- Τα δόγματα δυστυχώς, τα 'χουμε μέσα στο μυαλό μας. Και ο νοών νοείτο. - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

quote:

---

Ok, Zadok, κατάλαβα.

---

Παρατηρώ ότι προσπαθούμε να χωρέσουμε πολλές έννοιες μέσα σε μια λέξη δίνοντάς της πολλές αποχρώσεις. Εγώ προσωπικά δε δέχομαι ότι έχω κάποιο δόγμα στο κεφάλι μου (βέβαια χρειάζεται και η έξωθεν καλόπιστη μαρτυρία ) και γνωρίζω και άλλους ανθρώπους που δεν μπορώ να τους χαρακτηρίσω δογματικούς.

Θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω κάπως την κατάσταση (ελπίζω να μη την περιπλέξω περισσότερο).

Έτσι όπως έρχεται η συζήτηση μου φαίνεται πως τελικά δε μιλάμε για δόγμα αλλά, ευρύτερα, για στερεότυπο ή προκατάληψη, δηλαδή για μια διαμορφωμένη εικόνα στον εγκέφαλο που μας έχει επιβληθεί απ’ έξω χωρίς να το γνωρίζουμε και προβάλει συνεχώς μια όμοιά της εικόνα για την πραγματικότητα (όπως η στερεοτυπία στα παλιά τυπογραφία ή ένα φωτοτυπικό μηχάνημα, σήμερα ας πούμε).

Το στερεότυπο στηρίζεται σε μια κοινωνικά επιβαλλόμενη πίστη της οποίας το άτομο δεν εξετάζει τις αρχικές συνθήκες αλλά τις δέχεται όπως είναι και δεν τις αμφισβητεί. Όταν κάνουμε μια συζήτηση και η κόντρα μας γίνεται στη βάση στερεοτύπων θα τσακωνόμαστε εσαεί χωρίς να καταλήγουμε πουθενά. Αντίθετα όταν η συζήτηση γίνεται στη βάση πεποιθήσεων, δηλαδή στη βάση ιδεών ή πίστεων των οποίων τις υποθέσεις γνωρίζουμε και μπορούμε να αμφισβητήσουμε τότε η συζήτηση και η αναζήτηση προχωρά δημιουργικά.

Χαρακτηριστικό του στερεοτυπικά διαμορφωμένου εγκεφάλου είναι ότι επιλέγει να "δει" από την πραγματικότητα αυτό που ήδη περιέχεται εντός του, με αποτέλεσμα να ενισχύει τον ίδιο τον εαυτό του και να τον αναπαράγει. Είναι κατά κάποιο τρόπο συντηρητικό..

Οπωσδήποτε χρειάζεται θέληση και δύναμη για να σπάσουν τα στερεότυπα και η παραγόμενες εξ’ αυτών προκαταλήψεις γιατί ουσιαστικά είναι μια μάχη ενάντια στον κοινωνικά διαμορφωμένο εαυτό μας. Πρέπει όμως να υπάρχει και η σχετική επίγνωση του προβλήματος. Χωρίς επίγνωση, η θέληση και η δύναμη απλώς εξυπηρετούν το στερεότυπο/προκατάληψη/δόγμα.

Αυτά τουλάχιστον εγώ τα θεωρώ βασικά, από κει και πέρα νομίζω ότι το θέμα σου Zadok μπορεί να είναι ευρύτερο και γιατί όχι να του δώσουμε μια μεταφυσική διάσταση (αν και χλωμό το κόβω γιατί ποιητές σαν τον Ελύτη ή το Καζατζάκη δεν είμαστε)..

Διόρθωσε την 2η πρόταση στον ορισμό που δίνεις για το δόγμα. Είναι λάθος ! Ο ορισμός "δόγμα είναι γενικά ένα αξίωμα, μία αρχή", είναι το ίδιο σταθερός όσο σταθερές είναι οι κουβέντες σου.

quote:

---

Σου εξήγησα ότι ΚΑΛΕΙΤΑΙ δόγμα, όσο η δική μας νοητική ανεπάρκεια δεν μπορεί να την αποδείξει.ΑΥΤΟ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΕΛΕΟΣ!!!!!!!

