- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
stanfromgreece ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΕΓΩ 5 ΜΕ 6 ΩΡΕΣ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ
ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΡΗΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ
ΘΕΜΑΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΘΥΣΙΑ ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.
ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΡΗΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ
ΘΕΜΑΤΑ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΘΥΣΙΑ ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΙΣΧΥΟΥΝ ΟΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.
XDΜέλος
quote:
XD ΩΡΑΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ?
ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΔΩ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΚΑΘΩΣ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ.
Open Mind, η εκπομπή θα προβάλλεται κάθε εβδομάδα, η ώρα προβολής εξυπηρετεί και ορισμένους άλλους σκοπούς όπως το γεγονός πως η εκπομπή είναι ακατάλληλη για ανηλίκους κάτω των 15 ετών.
Υ.Γ
Δυστυχώς δεν μπορούσα να συνδεθώ νωρίτερα στο forum για άμεση απάντηση - οι υπεύθυνοι του Esoterica πρέπει οπωσδήποτε να σκεφθούν το bandwith update διαφορετικά η συμμετοχή στο forum είναι σχεδόν αδύνατη τις καθημερινές ώρες αιχμής 
XD ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΑΝΩ
ΤΩΝ 15 ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΗ Η ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΗΣ.
ΤΩΝ 15 ΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΗ Η ΩΡΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΗΣ.
maraki8Μέλος
Διάβασα μονορούφι αυτές τις παράξενες ιστορίες,εδώ και δυό μέρες.Ομολογώ ότι κι εγώ,όπως και πολλοί άλλοι,χτες το βράδυ άκουγα διάφορους ήχους στο σπίτι
,όχι όμως ότι δεν τους έχω ξανακούσει και άλλη φορά,ε;
Θα παραθέσω κι εγώ κάποιες ιστορίες.Άλλες τις οποίες έζησα η ίδια,άλλες τις οποίες έζησαν τρίτοι.Όπως την ιστορία που θα διηγηθώ τώρα,την οποία την έζησε η μητέρα μου με την θεία μου και την ξαδέλφη μου μαζί.
Υπάρχει μια "αντίληψη" ας το πούμε έτσι,στην πατρίδα μου(το Μεσολόγγι),για τις λεχώνες.Η αντίληψη αυτή λέει,ότι οι λεχώνες δεν πρέπει να βγαίνουν από το σπίτι νύχτα,για 40 ημέρες.Επίσης,δεν πρέπει να δέχονται επισκέπτες στο σπίτι τους τις νύχτες.Και ακόμα και ο άντρας τους που θα μπεί στο σπίτι την νύχτα,θα πρέπει να έχει στην τσέπη του μια μπουκιά ψωμί και λίγο λιβάνι.Όλα αυτά γίνονται για να αποφύγουν επίσκεψη του "σεϊτάνη"(όλοι καταλαβαίνετε ποιον λένε έτσι οι Μεσολογγίτες) στη λεχώνα.Στο ψητό τώρα..Η ξαδέλφη μου είχε φρεσκογεννήσει,αλλά δεν είχε κλείσει ακόμα 40 ημέρες.Έτσι δεν έβγαινε τις νύχτες από το σπίτι.Έμενε στον δεύτερο όροφο ενός δίπατου,από κάτω έμενε η μητέρα της.Ένα βράδυ,είχε πάει η μητέρα μου για καφέ στην θεία μου.Κάποια στιγμή που η ξαδέλφη μου χρειάστηκε κάτι,ξεχάστηκε και βγήκε στο μπαλκόνι και το φώναξε στη μάνα της,ώστε να της το ανεβάσει.Όταν η κοπέλα ξαναμπήκε σπίτι της και πήγε στο δωμάτιο του μωρού,βρήκε την κούνια να αιωρείται στον αέρα και το κρεβάτι της δίπλα από την κούνια να τραντάζεται ολόκληρο.Έβαλε τέτοιες φωνές που την άκουσε η μαμά μου από κάτω και ανέβηκε γρήγορα πάνω.Μέχρι να ανέβει πάνω,το φαινόμενο είχε σταματήσει γιατί η ξαδέλφη μου είχε αρχίσει τους σταυρούς και τις προσευχές.Δεν μπορεί να το φαντάστηκε όμως κάτι τέτοιο,και νέα κοπέλα κιόλας!Όλη νύχτα λιβανίζανε και προσεύχονταν,για να μην ξαναγίνει κάτι...Η εξαδέλφη μου ακόμα το θυμάται,φυσικά...
Παρόμοιο περιστατικό με λεχώνα,έχω ξανακούσει και στη γειτονιά μου,στην Αθήνα.Η γειτόνισσα στον επάνω όροφο από εμάς,είχε γεννήσει και δεν είχε κλείσει ακόμα 40 ημέρες.Κάποια νύχτα την ακούσαμε να φωνάζει για βοήθεια και ότι κάποιος ήταν μέσα στο σπίτι.Ανεβήκαμε πανω με τα χίλια,εγώ και η μαμα μου,και δεν βρήκαμε κανέναν μέσα στο σπίτι,παρά μόνο την μάνα και το νεογέννητο.Σημειωτέον,δεν ήταν πολύ αργά το βράδυ,ούτε καν ώρα ύπνου,ούτε για το μωρό,ούτε για την μητέρα. Κάτι παίζει με τις λεχώνες πάντως.Μέσα στις 40 μέρες που μεσολαβούν από την γέννηση του παιδιού,η μάνα θα πρέπει να "φυλάγεται" από τον διάβολο,που θέλει να κλέψει την ψυχή του μωρού...
,όχι όμως ότι δεν τους έχω ξανακούσει και άλλη φορά,ε;Θα παραθέσω κι εγώ κάποιες ιστορίες.Άλλες τις οποίες έζησα η ίδια,άλλες τις οποίες έζησαν τρίτοι.Όπως την ιστορία που θα διηγηθώ τώρα,την οποία την έζησε η μητέρα μου με την θεία μου και την ξαδέλφη μου μαζί.
