- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ρε συ κουβέντα κάνουμε, και μάλιστα θα έλεγα ότι είναι αρκετά εποικοδομητική.
Αν κάποιος ήθελε να συζητήσουμε για την ζωή να έρθει να μου το πει, και όχι να μου το γράφει... αλλίως μπορεί να είναι κάποιος όταν βλέπεις τα μάτια του.
Γιατί; Αν κάποιος θέλει να σε γελάσει μπορεί και να το κάνει μπροστά στα μάτια σου, αν είναι καλός στην ψευτιά.
Ε.. πόσο μάλλον όταν δεν τον ξέρεις ο άλλος μπορεί να λέει ότι θέλει και μπορείς να λες ότι ο άλλος θέλει να ακούσει...
Κάτι σαν το παραπάνω κείμενο με έβαλε σε σκέψεις.... δεν ξέρω αν είναι το κατάλληλο θέμα αλλά σχετίζεται άμεσα με την αληθινή ζωή ή καλύτερα με το πόσο αληθινό πρόσωπο μπορούμε να έχουμε ή έχουμε γράφοντας και παραθέτοντας απόψεις.
Αναρωτιέμαι αν θα είχε την ίδια τροπή και τον ίδιο πολιτισμένο τρόπο αν τα πράγματα είτα σε μια ενδεχόμενη συνάντηση. Το ίδιο αναρωτιέμαι τι αρνητικές ή θετικές επιπτώσεις θα είχε στην πορεία των συζητήσεων η ανθρώπινη επαφή.
Αν ξέφυγα από το θέμα να με συγχωρείτε...
φιλικά,
Trovadouros
νομίζω πως δεν ξέφυγες απο το θέμα γιατί η αληθινή ζωή αποτελείτε και απο το πόσο αληθινοί ήμαστε εμείς.
Το μυνημά σου αυτό με έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις.
Είναι αλήθεια πως κοιτώντας στα μάτια τον άλλον βλέπεις πολλά περισσότερα απο το να διαβάζεις απλώς τα γραπτά του. Πότε όμως είσαι αλήθεια ποιο αληθινός; Όταν μιλάει το κοινονικό σου πρόσωπο κι όταν αυτό το κοινονικό πρόσωπο πεύτει και στις παγίδες της αρέσκειας προς τους άλλους ή της φοβίας μήπως ο άλλος σε πάρει κάπως για όσα έχεις να πεις, ή όταν μιλάει η ψυχή σου και η ψυχή σου μιλάει σε ανθρώπους που δεν γνωρίζει και που απο κανέναν δεν θα αναγνωριστεί;
Αυτό στα αλήθεια είναι ένα δίλλημα.
Αν όλα αυτά λεγόντουσαν αντί να γραφώντουσαν πιθανόν δεν θα ήταν τόσο επικοδομητικά. Ο λόγος θα ήταν γιατί δεν θα υπήρχε ο κατάλληλος χρόνος να εξετάσουμε τα λεγόμενα του άλλου και να τα εμβαθύνουμε όπως επίσης δεν θα υπήρχε και ο χρόνος να εξετάσουμε την δική μας σκέψη και να την εκφράσουμε σωστά. Απο την άλλη ίσως να είχαμε την ευκαιρία να καταννοήσουμε καλύτερα τον τρόπο σκέψης του άλλου και απο που πηγάζει αυτή όπως και να θέταμε διάφορα ερωτήματα.
Μέσα απο τα γραπτά μας όλα είναι πιο πολιτισμένα, η αλήθεια είναι αυτή. Δεν νομίζω όμως ότι έχει να κάνει με το αν είμαστε πιο αληθινοί ή πιο ψεύτικοι αλλά απο τον χρόνο που μας δείνετε να εξετάσουμε την σκέψη μας.