---

Edited by - Deva_Parinito on 08/02/2005 00:06:58

quote:

---

Ξέρει κανείς τί είναι αλήθεια;

---

Edited by - Deva_Parinito on 08/02/2005 00:53:57

Αγαπητή μου Zadok καλησπέρα,

δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την ανάγκη καθοδηγητή-

δασκάλου γιαυτό μη σε ξενίζει ο τρόπος που εξελίσεται η κουβέντα.

Το θέμα το έθεσες πολύ σωστά κατά την άποψη μου, και μην αισθάνεσαι

απολογούμενη!

¨Μια λάμψη ο άνθρωπος΄ κι αν είδες είδες¨
{απο τον κήπο με τις αυταπάτες}

Άλλωστε ο καθένας ¨βρίσκει οτι έχει στο μάτι του¨ όπως λέει κι ο

Καβάφης.

Λοιπόν απόδειξη των όσων λέγω μου έδωσες απλώνοντας το θέμα στη

σωστή του διάσταση θέττοντας το ουσιαστικότατο ερώτημα που θα έπρεπε

να απασχολήσει την σκέψη μας δηλ. πότε και γιατί αποκτούμε δογματισμό

στη ζωή μας. Και λογικά το επικέντρωσες στην εφηβεία, γιατί είναι η

περίοδος της αμφισβήτησης των πάντων η επανάσταση για κάθε αιτία!!!

Η εποχή που ψάχνουμε μια ¨ταυτότητα¨ και μέσα στην ανασφάλεια και

την εκ του φόβου πηγάζουσας ορμητικότητας, υποστηρίζουμε με πάθος

και φανατισμό οτιδήποτε είναι αντίθετο απ' τα Πρέπει, που οι

¨δυνάστες¨ κηδεμόνες μας, μας επέβαλαν έως τότε.

Είναι κατά τον Φρόϋντ η εποχή που δημιουργείται το Εγώ μας.

Υπο-εγώ ονομάζει, την δύναμη των ενστίκτων, που μας ακολουθούν και

μας διαφεντεύουν, στα πρώτα-πρώτα χρόνια της ζωής μας.

Υπερ-εγώ τα χρόνια της επιβολής των ¨Πρέπει¨ όλων αυτών που μας

περιβάλουν και μας καθοδηγούν μας διδάσκουν ότι αυτοί πιστεύουν.

Και τέλος επαναστατώντας, σπάζοντας τα ¨δεσμά¨, εξισορροπούμε τα

Ένστικτα και τα Πρέπει μας καταλήγουμε στην ολοκλήρωση της

προσωπικότητας μας, στο ¨Εγώ¨ μας.

Αυτή νομίζω οτι είναι και η Αρχή της Ψυχανάλυσης.

Βάσει λοιπόν αυτής της Αρχής, βλέπουμε πόσο σημαντική στη διαμόρφωση

της προσωπικότητας του καθενός μας, είναι η παιδική μας ηλικία και τα

βιώματα, που ο καθένας μας έχει αποκομίσει απ' αυτήν.

Βέβαια ο καθένας απο μάς, έχει διαφορετικές προσλαμβάνουσες και η

δύναμη των ¨ενστίκτων¨ είναι διαφορετική στο καθένα μας κι αυτό έχει

να κάνει με την ¨Λίμπιτο¨. Τέλος πάντων δεν θέλω να μονοπωλείσω το

θέμα με την θεωρεία του Φρόϋντ.

Εκείνο που θέλω να πώ είναι οτι ναι πιστεύω οτι ο χαρακτήρας μας

έχει αναφορές και στο ¨φορτίο¨ που κουβαλάμε απο τα παιδικά μας,

αλλά πιστεύω οτι ο άνθρωπος διδάσκεται και μαθαίνει και εξελίσσεται

και μπορεί να ορίσει την ζωή του αν έχεις,έλεγε ο Χατζιδάκις:

Χρειάζεται, όποιος και αν είσαι, μια αίσθηση αμφιβολίας για το

βέβαιον του λόγου σου.¨

Κι ο Σολωμός:

¨Πάντ' ανοιχτά, πάντ' άγρυπνα

τα μάτια της ψυχής μου¨

ΥΓ. Φίλε AVAGARΤ χαίρομαι που σου άρεσαν τα γραφόμενα μου και σ'

ευχαριστώ.

quote:

---

quote: Ξέρει κανείς τί είναι αλήθεια;

Zadok, εγώ ξέρω ! Εσύ δεν ξέρεις ?

