- Πολιούχοι Άγιοι - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Δεν θα ήταν ποιο καλά όμως, να κάνεις πρώτα εσύ μια εισαγωγή στο θέμα….
Ούτε κι εγώ ήξερα. Πού αρχίζει και πού τελειώνει το μυαλό και το πνεύμα, πού αρχίζει και πού τελειώνει το ενδιαφέρον, πού βρίσκονται τα όρια της γνώσης, της αναζήτησης και της αγάπης;
Αμέτρητες φορές είχαμε ευχηθεί να είχαμε περισσότερα σώματα! Μερικά ακόμη σώματα, για να ζούμε ταυτόχρονα μέσα τους. Θα πηγαίναμε να ζήσουμε ήρεμα, ολομόναχοι μέσα στην ερημιά, για να δούμε τον ήλιο να ανατέλλει με ειρήνη, να εξημερώσουμε άγρια ζώα, να καλλιεργήσουμε τη γη και να ζήσουμε κοντά της, και την ίδια στιγμή θα είμαστε κάτοικοι της πόλης, θα συνωστιζόμαστε μέσα στα πλήθη, θα βλέπαμε ταινίες ή θα τις γυρίζαμε οι ίδιοι, θα παρακολουθούσαμε διαλέξεις ή θα τις δίναμε οι ίδιοι. Χρειαζόμαστε περισσότερα σώματα για να συναντάμε πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα, και ταυτόχρονα να είμαστε μόνοι μαζί, για να χτίζουμε γεφύρια και καταφύγια, για να μαθαίνουμε όλες τις γλώσσες, να εκμεταλλευόμαστε όλες τις κλίσεις μας, να μελετάμε, να εφαρμόζουμε και να διδάσκουμε ό,τι ξέρουμε, να δουλεύουμε μέχρι να πέσουμε κάτω εξαντλημένοι.”
Απόσπασμα από το "Ένα" του Richard Bach. Σκοπός της ζωής, αγαπητέ/-ή Forgotten Memories, είναι η ίδια η ζωή.
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Τεράστιο και αρκετά περίπλοκο το θέμα.
Τρία Σύμπαντα παρουσιάζονται μπροστά στον άνθρωπο:
Το ένα, ο Μακρόκοσμος είναι το σύμπαν της ακατέργαστης ύλης, το πιο εκτεταμένο, πιάνει από τη Γη ως τους μακρινότερους γαλαξίες, που η φαντασία του ανθρώπου δεν κατορθώνει καλά καλά να τους εντοπίσει.
το δεύτερο, ή Βιόκοσμος, είναι το σύμπαν της ζωής, ασυνεχές ως προς τα όντα που το απαρτίζουν, συνεχές όμως εξαιτίας της μετάδοσης και της διασποράς των μερών και.
τέλος, το τρίτο σύμπαν, το καθαρά δικό του, ο Ανθρωπόκοσμος.
Το ότι ξεχωρίζω τα τρία Σύμπαντα: του αδρανούς, της ζωής και της σκέψης - το τελευταίο είναι, θάλεγα, ο αφρός των δύο άλλων - δεν διαπράττω καμιά αυθαιρεσία.
Η μεθοδική ταξινόμηση των δεδομένων, πάλι σ'αυτή τη διάκριση καταλήγει. Τα Σύμπαντα αυτά αντιστοιχούν σε διαφορετικές βαθμίδες υλικής οργάνωσης, χωρίς να χωρίζονται από αδιασκέλιστα χάσματα. Εισχωρούν το ένα μέσα στο άλλο, μολονότι καθένα τους διαθέτει τις δικές του ιδιότητες και τα όριά του.
Ο Άνθρωπος είναι η μόνη ύπαρξη που συμμετέχει και στα τρία.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
quote:
Σκοπός της ζωής, αγαπητέ/-ή Forgotten Memories, είναι η ίδια η ζωή.
Θα συμφωνήσω!
Το νόημα της ζωής είναι να μετέχουμε σε αυτήν.
"Να ρουφήξουμε το μεδούλι της"!
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ..ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ. ΟΛΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΦΕΝΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ,ΧΕΡΟΝΤΑΙ ΤΗ ΖΩΗ,ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΜΟΝΑ ΟΝΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ,ΠΟΥ ΦΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΖΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ... ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ, ΥΠΕΡΟΧΑ, ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΓΙΑ ΠΟΛΥ... ΒΛΕΠΕΙΣ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΔΥΝΑΜΗ...
ΕΙΜΑΣΤΕ ΘΛΙΜΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ,ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΑΥΤΟ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ..
ΙΣΩΣ ΑΝ ΔΙΝΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΑΠΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ,ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ "Ο ΗΛΙΟΣ ΑΚΟΥΜΠΑΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ,ΛΟΥΖΕΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΕΡΑΣ ΓΑΡΓΑΛΑΕΙ ΤΟΝ ΟΜΟΡΦΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΕΣ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΝΑ ΠΛΗΝΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ.. ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΙΣΘΗΣΗ.." L.N
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ "ΖΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΣΕ ΟΔΗΓΗΣΕΙ, ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΕ,ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΣΕ ΤΡΑΒΑΕΙ ΠΙΣΩ ,ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ... ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΣΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ,ΜΗΝ ΣΕ ΡΙΧΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ, ΖΗΣΕ ΖΗΣΕ ΖΗΣΕ... ΑΙΩΝΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ...