Θα σου δώσω ένα π.χ. Κάποια στιγμή σε κάποιο θέμα μπήκε κάποιος άσχετος και εκφράστηκε πολύ άσχημα και άδικα για κάποιον συνομιλητή. Εκνευρίστικα αφάνταστα με την κακοηθιά του. Ήθελε να του στείλω μερικά μπινελίκια. Μέχρι να διαβάσω αυτά που έγραφε, να βρώ τον χρόνο να ξαναμπώ στο forum και να φτάσω στο σημείο να στείλω απάντηση είχε ξεφουσκώσει ο εκνευρισμός μου, είχε επανέλθει μια πιο ώριμη σκέψη, είχε επεξεργαστεί η όλη κατάσταση και η απαντησή μου ήταν πολιτισμένη για την αντιθεσή μου στην συμπεριφορά του.
Αν τώρα αυτό συνέβαινε σε λεκτικό επίπεδο η συμπεριφορά μου θα ήταν η αρχική να απαντήσω εκνευρισμένα.
Ο διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης όμως δεν με κάνει πιο αληθινή ή πιο ψεύτικη, απλώς ήταν κάτω απο άλλες συνθήκες.
Πιστεύω όμως ότι η όποια συνάντηση όταν γίνεται κάτω απο τα πλαίσια σεβασμού της άποψης του άλλου και όταν γίνεται με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων και όχι την απόδειξη για το ποιος έχει περισσότερες γνώσεις ή με τον σκοπό του να αλλάξεις την γνώμη κάποιου μπορεί να είναι εξίσου όμορφη και να έχει θετικές επιπτώσεις. Όλα λοιπόν πιθανόν εξαρτούνται απο τα άτομα που θα μαζευόντουσαν σ' αυτή την συνάντηση, απο τους σκοπούς που θα είχαν για την συνάντηση αυτή, απο τον τρόπο έκφρασης που έχει ο καθένας και απο την χημεία που θα δημιουργόταν μεταξύ των ατόμων αυτών.
Απο την άλλη τη σημασία έχει αν αυτά που γράφει ο καθένας τα πιστεύει ή όχι και αν αποτελούν το αληθινό του πρόσωπο ή όχι, σημασία έχει αν αυτός που τα διαβάζει έχει να πάρει κάτι θετικό απο τα γραπτά του, το αν αντιπροσωπεύουν τον συγγραφέα και αν αποτελούν τον αληθινό εαυτό του είναι κάτι που μάλλον θα έπρεπε να απασχολεί τον ίδιο απο την στιγμή που στην πραγματικότητα τον ίδιο του τον εαυτό κοροιδεύει, οι υπόλιποι που τον είδαν και που τον ξέρουν;
Αυτό τουλάχιστον εξετάζω εγώ, αν έχει να μου προσφέρει κάτι παραπάνω, το αν είναι αληθινός ο κάθε ένας εδω μέσα θα το εξέταζα αν είχα προσωπική επαφή μαζί του.
Αν και πιστεύω πως οι περισσότεροι είναι πιο αληθινοί εδώ παρά στην καθημερινή ζωή τους, άσχετα αν τα λόγια τους δεν γίνονται πράξεις δεν παύουν να είναι έκφραση επιθυμίας για τον εαυτό τους, η δική τους εσώτερη φωνή.
Μου έδωσες όμως την εντύπωση ότι απο κάτι ενοχλήθηκες, κάτι που σε έκανε να τα γράψεις όλα αυτά. Και αναρωτιέμαι αν είναι κάτι συγκεκριμένο που γράφτηκε ή αν σε ενοχλεί που βλέπεις μόνο την θετικότητα κάποιων ανθρώπων γνωρίζοντας όμως πως είναι μόνο μια πλευρά του εαυτού τους και πως πίσω απο αυτά κρύβονται και οι κακές πλευρές, οι πλευρές που εδω μέσα δεν φαίνονται...
κι αυτό όμως, δεν είναι κατα την γνώμη σου κάτι λογικό να συμβαίνει; Κάτι που δεν έχει να κάνει απαραίτητα με την ψευτιά;
Αληθηνη ζωη λοιπον αποψη μου χμ Ειναι τωσα πολλα που θελω να γραψω αλλα δεν εχω την πρεπουσα ενεργια .
