- Η εξομολογηση προλαμβανει τις τυψεις?μας "θεραπευει"? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Αγαπητοι μου,
Εχετε τυψεις για κατι που κανατε ή που δεν κανατε?
Νομιζω πως λιγο πολυ ολοι βραζουμε μεσα στο ζουμι μας για κατι που καναμε ή δεν καναμε?Κατηγορουμε τον εαυτο μας για κατι που συνεβει επειδη εμεις δεν το ξεραμε ωστε να το αποτρεπαμε...
Σιγουρα αυτο μας κανει να κοιμομαστε ανησυχα τα βραδια..
Και κατι μεσα μας φωναζει κλαιγοντας,το θεμα ειναι τι ειναι αυτο.
Ειναι η φωνη της καρδιας μας που πονα?ή ισως και η συνηδειση μας?
Δεν ξερω κατα ποσο το θεμα που ανοιγω θα εχει καποια απηχηση ή οχι.
Το ανοιγω με αφορμη μιας προσφατης συζητησης που ειχα με μια φιλη για το αν η εξομολογιση μας δινει ελευθερια και ψυχικη γαληνη.
Φυσικα δεν αναφερομαι μονο στην εξομολογιση σε ιερεα,αλλα και στα αμεσα ενδιαφερομενα προσωπα,ή και σε καποιον γενικοτερα απλα για να βγαλουμε αυτα που νιωθουμε απο μεσα μας.
Η εξομολογιση ή και η περιπτωση του να το μοιραστουμε με καποιους ανθρωπους πιστευετε οτι βοηθαει?Μας βελτιωνει?
Εσεις ποια γνωμη εχετε επι του θεματος?
Ή ακομα κι αν εχετε καποια παρομοια εμπειρια που να θελετε να μοιραστειτε,μη διστασετε....
Με εκτιμηση Άντα
Mε εκτιμηση Άντα
Και για να κανω την αρχη...
Στις αρχες του Σεπτεμβρη,εχασα τον σκυλο μου.
Το σπιτι μου βρισκετε επανω σε κεντρικο δρομο,το οικοπεδο ομως ειναι περιφραγμενο.
Ο σκυλος μου ο Διας,παρεμενε δεμενος οσο απουσιαζα απο το σπιτι,και οταν επεστρεφα τον ελυνα.
Μια μερα γυρνοντας απο την δουλεια, λιγο κουρασμενη,σκεφτομουν να τον λυσω ή οχι.
Με το που πλησιασα την εισοδο ενω κοιμοταν ο Διας,με αισθανθηκε και πεταχτηκε απο το σπιτι του μες την τρελη χαρα να με καλοδεχτει!
Παρενθεσης:
(Επειδη την τελευταια φορα που τον ελυσα,πηδηξε στο διπλανο οικοπεδο,πριν τον λυσω βεβαιωθηκα για το αν ειναι καλα κλειστη η πορτα του γειτονα ωστε να μην υπαρχει η περιπτωση να αποδρασει ο Διας.
Δεν ηταν σκυλι που να μην ακουει,ή να εχει τασεις φυγεις,παρολα αυτα ομως, αν εβλεπε καμια σκυλιτσα δεν λογαριαζε τιποτα μπροστα στο να βρεθει κοντα της.)
Φυσικα εγω υπεκυψα στο θελημα του και ενω τον εχω λυσει,και τρεχει σα τρελος πανω κατω απο την χαρα του,ενω την μια στιγμη ειναι διπλα μου,ακριβως την αλλη ακουω ενα μπαμ,προερχοταν απο το δρομο..
Οι φοβιες μου με κυριεβαν,φωναξα το Δια,τον ξανα φωναξα...
Μα τιποτα,ετσι με παγωμενη καρδια πηγα προς το μερος του δρομου οπου δυστηχως ενα αμαξι ειχε μολις χτυπηση το μικρο μου Δια.
Εσφιξε η καρδια......
Το στομαχι μου.....
Τα αναφερω αυτη την στιγμη με βουρκωμενα ματια καθως το ξανα ζω...
Το θεμα ειναι πως νιωθω τυψεις και ριχνω το φταιξιμο σε εμενα διοτι αν δεν τον ειχα λυσει τιποτα δεν θα ειχε γινει,απο την αλλη εκεινη την στιγμη πραγματικα ο χρονος μηδενιστηκε οποτε το αποδιδω και στην μοιρα.
Οτι και να κανω,οπως και να το δω,δεν με παρηγορει τιποτα.
Παρολο που εχω αποδεχτει το χαμο του σκυλου μου.