Υ.Γ ΜΗΝ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ,ΖΗΣΕ ΤΗΝ
Και βέβαια το ερώτημα σου ίσως είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του κάθε συνειδητού ανθρώπου.
Να βρει τον σκοπό και το νόημα της ύπαρξης του. Αν πραγματικά καταφέρει κάτι τέτοιο, έστω και αν αυτό είναι ο δικός του υποκειμενικός δρόμος, σίγουρα θα είναι και ευτυχισμένος.
"Eρχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο,
καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο,
το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή!
Ευθύς σα γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή,
ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός,
κάθε στιγμή πεθαίνουμε.
Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα κι ευθύς σα γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια
να δημιουργήσουμε,
να συνθέσουμε, να κάνουμε την ύλη ζωή.
Κάθε στιγμή γεννιόμαστε.
Γι αυτό πολλοί διελάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής, είναι η αθανασία!"
"Ασκητική", Ν. Καζαντζάκης
Μόνο ένας Καζαντζάκης, μέσα από την εισαγωγή της "Ασκητικής" του, θα μπορουσε να εξακοντίσει σε τέτοια Μεταφυσικά ύψη για το νόημα της Ζωής.
Για το μεγάλο αυτό πανανθρώπινω ερώτημα, ForgotenMemories, θα αναφέρω κι'εγώ δυό λόγια:
Ο Μακρόκοσμος που η δομή και ο μηχανισμός του προβάλλουν τόσο προσιτά στη νόησή μας, δεν είναι το παν.
Το ανθρώπινο Σύμπαν περιέχει πραγματικότητες, πάνω στις οποίες ο επιστήμονας δεν έχει, και μάλλον δεν θα έχει ποτέ, σημεία άμεσης προσπέλασης.
Παρά την αλαζονική εκτίμηση που δηλώνουν για τη νόησή μας οι επιστημοκράτες, η ομοφωνία για την ανυπαρξία του μη επιστητού δεν έχει επιτευχθεί - κάθε άλλο μάλιστα.
Άνθρωποι μεγαλοφυείς ίσως οι πιο μεγάλοι, δεν έθεσαν σε αμφισβήτηση την ύπαρξή του.
Έχουν διακηρύξει πως ορισμένα προβλήματα δεν είναι του αναστήματός μας και ξεπερνούν την αντιληπτική μας ικανότητα.
Ο Θεός;
Η δημιουργία;
Προς τι το Σύμπαν;
Προς τι ο Άνθρωπος;
Ποιά η έννοια της ανθρώπινης ζωής;
Για μερικούς, δεν έχει νόημα να πασχίζουμε να βρούμε απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά αφού είναι χωρίς αντικείμενο, φτιαγμένα, μπάλωμα - μπάλωμα, από μια παραληρούσα ανθρώπινη φαντασία.
Αυτά τα ψευτοπροβλήματα, αν είναι βέβαια ψευτοπροβλήματα, δεν εννοούν ωστόσο να πεθάνουν. Ο Άνθρωπος τα θέτει στον εαυτό του από τότε που ο Homo sapiens στηλώνει όρθιο το ανάστημά του πάνω στον πλανήτη, και συνεχίζει να τα θέτει. Η εμμονή αυτή δεν έχει αποδεικτική αξία, αν όχι τίποτ'άλλο, όμως, αποτελεί μαρτυρία μιας ανησυχίας που χαρακτηρίζεται μεταφυσική , και η οποία έχει γίνει ένα με τον σκεπτόμενο Άνθρωπο.
Πιστεύω στο μη επιστητό, σημαίνει αναγνωρίζω την ατέλεια του Ανθρώπου, σημαίνει ότι αποδέχομαι με ταπεινοφροσύνη την ύπαρξή μου, σημαίνει δεν αμαρτάνω από περίσσεια εμπιστοσύνη στα δεδομένα των αισθήσεων και της συνείδησης. Σημαίνει ίσως ακόμα, ότι ελπίζω σ'έναν κόσμο καλύτερο, που δεν είναι ο δικός μας και όπου το πνεύμα υπάρχει και ενεργεί κυρίαρχο.
Πιστεύω στο μη επιστητό, θα πει πως είμαι Άνθρωπος, θα πει πως απονέμω στο πνεύμα, στην ηθική συνείδηση, μια θέση στο σύμπαν μας, που η επιστήμη δεν μπορεί να τους δώσει.
Όσο ο Άνθρωπος κατευθύνει την έρευνά του στην ύλη και τις ιδιότητές της, κυριαρχεί πάνω στο αντικείμενό του.
Μόνο όμως αυτό το αντικείμενο υπάρχει;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Ο άνθρωπος όμως είναι κάτι διαφορετικό. Έχει συνείδηση της ατομικότητάς του αλλά και της ατομικότητας των γύρω του. Όχι μόνο αναγνωρίζει την εξατομίκευση, αλλά και τη δοξάζει: κρατάει στις ιστορικές του τράπεζες ονόματα ατόμων που μεγαλούργησαν, εμπνέεται από αυτά, τα υμνεί, τα χρησιμοποιεί ως παραδείγματα. Η επιτυχία και η αθανασία του πραγματώνονται σε ατομικό επίπεδο – ακόμη κι αν τα οφέλη που αυτές κομίζουν τα καρπώνεται το σύνολο της ανθρωπότητας.
