- Το ζήτημα των ανθρωποθυσιών στην ιστορική πορεία του ευρωπαϊκού χώρου - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Φαίνεται macedon πως μόνο Αραβική Ιστορία διαβάζεις!!... Πάντως αν κατά λάθος άνοιξες βιβλίο Ελληνικής Ιστορίας, σίγουρα θα αφορούσε στην Αρχαία Ελλάδα και μόνο... Δεν εξηγείται αλλιώς η ΑΓΝΟΙΑ σου για τα «κατορθώματα» των Σταυροφόρων επί Βυζαντίου (βλ. 1204 μ.α.χχ. και εφεξής). Εκτός κι αν αυτό σου χαλούσε τη... συνταγή μαγειρικής!..

Οπότε κατανοητή και Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ, βεβαίως-βεβαίως...

Φαίνεται macedon πως μόνο Αραβική Ιστορία διαβάζεις!!... Πάντως αν κατά λάθος άνοιξες βιβλίο Ελληνικής Ιστορίας, σίγουρα θα αφορούσε στην Αρχαία Ελλάδα και μόνο... Δεν εξηγείται αλλιώς η ΑΓΝΟΙΑ σου για τα «κατορθώματα» των Σταυροφόρων επί Βυζαντίου (βλ. 1204 μ.α.χχ. και εφεξής). Εκτός κι αν αυτό σου χαλούσε τη... συνταγή μαγειρικής!..

Οπότε κατανοητή και Η ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ, βεβαίως-βεβαίως...

Αντιπαρέρχομαι το ειρωνικό σου ύφος, το οποίο όπως φαίνεται είναι σήμα κατατεθέν των ομοϊδεατών σου για να σου απαντήσω επί της ουσίας.

Απ'όσο γνωρίζω το θέμα που τέθηκε αφορούσε τα εγκλήματα των Χριστιανών εναντίον των Αράβων κατά τις Σταυροφορίες. Σ'αυτό απάντησα. Δεν μπορούσα να προβλέψω την επόμενη ερώτησή σου ούτε να μαντέψω τη σκέψη σου και να με συγχωρείς γι'αυτό.

Όσον αφορά το Βυζάντιο, οι καταστροφές που έκαναν οι Χριστιανοί Φράγκοι στους Χριστιανούς Βυζαντινούς δεν μπορεί να συγκριθεί με τα εγκλήματα που έκαναν οι χριστιανοί Βυζαντινοί εναντίον των μη χριστιανών υποδούλων λαών (συμπεριλαμβάνονται και οι Έλληνες). Άλλωστε, το Βυζάντιο δεν ήταν Ελλάδα, ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ρωμανία ονομαζόταν, Λατινικά μιλούσαν, ξένους αυτοκράτορες είχαν, Έλληνες έσφαζαν... δε βλέπω καμία σχέση με την Ελλάδα.

Όσο για την ιστορία τη γνωρίζω σε αρκετά μεγάλο βαθμό, μια και η διδασκαλία της αποτελεί αντικείμενο της δουλειάς μου. Φυσικά, η ιστορία δεν είναι στατική, όπως άλλωστε καμία επιστήμη. Μόνο το δόγμα είναι στατικό, όπως και το ντουβάρι. Η νέα γνώση οδηγεί σε νέα συμπεράσματα διορθώνοντας ή ανατρέποντας τα προηγούμενα. Σαν παράδειγμα να σου αναφέρω ότι κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, οι Σύμμαχοι κατηγόρησαν τους Γερμανούς ότι για διασκέδαση πετούσαν τα μωρά στον αέρα και τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες. Αυτό κατέγραψε και η Ιστορία της εποχής. Μόνον αρκετά χρόνια μετά το τέλος του πολέμου οι ίδιοι οι Βέλγοι επίσημα ζήτησαν συγνώμη από τη Γερμανική κυβέρνηση για αυτήν την προπαγανδιστική (όπως τη χαρακτήρισαν) ενέργεια. Και η Ιστορία ξαναγράφτηκε γι'αυτό. (Πηγή: Θεόδωρου Μανιάτη "Η Μάχη του Βερολίνου", έκδοση 1980).

Όσο για το τι διαβάζω, θα σου απαντούσα: ό,τι πέφτει στα χέρια μου.

