράξεις που κάνουμε.Οτι δεν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε σατανας αλλά είναι ένα κατασκεύασμα μας.
Ελα όμως που μετά από αυτό το όνειρο εγώ είμαι σίγουρος οτι έχω πάει σ‘αυτόν τον τόπο του κακού ο οποίος ήταν κάπου..έξω από εμένα.
Αν θεωρείται οτι αυτό ήταν μέσα μου,μη μου το πείτε.
θ‘αυτοκτονήσω
πριν λίγα χρόνια είχα και εγώ μια εμπειρία αντίστοιχη με τη δική σου. Ήταν ένα Όνειρο που όμοιο του δεν έχω ξαναδεί .Ενώ είχα κοιμηθεί και έβλεπα όνειρα συνηθισμένα που ούτε καν θυμάμαι , ξαφνικά αισθάνθηκα δίπλα μου μια οντότητα .Γύρισα και προσπάθησα να δω τι ακριβός ήταν αλλά δεν μπορούσα να δω τίποτα . Ήμουν στο σκοτάδι και αισθανόμουν ότι βρίσκομε δίπλα στο απόλυτο καλό .Την αίσθηση αυτή τη θυμάμαι πολύ καλά αλλά είναι δύσκολο να την περιγράψω με λόγια .Πίστεψα ότι αυτή η απερίγραπτη και άμορφη οντότητα δεν μπορεί να είναι άλλη από το ίδιο το θεό .Η θεϊκή αγάπη και η καλοσύνη με τύλιγε και ταυτόχρονα ένιωθα τρόμο όσο περισσότερο αισθανόμουν το ασύλληπτο μέγεθος της ύπαρξης , κάτι που πραγματικά με σύνθλιβε . Ξύπνησα από αυτό το συναίσθημα της απόλυτης μικρότητας και μηδαμινότητας
Νομίζω ότι οι εμποιριες μας ειναι παρομιες και αν δοθει μια εξιγιση θα ισχιει και για τις δυο περιπτοσεις .
Πριν από αυτή την εμπειρία πίστευα και εγώ ότι ίσος το καλό και το κακό να μην υπάρχει προσωποποιημένο έτσι όπως μας το λένε οι θρησκείες αλλά να ειναι προβολή των δικών μας σκέψεων και πράξεων. Αυτό που με προβληματίζει τώρα είναι αυτό το δέος και η μηδαμινότητα που ένοιωσα . Η καλοσύνη που ένιωσα είναι σίγουρα κάτι που ξεπερνάει κατά πολύ τα ανθρώπινα μεγέθη γιαυτο και με τρόμαξε .
Αν κάποιος άλλος εχει μια καλύτερη εξήγηση ή κάποια άποψη για όλα αυτά ας τη γράψει .
.
Πρίν μπούμε σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ θέμα, ρίξτε μια ματία σε κάτι που είχα γράψει το χειμώνα...
Εχει να κάνει με τον ΘΕΟ, σαν απόλυτη έκφραση του ΚΑΛΟΥ και τον ΣΑΤΑΝΑ, σαν απόλυτη έκφραση του ΚΑΚΟΥ...
Ρίξτε τη ματιά σας και μετά τα συζητάμε ΟΛΑ....
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=102
Κέλσος
Χάρηκα πολύ γιά την προθυμία σας να συζητήσουμε αυτό το θέμα που μ‘απασχολεί.
«συναίσθημα απόλυτης μικρότητας και μηδαμινότητας».Πράγματι φίλε Saman.Βιώσαμε το ίδιο συναίσθημα εξαιτίας των υπερανθρώπινων μεγεθών που συναντήσαμε.Αλλά το θέμα είναι οτι το ΚΑΛΟ είναι κάτι το οποίο επιζητάμε,στοχεύουμε προς αυτό,προσπαθώντας να κατανικήσουμε το ΚΑΚΟ και νιώθουμε ασφαλείς σ‘αυτή τη θεϊκή ΑΓΑΠΗ που μας περιστοιχίζει και μας προστατεύει.