Όποιος λοιπόν κι αν είναι ο σκοπός της (ανθρώπινης) ζωής, πρέπει να έχει να κάνει με κάτι που κατακτά καθένας ατομικά, ως μονάδα. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό πέρα από την ίδια την εμπειρία της ζωής; Αν υπάρχει ένας υπέρτατος Νους θα ήθελε να έχει δισεκατομμύρια πρόσωπα, καθένα διαφορετικό, μοναδικό, ώστε να μπορεί να βιώνει τη ζωή σα μια μοναδική εμπειρία μέσα από καθένα απ' αυτά... άλλα θα κατακτούσαν τη σοφία, άλλα την αθωότητα, άλλα τη συμπόνοια, άλλα το ακραίο, ακόμη και την τρέλλα, όλα όμως θα ρουφούσαν τη ζωή με απληστία, θα γίνονταν ένα με αυτήν σε σημείο που να ξεχνούν τι πραγματικά είναι (υπέρτατος Νους) και να βιώνουν τη λησμονιά τους ως φόβο.
Είναι μια ισχυρή πιθανότητα κι αυτή, δεν είναι;
Καλό βράδυ,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Unseen - Όποιος λοιπόν κι αν είναι ο σκοπός της (ανθρώπινης) ζωής, πρέπει να έχει να κάνει με κάτι που κατακτά καθένας ατομικά, ως μονάδα. Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό πέρα από την ίδια την εμπειρία της ζωής; Αν υπάρχει ένας υπέρτατος Νους θα ήθελε να έχει δισεκατομμύρια πρόσωπα, καθένα διαφορετικό, μοναδικό, ώστε να μπορεί να βιώνει τη ζωή σα μια μοναδική εμπειρία μέσα από καθένα απ' αυτά... άλλα θα κατακτούσαν τη σοφία, άλλα την αθωότητα, άλλα τη συμπόνοια, άλλα το ακραίο, ακόμη και την τρέλλα, όλα όμως θα ρουφούσαν τη ζωή με απληστία, θα γίνονταν ένα με αυτήν σε σημείο που να ξεχνούν τι πραγματικά είναι (υπέρτατος Νους) και να βιώνουν τη λησμονιά τους ως φόβο.
Καλή μου Unseen προσκυνώ μπρος στο «μεγαλείο» της σκέψης σου… 
quote:
Ο άνθρωπος όμως είναι κάτι διαφορετικό. Έχει συνείδηση της ατομικότητάς του αλλά και της ατομικότητας των γύρω του.
Ναι , αγαπητή Unseen .
Εγώ μάλιστα, θα το προχωρούσα λίγο παραπάνω.
Ο Άνθρωπος είναι πλάσμα κατ’εξαίρεση. Γι’αυτό το πράγμα πρέπει νάμαστε απόλυτα σίγουροι και δεν είναι καθόλου ματαιοδοξία παρά απλή αντικειμενική διαπίστωση.
quote:
Όχι μόνο αναγνωρίζει την εξατομίκευση, αλλά και τη δοξάζει: κρατάει στις ιστορικές του τράπεζες ονόματα ατόμων που μεγαλούργησαν, εμπνέεται από αυτά, τα υμνεί, τα χρησιμοποιεί ως παραδείγματα.
quote:
Όποιος λοιπόν κι αν είναι ο σκοπός της (ανθρώπινης) ζωής, πρέπει να έχει να κάνει με κάτι που κατακτά καθένας ατομικά, ως μονάδα.
quote:
όλα όμως θα ρουφούσαν τη ζωή με απληστία, θα γίνονταν ένα με αυτήν σε σημείο που να ξεχνούν τι πραγματικά είναι (υπέρτατος Νους) και να βιώνουν τη λησμονιά τους ως φόβο.
Είναι μια ισχυρή πιθανότητα κι αυτή, δεν είναι;
Για τα τρία τελευταία, ας κάνουμε μια κάποια εμβάθυνση και ας δούμε σε τι συμπεράσματα ή σε ποια άλλα πιθανά ερωτήματα οδηγούμαστε:
Η φυσιολογία επισωρεύει απειράριθμα στοιχεία για τις οργανικές μας λειτουργίες . Δεν ερμηνεύει, ωστόσο, τον Άνθρωπο στην ολότητά του: μόλις και μετά βίας θίγει ξώφαλτσα ό,τι πραγματικά ανθρώπινο υπάρχει στο όρθιο ζώο: τη σκέψη, το θυμικό, την κοινωνικότητα.
Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, οι οποίες παίρνουν αυτές τις ιδιότητες σαν αντικείμενο σπουδής, δεν δικαιούνται ακόμα να καταταγούν μεταξύ των επιστημών, επειδή οι ερευνητικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν δεν έχουν ούτε την αντικειμενικότητα, ούτε tην αυστηρότητα που αξιώνει η επιστήμη, τα δε μέσα της έρευνάς τους παραμένουν υποτυπώδη.
Ο εγκέφαλος του Ανθρώπου έχει υποστεί μια εξέλιξη, άρα και η συμπεριφορά του, την οποία έκανε εφικτή η ζωή του μέσα σε κοινωνίες.