Βασικο ειναι να τα εχουμε βρει με τον εαυτο μας να ξερουμε τη πραγματικα ζηταμε απο τη ζωη. φυσικα ολλα τα καλλα μας ερχονται μαζι και ολλα τα (ασχημα μαζεμενα και μας πλακωνουν ,αποσυντονηζουν,πιεζουν κτλπ) Ειναι δυσκολο στης μερες που ζουμε να βρουμε κατανοηση,εκτημηση,συμπαρασταση απο τους γυρο μας για αυτο το λογο δεν θα ηταν καλο να εξαρτομαστε απο αλλα ατομα πρεπει να περνουμε αποφασεις και να κανουμε αγωνα για να ειμαστε ο εαυτος μας.
Ποια ειναι η αληθηνη ζωη. αυτη που διμιουργουμε με της αποφασεις μας. Υπαρχουν παντα βεβαια τα σταδια που περναμε στη ζωη μας που ειναι σημαντηκα για την διαμορφοση του εαυτου μας παιδικα χρονια οι βασεισ του χαρακτηρα μας!μετα εφιβια το ξεσπασμα της ηλικιας και αυτη η αγνη ενεργια που διαθετουμε ,περνα ο καιρος και μετα περνα ο καιρος ακομα ποιο γρηγορα τοτε ειναι που πρεπει να ειμαστε προετιμασμενοι! αυτα να στε ολοι καλα παιδια .
quote:
Αν και πιστεύω πως οι περισσότεροι είναι πιο αληθινοί εδώ παρά στην καθημερινή ζωή τους, άσχετα αν τα λόγια τους δεν γίνονται πράξεις δεν παύουν να είναι έκφραση επιθυμίας για τον εαυτό τους, η δική τους εσώτερη φωνή.
Αυτη ειναι μια μεγαλη αληθεια .
Το πνευμα εντος μας , εκδηλωνει την ανυσηχια του με ανεκπληρωτες επιθυμιες , ποθους & παθη .
Ισως θα επρεπε να δουμε ομαδικα ,αυτές τις ανυσηχιες , η τουλαχιστον να το προσπαθησουμε .
Μα αυτό δεν κανουμε ;;;
Προσωπικα πιστευω , οτι η μεγαλυτερη πνευματικη ανυσηχια , που παιδευει & εκπαιδευει το πνευμα εντος μου, ειναι η προσπαθεια της πραξης του καλου .
Οταν αδυνατω να το πραξω , η ενταση της ανυσηχιας αυξανεται κατακορυφα.
Δεν υπαρχει για εμενα κανενας άλλος τροπος να υφισυχασω το πνευμα εντος μου .
Αυτό το εχω ισως γενικευσει πολλες φορες στο παρελθον .
Αποτελει βεβαια αυθαιρεσια .
Ο καθενας νιωθει & αισθανεται διαφορετικα και φυσικα σε διαφορετικους χρονους την πνευματικη ανυσηχια του .
Επισης αλλιως καλλιεργω εγω την δικη μου, αλλιως η αγαπητη serenite και ουτω καθε εξης .
Ειμαι ομως σιγουρος οτι , οταν καποιος μπορει να κανει το καλο σε μια δεδομενη στιγμη και δεν το πραττει , θα εχει στο μελλον πνευματικες ανυσηχιες .
Αυτες τρυπανε μεσα απο το υποσεινηδητο μας ,υπο την μορφη τυψεων ,τον συνειδητο μας κοσμο .
Ετσι πιστευω οτι συμβαινει σε ολες τις ψυχες ,εστω και αν αν αυτό, είναι ισως ένα αυθαιρετο συμπερασμα .
Αν κανω λαθος διορθωστε το ,για να μην κουβαλαει η ψυχη μου καποια λανθασμενη αντιληψη .