---

Πες τη μεγάλε να την ακούσουμε και να φωτιστούμε.
Αφου ήρθες στη γη για να διδάξεις.......

Τι ωραίες λέξεις ! ! ! "Εγώ" "ξέρω"

Edited by - Gothic on 08/02/2005 02:04:53

Βέβαια όταν τους λές πως η αλήθεια είναι παντού, αλλά χρειάζεται λίγο σκάλισμα για να τη βρεις, σου απαντούν με επιθετικούς χαρακτηρισμούς, περί αλλοθρήσκου, προδότη της πατρίδος και άλλα τέτοια νόστιμα.

Πιστοί στο δόγμα τους, τυφλοί από τα πιστεύω τους, έρχονται μόνο να κρίνουν και να κατακρίνουν ότι οι ίδιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ή ότι είναι ενάντια σε αυτό που διδάσκει το δόγμα τους.
Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον αρχαιοελληνιστή να κατανοήσει τα κοινά σημεία του Αρχαιοελληνισμού με το Χριστιανισμό, δε μπορείς να κάνεις συζήτηση περί των κοινών και κρυφών νοημάτων, της κάθε γνωστής διδασκαλίας, διότι αυτό αντιβαίνει στην αλήθεια που το δόγμα τον έχει κάνει να πιστεύει.

Δεν πρόκειται ποτέ, κανένας από όσους είναι υποτακτικοί σε κάποιο δόγμα, να κατανοήσει πως η αλήθεια, είναι κοινή για όλους τους ανθρώπους.

Δόγμα λοιπόν.
Αυτό ορίζει τι σκέψη πολλών, αυτό έχουν ανάγκη τα κοπάδια των απανταχού της γης πιστών, διότι αν δεν θεωρεί αυτός ο άνθρωπος, πως μάχεται για την επιβίωση και την επιβολή της ιδέας που εκφράζει το δόγμα του, τότε θα χαθεί μέσα σ’ ένα κυκεώνα σκέψεων και αντιπαραθέσεων που στο τέλος θα τον οδηγήσουν ή στην παράνοια ή στην αποκοπή του από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.

Το έχω ξαναπεί πολλές φορές, ότι ο άνθρωπος έχει τεράστια ανάγκη να λειτουργεί με το δυαδικό σύστημα, καλό – κακό, συν – πλην, φίλος – εχθρός.
Σε αυτή τη λειτουργία βασίζεται το Δόγμα.
Οι εμείς και οι αυτοί, οι μαζί μας και οι εναντίων μας.

Αυτό δημιουργεί λοιπόν ένα είδος λειτουργικού στον εγκέφαλο του πιστού, βάση αυτού του λειτουργικού γίνονται και όλες οι επεξεργασίες νοημάτων και νοητικών διεργασιών. Αν λοιπόν του καταρρίψεις το δόγμα, ο εγκέφαλος αυτός μπλοκάρει και δε μπορεί να λειτουργήσει εξάγοντας συμπεράσματα.

Κάπως ανάλογα λειτουργεί και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής που όλοι χρησιμοποιούμαι, με το σύστημα 0-1 (δυαδικό). Πάνω σε αυτό το σύστημα δημιουργείται και εξελίσσεται το λειτουργικό του. Αν λοιπόν αφαιρέσουμε το 0 ή το 1, ή αν προσθέσουμε έναν άλλο αριθμό π.χ. το 2 τότε το σύστημα δε μπορεί να λειτουργήσει και τίθεται σε αδράνεια.

Όμως ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να λειτουργήσει χωρίς δόγμα, αρκεί να μπει στη διαδικασία της εκμάθησης, της κατανόησης και της αναζήτησης. Τότε μπορεί να καταστήσει εαυτόν πραγματικά ελεύθερο και έτσι να ανέλθει της πνευματικής κλίμακας. Εκεί είναι η διαφορά του ανθρώπου από τους υπολογιστές, εκεί μπορούμε να μιλήσουμε για ελευθερία επιλογής και βούλησης.

Θεωρώ όμως δύσκολο αγαπητοί μου φίλοι τα παραπάνω να γίνουν αποδεκτά από ανθρώπους που έχουν δεχθεί κάποιο δόγμα ως κινητήρια δύναμη της σκέψης τους.

