- Τα δόγματα δυστυχώς, τα 'χουμε μέσα στο μυαλό μας. Και ο νοών νοείτο. - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Zadok
Όσον αφορά την συγκεκριμένη άποψη που εξέφρασα θα ήθελα κατ-αρχας να διευκρινήσω ότι δεν αποτελέι μηδενιστική απάντηση αλλά κριτική διάθεση διαλόγου!
Σε πολλά σημέια της έισαγωγής σού διαφαινεται πραγματικά ένας υφαίρπων δογματισμος!
Τι σημαίνει μεταξύ άλλων των οποίων αναφέρεις ο Άνθρωπός είναι το μοναδικό όν στο Σύμπαν που μπορεί να προγραματίσει τον εαυτό του!
΄Ξεπερνώντας την Κατώτερη συνειδήτότητα του!
Τί σημαίνει ακριβώς! αυτή η ρητορική μου μοιάζει δογματισμός!
Δόγμα=η αλήθεια πίστεως
Αυτή η περιγραφή βρίσκεται σε όλα τα λεξικά Φιλοσοφικών όρων αλλά και ετυμολογικά!
Ένας από τους μεγαλύτερους Ιστορικους της Δυτικής και Παγκόσμιας σκέψης (Μπούκχαρντ)ο οποίος εισήγαγε και βασικούς όρους στην παγκόσμια νομενκλατούρα για τον χαρακτηρισμό πνευματικων ρευμάτων, όπως " Αναγγένηση και Ανθρωπισμός", δίνει αυτή την εννοιολογική σημασία στον όρο Δόγμα Δηλαδη αλήθεια Πίστεως! Ο Βολταίρος προηγούμενος είχε οριοθετήσει την περιγραφική του σημασία συνδεοντάς τον με την Θρησκευτική πίστη!
Δεν φαίνεται λοιπόν ο χαρακτήρας του κειμένου σου και άλλων να προδιαγράφει ένα διάφορο ύφος αυτής της σμασίας αυτό εννοούσα όταν αναφέρθηκα στην γραφικότητα μιάς θέσης που μάταια θέλει να αποδέιξη το αντιθετο και δεν κάνει άλλο απο το να επικυρώνει!
όταν επίσης είπα ότι δεν αναφέρεις τις πηγές σου δεν ήθελα Βιογραφικό σημείωμα αλλά πιστέτω ότι είναι πιό έγκυρη η σκέψη μας όταν αναφέρει τις πηγ΄ες της γιατι έτσι μπορεί να οργανωθέι το νόημα και η επεξήγηση και να γίνει ξεκάθαρη!
Για παρέδειγμα και αν βεβαια θέλεις θα ήθελα να μου αναφέρεις σε ποιό έργο αναφέρεται αυτή η ρητορική ΚΑΤΩΤΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ κτλ!
Θυμίζει ρητορεία παραψυχολογίας (σημείο ανφοράς αυτοχαρακτηριζόμενο)!
Πάντως τιποτα περισσότερο απο την διάθεση δημιουργικού διαλόγου η οποία με ώθησε να σου γράψω αυτά! Θα συνμεχίσω αργότερα και θα αναφέρω αναλυτικά θέσεις μου γιά το ενδιαφέρον σου θέμα γύρω απο το ΔΟΓΜΑΤΙΣΜΟ!
Η διάθεση μου είναι να ταξιδέυουμε στη σκέψη με προορισμό όχι με μοιρολατρεία η μάγους της φυλής! αλλα μέ γνώμονες βαθους!

Είναι ένδειξη αγάπης, όταν αφήνουμε τους άλλους να λειτουργήσουν χωρίς το δικό μας, επιτρέψτε μου, δεκανίκι.

Μα τί λέω τώρα...

Οι περισσότεροι δεν έχουμε την αίσθηση ότι αγάπη είναι να συνδράμουμε συνεχώς κάποιον, το υποκείμενο της αγάπης μας;
Και φτάνουμε να γινόμαστε κομμάτια...;
Και φτάνουμε αντί να ζούμε τη ζωή μας, κάποιες φορές να ζούμε τη δική του;

Αυτό δεν είναι δόγμα;

Μου φαίνεται ότι είναι.