Υπάρχει μια "αντίληψη" ας το πούμε έτσι,στην πατρίδα μου(το Μεσολόγγι),για τις λεχώνες.Η αντίληψη αυτή λέει,ότι οι λεχώνες δεν πρέπει να βγαίνουν από το σπίτι νύχτα,για 40 ημέρες.Επίσης,δεν πρέπει να δέχονται επισκέπτες στο σπίτι τους τις νύχτες.Και ακόμα και ο άντρας τους που θα μπεί στο σπίτι την νύχτα,θα πρέπει να έχει στην τσέπη του μια μπουκιά ψωμί και λίγο λιβάνι.Όλα αυτά γίνονται για να αποφύγουν επίσκεψη του "σεϊτάνη"(όλοι καταλαβαίνετε ποιον λένε έτσι οι Μεσολογγίτες) στη λεχώνα.Στο ψητό τώρα..Η ξαδέλφη μου είχε φρεσκογεννήσει,αλλά δεν είχε κλείσει ακόμα 40 ημέρες.Έτσι δεν έβγαινε τις νύχτες από το σπίτι.Έμενε στον δεύτερο όροφο ενός δίπατου,από κάτω έμενε η μητέρα της.Ένα βράδυ,είχε πάει η μητέρα μου για καφέ στην θεία μου.Κάποια στιγμή που η ξαδέλφη μου χρειάστηκε κάτι,ξεχάστηκε και βγήκε στο μπαλκόνι και το φώναξε στη μάνα της,ώστε να της το ανεβάσει.Όταν η κοπέλα ξαναμπήκε σπίτι της και πήγε στο δωμάτιο του μωρού,βρήκε την κούνια να αιωρείται στον αέρα και το κρεβάτι της δίπλα από την κούνια να τραντάζεται ολόκληρο.Έβαλε τέτοιες φωνές που την άκουσε η μαμά μου από κάτω και ανέβηκε γρήγορα πάνω.Μέχρι να ανέβει πάνω,το φαινόμενο είχε σταματήσει γιατί η ξαδέλφη μου είχε αρχίσει τους σταυρούς και τις προσευχές.Δεν μπορεί να το φαντάστηκε όμως κάτι τέτοιο,και νέα κοπέλα κιόλας!Όλη νύχτα λιβανίζανε και προσεύχονταν,για να μην ξαναγίνει κάτι...Η εξαδέλφη μου ακόμα το θυμάται,φυσικά...
Παρόμοιο περιστατικό με λεχώνα,έχω ξανακούσει και στη γειτονιά μου,στην Αθήνα.Η γειτόνισσα στον επάνω όροφο από εμάς,είχε γεννήσει και δεν είχε κλείσει ακόμα 40 ημέρες.Κάποια νύχτα την ακούσαμε να φωνάζει για βοήθεια και ότι κάποιος ήταν μέσα στο σπίτι.Ανεβήκαμε πανω με τα χίλια,εγώ και η μαμα μου,και δεν βρήκαμε κανέναν μέσα στο σπίτι,παρά μόνο την μάνα και το νεογέννητο.Σημειωτέον,δεν ήταν πολύ αργά το βράδυ,ούτε καν ώρα ύπνου,ούτε για το μωρό,ούτε για την μητέρα. Κάτι παίζει με τις λεχώνες πάντως.Μέσα στις 40 μέρες που μεσολαβούν από την γέννηση του παιδιού,η μάνα θα πρέπει να "φυλάγεται" από τον διάβολο,που θέλει να κλέψει την ψυχή του μωρού...
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
everyflowΝέο Μέλος
Καλησπέρα σ' όλη την κοινότητα των αναζητητών. Με αφορμή τη χθεσινή εκπομπή του Κώστα Χαρδαβέλλα σχετικά με τα φαντάσματα και τις οπτασίες, θυμήθηκα ιστορίες σχετικά με τον παππού, αλλά και μια που άκουσα από τη γιαγιά μου, η οποία έφυγε πρόσφατα.
Στο χωριό της θεσσαλίας απ΄ όπου κατάγομαι, το νεκροταφείο εκτείνεται γύρω από μια μικρή εκκλησία που σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε από τον Πατρο Κοσμά τον Αιτωλό. Επί πολλά χρόνια ο κοντινός Πηνειός την έπνιγε μέχρι που κάποτε αναγκάστηκαν να την περιφράξουν (σημειωτέον ότι στο εκκλησάκι αυτό στην ηλικία των 6 ετών στην κηδεία του παππού είχα πρωτοπροσέξει μια φορητή εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας και της Κρίσεως που περιείχε φρικιαστικότατες σκηνές και την οποία έχουν πλέον αποσύρει εδώ και τουλάχιστο 4 χρόνια).
Στα σαράντα του παππού λοιπόν, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, είχε μαζευτεί η οικογένεια για το μνημόσυνο στην εκκλησία και μετά κατευθυνθήκαμε στον τάφο. Θυμάμαι σαν τώρα τη βαριά ατμόσφαιρα, και τη συγκίνηση που ένιωθα κι εγώ. Όπως είμασταν μαζεμένοι μπροστά στο μνήμα, ο παπάς έψαλε κάποιες ευχές και εγώ άφησα το χέρι της μάνας μου που έπιανα όλη την ώρα και κρατώντας λίγα λουλούδια πλησίασα προς το μέρος που ήταν η φωτογραφία να τα αφήσω. Τότε ένιωσα έντονη μια παρουσία δίπλα μου και μια βαριά ανάσα, που έμοιαζε τρομερά με την ανάσα του παππού που χρόνια υπέφερε από άσθμα.
Το ίδιο γεγονός συνέβη πολλές φορές από τότε, αλλά μερικές φορές και στο οστεοφυλάκιο του νεκροταφείου.
Η ιστορία στην οποία αναφέρθηκα στη αρχή έχει να κάνει με μια εκτέλεση μερικών πατριωτών το 1943 από τους Ιταλούς, η οποία έλαβε χώρα στο προαύλιο της εκκλησίας του νεκροταφείου και με έναν ομαδικό τάφο που ανοίχτηκε εκεί για τους εκτελεσθέντες. Παρότι τα ίδια άτομα που τον έσκαψαν πήγαν μετά από δυο βράδυα να ξεθάψουν τα πτώματα για να τους κηδέψουν, ορκίζονταν μέχρι το θάνατό τους πριν χρόνια ότι δε μπόρεσαν να βρουν τίποτα, παρότι παρακολουθούσαν στενά το μέρος και ήξεραν ότι οι κατακτητές δεν είχαν πειράξει τίποτα μετά την εκτέλεση!!!
