- Τι θεωρούμε αμαρτία ??? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Ποιός θα κρίνει ποιός είναι γνώστης ή αμαθής;
Αυτός που μπορεί να μιλήσει για τα δύο σαν ένα. Αυτός γνωρίζει. Η κρίση του όμως δεν θα είναι διαχωρισμός, διαίρεση, διχοτόμηση αλλά διδασκαλία. Αν βλέπετε την διδασκαλία ως κρίση, το κρίμα είναι δικό σας...
Φιλικά,
Deva
quote:
"Η μοναδική αμαρτία είναι η άγνοια."
Είναι γεγονός οτι με την συνείδηση μας μπορούμε να ξεχωρίσουμε το καλό απο το κακό, το δίκαιο απο το άδικο, το ωραίο απο το άσχημο και πολλά άλλα. Μπορεί η συνείδηση μας να μας βοηθήσει να κρίνουμε άν η πράξη που κάναμε είναι σωστή ή άν θα μας τιμωρήσει με τις τύψεις ή Ερινύες.
Αλλά δυστυχώς όχι πάντα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σοβαρά ψυχικά προβλήματα η Συνείδηση τους δέν λειτουργεί καθόλου σωστά, έχουν πάθει πόρωση. Σκοτώνουν, κλέβουν, τραυματίζουν και αισθάνονται την μεγαλύτερη ικανοποίηση τύψεις δέν υπάρχουν!!
Οπότε η θεωρία περί Συνείδησης τελικά δέν ισχύει πάντα. Εγώ πιστεύω οτι στην αληθινά αμαρτωλή πράξη η Φύση μιλάει απο μόνη της και η αμαρτία φαίνεται ξεκάθαρα απο τις αρνητικές συνέπειες και τα αρνητικά αποτελέσματα κάθε πράξης. Άν δέν υπάρξουν αρνητικά αποτελέσματα τότε δέν υπάρχει αμαρτία!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
quote:
Αλλά δυστυχώς όχι πάντα, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σοβαρά ψυχικά προβλήματα η Συνείδηση τους δέν λειτουργεί καθόλου σωστά, έχουν πάθει πόρωση. Σκοτώνουν, κλέβουν, τραυματίζουν και αισθάνονται την μεγαλύτερη ικανοποίηση τύψεις δέν υπάρχουν!!
Αγαπητέ φίλε/η, δεν ξέρω τι εννοείς με την φράση "ψυχικά προβλήματα".
Αν έχουν "ψυχικά προβλήματα", υπάρχουν και οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι, οι νευρολογικές κλινικές, τα χάπια, τα ηλεκτροσόκ, κ.τ.λ. Εγώ δεν αναφέρομαι φυσικά σε δαύτους - που δεν έχω και τίποτε με τους ανθρώπους δηλ. να ξεκαθαρίζω την θέση μου - αλλά σε όσους δεν έχουν "ψυχικά προβλήματα", ή άλλους παθολογικούς παράγοντες που να επηρρεάζουν την ψυχική τους υγεία.
Οι μανιοκαταθληπτικοί ή οι φρενοβλαβείς, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρουν την συνείδησή τους ή να αποκτήσουν συνειδητότητα. Το καλύτερο λοιπόν που θα έχουν να κάνουν όλοι όσοι έχουν "ψυχικά προβλήματα", είναι να επισκευτούν έναν γιατρό που θα μπορέσει να τους βοηθήσει. Πρώτα όμως θα πρέπει να αποδεχτούν το "πρόβλημά" τους, δηλ. να το συνειδητοποιήσουν...Κι αυτό το τελευταίο, δεν το λέω εγώ φυσικά, αλλά είναι ο πρώτος ψυχιατρικός κανόνας που ακολουθείται εδώ και αρκετά χρόνια.
Ακόμη και σ' αυτούς λοιπόν, τους "ψυχικά αρρώστους", υπάρχει η συνείδηση. Απλά, πρέπει με κάποιον τρόπο, να ενεργοποιηθεί...
Φιλικά,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 22/04/2005 18:06:06
quote:
Άν δέν υπάρξουν αρνητικά αποτελέσματα τότε δέν υπάρχει αμαρτία!
Τότε, ποιο είναι το αρνητικό αποτέλεσμα της βλασφημίας ? Κάποιος που θα υβρίσει τον Ιησού, για παράδειγμα, είναι αμαρτωλός ?
Κάπου, σε κάποιο σημείο της Κ. Διαθήκης - δεν θυμάμαι τώρα που ακριβώς - ο Ιησούς λέει πως εκείνος που θα πει "μωρέ" τον συνάνθρωπό του, που θα τον αποκαλέσει "μωρέ", θα παραδοθεί στις φλόγες. Τόσο μεγάλη αμαρτία διαπράττει. Το "μωρός" σημαίνει "βλάκας". Κι όμως, το "ρε" που χρησιμοποιούμε πολύ συχνά στον προφορικό μας λόγο, προέρχεται από το "μωρέ", αν αφαιρέσεις το μόριο "μω". Το ίδιο συμβαίνει και με το "βρε", "βε", "μπε", "ντε" και άλλα, τα οποία είναι λεκτικά ιδιώματα που εμφανίζονται όχι μόνο σε περιοχές της Ελλάδος αλλά και σε πολλές σλαβόφωνες Βαλκανικές χώρες που χρησιμοποιούν το Κυριλλικό αλφάβητο.