Η αγάπη φυσικά περνάει μέσα από την αναγνώριση των αναγκών του πλησίον μας και την προσπάθεια διευκόλυνσης στην ικανοποίησή τους, όμως συχνά ξεπερνάμε τη λεπτή διαχωριστική γραμμή και λησμονούμε ότι σημασία δεν έχει να αποτελούμε το μόνιμο στήριγμα του άλλου, αλλά να τον βοηθήσουμε να μην χρειάζεται στηρίγματα.

Νομίζω ότι ήταν ένα καλό παράδειγμα αυτό και με βοήθησε τελικά να συνειδητοποιήσω κάποια στοιχεία επί του θέματος περισσότερο, καθώς και να συμφωνήσω με τον καλό φίλο Δημήτρης.

Δόγμα μπορεί να είναι κάθε ΑΛΗΘΕΙΑ, η οποία εφαρμόζεται κατ' επιλογή μας ανεξαρτήτως των συνθηκών.

Και ποιός καθορίζει τις συνθήκες, θα με ρωτήσετε τώρα;

Μα οι αξίες και τα ιδανικά μας.

Όταν ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ τον εαυτό σου και έχεις σαν αξία π.χ. την ανάπτυξη δημιουργικών σχέσεων κι όχι απλά την έκφραση ενός πάθους, δεν μπορεί να επιτρέπεις την εκδήλωση ενός τελικά "καταπιεστικού" και ενελεύθερου ή ανεξέλεγκτου συναισθήματος.

Και πώς θα μάθεις αν έχεις ή χρειάζεται ν' αποκτήσεις μία αξία ή ένα ιδανικό;

Η ψυχολογία, στην οποία τόσο εύστοχα αναφέρεται ο αγαπητός lorenzo, λέει ότι αυτά καθορίζονται και επαναπροσδιορίζονται στη φάση της εφηβικής επανάστασης και διαμόρφωσης του Εγώ.

Τότε "πετάμε" κυριολεκτικά οτιδήποτε έχουμε "φορέσει" όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν τα ρίχνουμε κατ' ευθείαν στον κάλαθο των αχρήστων.

ΟΧΙ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΧΡΗΣΤΑ.
Απλά μας βαραίνουν και φορώντας τα όλα, δυσκολευόμαστε να ξεδιαλέξουμε.

Τα πετάμε λοιπόν, πάνω σ' ένα (μεταφορικά) π.χ. κρεββάτι... κι αρχίζουμε να τα επιλέγουμε...

Κοιτάξτε να δείτε πόσο μαγικά λειτουργεί αυτό:

Το γεγονός ότι τα επιλέγουμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας και δεν αφήνουμε πάνω μας ότι κληρονομήσαμε, μας δομεί την αυτόνομη προσωπικότητά μας.
ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, οι άνθρωποι που μας αγαπούν πραγματικά, δε μας απορρίπτουν γι' αυτό. Αυτοί, π.χ. οι γονείς μας θα μας αγαπούν πάντα, όποιοι κι αν είμαστε κι έτσι, αισθανόμαστε συναισθηματική ασφάλεια.

Στη συνέχεια της ζωής μας, εφόσον στη φάση της εξατομίκευσης ο μηχανισμός αυτός λειτούργησε σωστά και ανάλογα ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΑΝΑΓΚΕΣ Ή ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΜΕ, η ψυχή μας έχει καταγράψει το μηχανισμό και απλά τον θυμάται...

Ξαναπετά από πάνω της (ίσως όχι όλες τις φορεσιές πια, γιατί είναι εξοικιωμένη και καταλαβαίνει πόσο βαθιά πρέπει να φτάσει) κι αρχίζει το διάλεγμα, πάντα ασφαλής ότι οι άνθρωποι που πραγματικά την αγαπούν θα είναι πάντοτε γεμάτοι κατανόηση.

