- ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΓΙΩΝ (Η ΑΡΧΗ) - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Φίλε Nagual δεν έχω καμία αντίρρηση σε αυτά που λες.
Χρειάζεται να μάθουμε να ανυψώνουμε την συνείδησή μας. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε μέσω της προσήλωσής μας σε ανώτερα αρχέτυπα και παραδείγματα τα οποία εκπροσωπούνται από τη ιδέα του θείου, του Τέλειου.
Απλά, η πρακτική να καταραστούμε το "Κακό" πρέπει να γίνεται προσεκτικά όπως και η ιδέα της προσευχής προς τον Θεό. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι καταριόμαστε την ιδέα του Κακού και ότι δεν το προσωποποιούμε, το Κακό, σε πρόσωπα, πράγματα, φυλές κ.α. γιατί έτσι γινόμαστε φανατικοί και μισαλλόδοξοι, κυνηγώντας "σκιές".
Όπως και όταν προσευχόμαστε στον Θεό πρέπει να το κάνουμε όσο απρόσωπα και μεταφυσικά γίνεται γιατί τότε καταντάει προσωπική "ζητιανιά" και άλλοθι για την αδράνειά μας.
Εκεί βρίσκονται οι ενστάσεις μου ως προς την στάση μας απέναντι στο Καλό και στο Κακό.
Άρα, όπως έξυπνα, προέκτεινες την παραβολή του Σανκαρατσάρυα, να κάνουμε το σχοινί σωτηρία και βοήθεια και όχι φονικό εργαλείο.
Διαβάζοντας τα παραπάνω μου προέκυψε
ένα ερώτημα που θα εκφράσω με τον κίνδυνο
να φανώ κοινότυπος.
Πως είναι δυνατόν 2 ή παραπάνω απόψεις
να συμφωνήσουν για το τι είναι καλό ή κακό
όταν μέσα στον ορισμό του καλού και του κακού
εμπεριέχεται το υποκείμενο το οποίο αφορά;
Προσπαθώντας να γενικεύσω όσο μπορώ τον ορισμο:
Καλό είναι αυτό που οδηγεί σε πραγματωση
τις επιθυμίες του υποκειμένου.
Κακό είναι το ανάποδο.
Αντικειμενικές είναι οι έννοιες που
είναι κοινά αποδεκτές.
Οι επιθυμίες όμως δεν είναι κοινές
γιατί οι προσωπικότητες δεν είναι ίδιες.
Άρα το κοινό-αντικειμενικό καλό ή το κοινό κακό
περιορίζονται στο πλαίσιο που
ορίζεται από τις ομοιότητες των ανθρώπων.
Συνδυάζοντας το ατομικό με το κοινωνικό:
Αν το άτομο συμμετέχει
σε σύνολο-ομάδα-κοινωνία,
Καλό είναι αυτό που εξυπηρετεί τις επιθυμίες του ατόμου
ενώ ταυτόχρονα δεν έρχεται σε ρήξη με τις επιθυμίες
του συνόλου.
Αυτά για την ώρα...
ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Υ.Γ. το σκοτάδι-άγνωστο δεν είναι κακό.
Είναι απλά άγνωστο - και πιό αβέβαιο από το γνωστό.
Η τοποθέτησή σου είναι πολύ καλή και αντικειμενική. Υπονοεί βέβαια το μεγάλο πρόβλημα εύρεσης μιας αντικειμενικής αλήθειας.
Η δική μου φιλοσοφική θέση είναι η εξής:
Καταρχήν το καλό πολλές φορές μπερδεύεται με τις έννοιες χρήσιμο, σκόπιμο, συμφέρον, επιθυμητό, αναγκαίο κ.ο.κ.
Ακόμα και η ίδια η λέξη "καλό" δεν είναι η κατάλληλη για αυτό που θέλουμε να ορίσουμε. Στην αρχαία ελληνική ορολογία και γλώσσα η λέξη "καλό" σήμαινε όμορφο και η λέξη που χρησιμοποιούσαν για να ορίσουν αυτό που τώρα λανθασμένα το λέμε "καλό" ήταν η λέξη "αγαθό". Το "αγαθό" βρισκόταν στην πρώτη βαθμίδα αξιών και το "καλό" (από την λέξη "Κάλλος") στην τρίτη βαθμίδα. Καταλαβαίνετε τώρα από ποια διαστρεβλωμένη βάση ξεκινάμε. Ακόμα και λεξαριθμητικά η λέξη ΑΓΑΘΟΣ έχει αξία 284 ακριβώς ίδια όπως και η λέξη ΘΕΟΣ.