Λίγοι δύνανται να ξεχωρίσουν από κοπάδια, λίγοι δύνανται να δουν έστω και λίγες από τις ακτίνες του Φωτός. Η μάζα, ο όχλος έχει συγκεκριμένο κανόνα διοίκησης και αυτός ονομάζεται Δόγμα.

Καλημέρα σας.

quote:

---

Διαβάζω επιλεκτικά, για να κατανοώ και επιλέκτικα, έναν έναν, όλους μαζί δεν μπορώ, εσύ μπορείς ?

---

Αγαπητέ Δημήτρης,

quote:

---

Δεν είμαι κατά της "χαλαρης" χρήσης των όρων και των ορισμών, αρκεί να συνεννοούμεθα..

---

Να 'σαι καλά!

quote:

---

Αγαπητή μου Zadok καλησπέρα,

δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την ανάγκη καθοδηγητή-

δασκάλου γιαυτό μη σε ξενίζει ο τρόπος που εξελίσεται η κουβέντα.

---

Συνταξειδιώτη Ramoglou, θα σου αφιερώσω κάτι που μου θύμησε το κείμενο του lorenzo:

.
.

Στα επίπεδα της κατώτερης συνειδητότητας είναι τα προγράμματα της επιβίωσης, μέσα από την ικανοποίηση των βιοτικών μας αναγκών, όπως και της σωματικής μας ανάπτυξης.
Το κατώτερο επίπεδο συνειδητότητας επιδιώκει την επιβίωση και την ασφάλεια της οντότητας.

Στα επίπεδα μέσης συνειδητότητας βρίσκονται τα προγράμματα της αναπαραγωγής και της ψυχικής εξέλιξης μέσα από την ικανοποίηση των ψυχικών μας αναγκών για αγάπη, για συντροφικότητα, για εκτίμηση και αναγνώριση για γαλήνη και για χαρά.
Το μέσο επίπεδο είναι της κοινωνικής ένταξης.

Στο επίπεδο της ανώτερης συνειδητότητας ανήκουν τα προγράμματα της πνευματικής μας εξέλιξης μέσα από την επιλογή των πιστεύω μας και των αξιών, της επιλογής σκοπού και επιτέλεση της αποστολής μας στη ζωή με εργαλείο την ελευθερία βούλησης, που μας ανέφερε ο καλός μας Ramoglou.
Το ανώτερο επίπεδο είναι της ολοκλήρωσης, της αυτοπραγμάτωσης μέσα από την ανάπτυξη όλων των δυναμικών της προσωπικότητας και την εκπλήρωση του ειδικού σκοπού.

Προσέξτε μία λεπτομέρεια... Οι σκέψεις γενικά βρίσκονται στη μέση συνειδητότητα.
Στην ανώτερη συνειδητότητα βρίσκεται ο οραματισμός και οι ανώτερες λειτουργίες νοήσεως (ανάλογα με τα ιδανικά και τα πιστεύω).

.
.

Η ασκήμια εσωτερική και εξωτερική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ηθική και στην αυστηρότητα.
{....} Το θέμα μου είναι οι άτεγκτοι! Οι με ρωγμές άτεγκτοι. Αυτοί που καταδυναστεύουν το χώρο με μια πεισματική εμμονή στο γράμμα του νόμου, αποφεύγοντας έτσι επικίνδυνες συνέπειες και περιπέτειες σταδιοδρομίας μέσα στις περιπέτειες του χρόνου και του τόπου. Αυτοί που βολεύουν μιαν αντιδραστική ιδιοσυγκρασία και μια συμπλεγματική ψυχικότητα μέσα σε μια συνεχώς προσαρμοζόμενη <ιδεολογία> που φρουρεί το γράμμα του νόμου κι έχει την ετικέτα του άτεγκτου δικαστή.
Ούτε σκέψη περιείχαν οι πράξεις του ούτε την στοιχειώδη ανθρώπινη ευαισθησία. Ο νόμος όπως γράφεται, όχι όπως εννοείται.
Απο την άλλη πάλι μεριά, ο αντίθετος. Ο <αντιθέτου> κατ' επίφασιν <ιδεολόγος>. Εισαγγελεύς κι αυτός. Ο <τολμηρός> που τα βάζει με όλα και με όλους. Ηθικός ενοχλημένος απο τα πάντα, που δεν του ταιριάζουν, βάρβαρος, και φασιστικός στις αντιδράσεις του, άτεγκτος κι αυτός. Υπερήφανα άτεγκτος και ηθικός. Τις ιδιότητες αυτές προβάλλει σαν τίτλους σπουδών...
Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται απο ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξη του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν ενισχύουν την βάρβαρη κι αντιανθρώπινη παρουσία του
Τα ακριβά πρότυπα, τα διαθέτοντα αρετή και ιδιότητες χαρισματικές, χρειάζονται πρωτίστως αρετή κι αθωότητα για να γίνουν αποδεκτά χαρακτηριστικά αντι-εξουσιαστή. Γιαυτό και στον λαικίστικο καιρό μας της εύκολης λείας οπαδών και των ακόμη πιο εύκολων φιλοδοξιών, η έννοια του αντι-εξουσιαστή δεν είναι εφικτή ούτε καν νοητή.
Στην περιοχή του πνεύματος δεν υπάρχουν όρια ούτε διακρίσεις ηθικές, κοινωνικές, ταξικές ή άλλες...
Μ. Χατζιδάκις
γ΄ πρόγραμμα