Μήπως κάπου εδώ κρύβεται το μήνυμα της παραβολής του Ασώτου;

Μήπως ο διαταραγμένος απογαλακτισμός μας (ως ανθρωπότητα) δε μας έκανε να υιοθετήσουμε την αρρωστημένη άποψη (δόγμα) ότι κάποιος υπέρτατος πατέρας μας είχε πάντα τιμωρημένους, ενώ εκείνος απλά μας περίμενε να γυρίσουμε πίσω όχι μετανιωμένοι, αλλά έχοντας πια επίγνωση, για να σφάξει τον μόσχο τον σιτευτό;

Μήπως η νέα εποχή δε μας καλεί ν' αναθεωρήσουμε αυτό το δόγμα και να δούμε το μεγαλείο της αγάπης αυτού του Πατέρα;

Τώρα είμαστε έτοιμοι... Πριν μάλλον όχι και για κάποιο λόγο το δόγμα έπαιζε το ρόλο του.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ μου γράφετε όλοι, να αναγνωρίσουμε τα δόγματα και να τα πετάξουμε όταν δεν χρειάζονται...

Υπάρχει κάτι εύκολο που να αξίζει πολύ;

Στη δυιστική μας φύση (την οποία οι περισσότεροι αναφέρατε) μόνο μέσα από την αντίθεση αντιλαμβανόμαστε τα πάντα...

Και;

Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι για έναν ενήλικα, ο οποίος δεν υπήρξε έφηβος ή δεν έχει κλείσει αυτό τον κύκλο ακόμη, να αντιληφθεί τί συζητάμε εδώ...

Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι για έναν ενήλικα, ο οποίος εισέπραξε συναίσθημα απόρριψης από τους δικούς του ανθρώπους στη φάση της εφηβείας, να δείξει εν γένει ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ...

Ο Άνθρωπος είναι η ΑΡΧΗ και το τέλος.

Όταν τον χάνουμε, όλα φαίνονται πια περιττά...

Ελπίζω να βοήθησα και να μη σας κούρασα.
Σας ευχαριστώ ειλικρινά για τη συμμετοχή σας. Τουλάχιστον προσωπικά, αισθάνομαι μία εσωτερική ευεξία κι ελπίζω σε μία εποικοδομητική συνέχεια για όλους...

.
.

Ίσως αξίζει τον κόπο για όλους μας...

Deva_Parinito, ένα θα σου πω: προτρέχεις. Και θα σου εξηγήσω ευθύς αμέσως τί εννοώ, όμως, αυτή τη φορά δε θα είμαι πολύ αναλυτική. Θα σταθώ σε ένα συγκεκριμένο σημείο το οποίο θεωρώ καθοριστικό και ελπίζω ότι θα καταλάβεις το άτοπο της αντιπαράθεσής μας, διότι εγώ τουλάχιστον το έχω εννοήσει.

quote:

---

Το γεγονός πως σε λίγες ώρες - γιατί πήγε 01:35 τώρα που διαβάζω τις απαντήσεις σας - θα ξημερώσει, δεν είναι μια αλήθεια ?

---

Edited by - Zadok on 09/02/2005 02:42:43

Kost, νομίζω πως εντόπισα την αιτία στη διαφορετικότητα της αντίληψής μας ως προς την έννοια του δόγματος.

Εσύ τον αντιλαμβάνεσαι ως μια αναγκαία αρχή και εγώ ως μια στάση ζωής απέναντι σε μια αναγκαία αρχή.

Δημήτρη,μάλλον έχουμε και οι δύο δίκιο.Το δόγμα είναι αναμφίβολα μία βαθιά ριζωμένη προκατάληψη όμως ταυτόχρονα είναι και μία αναγκαία προκατάληψη.