Εγώ λοιπόν τότε, είμαι "αμαρτωλός" κατά συρροή και πρέπει όχι μόνο να παραδοθώ στις φλόγες δηλ. αλλά να με σουβλίσουν. Πολύ συχνά χρησιμοποιώ το "ρε" στον προφορικό μου λόγο και σε ανθρώπους που θεωρώ φίλους. Ναι, είμαι αμαρτωλός, αλλά όχι επειδή λέγοντας "ρε" διαπράτω σφάλμα, αμαρτία. Το μοναδικό σφάλμα που διαπράτω είναι πως εκείνη την στιγμή, - στιγμιαία θα μου πεις - εκείνη την στιγμή δεν συνειδητοποιώ την πραγματική σημασία του λεκτικού μορίου "ρε". Αν το έχω πάντα στο μυαλό μου, θα είναι δύσκολο να το ξεστομήσω.
Αλλά ποιο είναι το αρνητικό αποτέλεσμα ? Η μάλλον, σε ποιον διαφαίνεται το αρνητικό αποτέλεσμα ? Σε μένα που θα ενεργήσω ασυνείδητα για εκείνη την ελάχιστη χρονική στιγμή ? ή στο φίλο μου, για παράδειγμα ? Εκείνος, δεν θα με παρεξηγήσει, ούτε που θα το καταλάβει. Είναι σαν να λέω : "Άντε ρε Μανώλη", το οποίο σημαίνει "Α! ντε (βλάκα) ρε (βλάκα) Μανώλη" δηλ. "Α! βλάκα, βλάκα Μανώλη", δυο φορές κιόλας !
Γι' αυτό σου λέω, ετοίμασε κάρβουνο, σούβλα (όχι ηλεκτρική παρακαλώ), χεράκι, τσίκνα στο ρούχο, και Δημοτικά τραγούδια...
Σε χαιρετώ,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 22/04/2005 19:23:28
quote:
Αν έχουν "ψυχικά προβλήματα", υπάρχουν και οι ψυχολόγοι, οι ψυχίατροι, οι νευρολογικές κλινικές, τα χάπια, τα ηλεκτροσόκ, κ.τ.λ. Εγώ δεν αναφέρομαι φυσικά σε δαύτους - που δεν έχω και τίποτε με τους ανθρώπους δηλ. να ξεκαθαρίζω την θέση μου - αλλά σε όσους δεν έχουν "ψυχικά προβλήματα", ή άλλους παθολογικούς παράγοντες που να επηρρεάζουν την ψυχική τους υγεία.
Δυστυχώς φίλε/η Deva Parinito αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία στην σημερινή κοινωνία όπου έχουμε χάσει παντελώς την συνείδηση μας, και ενδιαφερόμαστε μόνο για το συμφέρον και την καλοπέραση μας αδιαφορώντας εντελώς για τον διπλανό μας, όπου είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε οτιδήποτε εις βάρος του. Και την οποιαδήποτε εκμετάλλευση και αδικία σε βάρους του άλλου χωρίς τύψεις την θεωρώ ψυχικό πρόβλημα και έλλειψη συνείδησης. Οπότε όπως καταλαβαίνεις δέν έχουν καμιά δουλειά στην περίπτωση αυτή ούτε τα φρενοκομεία, ούτε οι ψυχίατροι.
quote:
Τότε, ποιο είναι το αρνητικό αποτέλεσμα της βλασφημίας ? Κάποιος που θα υβρίσει τον Ιησού, για παράδειγμα, είναι αμαρτωλός ?
Για μένα όχι άσχετα με το άν σέβομαι τον Ιησού και δέν πρόκειται ποτέ να τον βρίσω. Απο την στιγμή που η πράξη του αυτή δέν φέρνει αρνητικά αποτελέσματα δέν υπάρχει λόγος να θεωρηθεί αμαρτία.
Όσο για το τί σημαίνει αρνητικά αποτελέσματα είμαι πρόθυμος να σου εξηγήσω
άν θέλεις.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
Edited by - Krisnna on 22/04/2005 19:47:29
quote:
Όσο για το τί σημαίνει αρνητικά αποτελέσματα είμαι πρόθυμος να σου εξηγήσω άν θέλεις.
Παρακαλώ, είμαι πρόθυμος να σε ακούσω.
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 22/04/2005 20:11:13
quote:
Δυστυχώς φίλε/η Deva Parinito αυτοί αποτελούν την πλειοψηφία στην σημερινή κοινωνία όπου έχουμε χάσει παντελώς την συνείδηση μας, και ενδιαφερόμαστε μόνο για το συμφέρον και την καλοπέραση μας αδιαφορώντας εντελώς για τον διπλανό μας, όπου είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε οτιδήποτε εις βάρος του. Και την οποιαδήποτε εκμετάλλευση και αδικία σε βάρους του άλλου χωρίς τύψεις την θεωρώ ψυχικό πρόβλημα και έλλειψη συνείδησης. Οπότε όπως καταλαβαίνεις δέν έχουν καμιά δουλειά στην περίπτωση αυτή ούτε τα φρενοκομεία, ούτε οι ψυχίατροι.