Οι κοινωνικοί συντελεστές τροποποιούμενοι από τον ίδιο τον Άνθρωπο όσο προχωρούσε η εξέλιξή του, επιδρούσαν με τη σειρά τους πάνω σ’αυτόν.
Ένα περίπλοκο παιχνίδι δράσεων και αναδράσεων εναρμόνισε τελικά τη φυσιολογία του εγκεφάλου με την κοινωνική ζωή.
Η προσαρμογή αυτή, επέτρεψε στον Άνθρωπο να εδραιώσει την υπεροχή του πάνω στον πλανήτη.
Δύο τάσεις αντιμάχονται ποιά θα κερδίσει τον Άνθρωπο:
η μια τον παροτρύνει να περιφρουρήσει και να αναπτύξει την ατομιικότητά του,
η άλλη τον καλεί να πλησιάσει τους όμοιούς του και να συνεργαστεί μαζί τους.
Οι αντιμαχόμενες αυτές τάσεις προκαλούν πλήθος διχοστασίες, που δεν προφταίνουν καλά καλά να καταλαγιάσουν και ξαναφουντώνουν αμέσως.
Θα μπορέσουν άραγε ποτέ να διευθετηθούν;
Αμφίβολο.
κι’έπειτα, θάπρεπε, άραγε να το ευχόμαστε;
Μήπως οι συγκρούσεις αυτές ζωπυρώνουν τον Άνθρωπο και υποκινούν την κοινωνική του εξέλιξη;
ΥΓ.: Απαιτείται, κατά την γνώμη μου, προσοχή στην χρήση των λέξεων "ατομικότητα" και "εξατομίκευση". Υπάρχει κίνδυνος παρερμηνείας ή και ταύτισης με τη λέξη "ατομικισμός" (“individualism"), που με αυτήν εννοούμε την άρνηση κάθε αρχής ανώτερης από την ατομικότητα και κατ’επέκταση τον περιορισμό του πολιτισμού, σε όλους τους τομείς, καθαρά και μόνο στο ανθρώπινο στοιχείο.
Αν θέλομε, κάποια άλλη στιγμή επανερχόμαστε επ’αυτού.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάτα τοις πάσι ρητά.
Τι είναι αυτά που γράφεις, βρε;!
Αγαπητέ μου Κηφέα,
Πράγματι, όσο ισχυρή κι αν είναι η αίσθηση της ατομικότητας (ή “συνείδηση του εγώ”) στον άνθρωπο, άλλο τόσο ισχυρή είναι και η ανάγκη του ανήκειν, του να συνασπίζεται και να οργανώνεται σε ομάδες που μοιράζονται κάποια κοινά.
Ωστόσο, το πρώτο είναι αίσθηση, το δεύτερο ανάγκη. Έχουμε την αίσθηση του προσώπου (της προσωπικότητας), αλλά την ανάγκη να ανήκουμε. Η δεύτερη είναι εντονότερη της πρώτης, αν σκεφτείς ότι αίσθηση της ατομικότητας αποκτά κανείς στην ηλικία των τριών ετών περίπου, όταν δηλαδή αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά ότι είναι κάτι ξέχωρο από τη μητέρα του και αρχίζει να κοιτάζεται στον καθρέφτη για να δει ποιος είναι. Μέχρι τότε ζει σε ενότητα με κάτι άλλο από τον ίδιο.
Επομένως, όπως ανακατευθύνεις τη σκέψη μου με όσα έγραψες, θα έλεγα πως ο σκοπός της ζωής είναι διττός: να βιώνεται η ζωή ατομικά χωρίς ωστόσο να χάνεται η αίσθηση της ενότητας (με τους άλλους ανθρώπους ή με Εκείνο το Κάτι)...
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Το Σύμπαν της Ζωής είναι απόρροια του Μακρόκοσμου: είναι η εκδήλωση μιας κατάστασης υψηλής συνθετότητας της ύλης, που υπακούει σε ιδιαίτερη τάξη και είναι σε θέση να κατανικάει τη μοιραία εντροπία.
Ο ορισμός της ζωής με ακρίβεια, είναι κάτι που ξεπερνάει τις δυνάμεις μας. Δεν είναι ένα πράγμα υλικό κι'ωστόσο μετράμε τις εκδηλώσεις της.
Είναι έννοια δημιουργημένη από τον Άνθρωπο. Όλοι γνωρίζουμε έμβια όντα με σάρκα και οστά. Κανένας όμως δεν γνωρίζει τη ζωή αλλιώς, παρά σαν μια αλληγορία που εμείς τη βγάλαμε απ'το μυαλό μας.
Εντούτοις ξέρουμε πάρα πολύ καλά τι πάει να πει χάνω τη ζωή μου και μπορούμε να την ξεχωρίζουμε από τον θάνατο: στη θέα ενός πτώματος αίρεται η παραμικρότερη αμφιβολία.
Η ζωή είναι το αστάθμητο, το άπιαστο προϊόν της πιο πολύπλοκης μηχανής που υπάρχει.