Με το ΚΑΚΟ όμως τι γίνεται;Αυτό το απέραντο μίσος και η παγερή κακία χωρίς ίχνος καλοσύνης και αγάπης που μπορεί να σε συνθλίψει ούτε καν σαν μερμύγκι.Αυτός ο «θύλακας κακίας» υπάρχει;Ας μη το πούμε ΣΑΤΑΝΑ,ας το πούμε ΜΑΥΡΟ ΑΓΓΕΛΟ ή όπως αλλιώς θέλετε.Αυτές οι «οντότητες» υπάρχουν;
Αν δεν υπάρχουν που είχα πάει εγώ σε κείνο το όνειρο;
Κάτι παρόμοιο είχα διαβάσει πριν 2 χρόνια σε ενα βιβλίο που έγραφε γιά τη ζωή ενός Αγιορείτη μοναχού ο οποίος είχε γράψει αποσπάσματα απόδιάφορες εμπειρίες του.Είχε 25 χρόνια να κοιμηθεί σε κρεβάτι αλλά προσευχόταν σε μία καρέκλα όλη νύχτα και άντε να τον έπαιρνε και ο ύπνος λιγάκι.Εγραφε οτι υπήρχαν στιγμές που τον προσέγγιζαν δαίμονες με αφάνταστη δύναμη που του συνέθλιβαν την ψυχή.
Φίλε Κέλσο καλησπέρα και σε τούτη τη γωνιά.
Διάβασα προσεκτικότατα αυτά που έγραψες.
Ενα απότα πράγματα που δεν πίστεψα ποτέ μου είναι η ΚΟΛΑΣΗ.
θα συμφωνήσω απόλυτα οτι «αν έστω και ένας άνθρωπος θα μπορούσε να καταδικαστεί και να αποριφθεί χωρίς ελπίδα τότε η λύτρωση θα ήταν ένα ψέμα και η όλη δημιουργία μία τερατώδης αδικία».
Υπάρχουν ΚΑΚΕΣ οντότητες;
Λοιπόν αυτό το θέμα που ανοίξατε είναι αφάνταστα ενδιαφέρον αλλά και βαθύτατα πολύπλοκο.
Η δική μου άποψη τείνει περισσότερο προς την αρχαιελληνική παραδοσιακή φιλοσοφική άποψη περί κακού. Το κακό είναι η σχετική έλλειψη καλού. Το απόλυτο Κακό δεν υπάρχει όπως δεν υπάρχει και το απόλυτο καλό. Αν κάτι υπάρχει είναι το Απόλυτο χωρίς άλλους χαρακτηρισμούς. Αν κάτι δυαδικής, διπολικής φύσης το θεωρούμε Απόλυτο κάνουμε λάθος γιατί από την ίδια του την φύση είναι σχετικό.
Για να χρησιμοποιήσω ένα φιλοσοφικό παράδοξο. Ένα Ον που θέλει απόλυτα το Κακό, αυτό το Κακό είναι το δικό του Καλό. Δηλαδή για το δικό του σχετικό σύστημα αναφοράς αυτό που εμείς ονομάζουμε Κακό για αυτό το Ον, αποτελεί το Καλό και αντίστροφα.
Έτσι σε έναν κόσμο που προχωράει προς την Ενότητα (σύμφωνα με την φιλοσοφική άποψη) το κακό θα είναι η αντίστροφη διαδικασία δηλαδή η πληθυντικοποίηση. Αν η πορεία προς την εξέλιξη μας οδηγεί προς την Αλήθεια, τότε το κακό είναι το Ψεύδος. Αν η πορεία προς τα Πάνω μας οδηγεί προς το Νοητό, τότε το Ανόητο είναι το κακό κ.ο.κ.
Το Κακό δεν μπορεί να είναι φύση του Όντος και δεν μπορεί να υπάρχει κακή Φύση αλλά το Κακό είναι ιδιότητα σχετική στον χώρο και στον χρόνο. Είναι σαν την Σκιά που ακολουθεί το Ον αλλά η ίδια είναι μάλλον μη-Ον.
Αυτό εφάρμοζαν και οι παραδοσιακές θρησκείες όταν τον ρόλο του κακού έπαιζαν οι ίδιοι τους οι Θεοί, αρνούμενοι να αποδώσουν σε κάποιον Θεό την απόλυτη φύση του Κακού. Έτσι οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν παντα ως δικό τους Θεό του Πολέμου, τον Άρη αλλά διδασκόταν στην Ιλιάδα ότι ο Άρης ήταν σύμμαχος της Τροίας άρα και αντίπαλος των Ελλήνων. Αυτή την σύγχρονη (για τα χριστιανικά δεδομένα) παραδοξότητα την αποδέχονταν οι αρχαίοι Έλληνες ως κάτι φυσικό.