Και τις νυχτες που το σκεφτομαι βαραινει η καρδια μου και στριφογυριζω ψαχνοντας για λιγη γαληνη.
Φυσικα εγω εχασα το σκυλο μου και καποιοι απο εσας ισως καποια αγαπημενα προσωπα.Δεν κανω συγκρισεις,απλα για μενα ο Διας ηταν και θα ειναι παντα κατι πολυ παραπανω απο ενα σκυλο.
Ήταν και φιλος και συνοδηπορος....
Ελπιαω να μην σας κουρασα..
Με εκτιμηση Άντα
Mε εκτιμηση Άντα
Βέβαια η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή παραδοχή του λάθους μας αλλά το σύνολο εκείνο των ενεργειών μας για την επανόρθωση του.Δεν θα είχε νόημα η παραδοχή μου ότι έκανα λάθος βλάπτοντας έναν συνάδελφο στην δουλειά ή μιλώντας του άσχημα αν δεν προχωρήσω στο να ζητήσω συγνώμη και να κάνω το δυνατόν καλύτερο γι αυτόν.
Οι ενέργειες που αποδεικνύουν ότι μετάνιωσα είναι αυτές που θα απελευθερώσουν θετική ενέργεια στην ζωή μου και θα φέρουν ψυχική ηρεμία και γαλήνη.
Να σου δώσω κι εγώ ένα προσωπικό μου παράδειγμα:
Πριν 6 χρόνια είχα μια γάτα η οποία κάποια στιγμή γέννησε 3 γατιά.
Μέσα στους πρώτους μήνες η γάτα έφυγε και μου έμειναν τα γατιά εμένα.
Τα 2 γατιά πέθαναν όταν ήταν 4 μηνών το ένα και 4,5 το άλλο (το ένα το βρήκα απλά νεκρό και το άλλο το δηλητηρίασαν με φόλα).
Μου είχε μείνει λοιπόν το ένα και το πρόσεχα σαν τα μάτια μου, τόσο για να μην τρώει τίποτα από κάποιον γείτονα - η φόλα στο άλλο είχε προέλθει από άνθρωπο που έχει κατοικίδιο - αλλά πρόσεχα μην βγει στην κεντρική λεωφόρο κιόλας.
Το γατί αυτό είχε πραγματική λατρεία μαζί μου, όποτε με έβλεπε δε με άφηνε σε ησυχία! 
Κάθε πρωΐ του έδινα φαγητό - όπως κι άλλες ώρες - οπότε είχε μια συγκεκριμένη ώρα περίπου που περίμενε να φάει.
Μια μέρα άργησα να ξυπνήσω και βγήκα στην αυλή μου προκειμένου να του δώσω φαγητό να φάει.
Το γατί άφαντο...
Λίγο αργότερα και φεύγοντας από το σπίτι μου για να πάω σε κάποια δουλειά μου το βρήκα νεκρό στον δρόμο.
Οι σκέψεις μου εκείνη την ώρα ήταν οτι το λάθος ήταν δικό μου, οτι αν είχα σηκωθεί νωρίτερα θα είχα αποτρέψει ό,τι συνέβη κτλ.
Να σου πω την αλήθεια, τον θάνατο αυτό τον χρέωσα στον εαυτό μου και μόνο και για αυτό το λόγο δεν ήθελα να πάρω πάλι κάποιο κατοικίδιο για χρόνια ολόκληρα.
Αν όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι?
Γιατί να μην σκεφτούμε κι εσύ κι εγώ την αγάπη και την φροντίδα που δείξαμε σ' αυτά τα ζώα?
Γιατί να κατηγορούμε τους εαυτούς μας για αυτά που έχασαν και να μην σκεφτούμε λίγο αυτά που τους χαρίσαμε και τους προσφέραμε?
Και πάμε στο θέμα μας τώρα.
Τύψεις νιώθουμε λίγο - πολύ όλοι οι άνθρωποι για ένα θέμα που μας απασχολεί και για το οποίο επιρρίπτουμε τις ευθύνες στον εαυτό μας.
Η εξομολόγηση τους σίγουρα μας ωφελεί καθώς μας βοηθάει να βγάλουμε ένα φορτίο από μέσα μας και να ακούσουμε την γνώμη/συμβουλή κάποιου ανθρώπου που ενδιαφέρεται να μας βοηθήσει.
Κι αυτός που ενδιαφέρεται να μας βοηθήσει δεν θα μας πει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε.
Θα πει αυτό που θα μας ωφελήσει...
