- Το ζήτημα των ανθρωποθυσιών στην ιστορική πορεία του ευρωπαϊκού χώρου - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
τρεις χρόνους εδουλεύανε της Άρτας το γιοφύρι.
Ολημερίς εχτίζανε κι αποβραδί γκρεμιέται.
Μοιριολογούν οι μάστορες και κλαιν οι μαθητάδες:
– Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στες δούλεψές μας,
ολημερίς να χτίζομε, το βράδυ να γκρεμιέται.
Και το στοιχειό ’ποκρίθηκεν απ’ τη δεξιά καμάρα:
– Αν δε στοιχειώσετ’ άνθρωπο, τοίχος δε θεμελιώνει·
και μη στοιχειώσετ’ ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη,
παρά του πρωτομάστορα την ώρια τη γυναίκα,
πόρχετ’ αργά τ’ αποταχιά,* πόρχετ’ αργά το γιόμα.*
Τ’ άκουσ’ ο πρωτομάστορας και του θανάτου πέφτει·
κάνει γραφή και στέλνει την με το πουλί τ’ αηδόνι.
«Αργά ντυθεί, αργ’ αλλαχτεί, αργά να πάει το γιόμα,
αργά να πάει και να διαβεί της Άρτας το γιοφύρι.»
Και το πουλί παράκουσε κι αλλιώς επήγε κι είπε:
– Γοργά ντύσου, γοργ’ άλλαξε, γοργά να πας το γιόμα,
γοργά να πας και να διαβείς της Άρτας το γιοφύρι.
Νά τηνε και ξανάφανεν από την άσπρη στράτα.
Την είδ’ ο πρωτομάστορας, ραγίζετ’ η καρδιά του.
Από μακριά τους χαιρετά κι από μακριά τους λέγει:
– Γειά σας, χαρά σας, μάστορες κι εσείς οι μαθητάδες,
μα τ’ έχει ο πρωτομάστορας κι είν’ έτσι χολιασμένος;*
– Το δαχτυλίδι τόπεσε στην πρώτη την καμάρα
και ποιος να μπει και ποιος να βγει το δαχτυλίδι νά ’βρει;
– Μάστορα, μην πικραίνεσαι, κι εγώ να πά’ σ’ το φέρω·
εγώ να μπω και εγώ να βγω, το δαχτυλίδι νά ’βρω.
Μηδέ καλά κατέβηκε, μηδέ στη μέση επήγε.
– Τράβα καλέ μ’, την άλυσο, τράβα την αλυσίδα,
τ’ όλον τον κόσμ’ ανάγυρα* και τίποτες δεν ήβρα.
Ένα πηχάει με το μυστρί κι άλλος με τον ασβέστη,
παίρνει κι ο πρωτομάστρας και ρίχνει μέγα λίθο.
– Αλίμονο στη μοίρα μας, κρίμα στο ριζικό μας,
τρεις αδερφάδες ήμασταν κι οι τρεις κακογραμμένες.
Η μια ’χτισε το Δούναβη κι η άλλη τον Αυλώνα,
κι εγώ η πλιο στερνότερη της Άρτας το γιοφύρι.
Καθώς τρέμ’ η καρδούλα μου, να τρέμει το γιοφύρι·
κι ως πέφτουν τα μαλλάκια μου, να πέφτουν οι διαβάτες.
– Κόρη, τον λόγον άλλαξε κι άλλη κατάρα δώσε,
πόχεις μονάκριβ’ αδερφό, μη λάχει και περάσει.
Κι αυτή το λόγον άλλαξε κι άλλη κατάρα δίνει:
– Σίδερον η καρδούλα μου, σίδερο το γιοφύρι,
σίδερο τα μαλλάκια μου, σίδερο κι οι διαβάτες.
Τι έχω αδερφό στην ξενιτιά, μη λάχει και περάσει.
κτίσθηκε όταν η Άρτα έγινε πρωτεύουσα πόλη στο Δεσποτάτο της Ηπείρου ίσως και επί Δεσπότη Μιχαήλ Β' Δούκα. Χρονολογίες οικοδόμησης φέρονται κατ΄ άλλους το 1602 κατ΄ άλλους το 1606.
Ο Μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ (κκ Ξενόπουλος) έχει σημειώσει ότι αυτή κτίσθηκε κατά μία παράδοση από κάποιον Αρταίο ορθόδοξο παντοπώλη.