Διακρίνω ένα καταιγισμό από post και πραγματικά αναρωτιέμαι αν πράγματι κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται την τοποθέτηση της φίλης Zadok ή οι δικές τους απόψεις απέχουν παρασάγκας.

Δόγμα - κατ’ εμέ - είναι μία μη αποδείξιμη τοποθέτηση. Έχει άμεση σχέση με την πίστη. Μας υποχρεώνει να δεχθούμε κάτι και μας απαγορεύει να το ερευνήσουμε. Είναι αυτό που κάποιοι, για κάποιους λόγους θέσπισαν, προκειμένου να εξυπηρετηθούν κάποιοι σκοποί που έχουν άμεση σχέση με τον έλεγχο του όχλου. Είναι γνωστά τα παραδείγματα αυτών που καταδικάστηκαν όταν αμφισβήτησαν τα εν λόγω δόγματα.

Μία άποψη μία ιδεολογία σήμερα καλείται δόγμα και κακώς καθοδηγεί πρόσωπα πράγματα και καταστάσεις γιατί αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος και οδηγεί εκεί που κάποιοι άλλοι θέλουν.
Σε αντίθεση έρχεται η επιστήμη. Η επιστήμη (ως έννοια) δεν έχει δόγματα, θέτει αρχές και κανόνες που συνάδουν με το φυσικό κόσμο και διαρκώς δοκιμάζει την ισχύ τους. Προέρχονται και θεσπίζονται μέσα από αποδείξεις.

Σε αρχικό πόσο ο Empedoklis αναφέρει :

quote:

---

ΔΟΓΜΑ = ΤΟ ΠΡΟΪΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΕΚ ΠΙΣΤΕΩΣ. ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΠΡΟΪΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ

---

Εγώ όμως διαφωνώ με κάποιες από αυτές.

Η Ελπίδα έγραψε ότι το Δόγμα είναι μία μη-αποδείξιμη πρόταση και ότι η Επιστήμη δεν φτιάχνει δόγματα.Με τη δική σου λογική Ελπίδα είναι ορθό αυτό που λες.Όμως εγώ θεωρώ ότι το Δόγμα είναι μία αποδείξιμη-εφαρμόσιμη πρόταση και όχι μη-αποδείξιμη.Ας το σκεφτούμε λίγο.Ας σκεφτούμε ένα οποιοδήποτε Δόγμα.Πώς έφτασε εκεί που έφτασε?Πού οφείλεται το γεγονός ότι ξεκίνησε ως μία απλή εικασία,μία παρόρμηση και φαντασίωση και κατέληξε να επιβληθεί σχεδόν ως Νόμος,κατέληξε να είναι το Ευαγγέλιο μυρίων?Είναι αδύνατο να καθιερώθηκε από τη μία στιγμή στην άλλη ως Δόγμα,είναι αδύνατον να μην πέρασε από πολλές και σκληρές δοκιμασίες που δοκίμασαν την ανθεκτικότητα του.

Αυτό σημαίνει ότι το εν λόγω Δόγμα ΒΡΗΚΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ στην εν λόγω εποχή,στο εν λόγω περιβάλλον που γεννήθηκε.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το κάθε Δόγμα είναι ΑΝΑΓΚΗ της εποχής και των εκάστοτε συνθηκών.Εκ των υστέρων κρίνουμε ένα δόγμα ως ψευδές,απατηλό ίσως και απάνθρωπο
(και όντως είναι)όμως ξεχνούμε ότι η εμφάνισή του ήταν αναγκαία και μη-αναπότρεπτη.Και έχω γράψει πολλές φορές ότι ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ,ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΚΟ!!

Πώς να αποτραπεί λοιπόν το μοιραίο,αυτό που δεν σταματιέται με καμία δύναμη????

Όσο για την Επιστήμη θεωρώ ότι είναι αμιγώς δογματική και στην ουσία είναι ίσως η μόνη που έχει το δικαίωμα να γεννάει δόγματα,είναι η μόνη που δικαιούται να αναφωνεί τα περιβόητα λόγια του Ιησού,"ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ"!!!Δόγμα είναι αυτό που δεν σηκώνει αντιρρήσεις.Η Επιστήμη δεν σηκώνει αντιρρήσεις,όχι μέσω του φόβου και της τρομοκρατίας,αλλά μέσω ακλόνητων αποδείξεων.

Και κάτι άλλο.Μου φαίνεται ότι στεκόμαστε στην αρνητική πλευρά της έννοιας του Δόγματος.Η αρνητική της πλευρά είναι όντως αναμφισβήτητη.

Θεωρώ όμως ότι υπερεκτιμούμε την έννοια του αντι-δόγματος.Αντι-δόγμα είναι οτιδήποτε εναντιώνεται σε κάποιο Δόγμα.Όμως το αντι-δόγμα είναι εξίσου δογματικό.Είναι βέβαια απαραίτητο,οι αντι-δογματικοί είναι απαραίτητοι,είναι τα αναγκαία αντι-σώματα που αντιστέκονται στις εκάστοτε επικίνδυνες ισχυρές Θελήσεις.

Από την άλλη όμως το αντιδόγμα έχει χαρακτήρα "καταστροφικό" και εξομοιωτικό με την έννοια ότι πρόκειται για μία μεγάλη δύναμη(ποσοτικά) η οποία μόλις αντιλαμβάνεται κάποιο Δόγμα να ξεχωρίζει αμέσως ορθώνεται και αναφωνεί "ΓΙΑ ΠΟΥ ΚΙΝΗΣΕΣ?ΚΑΤΕΒΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ,ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ,ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΔΟΓΜΑΤΙΖΕΙ,ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΕΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ"!!! Λογοκρισία???

Ξαναλέω ότι η ισχυρογνωμοσύνη οδηγεί είτε στον Παράδεισο είτε στην Κόλαση.Η επικράτηση ενός ισχυρογνώμονα είναι τρομερό ρίσκο.Μην ξεχνάμε όμως τον Παράδεισο,εξίσου πιθανός όσο και η Κόλαση,50%-50%!!

Αλίμονο εάν οι μεγαλοφυίες των αιώνων δεν ήταν ισχυρογνώμονες.Αλίμονο αν οι μεγαλοφυίες των αιώνων έχαναν το κουράγιο τους όταν το κοπάδι των αντι-δογματικών τους φώναζε "κάτσε κάτω ρε ξερόλα".

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι αντιδογματικοί είναι στην ουσία εξίσου δογματικοί διότι φοβούμενοι τα "κακά" δόγματα παρεμποδίζουν και τα "καλά"!!!