Όταν έτυχε μια φορά πριν 2 χρόνια να πάρω με το αυτοκίνητο τη γιαγιά ένα μεσημεράκι να την πάω στο νεκροταφείο για να ανάψουμε ένα κερί, μου τη διηγήθηκε και είπε ότι επί πολλά χρόνια, οι εφημέριοι της εκκλησίας απέφευγαν να ζητήσουν την επέκταση του νεκροταφείου στην μεριά που είχε ανοιχτεί ο ομαδικός τάφος, παρότι αυτό το μέρος ανήκε στο ναό.
Τα τελευταία χρόνια λόγω σπουδών και δουλειάς στην Αθήνα πήγαινα σπάνια στο χωριό. Τη μέρα όμως που πέθανε η γιαγιά, παρότι ήταν πολύ σπουδαία για τη δουλειά μου, είχα καταλάβει ότι κάτι θα τη βάραινε. Όπως και έγινε. Δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία την επόμενη ημέρα, αλλά στο μνημόσυνο όταν κάθησα μόνος μου για αρκετή ώρα πάνω από τον τάφο, ένιωθα έντονη την παρουσία της και την θετική ενέργειά της. Της ζήτησα συγγνώμη που δεν τη χαιρέτησα και έφυγα ήρεμος. Κάπου εκεί πάνω μπορεί να είναι και οι δυο μαζί ξανά μετά από 20 χρόνια χωρισμού...
Στο χωριό της θεσσαλίας απ΄ όπου κατάγομαι, το νεκροταφείο εκτείνεται γύρω από μια μικρή εκκλησία που σύμφωνα με την τοπική παράδοση κτίστηκε από τον Πατρο Κοσμά τον Αιτωλό. Επί πολλά χρόνια ο κοντινός Πηνειός την έπνιγε μέχρι που κάποτε αναγκάστηκαν να την περιφράξουν (σημειωτέον ότι στο εκκλησάκι αυτό στην ηλικία των 6 ετών στην κηδεία του παππού είχα πρωτοπροσέξει μια φορητή εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας και της Κρίσεως που περιείχε φρικιαστικότατες σκηνές και την οποία έχουν πλέον αποσύρει εδώ και τουλάχιστο 4 χρόνια).
Στα σαράντα του παππού λοιπόν, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, είχε μαζευτεί η οικογένεια για το μνημόσυνο στην εκκλησία και μετά κατευθυνθήκαμε στον τάφο. Θυμάμαι σαν τώρα τη βαριά ατμόσφαιρα, και τη συγκίνηση που ένιωθα κι εγώ. Όπως είμασταν μαζεμένοι μπροστά στο μνήμα, ο παπάς έψαλε κάποιες ευχές και εγώ άφησα το χέρι της μάνας μου που έπιανα όλη την ώρα και κρατώντας λίγα λουλούδια πλησίασα προς το μέρος που ήταν η φωτογραφία να τα αφήσω. Τότε ένιωσα έντονη μια παρουσία δίπλα μου και μια βαριά ανάσα, που έμοιαζε τρομερά με την ανάσα του παππού που χρόνια υπέφερε από άσθμα.
Το ίδιο γεγονός συνέβη πολλές φορές από τότε, αλλά μερικές φορές και στο οστεοφυλάκιο του νεκροταφείου.
Η ιστορία στην οποία αναφέρθηκα στη αρχή έχει να κάνει με μια εκτέλεση μερικών πατριωτών το 1943 από τους Ιταλούς, η οποία έλαβε χώρα στο προαύλιο της εκκλησίας του νεκροταφείου και με έναν ομαδικό τάφο που ανοίχτηκε εκεί για τους εκτελεσθέντες. Παρότι τα ίδια άτομα που τον έσκαψαν πήγαν μετά από δυο βράδυα να ξεθάψουν τα πτώματα για να τους κηδέψουν, ορκίζονταν μέχρι το θάνατό τους πριν χρόνια ότι δε μπόρεσαν να βρουν τίποτα, παρότι παρακολουθούσαν στενά το μέρος και ήξεραν ότι οι κατακτητές δεν είχαν πειράξει τίποτα μετά την εκτέλεση!!!
Όταν έτυχε μια φορά πριν 2 χρόνια να πάρω με το αυτοκίνητο τη γιαγιά ένα μεσημεράκι να την πάω στο νεκροταφείο για να ανάψουμε ένα κερί, μου τη διηγήθηκε και είπε ότι επί πολλά χρόνια, οι εφημέριοι της εκκλησίας απέφευγαν να ζητήσουν την επέκταση του νεκροταφείου στην μεριά που είχε ανοιχτεί ο ομαδικός τάφος, παρότι αυτό το μέρος ανήκε στο ναό.
Τα τελευταία χρόνια λόγω σπουδών και δουλειάς στην Αθήνα πήγαινα σπάνια στο χωριό. Τη μέρα όμως που πέθανε η γιαγιά, παρότι ήταν πολύ σπουδαία για τη δουλειά μου, είχα καταλάβει ότι κάτι θα τη βάραινε. Όπως και έγινε. Δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία την επόμενη ημέρα, αλλά στο μνημόσυνο όταν κάθησα μόνος μου για αρκετή ώρα πάνω από τον τάφο, ένιωθα έντονη την παρουσία της και την θετική ενέργειά της. Της ζήτησα συγγνώμη που δεν τη χαιρέτησα και έφυγα ήρεμος. Κάπου εκεί πάνω μπορεί να είναι και οι δυο μαζί ξανά μετά από 20 χρόνια χωρισμού...
Ónen i-Estel Edain.Ú-chebin Estel anim...
SpyrosPΝέο Μέλος
Γεια χαρά. Πιστεύω πως δεν έχει νόημα να διηγηδώ κατι που μου έχει διηγηθει καποιος άλλος οπότε θα σας εξιστορήσω ένα μικρό περισττικό που μου συνέβει το καλοκαίρι του 2006 που επισης δεν σχετίζεται με όνειρα.
Ήταν περίπου 2 το βράδυ κάποια νύχτα του Ιουλίου ή Αυγούστου. Μόλις είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ με ένα δυνατό πλαινό φως αναμένο επειδή αισθανόμουν πολύ οκνηρός για να το σβήσω. Η μαύρη δερμάτινή καρέκλα που είνα στον γραφείο του υπολογιστη ήταν γυρισμενη προς το μέρος μου. Όταν την κοιταξα είδα μια μορφή να κάθεται σε αύτην. Ήταν ενα πλασμα σχεδόν ατροφικό λίγο πιο σκούρο του λευκου καπου στα 130 εκατοστά με μεγάλο ελλειψοειδές κεφάλι που αψηφούσε σε αρκετό βαθμό τις αναλογίες.