μια τρανταχτη αποδειξη οτι οι χριστιανοι τουλαχιστον μεχρι τον 17 αιωνα εκαναν ανθρωποθυσιες
και αν ηταν μονο της αρτας το γεφυρι θα ελεγα οτι ηταν ενα λαθος που εκαναν οι χτιστες αλλα εδω μας λεει οτι απο την ιδια οικογενεια μια κορη χτιστικε στον δουναβη και η αλλη στον αυλωνα
απο αυτη την μαρτυρια βλεπουμε οτι ηταν συχνο φαινομενο το χτισιμο στα θεμελια καποιου ανθρωπου
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες , κατά την ιστορική περίοδο ;
Οπότε νομίζω πως οι απόψεις γύρω από το θέμα μπορούν να κατατεθούν σ' αυτό το θέμα, δεδομένης της τροπής που έχει πάρει.
In anticipation of my resurrection...
αυτο το ανοιξα αποκλυστικα για της θυσιες που εκαναν η οχι οι χριστιανοι
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Δεν βρίσκω το λόγο να αναλύουμε το ίδιο θέμα σε 2 topics.
In anticipation of my resurrection...
Σάν κατάλοιπο αυτής της πράξεως , έμεινε ως τις ημέρες μας , ιδίως στην ύπαιθρο το σφάξιμο του κόκορα στα θεμέλια του σπιτιού .
Αλλά εκτός από αυτό θυσίες και ανθρωποφαγία αράβων εκ μέρους των Σταυροφόρων , αναφέρονται και από Άραβες ιστορικούς .
Και Ελλήνων από τους Τούρκους (κουρμπάνι) , αναφέρει ο Μακρυγιάννης στά απομνημονεύματά του .
quote:
Sesostris
Αλλά εκτός από αυτό θυσίες και ανθρωποφαγία αράβων εκ μέρους των Σταυροφόρων ...
Να ρωτήσω κάτι γιατί αυτό το ακούω πρώτη φορά. Όταν λες "θυσίες" εννοείς τελετουργικές θυσίες ή απλά εκτελέσεις;
macedon
μια ιστορικα αποδεδηγμενη θυσια ειναι κα ιη τελετουργικη θανατωση της υπατιας
quote:
Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του ιστορικού του 5ου αιώνα Σωκράτη του Σχολαστικού με αποτροπιασμό:"Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γίνονταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν." «αποδύσαντες τε την εσθήτα οστράκοις ανειλον και ψεδηλόν διασπάσαντες επί του καλούμενου Κυναρίωνα τα μέλη σύραντες πυρί κατηνάλωσαν» !!!!!!.
αλλα δεν πρεπει να ξεχναμε και τις θυσιες που εκαναν στον μεσαιωνα καιγοντας τα ατομα που νομιζαν οτι ειταν μαγοι και μαγισες για να σωσουν τις ψυχες τους
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Όπως μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει, το θέμα για το εάν τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες κατά την ιστορική περίοδο, δημιουργήθηκε έχοντας ως αφορμή ένα γεγονός της επικαιρότητας. Από την άλλη μεριά, φοβάμαι πως το θέμα που άνοιξες εσύ με τίτλο "χριστιανικές ανθρωποθυσίες", αποτελεί έναν τρόπο αντίδρασης του στυλ: "οι Έλληνες κάνανε; - όχι εσείς κάνατε! - μα τι λες, εσείς κάνατε! - όχι οι άλλοι κάνανε!..." και πάει λέγοντας. Συζήτηση που όπως έχουμε δει πολλές φορές στην κατηγορία αυτή, οδηγεί σε αντιδικίες του τύπου: "εδώ ο κακός, εκεί ο κακός, που είναι ο κακός;"!
Ένας διαχωρισμός των μεν και των δε, που εξαντλείται στη συσσώρευση επιχειρημάτων από τις δύο πλευρές, για το ποιος είναι ο πιο κατάπτυστος στην ιστορία, συχνά δε, ξεχνόντας πως και οι αρχαίοι Έλληνες, μα και οι Χριστιανοί, προσέφεραν επίσης πράγματα και πως τα μεγαλύτερα εγκλήματα που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε σε κάθε πλευρά, οφείλονται κυρίως σε νοοτροπίες, σαν αυτές που βλέπουμε σε μικρογραφία να αναπτύσσονται σε αντιπαραθέσεις αυτής της θεματολογίας.
Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως πολύ σωστά σε παρέπεμψε ο Dying Incubus, καλό θα ήταν η συζήτηση, που έχει ως πραγματικό κίνητρο να ερευνηθεί η υπόθεση σχετικά με τις ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα, να περιοριστεί στο ήδη υπάρχον θέμα. Θα πρόσθετα - όπως άλλωστε εκθέτω και στις προηγούμενες παραγράφους του παρόντος μηνύματός μου - να προσπαθήσουμε όλοι να περιορίσουμε τον αντιπαραθετικού τύπου διάλογο: εννοώ, πως ακόμα και η συζήτηση για το εάν οι χριστιανοί έκαναν ανθρωποθυσίες είναι κάπως άτοπη, αφού το αν έκαναν ή δεν έκαναν, δεν αλλάζει καθόλου το συμπέρασμά μας για το τι έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες. Από κει και πέρα, το τι έκαναν οι Χριστιανοί, είναι αλλού παππά ευαγγέλιο - αν και ομολογώ, πως σε ένα τέτοιο θέμα ανακύπτει κάποιες φορές ο πειρασμός να γίνουν συγκρίσεις, αλλά ας μην τις διογκώσουμε.
Πέρα από την αρχαία Ελλάδα και για να είμαστε και δίκαιοι με όλους τους λαούς, στον χώρο της Ευρώπης στους ιστορικούς χρόνους αναπτύχθηκαν πολλοί πολιτισμοί, διάφορες θρησκείες γεννήθηκαν, ήκμασαν και μερικές έσβησαν, και για αρκετές από αυτές, θα μπορούσε επίσης να συζητηθεί το θέμα των ανθρωποθυσιών. Ακόμα και για τη χριστιανική θρησκεία, μπορούμε να διερευνήσουμε το ενδεχόμενο αυτό.
Οπότε, και εφόσον θεωρούμε ως συντονιστική ομάδα των forums, πως θα ήταν προτιμότερο μία τέτοιου είδους συζήτηση να γίνει χωρίς χρωματισμούς υπέρ της μιας ή της άλλης θρησκείας, μπορεί να φιλοξενηθεί στο θέμα αυτό που άνοιξες, μία γενικότερη συζήτηση σχετικά με τις ανθρωποθυσίες στον ευρωπαϊκό χώρο, στους ιστορικούς χρόνους.
Το εάν αυτή η συζήτηση θα συνεχίσει να παραμένει ενεργή - όπως άλλωστε θα ισχύσει και για την αντίστοιχη που αφορά τους αρχαίους Έλληνες - εξαρτάται από την τροπή που θα πάρει. Εάν κατορθωθεί να κρατηθεί μακρυά από αντιπαραθέσεις και φανατισμούς της οποιασδήποτε κάθε πλευράς, τότε θα συνεχίσει να υφίσταται ως ενεργή.
Μετονομάζεται επομένως το παρόν θέμα σε:
"Το ζήτημα των ανθρωποθυσιών στην ιστορική πορεία του ευρωπαϊκού χώρου"
από "χριστιανικές ανθρωποθυσίες" που ήταν η αρχική του ονομασία.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Καλησπέρα gigenis.
Όπως μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει, το θέμα για το εάν τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες κατά την ιστορική περίοδο, δημιουργήθηκε έχοντας ως αφορμή ένα γεγονός της επικαιρότητας. Από την άλλη μεριά, φοβάμαι πως το θέμα που άνοιξες εσύ με τίτλο "χριστιανικές ανθρωποθυσίες", αποτελεί έναν τρόπο αντίδρασης του στυλ: "οι Έλληνες κάνανε; - όχι εσείς κάνατε! - μα τι λες, εσείς κάνατε! - όχι οι άλλοι κάνανε!..." και πάει λέγοντας. Συζήτηση που όπως έχουμε δει πολλές φορές στην κατηγορία αυτή, οδηγεί σε αντιδικίες του τύπου: "εδώ ο κακός, εκεί ο κακός, που είναι ο κακός;"!