Και για να βάλω μια προσωρινή τελεία. Ναι υπάρχει το Κακό, ναι το Κακό είναι περισσότερο Άρνηση, Στέρηση και ως τέτοια έχει ύπαρξη. Άρα η Στέρηση δεν μπορεί να είναι η φύση ενός όντος και άρα δεν υπάρχει πραγματικά Ον που να είναι Κακό.
Η Κακία γεννήθηκε με την πρώτη διπολικότητα, την πρώτη Σκιά που έριξε το Ένα χωρίς Δεύτερο και μέσα σε αυτήν την Σκιά ζούμε και υποφέρουμε, δυστυχώς. Αν καταραστούμε το Κακό, ξεχνάμε ότι κι αυτό είναι μια ιδιότητα που υπάρχει μέσα στην δημιουργία και στην εξέλιξη από το Ένα χωρίς Δεύτερο.
Αναμένω...
Ενδιαφέρουσα η ανάλυση σου φίλε thoth .Σε αρκετά σημεία συμφωνώ μαζί σου , έχω όμως και κάποιες ενστάσεις . Ας ξεκινήσω από αυτές . Γράφεις ότι απόλυτο καλό και απόλυτο κακό δεν υπάρχει , αυτό θεωρητικά είναι σωστό . Για να το πω και εγώ πιο απλά , αν χωρίσεις το απόλυτο σε δυο κομμάτια , κανένα από αυτά δεν μπορεί να είναι απόλυτο αφού του λείπει το άλλο μισό . στην πράξη όμως αν συναντήσεις το καλό η το κακό όπως στη δική μας περίπτωση είναι τέτοια η διαφορά μεγέθους που τα ξεχνάς όλα , για την ακρίβεια αδυνατείς να σκεφτείς , και θεωρείς χωρίς να πέφτεις και πολύ έξω ότι βρίσκεσαι μπροστά στο απόλυτο. Εδώ για να κάνω μια παρένθεση θα ήθελα να πω ότι η φιλοσοφία είναι πολύ καλή και πολύ χρήσιμη για τον άνθρωπο σε ότι όμως αφορά τα μεταφυσικά ζητήματα εχει ένα μειονέκτημα . Μιας και βασίζεται στη λογική , απευθύνετε στο νου και πολύ δύσκολα περνάει σε βαθύτερα επίπεδα του ανθρώπου . Έτσι πολλές φορές κινδυνεύει να γίνει , από ουσιαστική ανάλυση και πορεία προς στη γνώση , άσκηση λογικής και ανούσια σοφιστεία .Αντίθετα η εμπειρία και ιδικά η μεταφυσική λειτουργεί ανάποδα . ξεκινά από τα βαθύτερα πεδία τα οποία επηρεάζει με τρόπο καταλυτικό και στη συνέχεια φτάνει στο νου που μπορεί με τη βοήθεια της λογικής και της φιλοσοφίας να δώσει απαντήσεις . για μένα λοιπόν η εμπειρία είναι κάτι αναντικατάστατο (αν και έχω ελάχιστες , προς το παρόν)
Η χρησιμότητα του , κακού για να ξαναγυρίσω πίσω στο θέμα , είναι αδιαμφισβήτητη .Το κακό είναι στην υπηρεσία του καλού . Δείχνει τι ακριβός είναι το λάθος . Μας τρομάζει φίλε nagual με σκοπό να μας απομακρύνει , μας δείχνει με τον τρόπο του την αντίθετη κατεύθυνση .Σωστά οι αρχαίοι δεν είχαν ξεχωριστό θεό του κακού αφού καλό και κακό είναι δυο αντίθετοι πόλοι που στην ουσία συνεργάζονται για τον ίδιο σκοπό . Ένα πολύ καλό βιβλίο που μιλάει για αυτό το θέμα είναι το Ντεμιαν του Έρμα Εσσε . Αναφέρετε στον αρχαίο θεό αβραξας που συμβολίζει το καλό και το κακό ταυτόχρονα .Νομίζω ότι για αυτόν εχει γράψει και ο Γιουνγκ αλλά δεν είμαι σίγουρος .
.
Ευχαριστώ για τα σχόλια σου saman τα οποία θεωρώ πολύ εύστοχα. Όντως η φιλοσοφία όπως την καταντήσαμε σήμερα είναι "θόρυβος λόγων".
Όπως έχει πει και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ή αλλιώς THOTH (εγώ σε προηγούμενη... ενσάρκωση):
“Θα μπορούσα να σας δηλώσω προφητικά ότι δεν θα υπάρχει μετά από εμάς καμία ειλικρινής αγάπη για την φιλοσοφία, αγάπη που συνίσταται στη μόνη επιθυμία να γνωρίσουμε καλύτερα τον θεό, με κατάλληλο διαλογισμό και με αγνή ευσέβεια. Κι αυτό γιατί πολλοί έχουν μπερδέψει τη φιλοσοφία με διάφορα επιχειρήματα.” Ασκληπιός, 12.
“Η αληθινή φιλοσοφία είναι εκείνη που εξαρτάται μόνο από την ευσέβεια προς τον θεό κι ο άνθρωπος πρέπει να ενδιαφέρεται για τις άλλες επιστήμες μόνο για να θαυμάσει την κίνηση και την θέση των άστρων, τις προηγούμενες θέσεις τους και την περιστροφή τους, που γίνεται με μαθηματική ακρίβεια για να βρει με την γνώση τις διαστάσεις τους.” ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ, Ασκληπιός, 13.
Η φιλοσοφία όπως την εννοώ την όρισε ο Επίκτητος:
Nα η αρχή της φιλοσοφίας: Η συνείδηση της διαμάχης των ανθρώπων μεταξύ τους, η αναζήτηση της προέλευσης της διαμάχης, η καταδίκη της απλής γνώμης, η δυσπιστία προς αυτήν την άποψη και κάποια έρευνα για το αν η άποψή μας είναι σωστή ή λάθος, και η ανεύρεση κάποιου κανόνα, όπως ανακαλύψαμε την ζυγαριά για να μετράμε τα βάρη ή την στάθμη, για να κρίνουμε το ίσιο και το στραβό.” ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβές Β/ια,13
Αυτή η φιλοσοφία μπορεί να μας βοηθήσει να "υφάνουμε" σωστά το "νήμα" των εμπειριών μας. Οι εμπειρίες από μόνες τους είναι τυφλές αν δεν μελετώνται από την φιλοσοφία. Για αυτό με τις ίδιες εμπειρίες δύο άνθρωποι μπορούν να βγάλουν αντίθετα συμπεράσματα. Π.χ. ο δεισιδαίμων χριστιανός όταν του συμβαίνει κάτι που ορίζεται ως κακό το αποδίδει στο πνεύμα του Κακού και όχι στον ίδιον το Θεό και στον ίδιο τον Νόμο των Κύκλων και της ανάγκης, αντίθετα ο φιλόσοφος θεωρεί όπως ο Πλωτίνος ότι:
“Αλλά δεδομένου ότι υπάρχει μία και μόνη επιστήμη των αντιθέτων και ότι το κακό είναι αντίθετο του αγαθού, η επιστήμη του αγαθού είναι επίσης και η επιστήμη του κακού. Έτσι παρουσιάζεται η ανάγκη γι αυτούς που προβλέπουν να διαγνώσουν το κακό, να εμβαθύνουν στην φύση του αγαθού, γνωρίζοντας ότι τα ανώτερα είδη προηγούνται από τα δεύτερα, τα οποία είναι στέρηση των πρώτων”. Πλωτίνου Εννεάδες, Α.8, 1.
Δεν ζω σε ψευδαισθήσεις, γνωρίζω ότι στην ζωή πολλές φορές έρχεσαι αντιμέτωπος με το "κακό" αλλά αν στην φιλοσοφία σου είναι να δώσεις πραγματική διάσταση και φύση στο "κακό" τότε σφάλλεις και μπαίνεις σε μια παγίδα όπου κυνηγάς "σκιές" και καταντάς κάποια στιγμή κι εσύ μια "σκιά". Έτσι ας μην δίνουμε πραγματική φύση στο "κακό", διότι θα καταντήσουμε προληπτικοί, φοβισμένοι, "σκλάβοι" του.