Τα χέρια του φέραν λεπτα μακρια δάκτυλα και τα πελματα του ήταν σαν ανθρώπινα αλλα λεπτά και λίγο μακρόστενα . Δεν παρατησα γενιτικα όργανα (προφανώς ήταν γυμνο). Είχε 2 μεγάλα οβαλ μαύρα μάτια.
Το είδα για περιπου 8-10 δευτερόλεπτα και θεωρήστε οτι στα τελευταία
2 εξαφανίστηκε αρμονικά μεσα σε αυτά. Καθόταν αναπαυτικά όπως θα καθόμουν εγώ ή εσεις σε μια τέτοια καρέκλα και δεν κινήθηκε ή μόρφασε καθολου. Απλά με κοιταζε κατάματα φιλήσυχα και εντελώς αδιάφορα. Πρέπει να προσθέσω οτι είχε ενα μικρο στόμα με λίγο πιο σκούρα χείλια σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα.
Όπως καταλαβαίνετε το θέαμα δεν ήταν τρομακτικό. Υπήρχε γαλήνη στο δωμάτιο. Δεν τρομαξα στο ελάχιστο ούτε αναταράχτηκε ή ψυχολογία μου αν και ομολογώ οτι ταρασσομαι ευκολα. Ούτε δυσοσμίες, ούτε γρήγορες κινήσεις, ούτε ξαφνικές φωνές, ούτε άλογα, ούτε τίποτα. Μου δημιούργησε αίσθημα συμπάθιας μπορώ να πω.
Ανατρίχιασα με τις περισσοτερες ιστορίες που αναλύσατε και νομίζω ότι το φαινόμενο αυτό που μου παρουσιάστηκε είναι άξιο αναφορα γιατι δεν προκαλεί αίσθημα φρίκης ή αγχους. Ή τουλαχιστον ετσι νομιζω (αναφέρομαι στην σημαντικότητα του γεγονότος).
"Αλλαφρωίσκιωτος" φίλος μου, μου προτεινε να καλέσω ιερέα διοτι μπορεί να ειναι καλλικαντζαρος ή κατι τέτοιο αλλα δεν το έκανα. ΤΟ παληκάρι είχε και τρόπους. ΔΕΝ ξαναενόχλησε.
Περιμένω τα σχόλιά σας και ευχαριστώ εκ των προταίρων για τον χρόνο που αφιερώσατε διαβάζοντας την δημοσίευση.
Ήταν περίπου 2 το βράδυ κάποια νύχτα του Ιουλίου ή Αυγούστου. Μόλις είχα ξαπλώσει να κοιμηθώ με ένα δυνατό πλαινό φως αναμένο επειδή αισθανόμουν πολύ οκνηρός για να το σβήσω. Η μαύρη δερμάτινή καρέκλα που είνα στον γραφείο του υπολογιστη ήταν γυρισμενη προς το μέρος μου. Όταν την κοιταξα είδα μια μορφή να κάθεται σε αύτην. Ήταν ενα πλασμα σχεδόν ατροφικό λίγο πιο σκούρο του λευκου καπου στα 130 εκατοστά με μεγάλο ελλειψοειδές κεφάλι που αψηφούσε σε αρκετό βαθμό τις αναλογίες.
Τα χέρια του φέραν λεπτα μακρια δάκτυλα και τα πελματα του ήταν σαν ανθρώπινα αλλα λεπτά και λίγο μακρόστενα . Δεν παρατησα γενιτικα όργανα (προφανώς ήταν γυμνο). Είχε 2 μεγάλα οβαλ μαύρα μάτια.
Το είδα για περιπου 8-10 δευτερόλεπτα και θεωρήστε οτι στα τελευταία
2 εξαφανίστηκε αρμονικά μεσα σε αυτά. Καθόταν αναπαυτικά όπως θα καθόμουν εγώ ή εσεις σε μια τέτοια καρέκλα και δεν κινήθηκε ή μόρφασε καθολου. Απλά με κοιταζε κατάματα φιλήσυχα και εντελώς αδιάφορα. Πρέπει να προσθέσω οτι είχε ενα μικρο στόμα με λίγο πιο σκούρα χείλια σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα.
Όπως καταλαβαίνετε το θέαμα δεν ήταν τρομακτικό. Υπήρχε γαλήνη στο δωμάτιο. Δεν τρομαξα στο ελάχιστο ούτε αναταράχτηκε ή ψυχολογία μου αν και ομολογώ οτι ταρασσομαι ευκολα. Ούτε δυσοσμίες, ούτε γρήγορες κινήσεις, ούτε ξαφνικές φωνές, ούτε άλογα, ούτε τίποτα. Μου δημιούργησε αίσθημα συμπάθιας μπορώ να πω.
Ανατρίχιασα με τις περισσοτερες ιστορίες που αναλύσατε και νομίζω ότι το φαινόμενο αυτό που μου παρουσιάστηκε είναι άξιο αναφορα γιατι δεν προκαλεί αίσθημα φρίκης ή αγχους. Ή τουλαχιστον ετσι νομιζω (αναφέρομαι στην σημαντικότητα του γεγονότος).
"Αλλαφρωίσκιωτος" φίλος μου, μου προτεινε να καλέσω ιερέα διοτι μπορεί να ειναι καλλικαντζαρος ή κατι τέτοιο αλλα δεν το έκανα. ΤΟ παληκάρι είχε και τρόπους. ΔΕΝ ξαναενόχλησε.
Περιμένω τα σχόλιά σας και ευχαριστώ εκ των προταίρων για τον χρόνο που αφιερώσατε διαβάζοντας την δημοσίευση.
ΥΓ. Ποτε δεν είχα μεταφυσικές εμπειρίες εκτός απ'αυτη αν μπορει φυσικα να κατηγοριοποιηθεί εκεί.
navasΝέο Μέλος
Η περιγραφη σου θυμιζει εξωγιηνο του x-files
...