Ένας διαχωρισμός των μεν και των δε, που εξαντλείται στη συσσώρευση επιχειρημάτων από τις δύο πλευρές, για το ποιος είναι ο πιο κατάπτυστος στην ιστορία, συχνά δε, ξεχνόντας πως και οι αρχαίοι Έλληνες, μα και οι Χριστιανοί, προσέφεραν επίσης πράγματα και πως τα μεγαλύτερα εγκλήματα που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε σε κάθε πλευρά, οφείλονται κυρίως σε νοοτροπίες, σαν αυτές που βλέπουμε σε μικρογραφία να αναπτύσσονται σε αντιπαραθέσεις αυτής της θεματολογίας.
quote:
Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως πολύ σωστά σε παρέπεμψε ο Dying Incubus, καλό θα ήταν η συζήτηση, που έχει ως πραγματικό κίνητρο να ερευνηθεί η υπόθεση σχετικά με τις ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα, να περιοριστεί στο ήδη υπάρχον θέμα. Θα πρόσθετα - όπως άλλωστε εκθέτω και στις προηγούμενες παραγράφους του παρόντος μηνύματός μου - να προσπαθήσουμε όλοι να περιορίσουμε τον αντιπαραθετικού τύπου διάλογο: εννοώ, πως ακόμα και η συζήτηση για το εάν οι χριστιανοί έκαναν ανθρωποθυσίες είναι κάπως άτοπη, αφού το αν έκαναν ή δεν έκαναν, δεν αλλάζει καθόλου το συμπέρασμά μας για το τι έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες. Από κει και πέρα, το τι έκαναν οι Χριστιανοί, είναι αλλού παππά ευαγγέλιο - αν και ομολογώ, πως σε ένα τέτοιο θέμα ανακύπτει κάποιες φορές ο πειρασμός να γίνουν συγκρίσεις, αλλά ας μην τις διογκώσουμε.
στο ενα θεμα βλεπουμε τις πιθανοτητες να γινονταν ανθρωποθυσιες απ οτους εθνικους
και στο παρων θεμα βλεπουμε τις πιθανοτητες να γινονταν ανθρωποθυσιες απο τους χριστιανους
καμια σχεση συγκρισης απλα και στις δυο περιπτωσεις θελουμε να βρουμε τι γινοταν
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
- Μπαμπά, τι είναι κοινωνία;
- Να... αυτό το τμήμα της λειτουργίας είναι η κοινωνία
- Δηλαδή τι είναι η κοινωνία;
- Ε..χμμ.. είναι που... δηλαδή είναι... ξέρεις τώρα... αυτό που κάνουμε είναι να τρώμε το σώμα του Χριστού για να... Είναι λίγο μπερδεμένο. Κάτσε να δούμε...
- Θα φάμε το ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;
- Ναι... Όχι δηλαδή ... αλλά...
- Γιατί πρέπει να φάω το Χριστό; Δεν θέλω να φάω το Χριστό!!
- Όχι βρε παιδί μου, ηρέμησε.... Κάνε λίγο ησυχία, στην εκκλησία είμαστε... Σσσσ. Σιωπή. Έτσι μπράβο.
- Αλλά μπαμπάκα, δεν θέλω να φάω το Χριστό!
- Βρε γυναίκα, βοήθα με εδώ πέρα...
- Κοίτα παιδί μου, πρόκειται για άγια θυσία. Βλέπεις, τρώμε το σώμα του Χριστού και πίνουμε το αίμα του γιατί...
- Πρέπει να πιώ και το ΑΙΜΑ ΤΟΥ; Μαμάα.... δεν θέλω να πιώ αίμα!!
- Ήρεμα παιδί μου, δεν πίνουμε το αίμα του στ'αλήθεια.
- Ναι, αλλά εκεί πάνω είναι ένας κύριος που κρατάει μια κούπα και λέει ότι έχει μέσα το αίμα του Χριστού. Μαμάααα! Θέλω να φύγω από δω...
- Κάτσε βρε αγόρι μου, δεν μπορούμε να φύγουμε τώρα. Τι θα πεί ο κόσμος;
- Ότι θέλει ας πεί. Εγώ φεύγω μαμά.
- Και... και η κοινωνία;
- Φάτε εσείς το μερίδιό μου. Εγώ θα φάω πίτσα.
macedon
Εκείνο τό πόμα τής Παλαιάς Διαθήκης ήταν υλικό καί έσβησε τήν σωματική τους δίψα. Τούτο τό πόμα είναι καινούργιο, δυνατό, θαυμαστό, ανυπολόγιστης αξίας, γιατί σβήνει τήν πνευματική δίψα καί χαρίζει στόν άνθρωπο αφθαρσία καί ζωή αιώνια.