Διαιωνίζεται ακατάπαυστα από μοναχή της. Το σύμπαν της κλείνεται στον εαυτό του σαν ατσάλινος κρίκος. Στη γη, όπως είναι σήμερα, το σύμπαν αυτό έχει αποκοπεί από την αδρανή ύλη, μολονότι η ζωή δεν μπορεί να διατηρηθεί παρά μόνο αν δανείζεται ενέργεια απ'την ύλη αυτή.
Η ζωή καταργεί την εντροπία, οικειοποιούμενη μιαν ενεργοκρατούμενη ύλη, που τη μεταμορφώνει και την κάνει κτήμα της - πρόκειται για τη λεγόμενη αφομοίωση.
Ποιά είναι, τελικά, η αποστολή κάθε έμβιου όντος, και του Ανθρώπου φυσικά ;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Δεν ξέρω αν μπορώ να συμμεριστώ πλήρως αυτήν την άποψη. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Θα έπρεπε για παράδειγμα να έχω ξεδιαλύνει μέσα στο κεφάλι μου τη σχέση της αταξίας με το χάος και το κατά πόσον η αταξία είναι κάτι “κακό”. Έχω όμως την εντύπωση ότι η ποικιλομορφία της ζωής γύρω μας ξεπήδησε εξαιτίας αυτής της αταξίας και ως εκ τούτου δεν βρίσκω τον λόγο της επιβολής τάξης ως τελικό σταθμό ή κατάληξη κάποιου θεϊκού-συμπαντικού σχεδίου. Αλλά ίσως να μπερδεύω τις έννοιες της αταξίας και του χάους (όπως ορίζονται στη φυσική) και να εννοώ χάος αντί για αταξία.
Προσωπικά καλύπτομαι από μια εξήγηση του σκοπού της ζωής (σε όλα τα επίπεδα) ως ένα αέναο γίγνεσθαι, χωρίς κάποια συγκεκριμένη ή προκαθορισμένη κατεύθυνση. Δεν έχω την ανάγκη να ζήσω σε ένα σύμπαν απόλυτης τάξης, πολύ λιγότερο δε, σε ένα σύμπαν που οργανώνει ο άνθρωπος. Και στο άκουσμα της λέξης “αποστολή” με πιάνει τουλάχιστον αλλεργία.
Δεν ξέρω λοιπόν κατά πόσον μερικές φορές ερμηνεύουμε τα πορίσματα της επιστήμης έτσι που να φτιάχνουμε τα άλλοθι που έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε. Αυτή είναι η βασική μου επιφύλαξη σε τέτοιου είδους συμπεράσματα. Το συζητάμε περαιτέρω, αν θέλεις.
Καλημέρα,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Έτσι όπως το θέτεις το ζήτημα, το λογικό συμπέρασμα είναι πως η αποστολή του ανθρώπου είναι να συγκεντρώσει και εντέλει να επιβάλλει τάξη μέσα σε ένα σύμπαν αταξίας, να το οργανώσει τρόπον τινά.
Όχι. Δεν είναι η αποστολή του ανθρώπου να συγκεντρώσει και εν τέλει να επιβάλλει τάξη μέσα σε ένα σύμπαν αταξίας. Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι..
quote:
Το Σύμπαν της Ζωής είναι απόρροια του Μακρόκοσμου: είναι η εκδήλωση μιας κατάστασης υψηλής συνθετότητας της ύλης, που υπακούει σε ιδιαίτερη τάξη και είναι σε θέση να κατανικάει τη μοιραία εντροπία.
...υπακούει σε μια ιδιαίτερη τάξη (που υπάρχει στον πλανήτη μας) και βέβαια αυτό μοιάζει (ή φαίνεται ότι συμβαίνει) να κατανικάει τη μοιραία εντροπία που στατιστικά αυξάνει σε όλο το σύμπαν.
Αυτά όλα αναλύονται στο άλλο topic "Τι είναι Χρόνος". Παρ'όλα αυτά, έχεις απόλυτο δίκιο να τα θεωρείς (και είναι) αυτά δυσνόητα, όπως θεωρώ και εγώ πολλές φορές δυσνόητες επεξηγήσεις δικές σου που αφορούν τομείς που έχεις ασχοληθεί περισσότερο από μένα (π.χ. Μεταφυσική).
Επειδή αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να απαντήσω αναλυτικότερα, θα σε παρακαλούσα να μου απαντήσεις αν απ'αυτά τα λίγα κατάλαβες τι συμβαίνει. Αν όχι, θα επανέλθω μέχρις ότου πεισθώ ότι έχουν γίνει όλα κατανοητά.
Όσον αφορά την γνώμη μου για την αποστολή του Ανθρώπου, θα στην πω όταν ξεκαθαρίσουμε πρώτα τελείως αυτό το θέμα.
Καλό μεσημέρι
Κηφεύς
quote:Μάλιστα. It makes sense now. Ωστόσο, να σου θυμίσω το φαινόμενο του θερμοκηπίου που επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, την τρύπα του όζοντος και όποιες άλλες (ανθρωπογενείς) μεταβολές στη γεώσφαιρα φαίνεται να επαπειλούν την ευαίσθητη ισορροπία του οικοσυστήματος και να οδηγούν και τον δικό μας πλανήτη σε μεγαλύτερη αταξία. Σκιαγραφείται έτσι ένα προφίλ του ανθρώπου ως ενός αναρχικού στοιχείου που ελάχιστο σεβασμό τρέφει για την τάξη που βρήκε σε αυτόν τον πλανήτη.