SpyrosPΝέο Μέλος
Δεν ξερω τι να σου πω φιλε navas. Ο φιλος μου πάντως μου είπε οτι πρόκειτε για καλικαντζαρο. Γνωριζο όμως οτι αθτοί συναντονται σε επαρχιακές περιοχές μόνο.
TzinaΝέο Μέλος
αγαπητο νινακι διαβασα την ιστορια σου και μου εκανε μεγαλη εντυπωση γιατι και εγω εχω δει αρκετα τετοια ονειρα απο μικρη αν και τωρα τελευταια οχι.αν εχεις βρει καποια απαντησει σε παρακαλω πολυ στειλε μου ενα μηνυμα γιατι θελω παρα πολυ να μαθω τι συμβαινει.αν συμβαινει φυσικα κατι,σε ευχαριστω πολυ εκ των προτερων.
Tzina
Tzina
MedivhΝέο Μέλος
Γεια σας κ απο εμενα...νεο μελος μεν αλλα παρακολουθω την ιστοσελιδα πολλα χρονια...κ μετα απο την αναγνωση ολων των σελιδων...μου ηρθαν στο μυαλο ορισμενες ιστοριες οχι προσωπικες αλλα απο συγγενικα προσωπα.
Ιστοριες που μου εχουν πει οι γιαγιαδες μου..
1. Η γιαγια μου πριν πολλα χρονια ειχε κανει με τον παππου μου ενα ταμα να πανε σε μια εκκλησια για να αναψουν τα καντιλια..Οταν πηγαν στην εκκλησια κ τελειωσαν το ταμα τους(εν το μεταξυ ειχαν πει πως δεν θα μιλουσαν μεταξυ τους)γυρναει κ ρωταει η γιαγια μου τον παππου μου αν ακουγε την φασαρια οση ωρα αναβαν τα καντιλια...ποια φασαρια λεει ο παππους μου(δεν ειχε ακουσει τπτ) δεν ακουγες τις τουφεκες του λεει...δεν ακουγες τα σιδερα που κοπανουσαν?? Η γιαγια μου το ερμηνευει πως ηταν ο σατανας κ ηθελε να την φοβησει κ να μην ολοκληρωσει το ταμα της..
2. Παλι απο την ιδια γιαγια...καθε χρονο το ειχε ταμα να πηγαινει με τα ποδια σε ενα μοναστηρι του Α.Χαραλαμπους...περπατουσε μια τεραστια αποσταση κ αναρωτιεμαι πολλες φορες το κουραγιο της...Οταν εφτασε στο μοναστηρι σκεφτηκε γιατι δεν μου δινει ενα σημαδι να μου δειξει οτι ειναι εδω(Ο Αγιος) κ εκεινη την στιγμη ενα απο τα μπουκαλια με το λαδακι που πηγαινουν(ξερετε φανταζομαι) εσπασε...!!! Εσπασε το "κεφαλι" του μπουκαλιου...
3.Αυτη την ιστορια μου την εχει πει η αλλη μου η γιαγια 
...εχει να κανει με την μικροτερη αδερφη της...Ολη η οικογενεια εμενε ψηλα στο βουνο...οι γονεις κ ολα τα αδερφια.Η μικροτερη αδερφη της λοιπον καθε πρωι διενυε μια μεγαλη αποσταση για να παει στο σχολειο που ηταν σε ενα χωριο καποια χιλιομετρα πιο μακρια απο εκει που εμεναν..στο γυρισμο λοιπον απο το σχολειο συναντησε στο δρομο της πολλους ανθρωπους να πινουν να χορευουν κ να γλεντουν...σταθηκε κ τους κοιταζε παραξενεμενη γιατι δεν τους ειχε ξαναδει γιατι απο εκει περνουσε καθημερινα κ επιπλεον ολοι οσοι εμεναν στην γυρω περιοχη(κτηνοτροφοι) γνωριζονταν μεταξυ τους...τοτε την πλησιαζει ενας κ της λεει πετα αυτο που εχεις μεσα στην τσαντα σου κ ελα να κατσεις μαζι μας...η αδερφη της γιαγιας μου ειχε μεσα στην τσαντα της ενα σταυρουδακι...εφυγε εντρομη κ πηγε στο σπιτι της...αλλα μετα απο αυτο το περιστατικο εχασε την μιλια της...Νεραιδες?δαιμονια?τι να πω..την πηγαν σε εκκλησιες να την διαβασουν, στην Τηνο...σε γιατρους αλλα τιποτα...περασε παρα πολυς καιρος μεχρι να ξαναμιλησει κ να πει τι ειχει γινει..
Αυτα κ ελπιζω να μην σας κουρασα(αν θυμαμαι καλα κ αλλη μια η παρα πανω ιστοριες ειχαν να κανουν με καποιες οντοτητες που συναντησαν καποιοι κ εχασαν την μιλια τους)
Edited by - Medivh on 06/06/2007 04:56:57
MedivhΝέο Μέλος
Η ιστορια που μου εκανε περισσοτερο εντυπωση ειναι αυτη που καποιος βρηκε ενα φακελο σε ενα παλιο βιβλιο....για αυτον που ταξιδευε στον χρονο(?) κανεις δεν ειπε η σχολιασε κατι για αυτο γιατι οπως ειπε κ η Αβαλον ειναι δυσκολο να πιστοποιηθει η γνησιοτητα του...δεν σας φανηκε ομως παραξενη η ιστορια αυτου του ανθρωπου?Μηπως ειναι αλιγορικα ολα αυτα??
(ανενεργο το θεμα εδω κ μερες αλλα ελπιζω να ζωντανεψει ξανα...απο τα ωραιοτερα θεματα 
)
kondorasΜέλος
Medivh
quote:
Η ιστορια που μου εκανε περισσοτερο εντυπωση ειναι αυτη που καποιος βρηκε ενα φακελο σε ενα παλιο βιβλιο....για αυτον που ταξιδευε στον χρονο(?) κανεις δεν ειπε η σχολιασε κατι για αυτο γιατι οπως ειπε κ η Αβαλον ειναι δυσκολο να πιστοποιηθει η γνησιοτητα του...δεν σας φανηκε ομως παραξενη η ιστορια αυτου του ανθρωπου?Μηπως ειναι αλιγορικα ολα αυτα??