Καί είναι αυτό τό καινό πόμα, τό Πανάγιο Αίμα τού Κυρίου μας, πού τό προσφέρει στόν καθένα μας, «εις άφεσιν αμαρτιών καί εις ζωήν αιώνιον».
Αυτό τό πανάχραντο Αίμα τού Κυρίου μας είναι η πιό τρανή απόδειξη τής αγάπης Του γιά μάς. Όταν αγαπάμε έναν άνθρωπο λέμε καλά λόγια γι' αυτόν. Όταν κάνουμε καλά έργα γιά χάρη του, δείχνουμε ότι τόν αγαπάμε ακόμη πιό πολύ. Μά όταν γι' αυτόν θυσιαζόμαστε, τότε η αγάπη μας είναι όχι μόνο αφάνταστα μεγάλη, αλλά καί αναμφισβήτητη.
Η προσφορά λοιπόν τού Παναγίου Αίματος τού Κυρίου μας αποδεικνύει τήν απέραντη καί αναμφισβήτητη αγάπη Του γιά τόν καθένα μας.
Η θεία κοινωνία τού αγίου Σώματος καί τού τιμίου Αίματός Του, είναι ταυτόχρονα καί ένα εκπληκτικό θαύμα, γιατί ενώ λαμβάνομε γνωστά υλικά εδη, δηλαδή άρτο καί οίνο, εν τούτοις, μετά τήν μετουσίωση, μεταλαμβάνομε αυτό τό Σώμα καί αυτό τό Αίμα τού Κυρίου μας, τό «καινό πόμα» πού προήλθε από τόν ζωηφόρο Τάφο Του.
Καί όπως αποτελεί θαύμα τής φύσεως η μεταβολή τού νερού πού παίρνουν τά φυτά από τή γή, σέ πράσινα φύλλα, σέ πολύχρωμα λουλούδια καί σέ εύχυμους, γλυκύτατους καρπούς, έτσι είναι θαύμα καί μάλιστα μοναδικό, η μεταβολή τού άρτου καί τού ονου σέ Σώμα καί Αίμα Χριστού, αλλά καί η αλλαγή τού ανθρώπου πού μεταλαμβάνει, σέ άνθρωπο τού Θεού, γεμάτο αγάπη καί στολισμένο μέ όλες τίς χριστιανικές αρετές.
Αυτό τό Αίμα τού Κυρίου μάς καθαρίζει από τήν αμαρτία καί μάς δίδει δύναμη, ώστε νά αγωνιζόμαστε νικηφόρα γιά τήν απόκτηση τής αρετής. Μάς δίδει χαρά καί ευτυχία ακόμη καί τήν υγεία μας αφού κοινωνούμε «εις ασιν ψυχής καί σώματος». Μάς ανοίγει τόν Παράδεισο καί μάς χαρίζει μιά ζωή ενωμένη μέ τόν Κύριό μας. «Ο τρώγων μου τήν Σάρκα καί πίνων μου τό Αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ», αλλά μάς ενώνει καί μέ τούς αδελφούς μας.
Γινόμαστε Θεοφόροι καί Χριστοφόροι, μετά τήν θεία κοινωνία καί εάν πεθάνουμε αμέσως κερδίζουμε ό,τι εκέρδισαν οι Μάρτυρες μέ τά φρικτά μαρτύρια, οι Πατέρες μέ τούς ιδρώτες τους γιά προσφορά καί οι Όσιοι μέ τήν ισόβια υπακοή τους, τήν εξαντλητική νηστεία τους καί μέ τά δάκρυα τής μετανοίας τους.
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Λιονταρίνα έφαγε ένα άνθρωπο που μπήκε στο κλουβί της φωνάζοντας "αν υπάρχει ο Θεός θα με σώσει".