Έγραψες ότι το δόγμα δεν πρέπει να υπάρχει εξαρχής.Δεν συμφωνώ.Οι άνθρωποι έχουμε σοβαρότατους λόγους που γινόμαστε δογματικοί.Προς θεού,δεν μας δικαιολογώ,δεν δικαιολογώ αυτό το ηλίθιο πείσμα,αυτή την παιδαριώδη προσκόλληση σε δόγματα,όμως μας κατανοώ,κατανοώ τα κίνητρα των δογματικών.Η ανθρώπινη εμπειρία,διαιωνιζόμενη μέσω της Μνήμης-ατομικής και συλλογικής-είναι διδακτική-και ως ένα βαθμό επίπονη.Τα βιώματα του καθενός τον αναγκάζουν να δημιουργεί Δόγματα τα οποία προβάλλει και στους άλλους-είτε εκούσια είτε ακούσια.Η εμπειρία του καθενός τον πείθει για κάποια πράγματα,τον πείθει ότι αυτό πρέπει να γίνει έτσι και ότι εκείνο δεν πρέπει να γίνει έτσι.Εν συνεχεία βέβαια η εμπειρία διαφοροποιείται,τα δεδομένα αλλάζουν και τα δόγμτα αλλάζουν και αυτά μιας και δεν είναι αιώνια αλλά έχουν ημερομηνία λήξης.

Το μικρό παιδί πρέπει να περιορίζεται από δόγματα διότι αλλιώς η άγνοιά του θα το οδηγήσει σε παράτολμες ενέργειες που ενδεχομένως να αποβούν τραγικές.Το ίδιο ισχύει και για τους λαούς,μιας και ο λαός είναι από τη φύση του δύναμη άλογη,ασυνείδητη και ανεξέλεγκτη.Πρέπει λοιπόν να υπάρχει "χαλινάρι".Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ.

Όταν το παιδί μεγαλώνει δεν έχει τα δόγματα των δικών του πάνω από το κεφάλι του όμως δημιουργεί από μόνο του δόγματα.Το κακό ξεκινάει όταν επιχειρεί να επιβάλλει αυτά τα δόγματα.Αυτό μάλλον δείχνει απωθημένο,ότι δηλαδή κάποτε του επέβαλλαν δόγματα και τώρα έρχεται η σειρά του να το κάνει.

Το παράδειγμα που ανέφερες μου θύμισε το μύθο του Κήπου της Εδέμ.Είναι ένας μύθος που ταιριάζει γάντι στην περίπτωσή μας.

Ο Πατέρας-Θεός εξασφαλίζει στο "νεογέννητο" Άνθρωπο έναν Παράδεισο,του εξασφαλίζει την αυτάρκεια,τη σιγουριά και ειδαιμονία.Όμως ταυτόχρονα τον περιορίζει απαγορεύοντάς του να προβεί σε μία συγκεκριμένη ενέργεια.Έχουμε εδώ ένα απόλυτο Δόγμα το οποίο ο άνθρωπος πιστεύει και τηρεί.Η αρχική κατάσταση του ανθρώπου είναι η μακαριότητα της Άγνοιας,ή για να το πω καλύτερα η μακαριότητα της μονοδιάστατης αντίληψης του κόσμου.

Κάποια στιγμή είναι μοιραίο ο Άνθρωπος να αγνοήσει το Δόγμα.Είναι ο πόθος για Ελευθερία και Αποδέσμευση από τους εκάστοτε περιορισμούς που εγκλωβίζουν τη Συνείδηση.Αυτή η Ενέργεια όμως έχει ένα μεγάλο τίμημα.Ο άνθρωπος ξεφεύγει από το Δόγμα όμως την ίδια στιγμή κατανοεί αυτό που έκανε και νιώθει "γυμνός",νιώθει απροστάτευτος,νιώθει φόβο λόγω του ότι πλέον δεν υπάρχει κάτι να τον προστατέψει.Βλέπει ότι πλέον έχει ξανοιχτεί στον ατέλειωτο Ωκεανό,εκεί όπου τίποτα δεν είναι στέρεο...Από τότε ψάχνει για Δόγματα,ψάχνει για κάτι που θα του θυμίσει-έστω και λίγο-τις ξέγνοιαστες μέρες του Κήπου...

Το Δόγμα είναι μία μαστούρα φοβερή,μία νάρκωση ηδονική.Ακόμα και οι καλύτεροι δύσκολα κατάφεραν να μείνουν μακριά από το Δόγμα.