Ας το πάρει το ποτάμι.
Το Αγαθό (καλό) το ορίζει ο Πλωτίνος ως "αυτό από το οποίο εξαρτώνται τα πάντα αλλά αυτό δεν εξαρτάται από τίποτα" Κάνοντας χιούμορ θα έλεγα ότι το απόλυτο αγαθό (καλό) είναι σαν να πιάνουμε το γιακά μας με το χέρι μας και να σηκώνουμε το σώμα μας στον αέρα. Όσο ακραία και τρελή κι αν φαίνεται αυτή η εικόνα, θα έλεγα ότι μπορεί να παρομοιάσει την έννοια του Αγαθού, όπως την ορίζει ο Πλωτίνος.
Κάθε τι πιο κάτω από αυτό αυτό το καθαυτό Αγαθό είναι σχετικό Αγαθό γιατί το σχετικό Αγαθό είναι ένας κρίκος στον βράχο που στηρίζει το σχοινί μας για να ανέβουμε. Μόλις ανέβουμε στο ύψος του κρίκου, αυτός ο κρίκος είναι άχρηστος για εμάς αλλά ίσως χρήσιμος για τους πιο κάτω από εμάς.
Ένα άλλο γεγονός που περιπλέκει το ζήτημα είναι ότι ο άνθρωπος έχει πολλές φύσεις (πνευματική, νοητική, συναισθηματική, βιολογική) και οι "κρίκοι" για την κάθε μία φύση δεν βρίσκονται στο ίδιο σημείο με αποτέλεσμα πολλές φορές τα "σχοινιά" να μπερδεύονται και να πνίγουν την συνείδηση.
Κι ακόμη πιο περίπλοκο γίνεται το θέμα γιατί ο άνθρωπος ως άτομο συμμετέχει σε μεγαλύτερες οντότητες, όπως οικογένεια, κράτος κ.α. Και λόγω αυτού του γεγονότος "τραβιέται" από κρίκους μαζί με πολλούς άλλους ανθρώπους και αισθάνεται αδύναμος να αντισταθεί.
Μέσα σε αυτήν την φαινομενική ζούγκλα σχοινιών, κρίκων, τάσεων και αντιστάσεων, έρχεται η πνευματική φύση του ανθρώπου για να ζητήσει την δίκαιη της πρωτοκαθεδρία. Είναι μία φύση για την οποία μίλησαν οι σοφοί, οι φιλόσοφοι, τα εσωτεριστικά συστήματα, οι θρησκείες, οι τέχνες κ.α. Αν αναλυθούν αυτά που είπαν θα δούμε ότι μέσα σε αυτά υπάρχουν πολλά στοιχεία προσωρινά (από τους σχετικούς "κρίκους" της εποχής τους) αλλά και κάποια στοιχεία αρκετά κοινά μεταξύ τους.
Η μελέτη και βίωση αυτών των διδασκαλιών μπορεί να μας κάνει να διακρίνουμε τους υψηλότερους κρίκους από τους χαμηλότερους και να βρούμε μια άλλη αρμονία πιο δυναμική και πιο πνευματική, τραβώντας τα σχοινιά των υψηλότερων κρίκων.
Αυτό είναι η τέχνη του να ζεις και να εξελίσσεσαι και είναι μία τέχνη και όχι τεχνική, που προϋποθέτει προσωπική βίωση και αγώνα συνείδησης. Εκεί το σχετικό και υποκειμενικό καλό είναι αναγκαίο και φυσικό. Το υποκειμενικό υφίσταται πάντοτε όταν υπάρχει υποκείμενο ξεχωριστά από το αντικείμενο. Κάποια στιγμή όμως όπως λέει ο Πλατωνισμός, στην διάσταση του νου, τα τρία γίνονται ένα, Ο νους (το υποκείμενο), η γνώση (το βλέμμα προς το αντικείμενο) και το νοερό (το αντικείμενο) γίνονται ένα.