υπακούει σε μια ιδιαίτερη τάξη (που υπάρχει στον πλανήτη μας) και βέβαια αυτό μοιάζει (ή φαίνεται ότι συμβαίνει) να κατανικάει τη μοιραία εντροπία που στατιστικά αυξάνει σε όλο το σύμπαν.
Από την άλλη, γιατί να μην δούμε ότι και οι άνεμοι που σαρώνουν την επιφάνεια του Άρη ή οι ηλιακές εκρήξεις υπακούουν κι αυτοί σε παράξενους ελκυστές, σε στοιχειώδη προβλέψιμα μοτίβα ή ότι η Σελήνη κινείται με τον ίδιο πάντα ρυθμό γύρω από τη Γη; Θέλω να πω πως, μολονότι το Σύμπαν διαστέλλεται και η αταξία αυξάνεται, αυτό δεν είναι άμεσα παρατηρήσιμο στις δικές μας τάξεις μεγέθους, στους δικούς μας χρόνους. Η ζωή σε αυτή και σε οποιαδήποτε άλλη γωνία του σύμπαντος ενδεχομένως, φαίνεται να κυλά όπως πάντα, σε τάξη.
Ζητώ εκ των προτέρων συγνώμη αν οι παρατηρήσεις μου είναι απλοϊκές. Όπως έχω ξαναπεί, προσπαθώ να καταλάβω, αλλά όπως λες κι εσύ:
quote:
έχεις απόλυτο δίκιο να τα θεωρείς (και είναι) αυτά δυσνόητα, όπως θεωρώ και εγώ πολλές φορές δυσνόητες επεξηγήσεις δικές σου που αφορούν τομείς που έχεις ασχοληθεί περισσότερο από μένα (π.χ. Μεταφυσική).
Είναι πολύ λογικό (αν όχι αναπόφευκτο) να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ιδίως σε κείμενα με υψηλό βαθμό συνθετότητας. Ωστόσο, είναι προς τιμήν και των δυο μας που προσπαθούμε ειλικρινά και με σεβασμό να κατανοήσουμε, πιστεύω.
Καλό βράδυ,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Ενδέχεται σε άλλα άστρα, σε άλλους γαλαξίες έξω από τον Γαλαξία μας, να υπάρχουν τα ισοδύναμα του Βιολογικού Σύμπαντος και του Ανθρώπου. Αιτίες λογικής τάξης και συμμετρίας μας παρακινούν να πιστέψουμε κάτι τέτοιο.
quote:
Ωστόσο, να σου θυμίσω το φαινόμενο του θερμοκηπίου που επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, την τρύπα του όζοντος και όποιες άλλες (ανθρωπογενείς) μεταβολές στη γεώσφαιρα φαίνεται να επαπειλούν την ευαίσθητη ισορροπία του οικοσυστήματος και να οδηγούν και τον δικό μας πλανήτη σε μεγαλύτερη αταξία. Σκιαγραφείται έτσι ένα προφίλ του ανθρώπου ως ενός αναρχικού στοιχείου που ελάχιστο σεβασμό τρέφει για την τάξη που βρήκε σε αυτόν τον πλανήτη.Από την άλλη, γιατί να μην δούμε ότι και οι άνεμοι που σαρώνουν την επιφάνεια του Άρη ή οι ηλιακές εκρήξεις υπακούουν κι αυτοί σε παράξενους ελκυστές, σε στοιχειώδη προβλέψιμα μοτίβα ή ότι η Σελήνη κινείται με τον ίδιο πάντα ρυθμό γύρω από τη Γη; Θέλω να πω πως, μολονότι το Σύμπαν διαστέλλεται και η αταξία αυξάνεται, αυτό δεν είναι άμεσα παρατηρήσιμο στις δικές μας τάξεις μεγέθους, στους δικούς μας χρόνους. Η ζωή σε αυτή και σε οποιαδήποτε άλλη γωνία του σύμπαντος ενδεχομένως, φαίνεται να κυλά όπως πάντα, σε τάξη.
Έτσι ακριβώς είναι, αγαπητή μου Unseen, και ήδη πρόλαβες όλα τα αίτια που οδηγούν στο ποιά πρέπει να είναι η Αποστολή του Ανθρώπου:
Η Αποστολή του Ανθρώπου, λοιπόν, είναι μια αδιάκοπη προσπάθεια, μια αδιάπτωτη πάλη ενάντια στο θάνατο, η με κάθε θυσία διατήρηση της τάξης (που ο ίδιος ο Άνθρωπος διατάραξε με τις αλόγιστες πράξεις του), της ισορροπίας, που χωρίς αυτά ο κάθε οργανισμός πεθαίνει.
Όλα αυτά είναι με τετοια ακρίβεια ρυθμισμένα και λειτουργούν τόσο ανεπαίσθητα, ώστε δεν τα παίρνουμε είδηση, αλλά και τον αγώνα που διεξάγεται μέσα μας ποτέ δεν τον συνειδητοποιούμε.
Έτσι δεν είναι;
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.
Όχι, δεν είναι έτσι.
Η ισορροπία και η τάξη περιλαμβάνουν μέσα τους και την καταστροφή και τον θάνατο - μάλιστα χωρίς αυτά είναι ανέφικτες.
Γράφεις για την πάλη που διεξάγεται μέσα μας: αναφέρεσαι προφανώς σε μια εγγενή(;) ροπή προς την τάξη και σε μια ταυτόχρονη ροπή (που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ονόμαζες εγγενή) προς την αταξία. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να εξετάσουμε κοινωνιοψυχολογικά τι μας οδηγεί προς τη μία ή προς την άλλη κατά περίπτωση. Αυτό που μπορώ να πω ωστόσο αυτή τη στιγμή, πέρα από οποιαδήποτε περιπτωσιολογική μελέτη, είναι πως σημασία δεν έχει να "υπηρετήσουμε" εν είδει "αποστολής" αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως τάξη αλλά να συμφιλιώσουμε μέσα μας τις δύο αυτές ροπές.
Ο μεταφυσικός κόσμος αρχίζει να ξεδιπλώνεται από το σημείο που γίνεται η συμφιλίωση των (φαινομενικά) αντιθέτων. Τότε γινόμαστε πολίτες του. Πρωτύτερα είμαστε πολίτες του φυσικού. Η δυσκολία πάντα έγκειται στο να πάψουμε να προβάλλουμε φράγματα και μετα-φράγματα στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Κι αν υπάρχει ένα ζητούμενο είναι ακριβώς η αντίληψη του κόσμου ως όλον του οποίου αποτελούμε περήφανο τμήμα. Αυτό ως μέσον, όχι ως σκοπός.
Γιατί σκοπός είναι απλά η ζωή. Να νιώσουμε στο πετσί μας ότι έχουμε το δικαίωμα και ότι μας αναλογεί να χαρούμε τη ζωή, τα ασύλληπτης ομορφιάς τοπία, τις μικρές και τις μεγάλες χαρές, ότι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Και όχι να εφευρίσκουμε βαρυσήμαντες "αποστολές" για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας εδώ κι έπειτα να αυτομαστιγωνόμαστε αν δεν τα καταφέρουμε ή να αποκτούμε έπαρση αν θεωρήσουμε ότι κάναμε κάτι. Τέτοιοι τρόποι σκέψης έχουν πάει ανθρώπους όλων των εποχών σε πολύ επικίνδυνα μέρη.
Απλά το να ζει κανείς, να ρουφάει τη ζωή με κάθε του ανάσα και με κάθε τρόπο, με τα μάτια, τα αυτιά, ακόμη και τους πόρους του, με δυο λέξεις το "λάθε βιώσας", αυτός είναι ο πραγματικά δυσκολοεπίτευκτος στόχος και το νόημα της ζωής.
Καλημέρα,
Unseen
YΓ. Συγνώμη που άργησα να απαντήσω, χάθηκα κάπου ανάμεσα σε πάνες, μπιμπερό και εμβόλια. Άσε που δεν θέλω με τίποτα να χάσω τα πρώτα χαμόγελα της κόρης μου... τι αξίζει η ζωή χωρίς αυτά...
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 10/06/2008 09:56:42
quote:
Όχι, δεν είναι έτσι.Η ισορροπία και η τάξη περιλαμβάνουν μέσα τους και την καταστροφή και τον θάνατο - μάλιστα χωρίς αυτά είναι ανέφικτες.
Γράφεις για την πάλη που διεξάγεται μέσα μας: αναφέρεσαι προφανώς σε μια εγγενή(;) ροπή προς την τάξη και σε μια ταυτόχρονη ροπή (που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ονόμαζες εγγενή) προς την αταξία. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον να εξετάσουμε κοινωνιοψυχολογικά τι μας οδηγεί προς τη μία ή προς την άλλη κατά περίπτωση. Αυτό που μπορώ να πω ωστόσο αυτή τη στιγμή, πέρα από οποιαδήποτε περιπτωσιολογική μελέτη, είναι πως σημασία δεν έχει να "υπηρετήσουμε" εν είδει "αποστολής" αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως τάξη αλλά να συμφιλιώσουμε μέσα μας τις δύο αυτές ροπές.
Περίμενα την αντίδρασή σου, αγαπητή μου Unseen.
Το μήνυμά μου, ήταν και ερώτημα αν είναι έτσι.
Έχεις δίκιο, ως προς το ότι ο κυρίως σκοπός της ζωής είναι αυτός που πολύ ωραία περιγράφεις στο τελευταίο μέρος του μηνύματός σου που αμέσως παραθέτω παρακάτω:
quote:
Ο μεταφυσικός κόσμος αρχίζει να ξεδιπλώνεται από το σημείο που γίνεται η συμφιλίωση των (φαινομενικά) αντιθέτων. Τότε γινόμαστε πολίτες του. Πρωτύτερα είμαστε πολίτες του φυσικού. Η δυσκολία πάντα έγκειται στο να πάψουμε να προβάλλουμε φράγματα και μετα-φράγματα στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Κι αν υπάρχει ένα ζητούμενο είναι ακριβώς η αντίληψη του κόσμου ως όλον του οποίου αποτελούμε περήφανο τμήμα. Αυτό ως μέσον, όχι ως σκοπός.Γιατί σκοπός είναι απλά η ζωή. Να νιώσουμε στο πετσί μας ότι έχουμε το δικαίωμα και ότι μας αναλογεί να χαρούμε τη ζωή, τα ασύλληπτης ομορφιάς τοπία, τις μικρές και τις μεγάλες χαρές, ότι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία. Και όχι να εφευρίσκουμε βαρυσήμαντες "αποστολές" για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας εδώ κι έπειτα να αυτομαστιγωνόμαστε αν δεν τα καταφέρουμε ή να αποκτούμε έπαρση αν θεωρήσουμε ότι κάναμε κάτι. Τέτοιοι τρόποι σκέψης έχουν πάει ανθρώπους όλων των εποχών σε πολύ επικίνδυνα μέρη.