Αυτό, είναι ένα συμπέρασμα δικό σου και θα σου πρότεινα να ασχοληθείς λίγο περισσότερο με την μειοψηφία. δηλ. με αυτούς, που κατά την γνώμη σου, δεν εντάσσονται στην δική σου θεώρηση περί "προβληματικής" ψυχής, να ασχοληθείς με τους συνειδητούς δηλ. Αν μπορέσεις δηλ. να βρεις κανέναν, γιατί ακόμη κι εσύ, αυτήν την στιγμή, δεν συνειδητοποιείς με ποιον μιλάς...
Η πρότασή μου όμως, είναι σε κάθε περίπτωση υποθετική. Λέω "Αν έχουν "ψυχικά προβλήματα [...]"". Δεν είμαι γιατρός, μήτε ψυχίατρος, μήτε ψυχολόγος. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να αποφανθώ εγώ για την "προβληματική" τους ψυχή και να τους περιορίσω σε μειοψηφία ή σε πλειοψηφία. Προτιμώ να αφήνω ελεύθερους τους ανθρώπους να ακολουθούν όποια πορεία επιθυμούν, παρ' όλο που θλίβομαι γι' αυτούς γιατί γνωρίζω που θα καταλήξουν...
Φιλικά,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 22/04/2005 21:45:55
Όταν λέμε "ρε" ή "μ.." δεν κάνουμε λάθος στόχο γιατί δεν εννοούμε 'ανόητε' ή "μ..". αλλά μιλούμε την γλώσσα τη -μητρική- χωρίς δόλο για κάποιον, χωρίς να ξέρουμε ή να εννοούμε αυτό που λέμε.
Η αμαρτία δεν είναι κάποιος τσελεμεντές της Παλαιάς ή Καινής διαθήκης.
Οσο για το πυρ,
ο θεός δεν δικάζει μόνο τους χριστιανούς (ή αν είσθε άθεοι η Φύση) αλλά και τους άθεους και φυσικά θα δικάσει όποιον δεν έδωσε κάτι στο διπλανό.
Διπλανοί είναι και οι ωραιες υπάρξεις δίπλα μας.
Το όμορφο.
Αν εμείς οι ίδιοι καταλιμπάνουμε την ομορφιά ανθρώπινων σχέσεων προς ίδιον όφελος, τι να μας πει και η φύση ή ο Θεός?
Και τι διαφορά έχει αν η κόλαση είναι απ τη φύση ή το Θεό?
quote:
Αυτό, είναι ένα συμπέρασμα δικό σου και θα σου πρότεινα να ασχοληθείς λίγο περισσότερο με την μειοψηφία. δηλ. με αυτούς, που κατά την γνώμη σου, δεν εντάσσονται στην δική σου θεώρηση περί "προβληματικής" ψυχής, να ασχοληθείς με τους συνειδητούς δηλ. Αν μπορέσεις δηλ. να βρεις κανέναν, γιατί ακόμη κι εσύ, αυτήν την στιγμή, δεν συνειδητοποιείς με ποιον μιλάς...
Ο dimitris2 σου έδωσε μιά πρώτη απάντηση πρίν απο μένα.
Προβληματικές ψυχές είμαστε όλοι και όλες. Και εγώ και εσύ. Ακόμα και άν νομίζουμε οτι είμαστε τέλειοι και οτι λειτουργεί η συνείδηση μας άριστα θα υπάρξουν πολλές στιγμές στην ζωή μας που δέν θα συμβεί καθόλου αυτό. Η κρίση συνείδησης πάντα υπάρχει σε όλους ή προσωρινά, ή συχνότερα ή μόνιμα. Αυτό που πρέπει να περιορίσουμε είναι η έκταση του κακού το οποίο δυστυχώς παίρνει συνέχεια μεγαλύτερες διαστάσεις.
quote:
Παρακαλώ, είμαι πρόθυμος να σε ακούσω.
Θα σου φέρω για αρχή ένα παράδειγμα μόνο και ελπίζω να καταλάβεις:
ΚΛΟΠΗ
Εάν έχεις ανάγκη επιβίωσης και κλέψεις 100 - 200 Ευρώ απο έναν πάμπλουτο Κροίσο με περιουσία δισεκατομμυρίων, και για τον κροίσο ή πάμπλουτο αυτόν άνθρωπο τα λεφτά που του έκλεψες είναι ψίχουλα δέν πρόκειται να καταλάβει και να αισθανθεί καθόλου την κλοπή. Άρα η πράξη δέν θα έχει καμία αρνητική επίπτωση οπότε δέν είναι αμαρτία!!