Αλήθεια έχουμε το κουράγιο να απαλλαγούμε από το ΔΟΓΜΑ?Μιλάω για μία συνειδητή απαλλαγή,έχοντας επίγνωση των συνεπειών.

Ο αγαπημένος Καζαντζάκης έγραψε ότι δεν φοβάται τίποτα και δεν ελπίζει τίποτα,συνεπώς είναι ελεύθερος.Είναι ένας Βουδδιστικός ορισμός της ελευθερίας.Καμία επιθυμία,κανένας φόβος,καμία οδύνη.ΚΑΝΕΝΑ ΔΟΓΜΑ ΠΟΥ ΝΑ ΤΑΡΑΣΣΕΙ ΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.

Δεν ξέρω αν έχει δίκιο.Δεν ξέρω καν αν είναι εφικτό.Δεν μπορώ να φανταστώ ένα πλάσμα χωρίς φόβο και ελπίδα.Αυτό το πλάσμα αν όντως υπήρξε ποτέ θα ήταν κάτι το θεικό και τερατώδες ταυτόχρονα.Κάποιος που για να γίνει Άγγελος του Ουρανού έπρεπε πρώτα να ενσαρκώσει όλους τους Δαίμονες της Γης.Αυτό το πλάσμα θα πρέπει να βίωσε τα Πάντα στο μέγιστο βαθμό,το Φόβο και την Ελπίδα,την Οδύνη και την Έκσταση.Θα πρέπει να παθιάστηκε τόσο πολύ που η υπερβολή του Πάθους οδήγησε στην Απάθεια!

ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΔΟΓΜΑΤΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΙΩΣΩ ΣΤΟ ΜΑΞΙΜΟΥΜ?

Αυτό το πιστεύω και ας με πούνε δογματικό.Ο μόνος πραγματικά αδογμάτιστος είναι αυτός που κάποτε ένιωσε το Δόγμα να κυλάει μέσα στο αίμα του,αυτός που το Δόγμα τον μέθυσε, τον συνεπήρε και τον φανάτισε όσο δεν παίρνει.Το βίωσε στο μάξιμουμ και εν συνεχεία κατάφερε να απαλλαγεί από αυτό.Μόνο αυτός γνωρίζει την πραγματική Δύναμη του Δόγματος και μόνο αυτός κατάφερε να το νικήσει!!!

Ο φίλος kost αναφέρει :

quote:

---

Όμως εγώ θεωρώ ότι το Δόγμα είναι μία αποδείξιμη-εφαρμόσιμη πρόταση και όχι μη-αποδείξιμη

---

quote:

---

Με τα παραπάνω θέλω να πω, πως η αρχική τοποθέτησή σου για τον ορισμό της έννοιας "δόγμα", στην πρόταση "γενικά , ένα αξίωμα, μία αρχή", δεν ευσταθεί, γιατί υπάρχουν αρχές και αξιώματα στην φύση, όπως είναι η αρχή διατήρησης της ενέργειας, που δεν είναι δόγματα. Είναι απλές αλήθειες. Οι απλές αλήθειες λοιπόν, εξαιρούνται από τον ορισμό που αναφέρεις, και μάλλον θα έπρεπε να αφαιρέσεις τον όρο "γενικά" από την αρχική σου θέση, στην οποία, σου ξαναλέω, μονάχα αυτό μου προκάλεσε την ανάγκη να επέμβω. Στα υπόλοιπα συμφωνώ.
Deva Parinito

---

συγνωμη για την παρεμβαση αλλα πρεπει να ρωτησω κατι.