Medivh, ρίξε μια ματιά κι εδώ: http://www.e-telescope.gr/forum/viewtopic.php?t=10
Ο θεματοθέτης της συγκεκριμένης ιστορίας (αφού οι υπόλοιποι έχουν σχεδόν βρει τον γρίφο και μερικές από τις τεράστιες τρύπες του σεναρίου) παραδέχεται ότι τα έβγαλε όλα από το μυαλό του...
Μπράβο του, έχει φαντασία. Το κακό αρχίζει όταν κάποιοι δημιουργούν φανταστικές ιστορίες και τις πλασάρουν ως αληθινές (μάλλον για να δείξουν τί έξυπνοι που είναι).
Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε όλοι, πώς θα βγει απ'τα σκοτάδια φως;
MedivhΝέο Μέλος
Κονδορα σε ευχαριστω για την ενημερωση...το κειμενο μαρεσε πολυ κ ας ειναι η δημιουργικη φαντασια καποιου...τεσ πα
more stories people, please....
kondorasΜέλος
quote:
Κονδορα σε ευχαριστω για την ενημερωση...το κειμενο μαρεσε πολυ κ ας ειναι η δημιουργικη φαντασια καποιου...τεσ πα
Μπα, τίποτα. Εγώ σ'ευχαριστώ γιατί την συγκεκριμένη ιστορία δεν την είχα διαβάσει και έφαγα προχθές μία ώρα να ψάχνω όλο το θέμα, γιατί μου έκανε εντύπωση. Ώσπου βρήκα την άκρη του νήματος.
Πραγματικά η ιστορία είναι φανταστική (και με τις δύο έννοιες του όρου)!
ΥΓ: Καλώς ήρθες στο esoterica.
Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε όλοι, πώς θα βγει απ'τα σκοτάδια φως;
SingleΝέο Μέλος
Καλησπέρα σε όλους! Είμαι καινούρια στην παρέα και πραγματικά όλες οι ιστορίες είναι καταπληκτικές.
Έχω κι εγω να σας διηγηθώ και από άλλους αλλά και προσωπικές εμπειρίες για τις οποίες δεν μετανοιώνω και πλέον δεν φοβάμαι.
Έχω κι εγω να σας διηγηθώ και από άλλους αλλά και προσωπικές εμπειρίες για τις οποίες δεν μετανοιώνω και πλέον δεν φοβάμαι.
SingleΝέο Μέλος
Λοιπόν πριν λίγο διάβασα και τελείωσα τις ήδη υπάρχουσες ιστορίες θέλω να μοιραστώ κάποιες μαζί σας.Από μικρό παιδί έχω ένα πρόβλημα δεν φοβάμαι καθόλου& ούτε μέχρι τωρα φυσικά φοβόμουν.Για να μην σας κουράζω θα σας πω μόνο ότι κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με τα πνεύματα.Διάβασα,ενημερώθηκα συνάντησα ανθρώπους που γνώριζαν(ναι κατά περίεργο τρόπο συναντούσα ανθρώπους που και ήξεραν και καλούσαν πνέυματα)ακόμη και όταν ήμουν σε άλλη πόλη.Anyway!Ήταν Μαιος του 2006 όταν στο σπίτι μου αρχίσανε να συμβαίνουν περίεργα.Ο θερμοσίφωνας ανοιχτός ενώ έχουμε ηλιακό,κατσαρόλες να πέφτουν το βράδυ γύρω στις 3 να ξυπνάμε όλοι τπτ όλα στη θέση τους.Να ρωτάμε τους γείτονες αν έγινε κάτι και κανείς δεν είχε ακούσει τπτ.Ενώ όλο το σπίτι ήταν ζεστό για το μήνα/εποχή στο δικό μου δωμάτιο επικρατούσε ένα ψύχος ενώ όλη τη μέρα το χτυπάει ήλιος.Κάτι με έδιωχνε απο εκεί αλλά εγώ επέμενα.Ένα βράδυ ήρθε και η μάνα μου η οποία φυσικά δεν ασχολείται με τπτ από αυτά και πιστεύει πολύ στο Θεό.Θα έμεινε μερικές ώρες????πήρε το μαξιλάρι της και έφυγε.Όλο το βράδυ ακουγόταν ενα τακ τακ μόλις ανάβαμε το φως σταματούσε...Τι να πω ρε παιδιά εγώ ανατρίχιαζα αλλά δεν φοβόμουν.Μέχρι και κασέτα βάλαμε στο κασετόφωνο να καταγράφει και δεν άντεξα να την ακούσω όλη. Μετά τις πρώτες στριγγλιές την έκλεισα.Πέρασε λοιπόν ο καιρός και εγώ έφυγα πέρασα το καλοκαίρι μου στην Αθήνα.Εκέι πραγματικά έγιναν πάρα πολλά αλλά θα σας τα πω σε νέα μου επίσκεψη.
Θέλω μόνο να πω επειδή έχω διαβάσει πως το 12 τα μεσάνυχτα δεν σημαίνει τπτ.Το 3 όμως πολλά. Είναι η ώρα του διαβόλου και θα σας πω και το γιατί:ο διάβολος χλευάζει έτσι Πατήρ,Υιό και Άγιο Πνεύμα....
Φιλιά Πολλά σε όλους!!!!
Θέλω μόνο να πω επειδή έχω διαβάσει πως το 12 τα μεσάνυχτα δεν σημαίνει τπτ.Το 3 όμως πολλά. Είναι η ώρα του διαβόλου και θα σας πω και το γιατί:ο διάβολος χλευάζει έτσι Πατήρ,Υιό και Άγιο Πνεύμα....
Φιλιά Πολλά σε όλους!!!!
Πριν λίγα χρόνια και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 2003 έζησα μία περίεργη μπορώ να πω εμπειρία.Ηταν μετά τον 15αύγουστο στην πανσέληνο.
Είχαμε αποφασίσει μία μεγάλη παρέα να πάμε για ελεύθερο camping στη λίμνη Δόξα στην ορεινή Κορινθία,εγώ και μία φίλη πήγαμε από Παρασκευή απόγευμα και οι υπόλοιποι θα ερχόντουσαν το άλλο πρωί γιατί δούλευαν την Παρασκευή.
Βρήκαμε ένα ωραίο μέρος με δέντρα που θα μας προστάτευαν με την σκιά τους από τον καυτό ήλιο της μέρας ετοιμάσαμε το χώρο και είχαμε γενικά πολυ καλή διάθεση.