Άν κλέψεις το ίδιο ποσό απο έναν άνθρωπο του οποίου τα χρήματα αυτά είναι η μισή του περιουσία τότε θα έχουμε άσχημες αρνητικές επιπτώσεις, γιατί ο άνθρωπος αυτός και η οικογένεια του θα αντιμετωπίσουν μεγάλο πρόβλημα επιβίωσης. Οπότε η πράξη της κλοπής τώρα γίνεται αμαρτία!!
Βέβαια για τον Νόμο και οι δύο περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με την ίδια τιμωρία αλλά τα κριτήρια του νόμου είναι άλλα! Εγώ έγραψα αυτό που αντιλαμβάνομαι απο μόνος μου σχετικά με την αμαρτία.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
quote:
Προβληματικές ψυχές είμαστε όλοι και όλες. Και εγώ και εσύ.
Και πάλι αυτό, είναι ένα συμπέρασμα δικό σου, πολύ σκοτεινό θα έλεγα. "Όλοι και όλες". Θα σου είναι πολύ δύσκολο να βρεις τότε κάποιον/α που να μην πληρεί τούτη την προυπόθεσή σου. Ο,τιδήποτε "φωτεινό", θα μοιάζει για σένα "προβληματικό". Άρχισε με το να ακούς όσους δεν είναι "προβληματικές" ψυχές -γιατί δεν είναι όλοι και όλες, πολύ άσχημο & άκομψο να το λες αυτό - ή απευθύνσου σε κάποιον ειδικό που θα μπορέσει να λύσει το "πρόβλημα" της ψυχής σου.
Όσο για την κλοπή που λες, δες παραπάνω τι λέω για την τιμωρία. Το ίδιο ισχύει. Δεν έχει καμία σημασία το ποσό ή αν αυτός που κλέβεις είναι πλούσιος ή φτωχός. Σημασία έχει πως κλέβεις. Γι' αυτό, δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός από τον Νόμο.
Το μεγαλύτερο "πρόβλημα" της ψυχής των ανθρώπων, είναι η αυταπάτη.
Αναρωτιέμαι όμως, τι είναι περισσότερο υποτιμητικό και για ποιον? Να χαρακτηρίζεις έναν "ανόητο", ή όλους "προβληματικές ψυχές"? Θα μπορούσε να μας απαντήσει ο συντονιστής, αν βέβαια, μπορεί να κατανοήσει το βαθύτερο νόημα που κρύβει τούτο το ερώτημα και αν μπορέσει να αφήσει για λίγο στην άκρη τον ρόλο του. Όλα στην ζωή είναι ρόλοι, το είπαμε αυτό...
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 23/04/2005 11:57:15
quote:
Και εγώ και εσύ.
Άφησε την ψυχή μου ήσυχη. Είναι πολύ διαφορετική από την δική σου...
Deva
quote:
Άφησε την ψυχή μου ήσυχη. Είναι πολύ διαφορετική από την δική σου...
Θεωρείς εσύ για τον εαυτό σου οτι είσαι ο τέλειος, ο αναμάρτητος, και ο αλάθητος?
Όπως νομίζεις ... στο τέλος θα μας πείς οτι είσαι και ο Ιησούς!!!
Υ.Γ. Όσον αφορά για την κλοπή δέν είπα να μένει ατιμώρητη αλλά απο κλοπή σε κλοπή υπάρχει διαφορά και οι επιπτώσεις στο θύμα είναι διαφορετικές.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
Edited by - Krisnna on 23/04/2005 14:09:24
Αυτό είναι κρίση συνείδησης!!
Η θανάτωση ενός ζώου, η καταστροφή ενός φυτού, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η οποιαδήποτε μορφή εκμετάλλευσης του άλλου σε όφελος μας είναι αμαρτίες τις οποίες τις περισσότερες φορές θεωρούμε φυσιολογικές ενέργειες οπότε και τις επαναλαμβάνουμε.
Δέν εννοούσα με τίποτα οτι όλες οι καλές και οι δημιουργικές ενέργειες του ανθρώπου έχουν κακούς σκοπούς.
Σημασία έχει να κατανοούμε τις επιπτώσεις της πράξης και τί θα αφήσει πίσω της τότε μόνο θα ενεργούμε σωστά. Και η κλοπή του πλούσιου είναι αμαρτία αλλά αφού οι επιπτώσεις είναι μικρές στο θύμα και το μέγεθος της αμαρτίας γίνεται ταυτόχρονα μικρότερο.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
Edited by - Krisnna on 23/04/2005 19:42:08
Αυτό που θα πρέπει να δούμε, είναι η αμαρτία του ανθρώπου σε σχέση με το Θεό όπως το επιβάλει ο Χριστιανισμός και όχι η αμαρτία μεταξύ των ανθρώπων που θεωρώ ότι ως όρος δεν υφίσταται διότι δημιουργεί παράδοξα.
Πχ το να κλέψεις έναν κλέφτη για να βοηθήσεις αυτόν που έκλεψε ο κλέφτης, τι είναι; Η ακόμη και η δολοφονία με σκοπό την απόκτηση χρημάτων, ελευθερίας, ικανοποίησης αφήνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να ορίζει ανάλογα με αυτό που βλέπει ως ηθικό τι είναι αμαρτία και τι όχι;
Αν θεωρήσουμε ως δίκαιη πράξη την πρώτη περίπτωση τότε συνειρμικά θεωρούμε το δίκαιο ως αμαρτία και αν στη δεύτερη περίπτωση το κεκτημένο δικαίωμα του ανθρώπου να ζει ελεύθερος τον οδηγήσει στην αποτρόπαια πράξη της δολοφονίας θεωρηθεί αμαρτία τότε πάλι το δίκαιο θεωρείται αμαρτία.
Συνεπώς θέμα συνείδησης δεν υφίσταται πάντα, όταν δίκαιες πράξεις σε οδηγούν στην αμαρτία διότι όπως είπα και παραπάνω η αμαρτία είναι καθαρά έννοια ψυχολογικής πίεσης της ανθρώπινης προσωπικότητας.
Δέν ισχύει αυτό μόνο για την κλοπή αλλά ακόμα και για τον φόνο!. Είναι δυνατόν να θεωρήσεις τον στρατιώτη στο μέτωπο που εξαναγκάζεται να πολεμήσει ενάντια στον εισβολέα της πατρίδας του πάντα δολοφόνο??
Όσον αφορά για τον Χριστιανισμό σε γενικές γραμμές παίρνει σωστές θέσεις απέναντι στην αμαρτία. Και ο Χριστιανισμός είναι αφηρημένη έννοια που διαφέρει απο τόπο σε τόπο, και απο χρόνο σε χρόνο γιατί δέν ακολουθεί τις αρχές του ιδρυτή του. Αλλιώς και με διαφορετικούς νόμους και κανόνες εφαρμοζόταν στον Μεσαίωνα, αλλιώς τους 1ους αιώνες, αλλιώς σήμερα. Αλλιώς εφαρμόζεται στην Ελλάδα, αλλιώς στις Η.Π.Α. , αλλιώς στην Σκανδιναυία, ή στην Γερμανία, ή στην Αγγλία, ή στην Πολωνία ή οπουδήποτε αλλού. Εμείς κοιτάζουμε μόνο τον Χριστιανισμό όπως εφαρμόζεται σήμερα στην Ελλάδα.
Θεωρώ πάρα πολλές θέσεις του υπερβολικές και παρατραβηγμένες, ενώ θεωρεί αμαρτία πράξεις που κατά την γνώμη μου δέν έχουν απολύτως καμιά σχέση με το συγκεκριμένο φαινόμενο. Αλλά και πάλι υπάρχουν διαφορές στην ερμηνεία απο τον καθένα θεωρητικό του Χριστιανισμού είτε πρόκειται για Θεολόγο, είτε για ιεράρχη. Οι πιό ακραίοι πιστεύω είναι αυτοί που θέλουν να κρύψουν απο κόμπλεξ κάποια δικά τους βαριά ψυχικά ελαττώματα πίσω απο μιά φαινομενική υπερβολική αυστηρότητα.
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
quote:Θα σου φέρω για αρχή ένα παράδειγμα μόνο και ελπίζω να καταλάβεις:
ΚΛΟΠΗ
Εάν έχεις ανάγκη επιβίωσης και κλέψεις 100 - 200 Ευρώ απο έναν πάμπλουτο Κροίσο με περιουσία δισεκατομμυρίων, και για τον κροίσο ή πάμπλουτο αυτόν άνθρωπο τα λεφτά που του έκλεψες είναι ψίχουλα δέν πρόκειται να καταλάβει και να αισθανθεί καθόλου την κλοπή. Άρα η πράξη δέν θα έχει καμία αρνητική επίπτωση οπότε δέν είναι αμαρτία!!
Α μάλιστα.Ενδιαφέρουσα οπτική γωνία.Να διατυπώσω κάποιες απορίες που εχω κι αν μπορεί κάποιος ας με βοηθήσει παρακαλώ...
1ον. Αν μαζευτούμε 1.000.000 ανθρωποι και του κλέψουμε απο 200 Ευρω ο καθένας τότε θα είναι αμαρτία?Και αν ναι, για ποιον θα είναι αμαρτία? Για το σύνολό μας ή για τον καθένα χωριστά?Μάλλον για το σύνολο διότι ατομικά η πράξη αυτή του καθενός δεν έχει καμία αρνητική επίπτωση σ'εκείνον.Αρα θα αμαρτάνει μια ομάδα ανθρώπων χωρις τα επιμέρους μέλη της να εχουν αμαρτήσει.Λίγο παράδοξο ή μου φαίνεται?
2ον.Αν μπω στο σπίτι ενος ανθρώπου μεσης οικονομικής κατάστασης με μοναδικο σκοπό την κλοπή, αλλα για κάποιο λόγο (πχ με αντιληφθεί κάποιος και φωνάξει την αστυνομία) δε πραγματοποιήσω την ενέργειά μου
,αλλα προλάβω να το αναστατώσω θα εχω αμαρτήσει ή οχι? Το οτι θα αισθανθεί ο ιδιοκτητης ασχημα (αν μη τι αλλο) για την εισβολή του παρείσακτου δεν αποτελεί αρνητική επίπτωση της πράξης μου? Επιπρόσθετα, η πρόθεση του διαρρήκτη δεν νοείται ως αμαρτία, απο τη στιγμή που εξωγενείς παράγοντες τον εμπόδισαν να τελεσφορήσει την προσπάθειά του?