Αγαπητοί φίλοι,
νομίζω ο φίλος kost έπιασε το νόημα. Σε προηγούμενη τοποθέτηση μου αναφέρθηκα στη θεωρεία του Φρόϋντ ως προς την δημιουργία του Εγώ.
Βλέπουμε εκεί οτι η δύναμη των Ενστίκτων συγκρούεται με τα κοινωνικά Πρέπει και η εξισορόπηση των δύο δημιουργεί την προσωπικότητα μας δηλαδή το ΕΓΩ. Ας σκεφτούμε εδώ τα Ενστικτα την δύναμη τους και μετά ας ψάξουμε μέσα μας να δούμε πως και πόσο τα δαμάσαμε?
Είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων τα έχουμε θάψει πολύ βαθειά μέσα μας. Όμως δεν τα νικήσαμε, δεν τα σκοτώσαμε, δεν χάσαν ούτε στο ελάχιστο τις δυνάμεις τους. Και τι κάναμε λοιπον? Απλώς τα κοιμήσαμε και προσπαθούμε να τα κρατάμε υπο έλεγχο. Αυτό όμως σημαίνει οτι εμείς το ξέρουμε δηλ. είναι μια γνώση απωθημένη στο υποσυνείδητο και σε ορισμένες περιπτώσεις μας παίρνει τον έλεγχο. Π.χ. πνιγόμαστε στη θάλασσα. Αμέσως τον έλεγχο της σωτηρίας μας αναλαμβάνει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και τότε ενεργούμε χωρίς συμμετοχή του νου. Μπορούμε να σκοτώσουμε προκειμένου να σωθούμε! Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα όταν τα ένστικτα παίρνουν τον έλεγχο. Και πότε συμβαίνει αυτό, όταν μας κυριεύσει ο Φόβος. Τι κάνουμε λοιπόν για να διώξουμε τον φόβο και να μην επιτρέψουμε τα ένστικτα να πάρουν τον έλεγχο? Ζητάμε βοήθεια!
Βοήθεια! Βοήθεια πνίγομαι!!!!!!!!
Τι μας οδηγεί όμως σ' αυτό? Η Ε Λ Π Ι Δ Α !!! Η Ελπίδα φίλοι μου είναι το αντίδοτο του Φόβου. Και αυτή είναι που μας οδηγεί στα δόγματα!!! Δεν θέλω να μακρυγορώ, νομίζω οτι έγινα κατανοητός.
Γιαυτό ο Καζαντζάκης είπε το περίφημο: Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λέφτερος! Νομίζω ότι δεν πρέπει να μονοπολώ την συζήτηση και θάθελα να ακούσω και τις δικές απόψεις και περεταίρω αναπτύξεως του συλλογισμού μου.
Καλή συνέχεια

Δεν ξέρω πως τα καταφέρνεις εσύ.., αλλά προσωπικά δε βλέπω τίποτε θετικό στο δόγμα. Δεν υπάρχει θετικό δόγμα. Το δόγμα από γεννησιμιού του δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Πρεσβεύει τη μοναδική αλήθεια και προορίζεται να ζήσει αιώνια. Είναι μια ατελείωτη προσκόλληση και γι’ αυτό είναι αρνητικό. Η φύση όμως δε σηκώνει δόγματα. Κάθε τι παλιό, γερασμένο και κολλημένο αργά ή γρήγορα το αποσύρει και φέρνει κάτι νέο για να ανανεωθεί.

Θα φέρω ένα παράδειγμα σχετικό με αυτό που είπε η Zadok σε κάποιο από τα αρχικά της μηνύματα :
Είναι σα να λέμε ότι ένας γονιός απαγορεύει (=δόγμα) στο παιδί του (=ανθρωπότητα) να πλησιάζει το χέρι του στην πρίζα. Αλλά αυτό συνεχίζει να το απαγορεύει και όταν το παιδί γίνει 15 χρονών, 25, 35, 45, κοκ. Ή διαφορετικά είναι σαν να έχει το παιδί του περιορισμένο σε ένα δωμάτιο για να μην πάθει κάποιο ατύχημα από τα αδάμαστα ένστικτά του και συνεχίζει να το έχει εκεί ακόμα και όταν έχει πια μεγαλώσει. Ένα τέτοιο παιδί πάντα θα έχει ανάγκη το γονιό του, πάντα θα ελπίζει σ’ αυτόν.

Έτσι βλέπω το δόγμα. Προορίζεται να ζήσει για πάντα γι΄ αυτό είναι αρνητικό. Είναι απ’ αρχής αρνητικό, δεν γίνεται στην πορεία..
Και γι’ αυτό θεωρώ σημαντικότερο όχι το να ξεπεράσουμε το δόγμα αλλά να μην υπάρχει το δόγμα εξαρχής.

quote:

---

Γιαυτό ο Καζαντζάκης είπε το περίφημο: Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λέφτερος!...

---

Αγαπητέ lorenzo μας πέταξες ξαφνικά στα βαθιά
Ας μη ξεχνάμε όμως ότι αυτήν τη φράση την είπε στο τέλος, όταν είχε πια ολοκληρώσει τη δική του ανηφορική πορεία στο Γολγοθά..

Deva Parinito