Στείλαμε μήνυμα στους φίλους μας ότι είναι πολύ όμορφα και γαλήνια εκεί και ότι τους περιμέναμε την άλλη μέρα να ρθουν.
Στη λίμνη εκτός από μας και σε απόσταση γύρω στα 500 μέτρα ήταν άλλη μια σκηνή με ένα ζευγάρι.
Ηταν μία πολύ γλυκιά βραδιά η πανσένηνος είχε ξεπροβάλει πάνω από τον Χελμό και έλουζε με το φως της όλη την περιοχή.
Κατά τις 11.00 με 11.30 αποφασίσαμε να μπούμε στην σκηνή για ύπνο,και τότε ξεκίνησαν τα περίεργα.Με το που ξαπλώσαμε αρχίσαμε να ακούμε ήχους από τύμπανα πολύ καθαρά, δεν δώσαμε στην αρχή σημασία,λέμε μπορεί να παίζουν τουμπερλέκι οι άλλοι που ήταν πέρα,ο ήχος όμως δυνάμωνε ήταν μπάσος και χωρίς ρυθμό ανατριχιαστικός, ξαφνικά ακούσαμε βήματα από έξω από την σκηνή μας δεν τα ακούσαμε να έρχονται πρώτα από μακριά να μας πλησιάζουν αλλά κατευθείαν δυνατά να κόβουν βόλτα γύρω από την σκηνή σπάζοντας ξερά φύλλα και κλαδάκια στο διάβα τους.
Λόγω του φεγγαριού είχαμε αρκετό φως μέσα στη σκηνή και έτσι συνενοηθήκαμε πολύ ψιθυριστά και με νοήματα ότι με το μένοντας μέσα ήταν πιο επικίνδυνο από το να βγούμε έξω,είπαμε βγαίνουμε προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε και ότι βρέξει ας κατεβάσει από κει και πέρα.το σκεπτικό μας ήταν με το που θα βγούμε ξεριζώνουμε έτσι όπως είναι την σκηνή την πετάμε στ'αμάξι (που ήταν κολλητά μας) και φεύγουμε, έτσι και κάναμε.
Βγαίνοντας δεν είδαμε τίποτα, βιαστικά ρήξαμε την σκηνή στο πίσω κάθισμα κλείσαμε ασφάλειες και είπαμε ότι βγεί να μας κλείσει το δρόμο πάνω του.Δεν κοιτάξαμε πίσω μας, περνώντας κοντά από την σκηνή των άλλων όλα ήταν ήσυχα εκεί(περιττό να πω ότι τα τύμπανα δεν είχαν σταματήσει στιγμή και όπως είδαμε δεν ήταν από τους άλλους σκηνήτες).Δεν είμαι άνθρωπος που τρομάζω εύκολα αλλά αυτό το γεγονός με είχε κάνει να φοβηθώ πραγματικά.
Wolf
Είχαμε αποφασίσει μία μεγάλη παρέα να πάμε για ελεύθερο camping στη λίμνη Δόξα στην ορεινή Κορινθία,εγώ και μία φίλη πήγαμε από Παρασκευή απόγευμα και οι υπόλοιποι θα ερχόντουσαν το άλλο πρωί γιατί δούλευαν την Παρασκευή.
Βρήκαμε ένα ωραίο μέρος με δέντρα που θα μας προστάτευαν με την σκιά τους από τον καυτό ήλιο της μέρας ετοιμάσαμε το χώρο και είχαμε γενικά πολυ καλή διάθεση.
Στείλαμε μήνυμα στους φίλους μας ότι είναι πολύ όμορφα και γαλήνια εκεί και ότι τους περιμέναμε την άλλη μέρα να ρθουν.
Στη λίμνη εκτός από μας και σε απόσταση γύρω στα 500 μέτρα ήταν άλλη μια σκηνή με ένα ζευγάρι.
Ηταν μία πολύ γλυκιά βραδιά η πανσένηνος είχε ξεπροβάλει πάνω από τον Χελμό και έλουζε με το φως της όλη την περιοχή.
Κατά τις 11.00 με 11.30 αποφασίσαμε να μπούμε στην σκηνή για ύπνο,και τότε ξεκίνησαν τα περίεργα.Με το που ξαπλώσαμε αρχίσαμε να ακούμε ήχους από τύμπανα πολύ καθαρά, δεν δώσαμε στην αρχή σημασία,λέμε μπορεί να παίζουν τουμπερλέκι οι άλλοι που ήταν πέρα,ο ήχος όμως δυνάμωνε ήταν μπάσος και χωρίς ρυθμό ανατριχιαστικός, ξαφνικά ακούσαμε βήματα από έξω από την σκηνή μας δεν τα ακούσαμε να έρχονται πρώτα από μακριά να μας πλησιάζουν αλλά κατευθείαν δυνατά να κόβουν βόλτα γύρω από την σκηνή σπάζοντας ξερά φύλλα και κλαδάκια στο διάβα τους.
Λόγω του φεγγαριού είχαμε αρκετό φως μέσα στη σκηνή και έτσι συνενοηθήκαμε πολύ ψιθυριστά και με νοήματα ότι με το μένοντας μέσα ήταν πιο επικίνδυνο από το να βγούμε έξω,είπαμε βγαίνουμε προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε και ότι βρέξει ας κατεβάσει από κει και πέρα.το σκεπτικό μας ήταν με το που θα βγούμε ξεριζώνουμε έτσι όπως είναι την σκηνή την πετάμε στ'αμάξι (που ήταν κολλητά μας) και φεύγουμε, έτσι και κάναμε.
Βγαίνοντας δεν είδαμε τίποτα, βιαστικά ρήξαμε την σκηνή στο πίσω κάθισμα κλείσαμε ασφάλειες και είπαμε ότι βγεί να μας κλείσει το δρόμο πάνω του.Δεν κοιτάξαμε πίσω μας, περνώντας κοντά από την σκηνή των άλλων όλα ήταν ήσυχα εκεί(περιττό να πω ότι τα τύμπανα δεν είχαν σταματήσει στιγμή και όπως είδαμε δεν ήταν από τους άλλους σκηνήτες).Δεν είμαι άνθρωπος που τρομάζω εύκολα αλλά αυτό το γεγονός με είχε κάνει να φοβηθώ πραγματικά.