Ευχαριστω.
quote:
Απο την άλλη τη σημασία έχει αν αυτά που γράφει ο καθένας τα πιστεύει ή όχι και αν αποτελούν το αληθινό του πρόσωπο ή όχι, σημασία έχει αν αυτός που τα διαβάζει έχει να πάρει κάτι θετικό απο τα γραπτά του, το αν αντιπροσωπεύουν τον συγγραφέα και αν αποτελούν τον αληθινό εαυτό του είναι κάτι που μάλλον θα έπρεπε να απασχολεί τον ίδιο απο την στιγμή που στην πραγματικότητα τον ίδιο του τον εαυτό κοροιδεύει, οι υπόλιποι που τον είδαν και που τον ξέρουν;
Αυτό που αναφέρεις είναι αλήθεια. Το βασικό είναι εμείς τί ερεθίσματα παίρνουμε από την κάθε επικοινωνία που έχουμε με τον όποιο συνομηλητή. Η ερώτηση όμως απευθύνεται σε μας όχι σαν αναγνώστες αλλά σαν συγγραφείς μιας απάντησης. Δεν εξετάζω τους άλλους αλλά εμένα, και προσπαθώ να δώ τις όποιες διαφορες θα είχα.
Και κατ’ επέκταση αυτό περιέχει κάποιους κινδύνους γαι να γίνουμε εμείς οι ίδιοι θύματα της δικής μας ψεύτικης ζωής. Αν δεν είμαστε προσεκτικοί σε αυτό που γράφουμε ώστε να είναι πράγματι αυτό με το οποίο ταυτιζόμαστε, και όχι αυτό που θα θέλαμε να πιστεύουμε, όχι αυτό που θα θέλαμε να αντιπροσωπεύουμε, οχι αυτό που θα θέλαμε να είμαστε κλπ, τότε μάλλον ήδη είμαστε πολύ μακρυα απο την αληθινή ζωή και ας γράφουμε οτι θέλουμε στην παρούσα θεματολογία.
Αυτά σε αρχική φάση. Γιατί στην συνέχεια υπάρχει και το άλλο. Έστω οτι συναντούμε τον Α ο οποίος δεν μας κάνει καθόλου καλή εντύπωση σαν άτομο παρόλο που μέσα από τα κειμενά του έχουμε προβληματιστεί ταυτιστεί ίσως και κάποιες φορές έχουμε θαυμάσει… ποια θα είναι η μετέπειτα αντιμετώπιση της όποιας απάντησης λάβουμε από τον Α; Θα είναι παλι όπως και πρώτερα ή μια δευτερη σκέψη θα υπάρχει που θα σχετίζεται με το ατομό αυτό; μήπως θα γεννηθεί ένας δικαιολογιμένος ή αδικαιολόγητος αρνητισμός;
Και εγώ πραγματι είμαι προβληματισμένος. Και σίγουρα υπάρχουν θετικά που είναι πολλά. Απλά σκέφτομαι και τα δύο χωρίς να έχω παρει το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς.Δεν είναι οτι έχω ενοχληθεί από κάτι, απλα το σκεφτομαι.
quote:
κι αυτό όμως, δεν είναι κατα την γνώμη σου κάτι λογικό να συμβαίνει;
Είναι λογικό και ακριβώς για αυτόν τον λόγο το φοβάμαι.