Lioness in zoo kills man who invoked God
Κάπως έτσι δεν γινόταν και τότε με τους Χριστιανούς μάρτυρες;
Και κάτι άλλο. Η αυτοθυσία του Ιησού που του ζήτησε ο Πατέρας του (ο Θεός) να πεθάνει για να σώσει τους ανθρώπους, τι διαφορά έχει από την θυσία ενός όποιου ανθρώπου (συνήθως παιδιού ή νέου ατόμου) που θυσιάζεται κατ' εντολή του όποιου Θεού για να σώσει τους υπόλοιπους ανθρώπους από κάποιο λιμό ή λοιμό κλπ;
Και να προσθέσω ότι σύμφωνα με την ΚΔ ο Ιησούς δεν ήταν και τόσο πρόθυμος να θυσιαστεί τελικά. Αλλά ακολούθησε την εντολή όπως τόσοι άλλοι...
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
Edited by - Ostria on 06/06/2006 22:54:40
quote:
Να ρωτήσω κάτι γιατί αυτό το ακούω πρώτη φορά. Όταν λες "θυσίες" εννοείς τελετουργικές θυσίες ή απλά εκτελέσεις;
macedon
Σίγουρα όχι τελετουργικές θυσίες , οι Σταυροφόροι όμως μετά την σφαγή , έβρασαν και έφαγαν τα θύματά τους , σύμφωνα με τους Άραβες ιστορικούς της εποχής .
quote:
Σίγουρα όχι τελετουργικές θυσίες , οι Σταυροφόροι όμως μετά την σφαγή , έβρασαν και έφαγαν τα θύματά τους , σύμφωνα με τους Άραβες ιστορικούς της εποχής .
θα το θεωρησω ως προπαγανδιστικο απο τους αραβες ιστορικους
αν και δεν αποκλειω την πιθανοτητα να το εκαναν αλλα μονο κατω απο συγκεκρυμενες συνθηκες
αν εχεις στοιχεια που θα ριχνουν περισοτερο φως καλο θα ηταν να τα δουμε
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Για σκεφτείτε το....
Αστρονομική απόδειξη περί της υπάρξεως φούξια ελεφάντων...
quote:
gigenis
αν εχεις στοιχεια που θα ριχνουν περισοτερο φως καλο θα ηταν να τα δουμε
Ομολογώ ότι το μήνυμα του Sesostris μου κίνησε την περιέργεια σχετικά με τους κανιβαλισμούς των χριστιανών σταυροφόρων. Βρήκα ένα βιβλίο λοιπόν που τιτλοφορείται "Οι σταυροφορίες μέσα από τα μάτια των Αράβων", του Άραβα ιστορικού Αμίν Μααλούφ (μετάφραση στα αγγλικά John Rotchild, έκδοση: 1995). Είμαι ακόμη στην αρχή, αλλά μέχρι τώρα μου έχει σηκωθεί η τρίχα. Ήξερα ότι οι σταυροφόροι έκαναν αίσχη αλλά δεν ήξερα ότι έκαναν ΤΕΤΟΙΑ αίσχη.
Ενδεικτικά: Ένα από τα περιστατικά συνέβηκε στην πόλη Μάαρα Αλ Νουμάν της Συρίας κατά την πρώτη σταυροφορία (το 1098). Ο Φράγκος ιστορικός Ροδόλφος της Καέν περιγράφει όχι μόνο την ομαδική σφαγή των μη-χριστιανών κατοίκων αλλά και τον κανιβαλισμό που ακολούθησε. Λέει κατά λέξη:
"Στη Μάαρα τα στρατεύματά μας έβρασαν παγανιστές ενηλίκους σε κατσαρόλες. Κάρφωσαν παιδιά σε σούβλες και τα έψησαν". (σελ. 39)
Ο επίσης Φράγκος ιστορικός της εποχής Αλβέρτος της Αί συμπληρώνει για το παραπάνω γεγονός:
"Τα στρατεύματά μας δεν έτρωγαν τους Σαρακηνούς επειδή πεινούσαν. Το έκαναν γιατί ήταν πιστοί και φανατικοί χριστιανοί" (σελ. 40).
Όταν προχωρήσω παρακάτω θα σας μεταφέρω κι άλλα από τη δράση των στρατιωτών του Χριστού...
macedon
Edited by - macedon on 08/06/2006 09:57:48
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
quote:
Από πού άραγε πηγάζει αυτό το πρωτόγονο αίσθημα που υπαγορεύει - Θυσία ανθρώπου ή ζώου = ικανοποίηση του αντίστοιχου Θεού - ???
Agnostic
όλη η φύση, όλη η ύπαρξη, αποτελεί μια αλυσσίδα που ξεκινάει από τις ανόργανες πέτρες και τα ορυκτά, περιλαμβάνει τα φυτά, τους μικροοργανισμούς, τα ζώα, τους ανθρώπους και εκτείνεται προς τα πιο τελειοποιημένα όντα από εμάς - τους Θεούς (κατανοώ πως το τελευταίο, μπορεί να αμφισβητηθεί από όσους δεν πιστεύουν πως υπάρχουν οντότητες που είναι πνευματικά πιο εξελιγμένες από τον άνθρωπο και που πιθανόν να κινούνται σε πεδία που δεν μπορούμε να συλλάβουμε, αλλά γι' αυτόν ακριβώς το λόγο - το ασύλληπτο της υποθέσεως - η ερμηνεία που σου δίνω κινείται στα όρια του μυστικισμού).
Κάθε βασίλειο της φύσης, προσφέρει τον εαυτό του στο επόμενο. Έτσι, το χώμα με τα συστατικά του απορροφάται από τα φυτά για να αναπτυχθούν, τα φυτά θρέφουν τα φυτοφάγα ζώα που με τη σειρά τους αποτελούν τροφή για τα σαρκοφάγα, ενώ ο άνθρωπος, αντλεί από τα ζώα τροφή αλλά και άλλα στοιχεία που τον βοηθούν στην επιβίωσή του (το ότι κάνει κατάχρηση της φυσικής αυτής λειτουργίας ο άνθρωπος, είναι κάτι στο οποίο δε θα ήθελα να αναφερθώ περαιτέρω, για να μη βγούμε εκτός θέματος).
Αυτή η λειτουργία της φύσης, αποτελεί έναν σοφό κύκλο που μας επιτρέπει να ζήσουμε ως οικοσύστημα, αλλά τι γίνεται με τους Θεούς; Χρειάζονται μήπως και αυτοί τροφή; Και αν για τον άνθρωπο που είναι ον με φυσική υπόσταση, αρκεί η βρώση των ζώων και των φυτών και οι διάφορες άλλες "χρήσεις" τους (π.χ. ιππέυει τα άλογα, έχει τους σκύλους ως φύλακες στο σπίτι του, πίνει το γάλα από τις αγελάδες και χρησιμοποιεί τα βόδια για να οργώσει τα χωράφια, κ.λπ.) τι θα μπορούσε να θρέψει τους Θεούς, αυτές τις πνευματικές οντότητες, αν όχι οι ψηλότερες πνευματικές μας επιτεύξεις; Κάθε βασίλειο της φύσης προσφέρει στο ανώτερο ότι καλύτερο έχει. Για τον άνθρωπο, η προσφορά του στους Θεούς είναι η αγνή του καρδιά, το κέντρο της ύπαρξής του.
Όμως...
Όταν η σκόνη σκεπάζει τις αλήθειες, αυτές διαστρεβλώνονται και χάνουν το νόημά τους.
Η καρδιά λοιπόν, ως πνευματικής υπόστασης κέντρο του ανθρώπου, δε λαμβάνεται πια από τους ανθρώπους ως τέτοια. Νομίζουν πως θυσία της καρδιάς, σημαίνει να σφάξουν ανθρώπους και να προσφέρουν τις καρδιές τους στη Θεότητα. Έτσι, δεν ήταν λίγες οι ανθρώπινες καρδιές που προσφέρονταν στους Θεούς, στα ματωμένα σκαλοπάτια των αζτέκικων ναών, που από την αρχαία παράδοση της θυσίας, αυτό που κράτησαν ήταν μια διαστρεβλωμένη ερμηνεία, που οδήγησε σε μαζικούς θανάτους ανθρώπων, στο όνομα του Θεού. Η Θυσία της ανθρώπινης καρδιάς απέκτησε κυριολεκτική ερμηνεία και σταδιακά οι πολιτισμοί εστιάστηκαν περισσότερο στους τύπους, παρά στην ουσία.
Μία επιπλέον ερμηνεία για τις ανθρωποθυσίες, είναι ότι υπήρχε η αντίληψη, πως σκοτώνοντας ένα ζώο ή ακόμα και έναν άνθρωπο, αυτός που τελεί την πράξη αυτή, πέρνει και τη δύναμη του σκοτωμένου. Υπάρχουν δε αναφορές για φυλές, που έτρωγαν τον εγκέφαλο αυτών που πέθαιναν, για να πάρουν από τον εκλειπόντα τη σοφία του (αυτό το έθιμο μπορεί να υπάρχει ακόμα σε κάποιες πρωτόγονες φυλές).