Εκεί ίσως βρίσκεται ένα είδος λύτρωσης, σε φιλοσοφικό ή θρησκευτικό επίπεδο. Μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να γίνουμε "Ένα" εμείς οι ίδιοι, μαζί με το σχοινί και τον κρίκο, θα πρέπει να αγωνιζόμαστε προς τα εμπρός και προς τα πάνω. Και να ζούμε τις εσωτερικές κι εξωτερικές συγκρούσεις που πηγάζουν από την πολλαπλότητα των φύσεων και την διαφορετική τους σκοπιμότητα.
Σαν πνευματική ορειβασία....
Oπως είχε πει κι ο saman παλαιότερα η φιλοσοφία είναι καλή αλλά λίγη.
Ευχαρίστως θα συμφωνήσω μαζί σου και με τον thoth σε φιλοσοφικό επίπεδο.
Αλλά σε επίπεδο εμπειρίας μπορώ να σε διαβεβαιώσω οτι το κακό υπάρχει και είναι απερίγραπτα ανατριχιαστικό.
Δεν είναι απλά άγνωστο και αβέβαιο.
Είναι χειροπιαστό και το νιώθεις με όλη σου την ύπαρξη.
thoth θα συμφωνήσω μαζί σου όσον αφορά
την πολυπλοκότητα της φύσης του ανθρώπου
και των πολλαπλών κρίκων-σχέσεων που συνάπτει.
Απλά προσπάθησα να περιγράψω πως δεν έχει νόημα το
κακό (σκέτα) αλλά το κακό ΜΟΥ, κακό ΣΟΥ, κακό ΜΑΣ, κτλ.
nagual πράγματι μόνη της η φιλοσοφία είναι λίγη.
Το υπόλοιπο που συμπληρώνει το πάζλ είναι
ο πειραματισμός και η πάρατήρηση των αποτελεσμάτων.
Ισως είναι αυτό που ονομάζεις εμπειρία.
Στο θέμα του κακού, δεν πιστεύω στο υπερ- μετά- φυσικό.
Κάθε γεγονός είναι για μένα φυσικό, απλά ορισμένα
είναι ακόμα ανεξήγητα.
Συνεπώς αναγνωρίζω το κακό ως επίθετο
και όχι ως ουσιαστικό.
Καλό σαββατοκύριακο 
Από την αρχή είπα ότι αυτό το θέμα είναι περίπλοκο.
Νομίζω όμως ότι κάνουμε λάθος όταν χωρίζουμε την φιλοσοφία από την εμπειρία και την μία την κάνουμε θεωρητική και την άλλη εμπειρική. Νομίζω ότι η φιλοσοφία δεν είναι μόνο μεταφυσική. Φιλοσοφία είναι και η Κυνική και η Στωικιστική και όχι μόνο η Πλατωνική ή η Αριστοτελική. Για τους αρχαίους η φιλοσοφία ήταν η τέχνη της ευδαιμονίας όλης της ανθρώπινης φύσης και μέσα σε αυτήν ήταν αδιαχώριστες η θεωρία και η πράξη. Η φιλοσοφία δεν είναι απλά στοχασμός ή διανοουμενισμός. Αυτό πολέμησε ο Σωκράτης, αντιμετωπίζοντας τους σοφιστές.
Είναι πάντα δίπλα σου όταν η εμπειρία σου και η βίωσή σου το χρειάζονται. Σε συμβουλεύει, σε βοηθάει, σε οδηγεί σε πιο αληθινούς δρόμους δράσης.
Αν ένας άνθρωπος ζει και δρα χωρίς φιλοσοφία αντιμετωπίζει τα πάντα ως σκλάβος των προκαταλήψεών του που δεν θέλει να απελευθερωθεί από αυτές.
Η φιλοσοφία είναι πολύ πρακτική, είναι σαν την τέχνη του ξυλουργού ή του γλύπτη. Βοηθάει ώστε οι εμπειρίες, οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες να ενταχθούν σε ένα γενικότερο πλαίσιο διάνοιας και να γίνουν, και αυτές οι εμπειρίες, υλικό για την εξέλιξη της ψυχής.
Ποτέ δεν μπόρεσα να δω την φιλοσοφία ως κονταρομαχίες λέξεων αλλά ως στομάχι που χωνεύει τις εμπειρίες και τις γνώσεις και τις κάνει σοφία και διάνοια.
Η φιλοσοφία για μένα είναι πέρα από το σχετικό καλό και κακό. Παραφράζοντας τον Μ. Αυρήλιο που έλεγε "θα οδηγήσω τον λαό προς το καλό είτε με το καλό είτε με το κακό", θα έλεγα ότι "η φιλοσοφία μας οδηγεί προς το καλό, είτε με το καλό, είτε με το κακό"
Φίλε thoth δεν υποτιμώ σε καμμία περίπτωση την φιλοσοφία και δέχομαι όσα λες.
Ευχαρίστως να δεχθώ την άποψη του φίλου Keisatsu, με μεγάλη μου χαρά να δεχθώ οτι δεν υπάρχει κάτι πραγματικά κακό.
Αλλά δεν μπορώ γιατί έχω βιώσει το αντίθετο.
Θεωρίες,φιλοσοφίες κλπ ύπαρχουν χιλιάδες.Τόσες πολλές την σήμερινή εποχή που ο άνθρωπος πραγματικά έχει χάσει τον μπούσουλα.
Αυτό που σου δείχνει το ΑΛΗΘΙΝΟ είναι η εμπειρία.
Αν δεν είχα την συγκεκριμένη θα συντασόμουνα με τον Keisatsu.
Είστε ΑΠΟΛΥΤΑ ΒΕΒΑΙΟΙ φίλοι μου οτι δεν υπάρχει το κακό;
Και αν ναι,από που;Από τα βιβλία;Αυτό εγώ το βρίσκω λάθος.
Κάποιος Χριστιανός διαβάζοντας τα δικά του βιβλία θα σχημάτιζε την ακλόνητη πίστη οτι ο σατανάς υπάρχει.Και αυτό λάθος.
θα μου πείτε, και τι κάνουμε;
Μακάρι να ήξερα.Ο κάθε άνθρωπος ακολουθάει το δικό του δρόμο και ερευνάει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και τις κλίσεις του.
Αλλά καλό είναι πριν δούμε κάτι χειροπιαστά να μην είμαστε σίγουροι γιά τίποτα.
Βασική διδασκαλία του Δον Χουάν ήταν:«το μονοπάτι που θα πάρεις να έχει καρδιά».ΑΓΑΠΗ.
Επαναλαμβάνω φίλε thoth δεν διαφωνώ με όσα λες περί φιλοσοφίας αλλά ίσως να συμπληρώσω οτι η φιλοσοφία χωρίς την ΑΡΕΤΗ είναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.
Καλό απόγευμα.
Θα ξεχωρίσω δύο φράσεις που μου έκαναν ιδιέταιρη εντύπωση:
Thoth
"[Η φιλοσοφία] Βοηθάει ώστε οι εμπειρίες, οι επιτυχίες ή οι αποτυχίες να ενταχθούν σε ένα γενικότερο πλαίσιο διάνοιας και να γίνουν, και αυτές οι εμπειρίες, υλικό για την εξέλιξη της ψυχής."
Nagual
"Ο κάθε άνθρωπος ακολουθάει το δικό του δρόμο και ερευνάει σύμφωνα με τις δυνατότητες του και τις κλίσεις του."
και έτσι για να νιώσω πως προσφέρω κι εγώ κάτι:
"Επειδή η δαύγεια και η φώτιση είναι μέσα στην φύση μας,
ανακτώνται χωρίς να κουνηθούμε ούτε εκατοστό."
απόσπασμα από το Tao Te Tsing
καλή εβδομάδα
Οι σκέψεις και τοποθετήσεις στο θέμα είναι εύστοχες και αξιόλογες, ας βάλω και το δικό μου πετραδάκι στη συζήτηση,
Εφόσον είμαστε σε ελευθερία να πράξουμε, το καλό και το κακό είναι εν δυνάμει δυνατότητες, εξίσου ανοικτές σε μας.
Το να τοποθετούμε το κακό σε ένα σκοτεινό θρόνο επιρροής προσπαθώντας να του φορτώσουμε όλες τις προσωπικές μας αποτυχίες είναι απλώς αποφυγή της ευθύνης που έχουμε να ζούμε, να πράττουμε και να μαθαίνουμε.
Το κακό έχει επάνω μας μόνο τη δύναμη που του έχουμε παραχωρήσει.
Συνήθως η παραχώρηση αυτή γίνεται από άγνοια. Στην ουσία πιστεύω ότι ακόμη και όταν γίνεται ηθελημένα, πάλι από άγνοια γίνεται. Υπάρχουν επίπεδα και επίπεδα άγνοιας και το χειρότερο από όλα είναι η άγνοια της ίδιας μας της άγνοιας.