Απλά το να ζει κανείς, να ρουφάει τη ζωή με κάθε του ανάσα και με κάθε τρόπο, με τα μάτια, τα αυτιά, ακόμη και τους πόρους του, με δυο λέξεις το "λάθε βιώσας", αυτός είναι ο πραγματικά δυσκολοεπίτευκτος στόχος και το νόημα της ζωής.
Όσον αφορά στην αναφορά μου στην ταυτόχρονη ροπή του Ανθρώπου προς την τάξη και την αταξία, νομίζω ότι απαντώ στο σημερινό μου μήνυμα στο άλλο topic περί της "Αιτίας των δοκιμασιών τπυ Ανθρώπου).
Η τάξη είναι αυτό που ζούμε στιγμιαία (με μέτρο τα συμπαντικά μεγέθη (χρόνου-χώρου), σήμερα στη σύντομη ζωή μας, η δε αταξία στην εξέλιξη του μακρόκοσμου σε τεράστια για μας χρονικά διαστήματα.
Φιλικά
Κηφεύς
Καλό μεσημέρι.
Ο ισχυρισμός ότι μονάχος του ο Άνθρωπος αποτελεί ένα Σύμπαν μπορεί να φανεί υπερβολικός. Σίγουρα όμως δεν είναι, τόσο πολύ πρωτότυπη είναι η υφή μας, όπου συνδυάζονται ιδιότητες που δεν τις μοιραζόμαστε με κανένα άλλο έμβιο όν. Εισφέρουμε στο ηλιακό σύστημα, στο κομματάκι αυτό του Μακρόκοσμου, κάτι που έξω από τη Γη, δεν έχει το ισοδύναμό του.
Δίνεται η εντύπωση ότι ο κόσμος χωρίς τον Άνθρωπο θα ήταν ασυμπλήρωτος, τεράστιος μεν αλλά χωρίς νου, θα τούλειπε μια συνείδηση που ν’αποδείχνει την πραγματικότητά του, ένα λογικό που να τον νοιώθει. Πρόκειται απλώς για ανθρωπομορφική άποψη, μάλλον νηπιακή, για μιαν ανθρώπινη εντύπωση της οποίας διαισθανόμαστε, μολαταύτα, την ορθότητα.
Οι ιδιοτυπίες του δικού μας Σύμπαντος, μας έχουν γίνει τόσο οικείες και συναρτούν τόσο φυσικά τη συμπεριφορά μας, που δεν υποψιαζόμαστε καν την ύπαρξή τους.
Το Σύμπαν αυτό, δημιούργημα του ανθρώπινου μυαλού, του οποίου μόνο εν μέρει γνωρίζουμε τις ιδιότητες, έμπασε μέσα στο Μακρόκοσμο ολόκληρο σμάρι καινοτομίες. Όλα τα έμβια όντα υπακούουν σαν αυτόματα στο γύρω περιβάλλον, υποκύπτουν στη μοίρα τους χωρίς να μπορούν να την αλλάξουν ούτε τόσο δα. Μόνο ο Άνθρωπος , ο Προμηθέας αυτός που αψηφάει τον Δία , ξέρει τι είναι και ποιος είναι , παίρνει το πεπρωμένο του στα χέρια του και το εξουσιάζει . Ζει ελεύθερα , επιβάλλει τη θέλησή του στη φύση και δεν αγνοεί ότι τον καρτεράει ο θάνατος .
Η ανθρώπινη σκέψη θρέφεται από μόνη της και παραμένει αναλλοίωτη στην τεχνική της.
Ο Άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την ισχύ τόσο του φυσικού όσο και του νοητικού δυναμισμού του. Ο Άνθρωπος είναι πράξη . Η δίψα του για γνώση είναι άσβηστη, η περιέργειά του αχόρταγη. Και η δίψα για γνώση και η περιέργεια μοιάζουν με την παρόρμηση που ωθεί τα ζώα να εξερευνήσει τον περίγυρό του, αλλά οι συμπεριφορές τις οποίες επάγουν ούτε αυτόματες είναι ούτε μπαίνουν σε κίνηση από καθορισμένα σημαντικά ερεθίσματα.
Για τον Άνθρωπο, η γνωστική διεργασία πάει πολύ μακριά. Δεν είναι μόνο ζήτημα να καταγράψει, μέσον της μνήμης, ένα αίσθημα ή την εγγενή αντίδραση την οποία προκαλεί το αίσθημα αυτό, όπως κάνει το ζώο, αλλά να ανακαλύψει τις αιτίες μιας πολυσύνθετης κατάστασης και να συλλάβει τη σημασία της σχετικά μ’αυτόν τον ίδιο.
Φιλικά
Κηφεύς
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.