Προσωπικά δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ σε ιερέα, αν νιώσω οτι κάτι με βαραίνει θα το εκμυστηρευτώ σε έναν δικό μου άνθρωπο.
Άλλωστε στην σχέση κάποιου με αυτό που ονομάζουμε Θεό δεν χωράει κανένας μεσολαβητής...
Το σημαντικότερο όμως, φίλη μου, είναι πως δεν θα απαλλαγείς από τις τύψεις όσο εσύ ο ίδιος δεν αφήνεις τον εαυτό σου να τον πράξει.
Οι τύψεις πολύ εύκολα μετατρέπονται σε δαίμονες οι οποίοι σε κατατρώνε και δεν πρόκειται να φύγουν έως ότου εσύ δεν ρίξεις φως επάνω τους για να διαλυθούν.
Κανείς δεν πρόκειται να μας σταυρώσει όταν εμείς οι ίδιοι δεν σταυρώνουμε τον εαυτό μας...
Ό,τι συνέβη απλά συνέβη και δε μπορούμε να αλλάξουμε τα γεγονότα αυτά, μπορούμε να καθίσουμε να σκεφτούμε επάνω σ' αυτά και να δούμε τι δίδαγμα μας αφήνουν για τη μετέπειτα πορεία μας.
In anticipation of my resurrection...
Φιλοι μου,
Καταρχην να σας ευχαριστισω για την συμμετοχη σας στο θεμα!
Καλη μου Marte αν καταλαβα καλα στηριζεις την αποψη σου στη μετανοια?
Ειναι αρκετο το να κανουμε κατι για τις δικες μας τυψεις,σε αυτους που ενδεχομενος να εχουμε βλαψει?
Φιλε μου Dying_Incubus,
"Προσωπικά δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ σε ιερέα, αν νιώσω οτι κάτι με βαραίνει θα το εκμυστηρευτώ σε έναν δικό μου άνθρωπο.
Άλλωστε στην σχέση κάποιου με αυτό που ονομάζουμε Θεό δεν χωράει κανένας μεσολαβητής..."
Μη νομιζεις, κι εγω που το εκανα ενιωσα τοσο χαζη...
Ασε που ηταν και ανουσιο.
Θα συμφωνησω μαζι σου πως η εξομολογιση πρεπει να γινετε σε καποιον δικο μας ανθρωπο,ή κι ακομα καλυτερα στον αμεσα ενδιαφερομενο.
Το θεμα ειναι πως εγω προσπαθω να απαλλαγω απο τις τυψεις μου,μονο που αυτες δεν με αφηνουν...
Καθε φορα που πλαγιαζω,τηνστιγμη που το μυαλο μου αδειαζει,ερχετε στο μυαλο μου ο πονος και η λυπη.Δυστηχως εκει καπου βρισκουν χωρο οι τυψεις και οι ενοχες.
Κανω τις καλυτερες σκεψεις και με παρηγορω,ομως και παλι ΑΝ,μονο ΑΝ ειχα πραξει αλλιως ολα θα ηταν διαφορετιακα.
Για να προλαβω τις τυψεις μου,ηθελα να εξωτερικευσω τα συναισθηματα μου,κι ετσι εγραψα ενα e-mail στο σκυλο μου.Σα να ηταν ενας ανθρωπος και μετα το κλικ στην αποστολη θα διαβαζε ολα οσα ειχα να του πω.
Παρολα αυτα......υπουλη σιωπη!
Τι ειναι αυτο που δεν με αφηνει να υσηχασω?
Ο πονος που νιωθω ή η συνειδηση μου?
Οσο για το ερωτημα μου:
Η εξομολογιση ή και η περιπτωση του να το μοιραστουμε με καποιους ανθρωπους πιστευετε οτι βοηθαει?Μας βελτιωνει?
Νομιζω πως ανταμηφθηκε απο τα λογια σας!
Mε εκτιμηση Άντα
Πιστεύω οτι δεν υπάρχει λόγος να επιρρίπτεις ευθύνες στον εαυτό σου για το συμβάν αυτό.
Όταν κάτι είναι γραμμένο να συμβεί θα συμβεί.
Κι αν υπήρχε ένα μαγικό κουμπάκι που θα μας γύριζε στο παρελθόν προκειμένου να αποτρέψουμε κάτι, είναι πολύ πιθανό οτι θα βλέπαμε λίγο αργότερα να συμβαίνει αυτό που αποτρέψαμε με διαφορετικό τρόπο.