Ρε Πασχαλη θα βαλω το μπρικι στο ματι που καει θα βγαλω παγακια και θα πω Α!! δεν ειναι ειναι τιποτε ,μην ειμαι δογματικος ας πιω φραπε.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Φιλικα Ζηνων

quote:

---

Ρε Πασχαλη θα βαλω το μπρικι στο ματι που καει θα βγαλω παγακια και θα πω Α!! δεν ειναι ειναι τιποτε ,μην ειμαι δογματικος ας πιω φραπε.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Φιλικα Ζηνων

---

Ναι, γιατι οσο παραξενο και απιθανο και αν ειναι,
ειναι ενα πιθανο γεγονος.
Απλα η πιθανοτητα να συμβει ειναι τοσο μικρη, ωστε να μη συμβαινει καθε μερα.
Ομως σε μια διαρκεια μερικων εκατομμυριων ετων, ειναι βεβαιοτητα.
Στη διαρκεια μερικων εκατομμυριων ετων, σιγουρα θα συμβει !
Το ποτε;
Ισως και αυριο, ισως και προς το τελος αυτης της περιοδου.
Ολες οι χρονικες στιγμες ειναι το ιδιο πιθανες να δουν καποια τετοια "απιθανα" συμβαντα...

Τώρα πια η ταινία έχει πάρει τον δρόμο της για το 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης , ένα από τα μεγαλύτερα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ της χώρας μας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε η Διεύθυνση Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Μέσων του υπουργείου Πολιτισμού η ταινία είναι υποψήφια για τα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας 2005 στη κατηγορία «Βραβείο Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους»

Ο 'Τσίου..." προβάλλεται στα πλαίσια του 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Στις 22 και 23 Νοεμβρίου 2005 θα προβληθεί στις αίθουσες « Ολύμπιον» (17:30) και «Τόνια Μαρκετάκη»(20:00) αντίστοιχα.

Λίγα λόγια για την ταινία…
Αθήνα , Δεκαπενταύγουστος 2005. Μέσα σε ένα απόγευμα, γνωρίζουμε μερικούς ανθρώπους, που το μόνο τους πρόβλημα, είναι η αναζήτηση ουσιών. Παράνομων ουσιών. Λόγω της ημέρας υπάρχει έλλειψη. Ο Τσίου, πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, είναι ηρωινομανής. Ψάχνεται να βρει και μπλέκει μέσω της αδελφής του Στέλλας και του μαφιόζου άντρα της, του Στέλιου, αρκετούς ανθρώπους. Άλλοι κοκαϊνομανείς, σαν τον Νώντα , και τον Γιάννη, που διεκδικούν την Τζένη. Και άλλους που δεν έχουν σχέση με ουσίες όπως τον Τάκο τον Νικήτα και τον Μπίλ, που απλά δουλεύουν για τον μαφιόζο και πρέπει να βρούν ηρωίνη επειδή τους διέταξε. Ο Τάκος βάζει τον Νώντα να του βρει υπό πίεση, και αυτός βάζει με δόλο τον Τσίου να βρει για τον ίδιο, χωρίς να το ξέρει βέβαια. Τα πράγματα μπερδεύονται αρκετά, και η περιπλάνηση στο κέντρο της Αθήνας συνεχίζεται για την πολυπόθητη δόση.

Ο "Τσίου..." επέστρεψε με τρία πολύ σημαντικά βραβεία στις αποσκευές του.

Το βραβείο FIRPESCI για την καλύτερη ελληνική ταινία του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Η FIRPESCI για όσους δεν γνωρίζουν είναι η διεθνής ένωση κριτικών κινηματογράφου και η οποία κάθε χρόνο βραβεύει μία ξένη και μία ελληνική ταινία για τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ στην επίσημη τελετή λήξης του Φεστιβάλ στο Ολύμπιον.
Για φέτος λοιπόν και ανεξάρτητα απο τα όποιες γνώμες αρκετών εγχώριων κριτικών η ταινία "Τσίου..." τιμήθηκε με το βραβείο της καλύτερης ταινίας παμψηφεί απο την διεθνή ένωση κριτικών κινηματογράφου.

Χθές στις απονομές των κρατικών βραβείων ποιότητας ο "Τσίου..." κέρδισε ακόμα δύο σημαντικές διακρίσεις.
Το βραβείο καλύτερου σεναρίου και
πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη με το χρηματικό έπαθλο των 15.000 ευρό για κάθε βραβείο.

http://www.tendreams.org/jialu/jialu9aa.jpg
" border=0>
ΔΩΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΣΟΥ,ΠΑΡΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ...