- Δίας - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Πάντως συμφωνώ μαζί σου οτι η προσκόλληση και η εξάρτηση απο κάποιον άλλο είναι προβληματικό και αδιέξοδο.Αλλά αγαπω τούς φίλους μου, θέλω να τούς βλέπω να τούς αγκαλιάζω, χωρίς να ζούμε οι μεν μέσα απο τους δε.
Αγαπητή μου, επέτρεψε μου να συμφωνήσω μαζί σου σε αυτό.
Πιστεύω οτι είναι πολύ όμορφο να έχεις ανάγκη ένα φίλο, ένα/μία σύντροφο, την οικογένεια σου για να σε στηρίζουν και να είναι εκεί όταν τους χρειάζεσαι.
Ο άνθρωπος εκ φύσεως δε μπορεί να ζήσει μόνος του κι αν το κάνει, το κάνει κάτω από καταστάσεις που τον μελαγχολούν πάντα.
Φυσικά όμως, η ανάγκη μας αυτή δεν πρέπει να γίνεται εξάρτηση.
Ναι μέν τους έχουμε ανάγκη να υπάρχουν στην ζωή μας αλλά πρέπει να είμαστε ικανοί να ζούμε και χωρίς αυτούς όταν για τον Α ή τον Β λόγο φεύγουν από την ζωή μας.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
nst:
quote:
Είναι τόσο ''κακό''να έχουμε ανάγκη εναν φίλο, ένα χάδι, μια καλή
Όχι μόνο δεν είναι κακό αλλά - κατά τη γνώμη μου - είναι απολύτως
απαραίτητο!!!
nst:
quote:
Τι θα κερδίσουμε αν θα είμαστε ''ατρωτοι'' και την ''κοπανάμε ''ανα
πάσα στιγμή εκτός απο την ψευδαίσθηση της υπεροχής?
Τίποτα.
Εξάλλου αυτή η κατάσταση που περιγράφεις, είναι η χαρακτηριστική
αίσθηση που διακατέχει κάποιον, την ώρα που κάνει χρήση ναρκωτικών
(κυρίως ηρωίνης, κοκαϊνης και κάποιων βαρβιτουρικών και αμφεταμινών).
Καταλαβαίνεις λοιπόν τη δυσκολία που αντιμετωπίζει κάποιος που έχει
ζήσει για χρόνια μ'αυτή την αίσθηση, όταν σταματώντας τη χρήση,
βρίσκεται αντιμέτωπος με τη "σκληρή" πραγματικότητα χωρίς να έχει
πια τη στολή του Superman.
Asteri tou Vorra:
quote:
ΌΜως μέσα σε αυτές τις εξαρτήσεις μας κρύβεται μέρος του εαυτού μας.
Συμφωνώ.
Θεωρώ μάλιστα, οτι γενικότερα, όταν παίρνω το "νυστέρι" για να βγάλω
ένα "χαλασμένο" κομμάτι του εαυτού μου, είναι πολύ επώδυνο. Όσο κακό
η "σάπιο" κι αν είναι αυτό το κομμάτι δεν παύει να είναι μέρος του εαυτού μου.
Asteri tou Vorra:
quote:
Όπως λέει και ο ποιητής:
"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία".........
Α Δ Ι Α Π Ρ Α Γ Μ Α Τ Ε Υ Τ Ο !!!!!!!!
λίλιθ:
quote:
Γειάσου FreeHawk73!
Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη, που υποστηρίζεται από τον
Μπάροουζ πρώτα απ' όλα σχετικά με την ηρωίνη: Ο εξαρτημένος
δε μπορεί με τίποτε να βγάλει από τη μυαλό του την ιδέα
της πρέζας, ο μόνος τρόπος να "ξεγελάσει" τον εαυτό του είναι
να αρχίσει να την αντικαθιστά με άλλες συνήθειες, άλλες ουσίες
λιγότερο βλαβερές, ώστε σταδιακά να συνηθίσει σε αυτές.
Στο τέλος, σύμφωνα με τον Μπάροουζ, μπορεί να καταφέρει να
αντικαταστήσει τον εθισμό στην ηρωίνη με τον εθισμό στο
κάπνισμα, ή ακόμη και με ένα χόμπι!
Γενικά συμφωνώ.
Απλώς δεν χρησιμοποιώ τη λέξη "εξάρτηση" όταν αναφέρομαι
σε ένα χόμπι ή στη φιλία, στις σχέσεις, στην τέχνη, στον αθλητισμό, στη μόρφωση, σε μια δραστηριότητα, στην εργασία (σαν παραγωγική
έννοια) κλπ.
Νομίζω οτι τα παραπάνω είναι ιδιαιτέρως βοηθητικά (εώς αναγκαία)
στη διαδικασία της απεξάρτησης και γενικότερα στη ζωή μας.
Άλλωστε όπως είπε και ο
Μηδενιστής:
(καμία σχέση με το Hip hop?)
quote:
Το κατα πόσο θα μπορέσει μιά καλή συνήθεια που δέν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη κακή να την αντικαταστήσει και να γεμίσει το κενό της είναι άλλη περίπτωση.
Και το κενό που αφήνει η αποχή από τη χρόνια χρήση ναρκωτικών ουσιών
είναι δυστυχώς τεράστιο.
Καλή συνέχεια...
. Παρακάτω γράφεις :
quote:
Και το κενό που αφήνει η αποχή από τη χρόνια χρήση ναρκωτικών ουσιών
είναι δυστυχώς τεράστιο.
Είναι δυστυχώς τεράστιο το κενό συμφωνώ. Αλλά ακόμα πιό τεράστια η δύσκολία που συναντάς μέχρι να αναγκαστείς να αποχωρηστείς την αγαπημένη κακή εξάρτηση. Διότι δυστυχώς ξαναλέω όλες οι κακές εξαρτήσεις είναι λίγο έως πολύ αγαπημένες.
quote:
Αλλά ακόμα πιό τεράστια η δύσκολία που συναντάς μέχρι να αναγκαστείς να αποχωρηστείς την αγαπημένη κακή εξάρτηση. Διότι δυστυχώς ξαναλέω όλες οι κακές εξαρτήσεις είναι λίγο έως πολύ αγαπημένες.
Συμφωνώ απόλυτα.
(ξέχνα το Hip hop)
Μην ξεχνάμε υπάρχουν εξαρτήσεις που απειλούν την υγεία του ανθρώπου αλλά και την ίδια τη ζωή του.
Αναφέρομαι έντονα στην εξάρτηση από τοξικές εξαρτησιογόνες ουσίες και τις ψυχο-κοινωνικές συνέπειες που σαφώς προκαλούνται.
Σε κάθε περίπτωση άσχετα με το που και πως εκφράζεται η κάθε εξάρτηση προέρχεται από ένα αίτιο.
Την αδύνατη γιά ουσιαστικό έλεγχο εγωική συνείδηση.
Καλύτερα λοιπόν να ελέγξει κανείς την κατάσταση -την όποια εν τη γενέσει της-.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
είναι η αδυναμία μου να κρατήσω χαρακτήρα. Τί εννοώ:
Όταν για παράδειγμα ξέρεις ότι ένα γλυκό δεν πρέπει να το φας,
να το τρως...
Όταν γνωρίζεις ότι κάποιες πράξεις σου μπορεί να σου προκαλέσουν
ευχαρίστηση, αλλά με τίμημα μεγάλο για την προσωπική σου βελτίωση,
ωστόσο το κάνεις...
Δεν μπορώ να αντισταθώ λέγεται, δεν μπορώ να πειθαρχήσω.
Αυτό οδηγεί στην εξάρτηση, και μιας και αρχικά σε εκείνο το θέμα
ετοιμαζόμουνα να καταθέσω ένα μήνυμα, θα γράψω και εδώ
για την εξάρτηση, ως ελλάτωμα του χαρακτήρα.
Η εξάρτηση ξεκινά με μικρές δόσεις στην αρχή. Μετά συνηθίζεις σε
όλο και μεγαλύτερες και μεγαλύτερες και όταν κάποια στιγμή βρεθείς
αντιμέτωπος με την πιθανότητα να μην μπορείς να έχει το
αντικείμενο της εξάρτησης, ε τότε φίλοι μου την έχεις πολύ άσχημα!
Και δε μιλώ τόσο για ουσίες, αυτές επηρεάζουν κυρίως το σώμα σου,
αλλά για ψυχικές καταστάσεις, για συναισθήματα.
Και το κύριο χαρακτηριστικό και σε αυτές τις εξαρτήσεις είναι ότι
όταν σου λύψει το ποθητό αντικείμενο κάνεις τα πάντα για να το
αποκτήσεις:
Ρίχνείς εγωισμούς, χάνεις τον έλεγχο, ταπεινώνεσαι, σέρνεσαι,
γίνεσαι ένα ψυχικό και σωματικό ράκος. Αρχικά βέβαια, ξεκινάς
σκεπτόμενος ότι θα το αντέξεις. Πολύ γρήγορα όμως έρχονται πάμπολλες
δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου για να κάνεις την προσπάθεια
να αποκτήσεις τον "απαγορευμένο καρπό".
Είναι πραγματικά ένα μαρτύριο και φρίττω στη σκέψη ότι κάποια στιγμή
μπορεί να βρεθώ στη δυσσάρεστη θέση να μην μπορώ να έχω κάτι στο
οποίο έχω εξαρτηθεί.
Χάνονται οι ισορροπίες, σπάει και διαλύεται η βούληση, πας δέκα
βήματα πίσω, αν είχες πριν βαδίσει ένα βήμα μπροστά και χάνεις τα
κεκτημένα...
Το ύπουλο της εξάρτησης είναι ότι σε πλήττει ξαφνικά. Εκεί που
νομίζεις ότι έχεις τον έλεγχο της κατάστασης, μετά από μια
ευνοϊκή περίοδο, ξαφνικά έρχεσαι αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο να
αλλάξει η κατάσταση...
Αυτό αγαπητοί μου είναι το χάσιμο της ελευθερίας, η απόλυτη σκλαβιά!
Το ξέρεις, το ξέρεις καλά, αλλά δεν το ομολογείς στον εαυτό σου,
το πόσο χωμένος είσαι, ούτε και στους γύρω σου λες την αλήθεια,
τους παραμυθιάζεις ότι τάχαμου περνάς καλά!
Όμως αυτό το ελλάτωμα υποψιάζομαι το έχουν πολλοί άνθρωποι, και ίσως
να μην αντιλαμβάνονται καν ότι είναι ένα ελλάτωμα.
Όπως για όλα τα ελλατώματα, έτσι και για αυτό υπάρχει ωστόσο ένα
θετικό σημείο όπως και ένα αντίδοτο.
Το θετικό σημείο είναι ότι μέσα σε μια κατάσταση εξάρτησης μαθαίνεις
καλά το τί συμβαίνει σε εσένα καθώς και τους νόμους, τα χαρακτηριστικά
της εξάρτησης. Υπάρχουν ακόμη καλές εξαρτήσεις, ή για να το θέσω
αλλιώς, κάποιες καλές εξαρτήσεις μας κρατούν ζωντανούς, σε ένα
καλό επίπεδο διαβίωσης και μας δένουν με ανθρώπους και πράγματα
που αλλιώς δε θα μέναμε για να εξατάσουμε από κοντά και να πάρουμε
εμπειρίες.
Υπάρχει επίσης και αντίδοτο: Σπάσε μια εξάρτηση κάνοντας κατά
βούληση όχι τη στιγμή που σου είναι ανυπόφορο, αλλά μια καλύτερη
στιγμή, μια πράξη ελευθερίας. Σπάσε μια συνήθεια, έναν καθημερινό
ρυθμό, άλλαξε κάτι άλλο στο οποίο έχεις εξαρτηθεί ή έχει συνηθίσει
και παρατήρησε τον εαυτό σου, πίστεψε στη δύναμή σου.
Οι πρώτες στιγμές είναι πάντα οι πιό δύσκολες...
Μετά έρχεται η ανία... Δε βρίσκεις ουσιαστικό λόγο που σταμάτησες
αυτό που έκανες, γιατί η εξάρτηση σε κάνει να θυμάσαι και να
νοσταλγείς τα καλά της, που πλέον δεν έχεις. Αυτό το στάδιο
διαρκεί κάμποσο και είναι και το πιό επικίνδυνο.
Μετά έρχεται η περίοδος της αξιολόγησης. Με πιό καθαρό μυαλό
αναλογίζεσαι την εξάρτηση που είχες και μετανοείς. Εδώ ίσως και να
φοβηθείς για τον εαυτό σου, για την αδυναμία σου...
Τέλος, αν τα καταφέρεις και ξεπεράσεις και αυτό το στάδιο τότε
πραγματικά έρχεται η λύτρωση!
Το αν θα το φάς ή όχι εναπόκειται στον αυτοέλεγχο σου.
Αν μπορείς να επιβληθείς στον εαυτό σου ή όχι.
Αν πρόκειται για "πνευματικές εξαρτήσεις" τότε θυσιάζεις κατά κάποιο τρόπο κάποια πράγματα από σένα και τον χαρακτήρα σου.
Συμφωνώ με αυτό και πιστεύω πως το να σπάσεις μία εξάρτηση είναι λύτρωση, όπως είπες.
Μία λύτρωση που ως αποτέλεσμα έχει να σου τονώσει την δύναμη του χαρακτήρα σου, την αυτοπεποίθηση σου και τον έλεγχο του εαυτού σου.
In anticipation of my resurrection...
Ο καλός Θεός προνοεί γιά όλα.
Με αγκαλιά την ισορροπία όλα γίνονται.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Ως μια γλυκιά εξάρτηση θεωρώ την εξάρτηση που έχει το μικρό παιδί από τη μητέρα του και το αντίστροφο.
Τώρα όσον αφορά άλλες εξαρτήσεις...
Αν υπάρχει μέτρο στην χρήση ή την απόλαυση που αποκομίζουμε από την χρήση κάποιου πράγματος δε μιλάμε για εξάρτηση...
Σωστά?
In anticipation of my resurrection...
ότι το πρώτο βήμα για την απεξάρτηση είναι η παραδοχή ότι είμαστε
ως άνθρωποι αδύναμοι να αντισταθούμε και οφείλουμε να εμπιστευτούμε
την σωτηρία μας στα χέρια της Ανώτερης Δύναμης.
Αυτό παρακαλώ θα ήθελα να το σχολιάσουμε.
Έχει δύο όψεις:
Από τη μία μου προκαλεί συνειρμούς παραίτησης του
ατόμου που περιμένει το Θεό για τη σωτηρία του χωρίς να πράξει τίποτε,
που μου ακούγεται λίγο παθέτικ.
Από την άλλη, αυτή η αρχή κρίβει ένα μυστικό πίστης:
Άφησε το Θεό ν' αποφασίσει τί είναι καλύτερο και πρέπον για εσένα.
Μην αντιστέκεσαι στη Θεία Βούληση, η οποία πάντα σε εφοδιάζει με
τρόπους και σημάδια.
"Ποιός ζήτησε από το Θεό να χτυπά η καρδιά του;"
Ο Θεός σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό γνωρίζει τις ανάγκες μας,
ακούει προσεκτικά τα αιτήματά μας και μας δίνει ό,τι χρειαζόμαστε
για την επιβίωσή μας.
Σας παραθέτω ένα απόσπασμα που βρήκα από το ημερολόγιο των Ανώνυμων
σχετικό με την παραπάνω αρχή. Μου άρεσε πολύ γιατί είναι πολύ
γλυκό και τρυφερό, όσο και αληθινό.
"Όπως τα μικρά παιδιά κλαίγοντας μας φέρνουν τα σπασμένα παιχνίδια τους
για να τα διορθώσουμε, έφερα κι εγώ τα χαμένα όνειρά μου στο Θεό,
γιατί Αυτός ήταν Φίλος.
Αλλά μετά, αντί να τον Αφήσω ήρεμο να κάνει τη δουλειά του,
τον τριγύριζα και προσπαθούσα να Τον βοηθήσω με τρόπους εντελώς
δικούς μου.
Τελικά, τα πήρα όλα πίσω και Του φώναξα:
Πώς μπορείς να είσαι τόσο Αργός;
Παιδί μου, μου απάντησε, τί μπορούσα να κάνω, αφού εσύ ποτέ δεν
αφέθηκες στα χέρια τα δικά μου;"
Αυτή η αρχή ακόμη προσπαθεί να "σπάσει" τη μανία του ανθρώπου
να πιστεύει εγωϊστικά στην παντοδυναμία του. Ο άνθρωπος οφείλει να
παραδεχτεί / αναγνωρίσει τα όριά του, ώστε να μπορέσει να τα
κατανοήσει και να τα υπερβεί.
quote:
Για τις εξαρτήσεις οι Α.Α., Ν.Α., Φ.Α. ανά τον κόσμο υποστηρίζουν
ότι το πρώτο βήμα για την απεξάρτηση είναι η παραδοχή ότι είμαστε
ως άνθρωποι αδύναμοι να αντισταθούμε και οφείλουμε να εμπιστευτούμε
την σωτηρία μας στα χέρια της Ανώτερης Δύναμης.
Εγώ στην προκειμένη περίπτωση θα έλεγα να εμπιστευτούμε την σωτηρία μας στα χέρια της Επιστήμης και των ειδικών επί αυτών των θεμάτων...
In anticipation of my resurrection...
Μια διευκρίνηση, που ίσως δε συμπεριέλαβα στο προηγούμενο μήνυμα.
Οι παραπάνω αναφερόμενες ομάδες (Ανώνυμοι Αλκοολικοί, Ανώνυμοι
Ναρκωμανείς, Ανώνυμες Οικογένειες κλπ.) λειτουργούν θεραπευτικά
στα εθισμένα άτομα, έχουνε δε, δίκτυο δράσης σε όλο τον κόσμο.
Οι Α.Α. της Αμερικής είναι δε τόσο γνωστοί, γιατί σε αυτούς
οφείλεται η σωτηρία πολλών ανθρώπων.
Δε πιστεύω ότι με αυτό που λένε αποκλείουν τους ειδικούς καλέ μου
D.I., αλλά προσπαθούν για τα προβληματισμένα άτομα εκτός από τους
εξωτερικούς "βοηθούς" να τους εμφυσίσουν την έννοια του Εσωτερικού
Δασκάλου, (ανώτερη δύναμη), να τους βοηθήσουν να αποκτήσουν ένα
κέντρο και να στηριχτούν με αυτόν τον τρόπο και στον εαυτό τους.
Νομίζω για την εμπιστοσύνη κυρίως αναφέρονται...
Όπως είπες κι εσύ πιστεύω κι εγώ πως αυτές οι ομάδες βοηθούν τους εθισμένους με μεγάλη προσπάθεια και κόπο.
Ίσως έχεις δίκιο για αυτό που είπες για τον Θεό απλά εγώ δεν κατάλαβα την πραγματική διάσταση της χρησιμότητας του στην προκειμένη περίπτωση.
In anticipation of my resurrection...
quote:Καμμιά φορά δεν υπάρχει μέτρο, αυτό είναι κακό. Το κατάλαβα αργά, και στις δήθεν γλυκύτατες εξαρτήσεις πρέπει να υπάρχει μέτρο. Πίστεψέ με. Προστατεύεσαι δεν πονάς φιλαράκι.
Να και το Αφροδιτάκι!
Ως μια γλυκιά εξάρτηση θεωρώ την εξάρτηση που έχει το μικρό παιδί από τη μητέρα του και το αντίστροφο.
Τώρα όσον αφορά άλλες εξαρτήσεις...
Αν υπάρχει μέτρο στην χρήση ή την απόλαυση που αποκομίζουμε από την χρήση κάποιου πράγματος δε μιλάμε για εξάρτηση...
Σωστά?
In anticipation of my resurrection...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Και το ΜΕΤΡΟ σχετίζεται με τον αυτοέλεγχο και την αυτοπειθαρχία.
Με τον αυτοέλεγχο μόνο μπορούμε να ορίζουμε το τί είμαστε,
αν και σύμφωνα με μια άλλη αρχή, για να βρεις το μέτρο οφείλεις
πρώτα να περάσεις από την υπερβολή.
Μόνο αν σου γίνει βίωμα η υπερβολή μπορείς να βρεις το μέτρο.
Αυτό είναι το μονοπάτι της εμπειρίας...
Δεν μπορούμε ωστόσο να ζούμε πάντα μέσα σε ένα μέτρο, αυτό
είναι αδύνατο γιατί είναι νόμος του κόσμου μας οι αντιθέσεις.
Μπορούμε βέβαια προοδευτικά στη ζωή μας να μειώσουμε τις αντιθέσεις.
Η εξάρτηση είναι μια από τις βασικές λειτουργίες που σπάει το μέτρο,
οδηγεί στην εμπειρία, αλλά και στο βύθισμα της συνείδησης.
quote:
αν και σύμφωνα με μια άλλη αρχή, για να βρεις το μέτρο οφείλεις
πρώτα να περάσεις από την υπερβολή.
Αυτό μου φέρνει στο νού τον Αριστοτέλη που υποστήριζε οτι η αρετή είναι το μέσο ανάμεσα στα 2 άκρα...
Φυσικά δεν υποστηρίζω οτι πρέπει να καταφύγουμε σε κάθε λογής εξαρτήσεις προκειμένου να αποκτήσουμε ένα μέτρο απλά αυτό που είπες, φίλη μου, μου το θύμισε...
In anticipation of my resurrection...
Που δεν μπορώ να απαλλαγώ
Όποιος μου βρει το γιατρικό
αιώνια θα τον ευχαριστώ.
Ταξίδι στο άγνωστο