Ευχαριστω.....
Στην 1η περίπτωση απο την στιγμή που πάθει ζημιά είναι μεγάλη αμαρτία εξίσου το ίδιο για όλους που συμμετείχαν στην πράξη.
Στην 2η περίπτωση απο την στιγμή που θα αρρωστήσει ο άνθρωπος ή έχει ψυχολογικές επιπτώσεις στην υγεία του είναι πάλι επίσης ΑΜΑΡΤΙΑ!
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Η λέξη αμαρτία σημαίνει : αποτυχία, απομάκρυνση, αποχωρισμός. Δεν έχει να κάνει καθόλου με καλό ή κακό (εξ αρχής). Οι έννοιες του καλού και του κακού δεν υφίστανται εαν πρώτα δεν υπάρξει αμαρτία και θα το εξηγήσω. Το καλό και το κακό, η ηθική, οι ιδεολογίες και όλα αυτά υπισέρχονται ως έννοιες (και αυτόματα ως δρόμοι για να ακολουθήσουμε) απ την στιγμή που υπάρχει αμαρτία. Αμαρτία κατά την χριστιανική πίστη είναι η απομάκρυνση από τον Θεό, ο αποχωρισμός από τον Θεό, άρα η αποτυχία ύπαρξης εν Θεώ (αυτό εκφράζεται σαν έλλειψη αγάπης για τον Θεό κυρίως, σαν άγνοια για τον Θεό, αλλά και σαν εναντίωση στον Θεό και πολλά άλλα). Ο Θεός από μόνος του δεν είναι ούτε καλός, ούτε κακός, διότι είναι αναμάρτητος, καθ' ότι δεν είναι δυνατόν να αποτύχει να υπάρχει με τον εαυτό Του, ή να αποχωριστεί τον εαυτό του.
Να δώσω ένα παράδειγμα.
Αν σε όλον τον κόσμο υπήρχε ένα μόνο έθνος (πχ οι έλληνες) τότε δεν θα χρειαζόταν να αυτοπροσδιορίζεται εναντι κάποιου άλλου έθνους, αφού θα ήταν το μοναδικό. Εάν όμως υπήρχε και ένα δεύτερο διαφορετικό έθνος από το πρώτο, τότε θα χρειαζόταν το ένα να αυτοπροσδιορίζεται έναντι του άλλου. Έτσι ο όρος-έννοια έλληνας υπάρχει απο την στιγμή που υπάρχει κάποιος που δεν είναι έλληνας.
Κατ' αυτόν τον τρόπο υπεισέρχονται οι έννοιες του καλού και του κακού. Αν ο άνθρωπος ήταν αναμάρτητος (δηλαδή δεν είχε αποτύχει στην ύπαρξή του εν Θεώ, το λεγόμενο "προπατορικό αμάρτημα") δεν θα υπήρχε καλό και κακό αφού όλα θα ήταν εν Θεώ και εν πλήρη Δόξα. Κατα την διάπραξη όμως του προπατορικού αμαρτήματος δηλαδή του αποχωρισμού από τον Θεό (που δεν έγινε κάποια στιγμή παλιά, αλλά συνεχώς τελείται), αποχωρισμού από την Ζωή δηλαδή, ο άνθρωπος πεθαίνει (αφού πια δεν είναι ενωμένος με την Ζωή) μέσα σε μια χρονική διαδοχή γεγονότων από κατάσταση φθοράς σε κατάσταση περισσότερης φθοράς. Σε αυτήν την κατάσταση, λοιπόν, καλό ορίζεται (κατα κάποιο τρόπο) οτιδήποτε μας επιστρέφει στην κοινωνία με τον Θεό, και κακό ό,τι μας απομακρύνει. Επομένως, αμαρτία δεν είναι η διάπραξη σφάλματος, γιατί σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει απο πρίν κάποιος να ορίσει τι είναι σφάλμα (κακό) και τί όχι. Αντίθετα η αμαρτία προηγείται των εννοιών του καλού και του κακού.
Αν κάποιος αρρωστήσει επειδή δεν πρόσεχε και κόλλησε γρίπη, καλό είναι γι αυτόν να πάρει τα φάρμακα που θα του πεί ο γιατρός, ενώ κακό είναι γι' αυτόν να αμελήσει για την ασθένειά του. Για κάποιον που δεν έχει αρρωστήσει, το να πάρει φάρμακα δεν είναι καλό, και το να μην πάρει δεν είναι κακό. Απλα δεν υφίστανται αυτές οι έννοιες γι αυτόν.
Είναι λάθος επομένως για τους χριστιανούς η αμαρτία να ταυτίζεται με την διάπραξη κακού. Αμαρτία είναι η αποτυχία κοινωνίας με τον Θεό. Κακό "ορίζεται" να είναι οτιδήποτε σε κρατά σε αυτήν την κατάσταση της αποτυχίας. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί, απ' την στιγμή που δεν είμαστε σε κοινωνία με τον Θεό. Το να κλέψουμε πχ, είναι "κακό" επειδή αυτή η πράξη εκ των πραγμάτων δεν είναι στην φύση του Θεού και επομένως δεν μπορεί να μας φέρει σε κοινωνία μαζί του, αφού ό,τι δεν είναι στην φύση του Θεόυ τον εμποδίζει (όπως ένα πατζούρι αποκόπτει τις ακτίνες του ήλιου και τις εμποδίζει να μπουν σε ένα δωμάτιο). Όχι επειδή ο Θεός την όρισε σαν κακή πράξη. Αν ήταν έτσι τότε οι εντολές θα ήταν όχι 10 αλλά χιλιάδες, μιας και χιλιάδες είναι οι πράξεις στις οποίες μπορεί να προβεί ο άνθρωπος. Θα έπρεπε ο Θεός να λάβει θέση για όλες. Όμως ο Θεός είναι αγάπη και η μία και μοναδική εντολή (από την οποία προέρχονται όλες οι άλλες "καλές" πράξεις) είναι η αγάπη (για τον Θεό, και τον πλησίον). Και η αγάπη είναι "καλή" όχι επειδή ο Θεός την όρισε καλή, αλλά επειδή ο Θεός είναι αγάπη, και αυτή η πράξη μας επαναφέρει σε κοινωνία με τον Θεό (με το να γινόμαστε εικόνες του), δηλαδή καταργεί την "αμαρτία" (την αποτυχία κοινωνίας με τον Θεό). Κάθε πράξη αγάπης(για τον Θεό, και τον πλησίον), λοιπόν, είναι μια "καλή" πράξη.
Η αμαρτία λοιπόν γεννά το καλό και το κακό, και αυτό συμβολίζεται στην γένεση με το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Ο απαγορευμένος καρπός (η ζωή εκτός της Ζωής, δηλαδή του Θεού) είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας. Το ότι οι πρωτόπλαστοι έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό συμβολίζει το ότι όλοι μας έστω και για μιά στιγμή θα ζήσουμε χωρίς Θεο, θα οικιοποιηθούμε την ζωή μας και τον κόσμο προς όφελος του εαυτού μας και μόνον. Αυτό είναι η αμαρτία (το προπατορικό αμάρτημα) που επισύρει πάνω στην Δημιουργία την φθορά και τον θάνατο, που ΔΕΝ είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, αφού τον αποκόπτει από την Ζωή. Ένα λουλούδι αν το κόψεις από το έδαφος και το βάλεις στο νερό, θα ζήσει για λίγες μέρες και θα ξεραθεί. Ένα ψάρι αν πηδήξει έξω από το νερό, θα ζει σπαρταρώντας για λίγο χρονικό διάστημα και μετά θα πεθάνει. Έτσι και ο άνθρωπος μακριά από τον Θεό πεθαίνει. Και αναγκαστικά υπεισέρχονται στην φθαρτή πια ζωή του οι έννοιες του καλού και του κακού. Καλό είναι το ψάρι να επιστρέψει στο νερό, κακό είναι να μείνει έξω, ή ακόμα χειρότερα στην προσπάθειά του να γυρίσει στο νερό σπαρταρόντας, να πάρει λάθος δρόμο και να βγεί ακόμα πιο έξω. Η κατάσταση αυτή όμως προήρθε από την "αμαρτία" του, δηλαδή τον αποχωρισμό, την απομάκρυνση από το νερό, την πράξη να πηδήξει έξω "για να δεί πως είναι και από δώ, μήπως και είναι καλύτερα".
Το καλό και το κακό είναι αυτή η περιπέτεια την οποία περνάει ο άνθρωπος εξ' αιτίας της λανθασμένης χρήσης της ελευθερίας του. Και η λάθος χρήση της ελευθερίας του (η απομάκρυνση από τον Θεό) είναι η αμαρτία.
Δεν είμαστε αυθεντίες. Ας βάζουμε πάντα ένα ερωτηματικό σε κάθε μας σκέψη.
Σε θεωρητικο επιπεδο, το να αγαπας τον συνανθρωπο σου
και να τον φροντιζεις οπως και τον εαυτο σου, ειναι ευκολο να το αντιληφθεις και μονο απο τη χρηστικη του μερια. Αλλα στην πραξη δεν αντιλαμβανομαστε ευκολα πως αν η δυστυχια χτυπησει την πορτα του διπλανου μας, δεν θα αργησει να χτυπησει και τη δικη μας. Και ενω λεμε πως πρεπει να φερομαστε στους αλλους, οπως θα θελαμε εμας να
μας φερονται, στην εφαρμογη του αποδεικνυεται δυσκολο.
Πιστευω πως εν δυναμει εχουμε μεσα μας καλο και κακο. Δεν υφισταται το ενα χωρις την υπαρξη του αλλου. Το θεμα ειναι πως ο ορισμος του καλου και του κακου ειναι σχετικος,εξαρταται απο το ατομο, την κοινωνια, την εποχη του, την οποια ηθικη θεωρηση του κοσμου που εχει. Σε καποιες περιπτωσεις, εμπειρικα και αμεσα, βιωνουμε απο κοινου τι ειναι καλο και τι κακο, ατομικα, συλλογικα και συνειδητα. Εκει πιστευω πως οι αποψεις συμφωνουν στους ορισμους της αμαρτιας, κανω συνειδητα κακο, οπως αυτο αμεσα βιωνεται απο τους περισσοτερους. [ασχετο αν συμβαινει η οχι, αναφερομαι στο τι αναγνωριζουμε ως κακο που πραττεται συνειδητα και οριζεται ως αμαρτια]. Αλλα υπαρχουν περιπτωσεις[ουκ ολιγες]που το τοπιο δεν ειναι το ιδιο για ολους.
Να ρωτησω κι εγω με τη σειρα μου:
Σαν πρωτη σκεψη, ο φονος ειναι αμαρτια, διοτι αφαιρει τη ζωη ενος συνανθρωπου την οποια ο δολοφονος δεν σεβεται και δεν αντιμετωπιζει με την ιδια αγαπη για τη δικη του. Τα αρνητικα αποτελεσματα που αναφερθηκαν παραπανω πιστευω ειναι φανερα. Και απο θρησκευτικης αποψης να αναλυθει, μια τετοια πραξη οριζεται ως αμαρτια με την εννοια του αποχωρισμου, της απομακρυνσης απο την αγαπη που ειναι ο Θεος.
Στην περιπτωση που καποιος μας επιτεθει, και στην προσπαθεια μας να αμυνθουμε τον σκοτωσουμε, η πραξη μας οριζεται ως αμαρτια;
Στην περιπτωση που καποιος διαπραξει καποιο εγκλημα και εμεις ως κοινωνια τον φυλακισουμε, του απαντησουμε δηλαδη με στερηση της ελευθεριας του, δεν ειναι σαν να απανταμε στο κακο-ελλειψη αγαπης και σεβασμου στο συνανθρωπο-, με κατι επισης κακο-δεν διδασκουμε, δεν συγχωρουμε, αλλα απανταμε με εγκλεισμο και ελλειψη αγαπης στην ελλειψη αγαπης;- Δεν αμαρτανουμε κι εμεις; Η, αμαρτια σε αυτη την περιπτωση ειναι να τον αφησουμε ελευθερο και με την ανοχη μας να κανουμε κακο[παλι ελλειψη αγαπης]σε ανυποψιαστα θυματα; Αμαρτανουμε συλλογικα η σε ατομικο επιπεδο;
Στην περιπτωση που καποιος εγκληματει λογω κακοποιησης τι γινεται τοτε; Αναφερομαι στο θυμα που γινεται θυτης. Η συμπεριφορα του οριζεται ως αμαρτωλη; Υφισταται οντως ελλειψη συνειδητοτητας; Ενα παιδι που μεγαλωνει μεσα στην κακοποιηση ειναι σε θεση να μην επαναλαβει τα ιδια στο παιδι του στο μελλον; Ειναι σε θεση να μην απαντησει στον βασανιστη του με την ιδια συμπεριφορα; Κι αν το κανει, ειναι αμαρτια;
Τι γινεται στην περιπτωση της αυτοκτονιας; Της ευθανασιας; Για καποιους ειναι αμαρτια με την εννοια οτι συνειδητα καποιος δειχνει ελλειψη σεβασμου στη ζωη[της δικης του η καποιου αλλου]και κανει κακο με το να την τερματισει.Για αλλους δεν οριζεται ως κακο, αλλα ως ελλειψη συνειδητοτητας μεσα στην απογνωση του αυτοχειρα, και ως ενδειξη αγαπης στο να τερματισουμε το μαρτυριο καποιου αγαπημενου μας προσωπου.
Πωωωω σταματω εδω...χανομαι σε σκεψεις....
Edited by - the elder sister1 on 28/04/2005 06:46:26
Απο κει και πέρα, εύλογες είναι και οι απορίες που διατυπώνονται στο επόμενο ποστ, αλλα ισως κάποια πράγματα να είναι παραπάνω απο τις δυνατότητες μας και τις γνώσεις μας για να κρίνουμε.Είμαστε απλοί άνθρωποι και νομίζω καλό είναι να γνωρίζουμε πως κάποια πράγματα θα τα κρίνει ο Θεός κι οχι εμείς.Στο παράδειγμα του φόνου σε αυτοάμυνα δηλαδή, αν και η κοινή λογική ξέρουμε τι λέει, δε μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα μας κρίνει ο Θεός κι αν αυτή μας η ενέργεια, προσπαθώντας να διαφυλάξουμε το Θείο Δωρο της Ζωής,αποτελεί αιτία απομάκρυνσης απο Εκείνον.Σε επίπεδο τώρα κοινωνιών και νόμων, είναι νομίζω πιο εύκολο κάποια τέτοιου είδους ζητήματα να διευθετηθούν(αν και επηρρεάζονται απο τις διάφορες θρησκείες..) και ετσι συμβαίνει.
Edited by - Σπαρτιάτης on 28/04/2005 15:01:43