Και για να δώσω και μια άλλη διάσταση στο κακό, είναι καλό να θυμηθούμε την φράση του Σωκράτη "Ουδείς εκών κακός", δηλαδή κανείς δεν είναι με την θέληση του κακός και την φράση του Χριστού "Συγχώρεσέ τους, δεν ξερουν τι κάνουν". Εκεί, στην άγνοια, βρίσκεται η παρανόηση και η ρίζα της έννοιας του κακού.
Μόνο η Γνώση μπορεί να μας βοηθήσει. Κι όπως πολύ σωστά λες, η Γνώση που προέρχεται από τα βαθύτερα υπέρλογα πεδία και φωτίζει τον ανθρώπινο νου μας. Ας διαλύσουμε το "φάντασμα" του κακού με την Γνώση. Όπως λέει και ο μεγάλος σοφός της Ινδίας Σανκαρατσάρυα, βλέπουμε στον δρόμο ένα σχοινί και το "περνάμε" για φίδι. Αν γνωρίσουμε ότι είναι σχοινί, τότε ο φόβος μας φεύγει και τότε βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι χωρίς δυαδισμούς, κακό και φόβο.
Στο ΚΑΛΟ δεν στοχεύουμε όλοι;ΑΓΑΠΗ δεν προσπαθούμε να διοχετεύουμε σε όλα τα όντα;Μήπως πρέπει να βάζουμε και κάποια σκιά ΚΑΚΟΥ;
Η αγνή και καθαρή ΑΓΑΠΗ έχει σκιές;
Η δικιά μας μπορεί να έχει πάρα πολλές αλλά η ΑΓΑΠΗ του ΟΝΤΟΣ που αντιλήφθηκε ο Saman είχε σκιές;
Απ‘τη μεριά μου πάντως αυτό το ανοσιούργημα που αντιλήφθηκα εγώ δεν είχε το παραμικρό ίχνος ΑΓΑΠΗΣ.
Οταν μιλάμε γιά διπολικότητα δεν εννοούμε δύο πόλους ΑΡΝΗΤΙΚΟ-ΘΕΤΙΚΟ;ΑΠΟΛΥΤΟ ΘΕΤΙΚΟ απότη μία ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ απότην άλλη.Αν το ένα είναι σκιά του άλλου δεν παύει να υφίσταται και σαν πόλος;
Γιατί σχετικοποιούμαι τις έννοιες;
Κάπου έλεγε ο Κέλσος υπάρχουν ΛΕΥΚΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ και ΜΑΥΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ.Γκρίζους δεν έχω δει.Γιατί αναμιγνειουμε τα χρώματα;
Δεν αμφιβάλω οτι και το Κακό είναι μία ιδιοτητα που υπάρχει μέσα στη δημιουργία και στην εξέλιξη από το ένα χωρίς δεύτερο όπως έγραψες φίλε Thoth και μάλιστα θα προσθέσω και απαραίτητη γιά να κυλήσει ο τροχος της ΖΩΗΣ.
Απαραίτητη γιά να αποκτήσουμε ΑΥΤΟ-ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
Αλλά από κάποιο σημείο κι έπειτα γιατί να μη το «καταραστούμε»;
Το είδαμε,το γνωρίσαμε το φάγαμε στη μάπα δεν το θέλουμε άλλο.Ας πάει στο «καλό».
Οσον αφορά τους αρχαίους θεούς με τα ελάτώματα τους να τα χαίρονται.Εχω και εγώ μπόλικα.
Δεν με εμπνέει το γεγονός να προσεύχομαι σε θεούς παρόμοιους ή και χειρότερους από εμένα.Και πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να προσευχηθώ σε υπάρξεις τελειότερες από εμένα αφού έχω νοιώσει την αδυναμία μου και την μηδαμινότητα μου.
Γιά την ΓΝΩΣΗ είμαι απόλυτα σύμφωνος αρκεί να υπάρχει το ΒΙΩΜΑ αυτής μέσω της ΑΡΕΤΗΣ.