Mental18Νέο Μέλος
kalimera 8elw na pw k egw mia istoria, i opoia mporei na min sigrinetai me kapoies alles oi opoies dimosieutikan sto forum alla einai ali8ini kai en pasei pariptwsi einai i moni pou sinevei se mena k oxi se kapoion filo i gnwsto mou. Prin 3 mines peripou imoun sto spiti monos mou me ton aderfo mou (einai mikros 12 xronwn)kai ka8ws etoimazomoun gia na vgw, imoun stin toualeta k ksirizomouna. kapoia stigmi vlepw stin porta dipla m mia morfi na me koitazei parierga san na i8ele na me peiraksei. logw tou oti itan sto mege8os tou aderfou mou nomiza oti itan autos k eixe er8ei na m pei kati.Sas lew pws itan toso ali8ino kai otan gurisa na to dw katamata etre3e pros to saloni.An den imoun toso sigouros oti to eida 8a tromaza k 8a katalavaina amesws oti den einai o aderfos mou alla to eixa dei!! Amesws loipon etr3a na ton troma3w k egw ka8ws imouna me tous afrous sto proswpo.. alla molis vgika ap to mpanio dn itane kaneis kai fwnaksa na dw pou eixe kruftei.. to aima mou pagwse ti stigmi pou akousa ton aderfo mou na me vrizei ap tin alli meria tou spitiou epeidi opws elege ton enoxlousa pou epaize sto pc.. Auti einai i istoria i mia k monadiki p mou exei sumvei.
Αγαπητέ Mental18, καλώς ήλθες κοντά μας! 
Θα σε παρακαλούσα να χρησιμοποιείς ελληνικούς χαρακτήρες στα μηνύματα σου κι όχι λατινικούς ούτως ώστε αυτά να είναι ευανάγνωστα.
In anticipation of my resurrection...
Καλησπέρα!Λοιπόν, χτες και σήμερα το βράδυ μου έτυχε κάτι περίεργο. Ενώ χθες το βράδυ καθόμουν και έπαιζα μανατζερ στον υπολογιστή, ακούγοντας ράδιο από το κινητό (κάτι που το κάνω πάρα πολύ συχνα, συνήθεια από τότε που δούλευα βράδυα), γύρισα και κοίταξα αφηρημένα το χωλ έξω από το δωμάτιο, και είδα κάτι μαύρο σαν σκιά, σαν νυχτερίδα σε πιο μεγάλο μέγεθος, να διασχίζει το χωλ. Να πω εδώ ότι επειδή έχω γάτο πολλές φορές βλέπω με την άκρη του ματιού μου να περνάει κάτι, αλλά συνήθως δεν δίνω σημασία, γιατί ως γνωστόν Και οι γάτοι είναι αθόρυβοι.Το πρόβλημα με αυτό ήταν ότι αυτό πέρασε στα δύο μέτρα από το πάτωμα, και όταν πήγα να κοιτάξω τι ήταν ο γάτος μου κοιμόταν στο κρεβάτι στην αντίθετη κατεύθυνση. Είπα λοιπόν ότι θα καναν πουλάκια τα μάτια μου λόγω ώρας...
Σήμερα θα έβλεπα την κοπέλα μου κατά τις εννιά.Πήγα λοιπόν να ρίξω έναν υπνάκο πριν.Τεσπα, είδα έναν περίεργο εφιάλτη, και κάποια στιγμή ένιωσα ότι ήταν ώρα να ξυπνήσω για να ντυθώ.Ανοιξα τα μάτια μου και βλέποντας προς την πόρτα ένιωσα ότι είναι νύχτα.Τότε ξαφνικά βλέποντας το σκοτάδι ένιωσα έναν ανεξήγητο φόβο, και άκουσα από τα αριστερά μου το ραδιο από το κινητό, αλλά σαν να ήταν οντότητα, πολύ περίεργο.Προσπάθησα να σηκωθώ αλλά ήμουν μουδιασμένος.τότε ένιωσα ότι κάτι ήταν εκεί, και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπάθησα να ουρλιάξω.Το ουρλιαχτό μου ήταν άθλιο, σαν να μην ήταν δικό μου.Σηκώθηκα με το ζόρι και προσπάθησα να τρέξω αλλά αυτό με ακολουθούσε από πίσω(ναι,το ραδιο)
...και τότε ξύπνησα,και η ώρα ήταν 9 παρά.Το ράδιο ήταν από εκεί που το άκουγα στο όνειρο,αλλά ήταν κλειστό.Δεν έχω ξαναουρλιάξει ποτέ στη ζωή μου,ούτε σε όνειρο,είμαι γενικά αναίσθητος άνθρωπος.Αυτά...
Υ.Γ.Παιδιά το παρόν θέμα είναι κατά την αποψη μου από τα καλύτερα.
Σήμερα θα έβλεπα την κοπέλα μου κατά τις εννιά.Πήγα λοιπόν να ρίξω έναν υπνάκο πριν.Τεσπα, είδα έναν περίεργο εφιάλτη, και κάποια στιγμή ένιωσα ότι ήταν ώρα να ξυπνήσω για να ντυθώ.Ανοιξα τα μάτια μου και βλέποντας προς την πόρτα ένιωσα ότι είναι νύχτα.Τότε ξαφνικά βλέποντας το σκοτάδι ένιωσα έναν ανεξήγητο φόβο, και άκουσα από τα αριστερά μου το ραδιο από το κινητό, αλλά σαν να ήταν οντότητα, πολύ περίεργο.Προσπάθησα να σηκωθώ αλλά ήμουν μουδιασμένος.τότε ένιωσα ότι κάτι ήταν εκεί, και για πρώτη φορά στη ζωή μου προσπάθησα να ουρλιάξω.Το ουρλιαχτό μου ήταν άθλιο, σαν να μην ήταν δικό μου.Σηκώθηκα με το ζόρι και προσπάθησα να τρέξω αλλά αυτό με ακολουθούσε από πίσω(ναι,το ραδιο)
...και τότε ξύπνησα,και η ώρα ήταν 9 παρά.Το ράδιο ήταν από εκεί που το άκουγα στο όνειρο,αλλά ήταν κλειστό.Δεν έχω ξαναουρλιάξει ποτέ στη ζωή μου,ούτε σε όνειρο,είμαι γενικά αναίσθητος άνθρωπος.Αυτά...Υ.Γ.Παιδιά το παρόν θέμα είναι κατά την αποψη μου από τα καλύτερα.