Ας μην ξεχνάμε πως το οτιδήποτε που μας συμβαίνει, συμβαίνει για κάποιο συγκεκριμένο λόγο κι εξυπηρετεί κάπου, όσο δύσκολο κι αν μας είναι να το αντιληφθούμε εκείνη την στιγμή.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Καλη μου Marte αν καταλαβα καλα στηριζεις την αποψη σου στη μετανοια?
Ειναι αρκετο το να κανουμε κατι για τις δικες μας τυψεις,σε αυτους που ενδεχομενος να εχουμε βλαψει?
Φίλη μου whiz είμαι αγοράκι 
Ουσιαστικά η μετάνοια είναι μια πράξη αποκατάστασης.Με αυτή την έννοια ναι μας θεραπεύει!Επαναφέρει την ισορροπία, παραμερίζοντας τον εγωισμό . Στην πραγματικότητα δεν οδηγούμαστε σε αυτή για να γλυτώσουμε από τις τύψεις αλλά μάλλον από αγάπη για τον δίπλα μας και για τον εαυτό μας.
Τώρα σχετικά με τις τύψεις που πηγάζουν από γεγονότα που έχουμε την αίσθηση ότι φταίμε χωρίς όμως πλέον να μπορούμε να κάνουμε τίποτε πια θα έλεγα τα εξής:
Ένας πολύ καλός μου φίλος πήρε μια απόφαση στη ζωή του να ακολουθήσει έναν δύσκολο δρόμο από τον οποίο μπορούσα να τον είχα αποτρέψει.Αυτός ο δρόμος έκρυβε για αυτόν στο πέρασμα του καιρού το καρτέρι του θανάτου.Εγώ τι θα πρεπε να κάνω; Να αναλωθώ κατηγορώντας τον εαυτό μου ; Δεν νομίζω... Εμείς φτιάχνουμε το πεπρωμένο μας και κάθε δευτερόλεπτο καθε μας απόφαση κρίνει πολλά για την μετέπειτα πορεία...
Καλησπερα παιδια και καλο μηνα!
Καρχην να ζητησω χιλια συγνωμη απο τον αγαπητο Marte!
Δεν ξερω γιατι εκεινη την στιγμη σου απαντησα ετσι,πραγματικα αισθανομαι πολυ ασχημα!
χιλια συγνωμη!!(προσπαθω να κανω κιεγω μια φατσουλα αλλα εχω page errors :( και δεν μπορω.. )
Φιλε μου Dying_Incubus,
μολις μου θυμισες μια παραβολη.
"Ηταν μια γυναικα πολυ ευτυχισμενη στη ζωη της.Ηταν παντρεμενη και ειχε δυο γιους σε ηλικια γαμου.
Ολα κυλουσαν καλα .κι ετσι το μονο που ηθελε αυτη η μανα πια ηταν να παντρεψει τα παιδια της και να χαρει εγγονακια.
Καποια μερα λοιπον μαθαινει πως ο ενας της γιος σκοτωθηκε σε τροχαιο.
Ο πονος ηταν αβασταχτος,τοσο που ικετευε το θεο να της φερει πισω το παιδι της.
Το επομενο λοιπον βραδυ ειδε ενα οραμα,οπου ο θεος της ελεγε πως ετσι επρεπε να γινει και πως ειναι καλυτερο για ολους.
Η γυναικα δεν ακουγε τιποτα.
Ετσι ο θεος της εφερε πισω το παιδι της,πριν ομως την προειδοποιησε πως δεν ειναι καλο να γινει,και το παιδι της το ειχε παρει κοντα του γιατι επρεπε.
Μετα 2 χρονια και οι δυο γιοι της ερωτευτικαν την ιδια γυναικα.
Ξεκινησανε να την διεκδικουν,τραβοντας συνεχως τα ορια..
Καποια στιγμη σε εναν πολυ μεγαλο καυγα το ενα παιδι σκοτωνει το αλλο,κι ο πατερας με το που μαθαινει τι εγινε σκοτωνει και το αλλο παιδι και αυτοκτονει.
Η γυναικα αυτη εμεινε μονη,κι αν και αργα καταλαβε τα λογια του θεου απο εκεινο το οραμα που ειχε...."
Να ΄στε καλα βρε παιδια!
Mε εκτιμηση Άντα
Σε νιωθω απολυτα...
Αγαπητη GWGW,
ειχες κι εσυ καποια παρομοια εμπειρια?
Αν θες μπορεις να την μοιραστεις μαζι μας..