Μετά την απάντηση στη σημαντική σου ερώτηση για το τι διαβάζω, τι θα ήθελες να συζητήσουμε; Το αγαπημένο μου χρώμα για παράδειγμα; Το αγαπημένο μου φαγητό ίσως;

Υ.Γ. Επειδή έχω καταλάβει πως με μερικά άτομα δεν αξίζει κανείς να συζητάει γιατί είναι ανίκανα προς τούτο, έχω αποφασίσει να συζητάω μόνο μ'αυτούς που θεωρώ σοβαρούς συνομιλητές. Στο επόμενο σχόλιό σου, αν θέλεις απάντηση, παρακαλώ να αφήσεις τις ειρωνίες κατά μέρος.

Θα σου δώσω την απάντηση του Μπάμπη Δερμιτζάκη με την οποία και συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό.

" Μπορούμε να κάνουμε την υπόθεση ότι ο πρωτόγονος άνθρωπος ένιωθε την ίδια ανασφάλεια (εννοεί με τα παιδιά), όντας εκτεθειμένος στο έλεος των φυσικών δυνάμεων. Χρειαζόταν λοιπόν την ίδια αίσθηση σιγουριάς πού έχει ανάγκη και το μικρό παιδί. Τη σιγουριά αυτή την αντλούσε από την πίστη ότι υπήρχαν γύρω του πνεύματα που μπορούσαν να του συμπαρασταθούν στον αγώνα του για την επιβίωση. Η αίσθηση ότι είναι μόνος και αβοήθητος θα τον είχε συντρίψει.
Η συμπαράσταση των πνευμάτων αυτών μπορούσε να εξασφαλισθεί με ορισμένες προσφορές, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο πού εξασφαλίζουμε τη βοήθεια και την προστασία κάποιου προσφέροντας του από τα πολύτιμα αγαθά μας. Οι θυσίες δεν αποτελούν τίποτε άλλο από τελετουργοποιημένες προσφορές. Και επειδή η ανταπόδοση είναι ανάλογη με το μέγεθος της προσφοράς, στα πρωταρχικά στάδια οι άνθρωποι θυσίαζαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν: τον εαυτό τους. Οι ανθρωποθυσίες αποτελούν την έσχατη μορφή προσφοράς του ανθρώπου προς το θείο. Και δεν θυσιάζονταν οι οποιοιδήποτε. Το πρωτότοκο παιδί είναι ό,τι πολυτιμότερο θα μπορούσε να δώσει ένας γονιός (Αβραάμ). Και ο βασιλιάς ήταν το πολυτιμότερο δώρο πού μπορούσε να προσφέρει μια φυλή. Αργότερα ο βασιλιάς αντικαταστάθηκε από τον μεσοβασιλιά, και τα προσφιλή πρόσωπα από πιο παρακατιανούς ή αιχμάλωτους, για να περιοριστούν τελικά οι προσφορές μόνο σε ζώα και καρπούς.
Όμως οι ανθρωποθυσίες δεν είναι καθόλου μακρινό γεγονός στην ιστορία τού πολιτισμού μας. Η θυσία της Ιφιγένειας και η θυσία του Αβραάμ σαφώς περικλείουν αναμνήσεις ανθρωποθυσιών. Το ίδιο κι ο μύθος των επτά νέων κι επτά νεανίδων, που πρόσφεραν οι Αθηναίοι στους Κρήτες σαν τροφή για τον Μινώταυρο."

Ναι το αρνούμαι!
Γνωρίζουμε πως πολλοί από τους μάρτυρες δεν λιγοψύχισαν ούτε στιγμή εμπρός στις απειλές των δολοφόνων τους, προκειμένου να απαρνηθούν την πίστη τους.
Προτίμησαν το θάνατο!!
Αυτή η βαθιά τους πίστη, τους έδινε τη δύναμη να βαδίζουν προς τα λιοντάρια χωρίς να φοβούνται!!
Τέτοια πίστη δεν τη βρίσκεις εύκολα σήμερα!!!!

Ο σημερινός άνθρωπος (ο Έλληνας για παράδειγμα, δηλαδή εμείς) προτιμά να "σκοτώνει", ή στην καλύτερη περίπτωση να υποδουλώνει, καθημερινά το πνεύμα και τη ψυχή του προκειμένου να μην χάσει το σώμα του!!

Είναι ανέντιμο να προσπαθούμε να εξισώσουμε τις δολοφονίες των Χριστιανών μαρτύρων με την περίπτωση της "αυτοκτονίας" του ανθρώπου του παραδείγματος που ανέφερες εσύ!!