Ένα ανθρώπινο ον οφείλει να είναι ενσυνείδητο και να γνωρίζει, να μην είναι μηχανή. Αλλά η "κακή" κοινωνία δεν μας το δίδαξε αποτελεσματικά αυτό, εμείς άραγε θα το κατορθώσουμε;
Το μόνο που μπορώ να προσθέσω είναι...
το ξέχασα...
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ
όπως λέει και το μέλος "ΑΧΕΡΟΝΤΑΣ" στο τέλος κάθε μηνύματός του.
Αν και φαίνεται ο "πυθμένας" της σοφίας είναι ωστόσο μια καλή αρχή. Η αρχή της εσωτερικής αναζήτησης και φιλοσοφίας
HAPPY BIRTHDAY TO YOU!!
Αν ήταν ημέρες τα μηνύματα σου thoth θα γινόσουν 1 χρονού σήμερα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ-ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ!!!
Όπως και στα πραγματικά μου γενέθλια έτσι και εδώ άλλοι μου τα υπενθυμίζουν.
Τι να κάνω; Το έχει και το όνομά μου, εξάλλου (ΤΗΟΤΗ - Ερμής Τρισμέγιστος). Αν δεν στέλνει τόσα μηνύματα ένας αγγελιοφόρος των Θεών ποιος άλλος θα τα στέλνει;;;;
Ευχαριστώ και πάλι. Τι να σου ευχηθώ;
Α, κάτι σύντομο και εφικτό. Να τα εκατοστήσεις!!! (τα μηνύματα)
Αγαπητέ nagual, για τον συγκεκριμένο βράχο υπάρχει ειδικό συνεργείο του οποίου ξεχνάω συνεχώς το τηλέφωνο...
Ευχές και από μένα στον "Αγγελιοφόρο" για τοποθετήσεις χειρουργικής ακρίβειας ανάμεσα στα "βράχια" που αφήνουμε εμείς οι επισκέπτες...
THA EITHELA NA SAS RWTHSW BOREI NA PSOSDIORISTEI TO KAKO ??????????
BOREI NA PEI KANENAS PWS AYTO EINAI KAKO H AYTO EINAI KALO ????????
EYXARISTW.
** FWS PERISSOTERO FWS **
** EAN NIOSEIS THN SKIAS SOU NA FEYGEI MHN GYRISEIS PISW NA THN KOITAXEIS **
quote:
THA EITHELA NA SAS RWTHSW BOREI NA PSOSDIORISTEI TO KAKO ??????????
BOREI NA PEI KANENAS PWS AYTO EINAI KAKO H AYTO EINAI KALO ????????
Αγαπητέ AVATAR, η ερώτησή σου συμπίπτει με το θέμα της συζήτησης.
Αυτό που θα είχε ενδιαφέρον να ρωτήσουμε ίσως θα ήταν: αν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε το κακό, θα μπορούσαμε και να το αποφύγουμε;
Ας πούμε, "τα Greeklish είναι κακό πράγμα σε μια συζήτηση" δεν μπόρεσες όμως να τα αποφύγεις.
Μήπως το κακό είναι "αναγκαίο κακό";
Τι το ον αεί, γέννεσιν δε ουκ έχον, και τι το γιγνόμενον δε αεί, ον δε ουδέποτε;
Αλλά όχι από εμάς.Εμάς λέγοντας, εννοώ ανθρώπους οι οποίοι τελούν υπό σύγχυση και ΑΓΝΟΙΑ(oπως έχει τονιστεί επανειλημένα σ‘αυτή τη γωνιά του forum).
Πόσο μάλλον όταν αυτή η σύγχυση και η άγνοια συνοδεύονται από διάφορα κόμπλεξ,εγωισμούς,αλαζονείες,μνησικακίες,τραυματικές παιδικές εμπειρίες κλπ κλπ του εσωτερικού μας κόσμου και υποσυνείδητου.
Θα μπορούσα να μας παρομοιάσω με τυφλούς και από τους τυφλούς δεν έχεις μεγάλες απαιτήσεις προσδιορισμού.
Νομίζω οτι όσο προχωράει ο άνθρωπος στην ατραπό της ΓΝΩΣΗΣ και της ΑΡΕΤΗΣ αρχίζει σιγά σιγά να βλέπει αμυδρά στην αρχή κάποια σχήματα θολά και αφηρημένα ώσπου να επαναποκτήσει πλήρως την όραση του.
Στο ερώτημα σου φίλε aenaon αν προσδιορίζοντας το κακό θα μπορούσαμε να το αποφύγουμε πιστεύω πως ναι, αρκεί να έχουμε ΑΡΕΤΗ και ΘΕΛΗΣΗ.
Αυτά είναι τα όπλα μας.ΓΝΩΣΗ,ΑΡΕΤΗ,ΘΕΛΗΣΗ.Και τα τρία ισάξια.
Οσον αφορά το αναγκαίο κακό που λες,υποστηρίζω και εγώ την αναγκαιότητα του κακού στον κόσμο της πλάνης που ζούμε σαν απαραίτητο στοιχείο γιά να αποκτήσουμε ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και να στραφούμε με την θέληση μας προς το ΚΑΛΟ ή ΑΛΗΘΙΝΟ αν προτιμας.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Διαφωνώ. Κατά την άποψή μου η Γνώση, η Αρετή και η Θέληση δεν είναι όπλα αλλά στόχοι, επιτεύγματα.
Βέβαια, το σημείο της διαφωνίας σε κάθε συζήτηση βρίσκεται στην περιφέρεια των πεποιθήσεών μας και ποτέ στο κέντρο της συνείδησής μας. Εκεί συμφωνούμε όλοι.
Εκεί ίσως και να βρίσκεται ο σπόρος της Γνώσης, της Αρετής και της θέλησης για να "πολεμήσουμε". Με αυτό τον τρόπο διαφωνόντας καταλήγω να συμφωνήσω.
Τι το ον αεί, γέννεσιν δε ουκ έχον, και τι το γιγνόμενον δε αεί, ον δε ουδέποτε;
Σοβαρά τώρα.
Και εγώ, έτσι όπως εννοείς(αν κατάλαβα καλά) τις ΓΝΩΣΗ-ΑΡΕΤΗ-ΘΕΛΗΣΗ τις θεωρώ στόχους-επιτεύγματα.
Αλλά εγώ εννοούσα πχ την γνώση σαν αφηρημένη κατάσταση η οποία στοχεύει προς την ΣΟΦΙΑ.
Την αρετή το ίδιο, η οποία στοχεύει προς την ΑΓΙΟΤΗΤΑ(ίσως δεν είναι σωστός ο όρος).
Και μία ερώτηση:Αν αυτά τα 3 είναι οι στόχοι μας τότε ποιά είναι τα όπλα μας;
quote:
...Αν αυτά τα 3 είναι οι στόχοι μας τότε ποιά είναι τα όπλα μας;
Ναι, αγαπητέ nagual, επειδή οι λέξεις χρειάζονται όλο και περισσότερες λέξεις για να τις επεξηγήσουν είμαστε υποχρεωμένοι να παίζουμε αυτό το αέναο(ν) παιχνίδι της συμφωνίας και της διαφωνίας.
Πρίν αναζητήσεις όπλα πρέπει να διευκρινίσεις τον εχθρό σου. Μέχρι ένα σημείο οι λέξεις σε βοηθούν να το κάνεις αυτό, από ένα σημείο και μετά βοηθούν τον εχθρό σου.
Έτσι καλοί είναι οι στόχοι, όπως και να τους ονομάσουμε. Ποιά είναι όμως εκείνη η δύναμη που είναι εχθρός των λέξεων; Αυτό είναι το μόνο αποτελεσματικό όπλο που έχουμε.
Δεν μπορείς να πολεμήσεις το σκοτάδι με σκοτάδι. Δεν μπορείς να νικήσεις το νου με το νου. Πρέπει να καταφύγεις σε άλλα μέσα.
(εντός παρένθεσης)
Όταν ένα μικρό παιδί κάθε μέρα που βγαίνει από την πόρτα του, το κάνουν μαύρο στο ξύλο καμμιά ντουζίνα μαντράχαλοι, τί κάνει; τι ελπίδα νίκης έχει; Τι όπλο μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα μικρό παιδί εναντίον τους; Κάποιον φωνάζει, έτσι δεν είναι;
(τέλος παρένθεσης)
Η πειθαρχία βοηθάει να αντέχει κανείς τη μάχη αλλά η προσευχή είναι που κρίνει το αποτέλεσμα.
Τι το ον αεί, γέννεσιν δε ουκ έχον, και τι το γιγνόμενον δε αεί, ον δε ουδέποτε
Edited by - aenaongr on 14/10/2002 21:42:14