Mε εκτιμηση Άντα
δεν εχει νοημα ομως να την πω, γιατι ξερω τι θα μου πειτε, αυτα που μου εχουν πει και οι αλλοι, οτι δε μπορουσε να γινει τιποτα παραπανω, οτι εγω εκανα οτι μπορουσα, οτι δε θα επρεπε να το σκεφτομαι γιατι δεν εχει νοημα, οτι ενταξει στην τελικη δεν εγινε και τπτ, εδω πεθαινουν ανθρωποι, οτι θα επρεπε να χαιρομαι που του χαρησα μια καλη ζωη για δεκα χρονια, οτι δε θα επρεπε να στερω το ιδιο απο ενα επομενο, οτι δεν εχει νοημα να στεναχωριεμαι αλλο, να μην εχω τυψεις,να παρω ενα αλλο για να το ξεπερασω.. κτλ κτλ..
ολα αυτα ειναι πολυ σωστα, και αυτα θα ελεγα και εγω σε καποιον με αντιστοιχο θεμα..Ομως, η ελλειψη και ο πονος ειναι πολυ μεγαλος, που δε μπορει να το καταλαβει καποιος, αν δεν το εχει ζησει ...Και γω πριν το ζησω, ουτε μπορουσα να φανταστω το μεγεθος..
απλα, πλεον καταλαβαινω το πως το αισθανεται ο αλλος..και απλα δε λεω τπτ για να τον παρηγορησω, γιατι πολυ απλα ΔΕΝ πιανει..
Edited by - GWGW on 03/11/2006 21:54:51
Καλη μου GWGW,
Γιαυτο ανοιξα αυτο το θεμα,για να μοιραστουμε αυτα τα συναισθηματα!
Δεν ειναι κακο να μας παρηγορουν απλα εγω πιστευω οτι δεν φτανει...
Ουτε οταν το μοιραζομαστε,το μονο που πιστευω βοηθαει ειναι οτι συνηδητοποιουμε οτι δεν ειμαστε οι μονοι..
Εχω εκτος απο το Δια που εχασα και εναν παπαγαλο.
Την Πετρουλα,ειναι ενα ειδος κακατουα.
Παρα πολυ καλη και πολυλογου,θα ζησει παρα πολλα χρονια αν σκεφτεις οτι στο φυσικο της περιβαλλον ζει καπου στα 200χρονια.
Η Πετρουλα ειχε παρεα τον Δια,μαζι μεγαλωνανε...
Και τις λειπει...τον φωναζει συνεχεια...
Κι εμενα μου σπαραζει η καρδια!!!
Γιατι ο Διας ηταν και προστατης της,δεν υπηρχε περιπτωση να πλησιασει γατα και να μην φωναξει η πετρουλα το Δια για βοηθεια.Ο Διας ερχοταν και αγριεβε στη γατα για να φυγει.
Ακουει την πορτα ή το κουδουνι και αμεσως φωναζεϊ:Διαααααααα!
Σηκωνει το λοφιο της και αγριεβει κοιταζοντας τριγυρο μη φανει ο Διας και φωναζει κσουτ κσουτ!Αααααααααααααααα!Διαααααααααα!
Υποφερει...
Συλογιζομαι πως αυτη θα περασει χειροτερα απο εμας,γιατι αυτη θα μας χασει ολους.Και θα ζησει(αν δεν πεθανει απο καημο)στυφη ζωη μονο με στεναχωρια.
Οσο για το αν υπαρχει καποιο ζωο που μπορει να αντικαταστησει το καθε ενα που χανουμε δεν ισχυει.Το καθε ενα ειναι διαφορετικο!
Ακομα θυμαμαι ονοματα και εχω εικονες και αναμνησεις απο οσα ζωα ειχα ακομα κι απο 5χρονων.Και κανενα ποτε δεν αντικατεστισε το αλλο.
Ακομα και τα ψαρια ειναι διαφορετικα.
Καποτε εμαθα πως η παπια που ειχα μπορει να πεθαινε και λιποθημησα.
Εκανα για χαρη της 9ραμματα μετα την λιποθυμια.Δεν ηταν απλα μια παπια ομως,ηταν μια παπια που πηγαιναμε μαζι για μπανιο στη θαλασσα και ολοι την κοιταζαν και την καμαρωναν με τα παιχνιδια και το ναζι της.Ακολουθουσε τις εντολες μου και με αγαπουσε,οπως κι εγω..
Γιαυτο σου λεω πως τιποτα δεν σε παρηγορει,ελπιζω μονο το να μοιραζομαστε εμεις που το ζησαμε τις εμπειριες μας και τον πονο μας.