Φιλικά,
Trovadouros
http://www.atelierjohanna.com/nodes/en/images/0451[/img]http://www.callipygia600.com/callnugget/alljokes/clown.jpg [/img]
quote:
Αν δεν είμαστε προσεκτικοί σε αυτό που γράφουμε ώστε να είναι πράγματι αυτό με το οποίο ταυτιζόμαστε, και όχι αυτό που θα θέλαμε να πιστεύουμε, όχι αυτό που θα θέλαμε να αντιπροσωπεύουμε, οχι αυτό που θα θέλαμε να είμαστε κλπ, τότε μάλλον ήδη είμαστε πολύ μακρυα απο την αληθινή ζωή και ας γράφουμε οτι θέλουμε στην παρούσα θεματολογία
Είναι σίγουρο πως πολλά απο όσα γράφουμε εδώ μέσα δεν τα κάνουμε απαραίτητα και πράξεις. Κάπου είχα γράψει για ένα λουλούδι, για τον τρόπο που μπορείς να το δεις κάτω απο μια άλλη οπτική γωνία. Το χω κάνει, ναι, μία φορά όμως. Δεν μπορώ να το κάνω κάθε φορά, δεν έχω την ίδια ψυχολογία, ούτε την ίδια έμπνευση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αποτελεί πιστεύω της καρδιάς μου ότι θα έπρεπε να είχα την ικανότητα να το έκανα κάθε φορά. Αυτό νομίζω συμβαίνει σε όλους μας. Την ώρα που γράφουμε αφιερωνόμαστε σ΄αυτά που μας λέει η ψυχή μας, δεν έχουμε κάτι να την αποσπάσει πράγμα που δεν συμβαίνει και στην έμπρατη ζωή μας όπου τις περισσότερες φορές κάτι μας αποσπάει απο τον εσώτερο κόσμο μας. Παρόλο όμως που ίσως δεν τα κάνουμε πάντα έμπρατα δεν παύουν να αποτελούν κομμάτια της ψυχής μας, δεν παύουν να είναι πιστεύω και ονειρά μας, είναι και αυτά δικά μας, ανήκουν και είναι αληθινά μέσα σε ένα εσώτερο εαυτό μας, δεν τα αντιγράφουμε, δεν τα παπαγαλίζουμε, τα εμπνευόμαστε απο τον εσώτερο κόσμο μας που δεν παυει να είναι στοιχείο μας έστω κι αν δεν υλοποιείται.
Θα μου πεις τότε αφού δεν υλοποιείται γιατί το αναφέρουμε; Θα μου πεις ρε Serenite αφού εσύ ίδια δεν βλέπεις πάντα το λουλούδι έτσι, τι το αναφέρεις σαν να το βλέπεις πάντα έτσι;
Και θα σου απαντήσω γιατί αν φίλε Trovadoure δεν έμπαινα στην διαδικασία να ψάξω στην ψυχή μου για την προοπτική που έχει να δει ένα λουλούδι, κι αν αυτό δεν το μοιραζόμουν μαζί σου, τότε ίσως και γω η ίδια να μην ανακάλυπτα ποτέ πως μπορώ να το δω έτσι.
Εν ολίγης έγραψα μια αλήθεια της ψυχής μου και γραφοντάς το ήρθα πιο κοντά σ΄αυτή και έμαθα κάτι για εμένα που δεν ήταν ψεύτικο επειδή δεν έγινε έμπρατα ποτέ ή έγινε μόνο μία φορά, ήταν μια αλήθεια μου που απλά δεν είχε την αφορμή να εκδηλωθεί, κι όταν εκδηλόθηκε πέρασε και ένα μύνημα σε κάποιον. Αυτό σημαίνει πως ήρθα πιο κοντά στο να το κάνω πράξη και έβαλα την σκέψη και σε κάποιον άλλον να το κάνει.
Και η μεγαλύτερη αλήθεια σε αυτά που γράφουμε είναι πάνω απο όλα μια, όχι μόνο το ότι ίσως κάποιες φορές να περνάμε κάτι άλλο και σε κάποιον άλλον, αλλά ότι πολλές φορές ανακαλύπτουμε και κάτι απο εμάς, μια αλήθεια που ίσως εκείνη την στιγμή να μοιάζει με ένα ψέμα της έμπρατης ζωής μας, αλλά είναι μια αλήθεια της εσώτερης φωνής μας που πρέπει να ακούσουμε.