Αναρωτιέμαι αν κάτι ανάλογο με αυτό που θέλησες να πεις ή να δείξεις εσύ, θα μπορούσαμε να πούμε, για παράδειγμα, και για τις Σουλιώτισες;;

Ίσως σου φανεί λίγο παρατραβηγμένο ή άσχετο το παράδειγμά μου αλλά όλα είναι δυνατά όταν υπάρχει η θέληση!
Βελόνια και ψαλίδια υπάρχουν, ένας καλός ράπτης μας λείπει μόνο!!

Να σου απαντήσω με ερώτηση: Πότε πολέμησαν οι Έλληνες με τους Βουλγάρους και υποδουλώθηκαν κατά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο; Κι όμως κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941) η Θράκη και Ανατολική Μακεδονία ήταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων.

Εν πάσει περιπτώσει, στο ερώτημά σου απαντάς παρακάτω ο ίδιος.

quote:

---

symbol
Το «Βυζάντιο» δεν ήταν η "Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία", αλλά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

---

Η Ελλάδα υποδουλώθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία το 146 παχχ

quote:

---

symbol
Ρωμανία ονομάζονταν, Έλληνες ήταν, Ελληνικά μιλούσαν, μέχρι και την Επιστολή στους Ρωμαίους, στα Ελληνικά την έγραψε ο απόστολος Παύλος, τον δε Όμηρο τον ξέραν απέξω και ανακατωτά.

---

Η Ρωμανία περιελάμβανε τα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία. Ποιοί απ'αυτούς ήταν Έλληνες και μιλούσαν ελληνικά; Οι Ρουμάνοι; Οι Βούλγαροι; Οι Σέρβοι; Οι κάτοικοι της Ανατολίας;

Όσο για την επίσημη γλώσσα του κράτους ήταν τα Λατινικά στα οποία άλλωστε γράφτηκαν και οι κώδικες του Ιουστινιανού, του Θεοδόσιου κτλ. Επί εποχής Ηρακλείου μόνο ορίζεται ως επίσημη γλώσσα στην αυλή του αυτοκράτορα τα ελληνικά. Τα λατινικά παραμένουν επίσημη γλώσσα του κράτους όσον αφορά τη νομοθεσία και τη διοίκηση.

quote:

---

symbol
Μετά την απελευθέρωση όλοι οι Έλληνες βασιλείς ξένοι ήταν, μήπως πάψαμε γι΄αυτόν τον λόγο να ήμαστε και εμείς … Εθνικά Έλληνες.

---

Τουλάχιστον αυτοί μιλάγανε ελληνικά. Για παράδειγμα, η Αμαλία (όχι η διαχειρίστρια αλλά αυτή του Όθωνα) ντυμένη ελληνίδα πέθανε.

Άρα, συνοψίζοντας:

1. Το Βυζάντιο (ο όρος εμφανίστηκε επίσημα περίπου 100 χρόνια μετά την πτώση της πρωτεύουσάς του) ήταν στην ουσία η Χριστιανική Αυτοκρατορία της Ανατολής που περιελάμβανε διαφορετικές εθνότητες που δεν ήταν Έλληνες και δεν μιλούσαν ελληνικά.

2. Η Ελλάδα υποδουλώθηκε στους Ρωμαίους το 146 παχχ. Μέχρι το 1829 δεν υπάρχει πράξη απελευθέρωσης της Ελλάδας. Κι επειδή ο ίδιος επισημαίνεις ότι η Ρωμανία ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία ή Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν στην ουσία η συνέχεια της Ρώμης (άλλωστε η Κωνσταντινούπολη ονομαζόταν "Νέα Ρώμη") μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η Ελλάδα παρέμεινε υπόδουλη στους Ρωμαίους. Άρα πού διαφωνείς ακριβώς;

3. Το να θεωρούμε ότι οι κάτοικοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν Έλληνες είναι το ίδιο σα να θεωρούμε ότι οι κάτοικοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν Τούρκοι.

macedon

Αγαπητέ Ψηλέ, πως μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος για αυτό που λές?
Μπορούμε να γνωρίζουμε τα κίνητρα των ανθρώπων την στιγμή που προσπαθούμε καθημερινά να μάθουμε και να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας?
Μπορούμε να πούμε κάτι τόσο απόλυτο όπως οτι τέτοια πίστη δεν βρίσκεται σήμερα?

In anticipation of my resurrection...