Mε εκτιμηση Άντα
οι τύψεις προκύπτουν όταν ένα άτομο προβληματίζεται για το αν
καταπάτησε τις αρχές του. Ποιές είναι οι αρχές μας, αυτό είναι
πιστεύω το πρώτο ερώτημα. Μπορεί να είναι κάποιες αξίες, τις
οποίες έχουμε ενστερνιστεί. Π.χ. το δίκαιο και συγκεκριμένα το
προσωπικό μου δίκαιο, έτσι όπως το έχω διαμορφώσει μέσα από
παράγοντες, όπως κληρονομικότητα, οικογένεια, σχολείο, κοινωνία,
ή από προσωπικές εμπειρίες, πνευματικά ερίσματα από βιβλία ή
δασκάλους, κλπ. Ακόμη, αρχές μπορεί να είναι "νόμοι" τους οποίους
επιλέγει να υπακούει κάποιος, ή τους νιώθει ως νόμους ασυνείδητα.
Σε αυτούς τους νόμους π.χ. εντάσσονται οι κανόνες καλής συμπεριφοράς,
οι ανοχές για τα προσωπικά μας όρια, για τη διαμόρφωση και έκφραση
στοιχείων μας, όπως για το σώμα μας, για τη συμπεριφορά μας.
Π.χ. ένα άτομο που έχει ως νόμο να έχει μια λεπτή σιλουέτα, θα
νιώσει τύψεις αν παραφάει. Ή αν κάποιος έχει ως τρόπο συμπεριφοράς
να χαιρετά πάντα τους ανθρώπους που γνωρίζει με χειραψία, θα νιώσει
τύψεις ενδεχομένως αν κάποια φορά το ξεχάσει.
Έτσι, όταν βγαίνουμε από τα πλαίσια των αρχών μας, τότε νιώθουμε
τύψεις. Στη δική σου περίπτωση, είχες αναλάβει την "κηδεμονία" και
την ευθύνη του ζώου. Βέβαια, όταν "σου ζητήθηκε" να το κάνεις αυτό,
μέσα από τον ενθουσιασμό σου δε σκέφτηκες το ενδεχόμενο το σκυλί να
σκοτωθεί. Έτσι, μέσα σου, χωρίς να το καταλάβεις συνένεσες σε μια
υπόσχεση, που περιλάμβανε και τη δική σου ευθύνη απέναντι στη ζωή
και το θάνατο. Έτσι γίνεται σχεδόν πάντα, οι περισσότεροι άνθρωποι
αναλαμβάνουμε ευθύνες έναντι άλλων, συχνά περισσότερες από αυτές,
που πραγματικά μπορούμε να αναλάβουμε, γιατί αφενός δε γνωρίζουμε
τα δικά μας όρια, αφετέρου δε γνωρίζουμε, ακόμη, πώς να κάνουμε
συγκεκριμένες τις ευθύνες μας και να τις οριοθετούμε.
Λοιπόν, ανέλαβες την ευθύνη και χωρίς να βάλεις όρια σε αυτήν. Από
εκείνο το σημείο και έπειτα, ό,τι και να συνέβαινε στο ζώο, εσύ θα
κατηγορούσες τον εαυτό σου. Σε αυτή την περίπτωση και σύμφωνα με το
παραπάνω σκεπτικό, μέσα από την εξομολόγηση θα πρέπει να κατανοήσεις
ότι πέρασες ένα όριο. Από τη στιγμή που "δε μπορούσες να κάνεις
διαφορετικά", όπως αντιλήφθηκα ότι μας έγραψες, το μάθημα και η
λειτουργία της εξομολόγησης είναι να συνειδητοποιήσεις ότι το όριο
το οποίο έθεσες δε μπορούσες να το ελέγξεις, έτσι ώστε στο μέλλον
να γνωρίζεις να θέτεις αυτό το όριο. Δηλαδή, την επόμενη φορά, που
θα πάρεις ένα ζώο, αν συμβεί αυτό, θα ξέρεις ότι η δική σου ευθύνη
είναι π.χ. να το ταϊζεις, να το βγάζεις βόλτα κλπ., αλλά όχι να το
σώζεις από ένα τυχαίο θάνατο μέσω τρίτου, από ένα δυστύχημα για το
οποίο συμβάλλουν πολλοί ανεξέλεγκτοι και απρόβλεπτοι παράγοντες.
Για να το γενικεύσω πάνω σε αυτά τα πλαίσια, θα τονίσω τη σύνδεση
με ένα θέμα που είχε ανοίξει ο AVATARGR στην ΨΥΧΗ με τίτλο
ΔΥΝΑΜΕΘΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ?? / Η ΕΥΘYΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ...