quote:
Έστω οτι συναντούμε τον Α ο οποίος δεν μας κάνει καθόλου καλή εντύπωση σαν άτομο παρόλο που μέσα από τα κειμενά του έχουμε προβληματιστεί ταυτιστεί ίσως και κάποιες φορές έχουμε θαυμάσει… ποια θα είναι η μετέπειτα αντιμετώπιση της όποιας απάντησης λάβουμε από τον Α;
H γνώμη μου; Σίγουρα τις απαντήσεις του δεν θα τις λαμβάνουμε όπως παλιότερα, σίγουρα θα έχουμε και έναν αρνητισμό. Μα πάλι κι αν γνωρίζαμε αυτόν τον άνθρωπο κι αν τον συμπαθούσαμε, πάλι ίσως τις απαντήσεις του δεν θα τις λαμβάναμε όπως πρώτερα γιατί θα ερχώταν η απομυθοποίηση.
Γιατί εδώ μιλάνε απλά οι ψυχές, πίσω απο τις ψυχές όμως υπάρχει ένα κοινονικό πρόσωπο κι ένας πολύ πιο πολυμορφικός χαρακτήρας.
Αντε τώρα ας πούμε ο φίλος Αlfa Omega που με αποκάλεσε σοφή serenite, να έβλεπε την σοφή αυτή serenite που είναι και ξανθιά (αυτό κολάει στα ανέκδοτα) κανά βράδυ σε κανα τραπέζι πάνω να χορεύει τσιφτετέλι ή να την πιάναν τίποτα τρέλες και την επόμενη μέρα να αντιμετόπιζε τα μυνηματά της με την ίδια σοβαρότητα. Γίνεται; δεν γίνεται, ή άντε τώρα να έβλεπα εγώ τον φίλο Alfa Omega να πετάει κανένα σφυρί στον γείτονα. Αθέλητα μέσα στο μυαλό μας δημιουργούμε εικόνες βάση των γραπτών, εικόνες που έχουν να κάνουν με την καρδιά του άλλου, το κοινονικό του πρόσωπο λοιπόν όποιο κι αν είναι, ακόμα και το καλύτερο να είναι, πιθανότατα κάπου θα μας ξένιζε.
quote:
Ειμαι ομως σιγουρος οτι , οταν καποιος μπορει να κανει το καλο σε μια δεδομενη στιγμη και δεν το πραττει , θα εχει στο μελλον πνευματικες ανυσηχιες
είναι κάποιες φορές που το κακό με το καλό το διαχωρίζει μια πολύ λεπτή γραμμή και δεν γνωρίζει τελικά πια ήταν η κατάληξη.
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα.
Είναι ένας άνθρωπος στην ζωή μου που δεν μπορώ να τον χωνέψω με τίποτα. Δεν μπορώ να τον δεχτώ ως χαρακτήρα, ούτε ως αντίληψη, ούτε ως πράξεις κι αυτό γιατί νοιώθω ότι πίσω απο κάθε καλό που κάνει κρύβεται μια υποκρισία και ένας σκοπός για να λάβει αργότερα και για πολλά άλλα πράγματα τέλος πάντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι φαίρομαι άσχημα απεναντί του, ούτε και καλά, μάλλον εντελώς αδιάφορα θα έλεγα.
Κάποια στιγμή ο άνθρωπος αυτός λοιπόν έκλεγε για πράγματα που κατα την γνώμη μου είχε προκαλέσει με τον άσχημο χαρακτήρα του.
Δεν του γύρισα την πλάτη φυσικά, κάθησα και άκουσα τον πόνο του αλλά δεν πήγα και κοντά του να τον αγκαλιάσω παρόλο που ήξερα πως αυτό θα τον ευχαριστούσε.
Το καλό θα μου έλεγε κάποιος θα ήταν να το είχα κάνει. Θα ταν πράγματι όμως καλό απο την στιγμή που εγώ θα υποκρινόμουνα για κάτι που δεν ένοιωθα;
Θα ταν καλό να τον παρηγορήσω με ψεύτικα αισθήματα; Θα θεωρόμουνα καλή ή απλώς υποκρίτρια;
Δεν ξέρω και δεν το ψάχνω γιατί ξέρω πως και καλό να ήταν το πρώτο εγώ δεν θα μπορούσα να υποκριθώ με τίποτα.
Αναροτήθηκα λοιπόν και με τον ίδιο μου τον εαυτό. Και αναρωτήθηκα γιατί σε γενικές γραμμές πονάω τον άλλον, αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν εγώ που γενικά έχω θετικά αισθήματα στους ανθρώπους να έχω μια τόσο μεγάλη αρνητικότητα για κάποιον.
Τελικά μετά απο πολή σκέψη κατέληξα πως ίσως έτσι να πρέπει να είναι τα πράγματα, γιατί αν εγώ έκανα το καλό σ΄αυτό τον άνθρωπο, ο άνθρωπος αυτός θα έκανε τα δικά του και συγχρόνος θα εισέπρατε και αυτά που ήθελε. Με την συμπεριφορά μου όμως τον βάζω να μπει σε σκέψεις, να σκεφτεί γιατί εγώ μπορεί να φαίρομαι έτσι, τι λάθος μπορεί να κάνει, που πρέπει να διορθωθεί αν θέλει να εισπράξει μια αγκαλιά απο κάποιον γενικά.
Και για να το γενικέψω το θέμα, περνάς ας πούμε μια μέρα μπροστά απο έναν ζητιάνο, για κάποιο λόγο δεν δείνεις κάτι εκείνη την στιγμή. Μετά πιθανόν πας στο σπίτι σου και το μετανοιώνεις και νοιώθεις τύψεις. Μήπως όμως, μήπως λέω εγώ, ο άνθρωπος εκείνος δεν έπρεπε να λάβει κάτι(γιατί ας πούμε ήταν τεμπέλης και όχι σε πραγματική ανάγκη) και για αυτό το λόγο εσένα σου δημιουργήθηκε μια αρνητικότητα στο να δώσεις εκείνη την στιγμή. Μήπως κάπως έτσι λειτουργεί και μια θεία δίκη γιατί μην δείνοντας εσύ εκείνος θα πρέπει να καταπολεμίσει την τεμπελιά του. Μήπως καμιά φορά με το να μην κάνουμε το καλό όταν δεν το αισθανόμαστε τελικά το κάνουμε με το να κάνουμε τον άλλον να γίνει καλύτερος;
Πιστεύω πως το καλό δεν πρέπει να γίνεται απλά για να γίνεται, πρέπει να γίνεται τις στιγμές εκείνες που το αισθανόμαστε πραγματικά. Αν η ψυχή μας έχει ως βάση να είναι καλή θα ακολουθήσει και η πράξη μας χωρίς προσπάθεια και την κατάληλη στιγμή. Ο εξαναγκασμός του εαυτού μας να πράξει το καλό ίσως αθελά μας καταλήξει υποκρισία απέναντι σε μας τους ίδιους.
Ίσως λοιπόν να βασανίζεις και λίγο άδικα τον εαυτό σου όταν αδυνατείς να το πράξεις γιατί για να αδυνατείς να το πράξεις κάποιος λόγος θα υπαρχει. Σκέψου μόνο το εξής φίλε μου. Αν όλοι πράταμε το καλό απέναντι και σε αυτούς που δεν το αξίζανε, τότε αυτοί ποτέ δεν θα είχανε την ευκαιρία να διορθωθούνε αφού κανείς δεν θα τους άφηνε να αντιληφθούν τα λάθη τους απέναντι στους άλλους, θα τους στερούσαμε το δικαίομα λοιπόν να εξελιχθούν ως καλύτεροι προκειμένου να εισπράξουν και κάτι καλύτερο (μίλάω πάντα για ανθρώπινες σχέσεις).