Τέλος, αν αναλογιστούμε πως ως ανθρωπότητα, δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από μία έκφραση της συμπαντικής ύπαρξης και πως κανένα βασίλειο δε μας χρωστά να το θεωρούμε πως υπάρχει μόνο και μόνο για να το χρησιμοποιήσουμε προς ώφελός μας, το να σκοτώσουμε ένα ζώο για να φάμε, ή ακόμα το να κόψουμε ένα φυτό, είναι μια πράξη που πρέπει να γίνεται με απόλυτο σεβασμό και συνείδηση. Σε λιγότερο άγριους πολιτισμούς από τον δικό μας - γιατί ο δικός μας πολιτισμός αν και δε φαίνεται, χαρακτηρίζεται ωστόσο από άγρια ένστικτα και μεγάλη έλλειψη πνευματικότητας - όταν σκότωναν ένα ζώο, το έκαναν τελετουργικά, τιμώντας συγχρόνως το Θεό και τη φύση που είναι έκφρασή του. Ή ακόμα, όταν υπήρχε η ανάγκη να σκοτωθεί ένας άνθρωπος για το ανώτερο καλό - π.χ. να θυσιαστεί κάποιος αυτοβούλως σε μια μάχη - αυτοί οι θάνατοι συνοδεύονταν από τελετές που δήλωναν τιμή και εμπιστοσύνη στη θεία Δικαιοσύνη.
Είναι τουλάχιστον θλιβερό και αποτελεί ένα γεγονός που ως ανθρωπότητα κάποια στιγμή θα το πληρώσουμε - εάν δεν το πληρώνουμε ήδη - το ότι έχουμε ξεχάσει πια αυτές τις παραδόσεις και χρησιμοποιούμε τη φύση, αλλά και τους ανθρώπους με τρόπο εγωϊστικό και βάναυσο, για να ικανοποιήσουμε τις δικές μας φιλοδοξίες...
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Ασχετο αλλά ενδιαφέρον
Λιονταρίνα έφαγε ένα άνθρωπο που μπήκε στο κλουβί της φωνάζοντας "αν υπάρχει ο Θεός θα με σώσει".
Lioness in zoo kills man who invoked GodΚάπως έτσι δεν γινόταν και τότε με τους Χριστιανούς μάρτυρες;
Όστρια,
εσένα τουλάχιστον σε θεωρούσα πιο σοβαρή, αλλά όταν φτάνεις σε σημείο να συσχετίζεις την περίπτωση ενός ανθρώπου, προφανώς με ψυχικές διαταραχές, με αυτή των αθώων Χριστιανών θυμάτων που ρίχτηκαν βίαια στα λιοντάρια ................... με αφήνεις χωρίς λόγια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (εκτός κι αν δεν κατάλαβα εγώ το ύφος σου;;)
Όσο μοιάζει το καρπούζι με το πεπόνι, άλλο τόσο μοιάζουν μεταξύ τους και οι δύο περιπτώσεις που ανέφερες!
quote:
gigenis
συγνωμη το δεχονται και οι δυο πλευρες;;;;;;;;;
Ναι. Μέσα στι βιβλίο παρατίθενται ουσιαστικά τα ιστορικά γεγονότα από τον Αμίν Μαλούφ, ο οποίος συγκεντρώνει τις ιστορικές αναφορές της περιόδου.
Όταν όμως γίνεται λόγος για τέτοιου είδους ακρότητες, τότε ο Μαλούφ παραθέτει τις απόψεις των ίδιων των Φράγκων ιστορικών και χρονογράφων, πολλοί από τους οποίους (όπως οι δύο που αναφέρω) συμμετείχαν στις σταυροφορίες και ήταν αυτόπτες μάρτυρες, προφανώς για να μην υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί προπαγάνδα.
Να σημειώσω εδώ ότι ο Αμίν Μαλούφ ήταν καθολικός Άραβας (χριστιανός) και όχι μουσουλμάνος, αλλά φαίνεται ότι το θρήσκευμα δεν τον εμπόδισε να δει τα εγκλήματα που έγιναν από τους Χριστιανούς στο λαό του.
macedon