όπου αναφέρεται στην προσωπική δέσμευση και την
ευθύνη που αναλαμβάει ένα άτομο απέναντι σε μια κατάσταση.
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=7575&whichpage=1&ARCHIVE=
Με τις τύψεις λοιπόν, αντιλαμβανόμαστε το πού έχουμε βγει έξω από
τις αρχές μας. Με την εξομολόγηση διαπραγματευόμαστε την ευθύνη μας
και μαθαίνουμε είτε να αναθεωρούμε τα όριά μας, είτε την επόμενη
φορά να προσπαθούμε περισσότερο, ώστε να μη ξεφύγουμε από αυτά.
quote:
δεν εχει νοημα ομως να την πω, γιατι ξερω τι θα μου πειτε,
Κι αν σου πούμε κάτι που δεν το έχεις ακούσει ξανά ποτέ σου ;
Ίκαρος
Καλη μου λίλιθ,
Μου αρεσει παρα πολυ η πλευρα που μου μετεφερες.
Και φυσικα ο τροπος που ξετυλιγεις την αποψη σου!
Θεωρω παντως πως δεν ειναι μονο θεμα οριων,διοτι αυτο το ζωο το αγαπουσα οποτε ισως να παιζει ρολο το οτι στερουμε.
Δεν μπορω να το δω απο την δικη μου προσφορα και μονο,δεν ειναι μια ανταλλαγη.Οπως ακριβως και οι κηδεμονες.Κατα την γνωμη σου το ιδιο ισχυει και σε αυτη την περιπτωση?
Της κηδεμονιας σε μια οικογενεια,μεταξυ γονιων και παιδιων...?
Mε εκτιμηση Άντα
Νομίζω ότι οι τύψεις είναι ένας τρόπος για να μπορούμε να κρατάμε ψυχική ισορροπία. Αν έχουμε κάνει μια πράξη, όπως πολύ σωστά, κατά την άποψή μου, ανέλυσε η λίλιθ, που είναι έξω από την εν γένει ηθική μας, οι τύψεις είναι ένα υποκατάστατο τιμωρίας. Προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο το ζήτημα, εξισορροπούμε το χρέος με την μορφή των τύψεων.
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Βέβαια η εξομολόγηση δεν είναι μια απλή παραδοχή του λάθους μας αλλά το σύνολο εκείνο των ενεργειών μας για την επανόρθωση του.Δεν θα είχε νόημα η παραδοχή μου ότι έκανα λάθος βλάπτοντας έναν συνάδελφο στην δουλειά ή μιλώντας του άσχημα αν δεν προχωρήσω στο να ζητήσω συγνώμη και να κάνω το δυνατόν καλύτερο γι αυτόν.
Νομίζω οτι η εξομολόγηση είναι η παραδοχή του λάθους και μέσα από αυτήν μπορείς να δείς το μέγεθός του και να συνηδητοποιήσεις τι ακριβώς έχεις προκαλέσει στον εαυτό του και στους γύρω σου. Αυτό όμως δεν φτάνει πραγματικά για να ελευθερωθείς από τις τύψεις. Η συγνώμη είναι σίγουρα κάτι το σημαντικό αλλά τις περισσότερες φορές δεν είναι αρκετό. Χρειάζονται οπως αναφέρεις και πράξεις.
Η ερώτηση που θέλω να κάνω είναι σχετικά με αυτές. Κατα πόσο πιστέυεις οτι αυτή η ανάγκη για πράξεις είναι τελικά δεσμά στην ζωή σου; Κάποιες φορές ορισμένοι άνθρωποι μή μπορώντας να απεξαρτήσουν τον εαυτό τους από τις τύψεις αναγκάζουν τον εαυτό τους σε πράξεις ΄΄θετικές’’ για το άτομο που έχουν αδικήσει, και τελικά δεσμέυονται σε αυτές.
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Το σημαντικότερο όμως, φίλη μου, είναι πως δεν θα απαλλαγείς από τις τύψεις όσο εσύ ο ίδιος δεν αφήνεις τον εαυτό σου να τον πράξει.
Οι τύψεις πολύ εύκολα μετατρέπονται σε δαίμονες οι οποίοι σε κατατρώνε και δεν πρόκειται να φύγουν έως ότου εσύ δεν ρίξεις φως επάνω τους για να διαλυθούν.
Κανείς δεν πρόκειται να μας σταυρώσει όταν εμείς οι ίδιοι δεν σταυρώνουμε τον εαυτό μας...
Μια άλλη παράμετρος του θέματος είναι η πηγή των τύψεων. Πολλοί είναι αυτόι που έχουν τύψεις μόνο όταν ο κοινωνικός περίγυρος γίνεται μάρτυρας μιας πράξης. Και ακρίβώς επειδή αυτή η κοινωνία έχει σε μεγάλο ποσοστό την τάση να σταυρώνει καταντάμε και μείς να σταυρώνουμε τον εαυτό μας για χάρη τρίτων, επειδή δεν αντέχουμε μια εκ νέου αντιπαράθεση.
Το να ρίχνεις φώς σε μία υπόθεση είναι πάρα πολύ σωστό και αυτό γίνεται και μέσω της εξομολόγησης είτε στον άμεσα ενδιαφερόμενο είτε σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο.
Φιλικά
Trovadouros
quote:
Μια άλλη παράμετρος του θέματος είναι η πηγή των τύψεων. Πολλοί είναι αυτόι που έχουν τύψεις μόνο όταν ο κοινωνικός περίγυρος γίνεται μάρτυρας μιας πράξης. Και ακρίβώς επειδή αυτή η κοινωνία έχει σε μεγάλο ποσοστό την τάση να σταυρώνει καταντάμε και μείς να σταυρώνουμε τον εαυτό μας για χάρη τρίτων, επειδή δεν αντέχουμε μια εκ νέου αντιπαράθεση.
Το να ρίχνεις φώς σε μία υπόθεση είναι πάρα πολύ σωστό και αυτό γίνεται και μέσω της εξομολόγησης είτε στον άμεσα ενδιαφερόμενο είτε σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο.
Φίλε μου Trovadouros, έχεις δίκιο σ' αυτό που λες για την πηγή των τύψεων.
Πολλές φορές νιώθουμε τύψεις για κάτι το οποίο θέλαμε πραγματικά να κάνουμε ή έστω να βιώσουμε μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε οτι ξεφύγαμε από ένα κοινωνικό πλαίσιο άγραφων κανονισμών.
Αυτή η σταύρωση που αναφέρεις παίρνει διάφορες μορφές.
Μας σταυρώνουν άλλοι, μαθαίνουμε κι εμείς να σταυρώνουμε τους γύρω μας και τους εαυτούς μας.
Έχουμε δηλαδή έναν διαρκή κύκλο ατέρμονων σταυρώσεων.
Πιστεύω πως σημαντικότερο θα ήταν να νιώθουμε τύψεις όταν εμείς οι ίδιοι νιώθουμε οτι κάναμε ένα λάθος ή μια πράξη με άσχημες συνέπειες για εμάς ή κάποιο άλλο άτομο.
Όταν φορτωθείς με τύψεις επειδή πρέπει να τις νιώσεις αυτόματα "τιμωρείς" τον εαυτό σου για κάτι το οποίο δεν πιστεύεις κι επιπλέον αποκτάς μια ενοχική συμπεριφορά σε κάποιο βαθμό.
Οπότε και δε μπορείς να αντιληφθείς πως θα ξεπεράσεις αυτή την κατάσταση.
Όταν λοιπόν συνειδητοποιήσεις οτι πράγματι έκανες ένα λάθος, κάτι το οποίο σε βαραίνει και σε κάνει να νιώθεις τύψεις μπορείς να το καταπολεμήσεις κι αποτελεσματικότερα.
Αρκεί να μην μείνουμε στο γεγονός των τύψεων αλλά να τις δούμε από μια άλλη σκοπιά, ως μια αφετηρία έναρξης για τη μετάνοια μας και την προσπάθεια βελτίωσης μας.
In anticipation of my resurrection...
Kαλοι μου φιλοι,
Σας ευχαριστω πολυ για την συμμετοχη σας!!
Χαιρομαι που τελικα ξεκαθαριζει το τοπιο της εξομολογησης και των τυψεων.
Θα ηθελα ομως να ρωτησα κι εσας,λίλιθ,Ίκαρος,Trovadouros..
Εχετε περασει κι εσεις απο αυτο το σταδιο?
Εχετε να μοιραστειτε κι εσεις καποια εμπειρια σας μαζι μας?
Επεισης αν εχετε,απο την στιγμη που ολα ξεδιαλυναν στο μυαλο σας και τωρα ξερετε για αυτη την συμπεριφορα.Σας αλλαξε η γνωση αυτη ή και παλι επαναλαμβανετε η ιδια διαδικασια σε παρομοιες περιστασεις?
Μηπως ειναι καποιος τροπος αυτοματης αντιδρασεις,και ακομα οταν γνωριζουμε πεφτουμε στις ιδιες παγιδες?
Mε εκτιμηση Άντα