Μπορεί να είμαι και λάθος αλλά η δικιά μου θεωρία είναι η εξής: Ποτέ μην κάνεις το κακό και κάνε το καλό εκεί που η καρδιά και το ενστικτό σου θα σου υποδείξουν.
Φρόντισε λοιπόν να έχεις καλή καρδιά και άσε τις πράξεις σου να οδηγηθούν απο μια ανώτερη δίκαια κρίση.
quote:
Φρόντισε λοιπόν να έχεις καλή καρδιά και άσε τις πράξεις σου να οδηγηθούν απο μια ανώτερη δίκαια κρίση.
Μου ευχηθηκες οτι ποιο δυσκολο αγαπητη serenite .
Ειναι ομως σοφη η συμβουλη σου .
Η αμοιβη για μια τετοια επιδιωξη , οπως ολοι γνωριζουμε ειναι η υψηλοτερη που μπορει να νιωσει μια ανθρωπινη ψυχη .
Ειναι βεβαια ( συμφωνα με την δικη μου αντιληψη ) , η ηθικη ικανοποιηση .
Ηθικη ικανοποιηση ,οτι επραξα το σωστο .
Η επιδιωξη της καλλιεργειας του αγαθου πνευματος εντος μας, ειναι πιστευω ο σκοπος ολων των ανθρωπινων ψυχων .
Αν καπου διαφωνειτε , αντιπαραθεσατε παρακαλω την πολυτιμη αποψη σας .
Ευχαριστω .
quote:
Η επιδιωξη της καλλιεργειας του αγαθου πνευματος εντος μας, ειναι πιστευω ο σκοπος ολων των ανθρωπινων ψυχων .
Ο σκοπός της ψυχής του ανθρώπου πιστεύω οτι είναι η ανάπαυση, γαλήνη.
Η καλλιέργειά μας σαν άτομα νομίζω πως είναι θέμα αντίληψης. Είναι θέμα νοοτροπίας. Δεν ξέρω αν αυτή, οδηγείται από τον ψυχισμό μας ή αν η ψυχή αναπάυεται ή αδημονεί ανάλογα με την πνευματική μας ισορροπια.
φιλικά,
Trovadouros
Όποιος μένει Αθήνα και μπορεί ας ρίξει μια ματιά...
quote:
Αγαπτητέ alfa-omega,[quote]
Ο σκοπός της ψυχής του ανθρώπου πιστεύω οτι είναι η ανάπαυση, γαλήνη.
Η καλλιέργειά μας σαν άτομα νομίζω πως είναι θέμα αντίληψης. Είναι θέμα νοοτροπίας. Δεν ξέρω αν αυτή, οδηγείται από τον ψυχισμό μας ή αν η ψυχή αναπάυεται ή αδημονεί ανάλογα με την πνευματική μας ισορροπια.φιλικά,
Trovadouros
Εξαρταται από το πώς αντιλαμβανεται , η νιωθει ο καθενας την γαληνη εντος του .
Ακομη και ο θανατος , λενε καποιοες σοφες υπαρξεις, ότι δεν είναι το τελος αλλα το περασμα της ανθρωπινης υπαρξεως σε μια άλλη διασταση .
Προσωπικα συμφωνω μαζι σου, διοτι εχω γευθει την γαληνη της ψυχης μου ,είναι ότι ποιο πνευματικα ισορροπημενο μπορει να επιδιωξει μια ανθρωπινη υπαρξη .
Θα ελεγα οτι αν δεν ισορροπει σε τακτικα χρονικα διαστηματα το πνευμα εντος μας ,είναι ενδειξη ότι κατι επιδιωκουμε με λανθασμενη αντιληψη ,με αποτελεσμα αντι της γαληνης να γευομαστε το ακριβως αντιθετο ,που είναι οι φουρτουνες που δεν μπορουμε να τιθασευσουμε .
Μιας και αναφερθηκε η λεξη γαληνη , θα προσπαθησω να την γευθω στο υπολοιπο αυτης της ημερας .
Σε ευχαριστω για την υπευνθιμηση .