- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
παρακαλω ωστοσο εφοσον ο καθενας εκφερει την γνωμη του και καλα κανει να την σεβομαστε.
θεωρω οτι ολοι μας για καποια πραγματα για τα οποια δεν εχουμε απτες αποδειξεις δεν μπορουμε να τα προσεγγισουμε παρα μονο μεσω πιστης, η αποια θα πρεπει ομως να απορρεει απο μια αλληλουχια αλλων αδειασιστων αποδειξεων οι οποιες μας οδηγουν στο τελικο πειστικο αποτελεσμα.
με ρωτας για το πολυ απλο για τον καθενα: ειναι εικασια οτι την ωρα της ερωτικης πραξης γενιεται μια καινουργια ζωη; (οχι παντα βεβαια)
αναφερομαι λοιπον σε κατι που ολοι μας ξερουμε και πολλοι το εχουμε κανει. τι περισσοτερο θελεις να σου αναλυσω;
αυτο βεβαιως και συμβαινει σε ολα τα ζωντανα πλασματα, οπου οτο αρσενικο παραγει κατα το ειδος του.
δεν καταλαβαινω τι περισσοτερο θελεις να τεκμηριωσω ειδικα πανω σε αυτο το θεμα.
οσον αφορα το αν καποιος ανθρωπος μπορει να δωσει ζωη σε καποιο νεκρο σωμα, ειμαι πεποισμενος εξ ιδιας αντιληψεως οτι κατι τετοιο δεν μπορει να συμβει. δεν εχω δει καποιον να το κανει.
το αν μπορει να το κανει ο Δημιουργος, βασισμενος στην ισχυρη μου πεποιθεση που προερχεται απο λογικους συνειρμους και με την δικη μου βεβαιοτητα οτι το εχει ηδη κανει, ναι πιστευω οτι μπορει να το ξανακανει.
οσον αφορα την πιστη στον Δημιουργο στηριζεται στη γνωση. επομενως το λες αναποδα. για να τον πιστεψω τον εχω ηδη γνωρισει.
οσον αφορα το οτι ο Θεος φταιει για τα δεινα της ανθρωποτητας θα σου πω το εξης: ο Θεος ειναι αγαπη, επομενως το κακο δεν περναει καν απο το μυαλο του,μην τα ριχνεις λοιπον στον Θεο οπως κατι ευφυεις κληρικοι '-ο θεος σου πηρε το παιδακι σου να το κανει αγγελακι'
ο Θεος εχει ηδη αρκετους αγγελους.
το ζητημα του ποιος φταιει για αυτο το καταντημα του ανθρωπου εμπερικλειει, θεολογικα και δογματικα ζητηματα τα οποια αν αρχισω να παραθετω εδω, πολλοι θα δυσανασχετησουν. (αν προκυψει εντονως θα το κανω)
αν εχεις προσεξει προσπαθω να κανω ενα διαλογο στηριζομενος περισσοτερο στη λογικη και στη καλη διαθεση (και στα πιστευω μου) για αυτο και μεχρι τωρα για παραδειγμα δεν εχω χρησιμοποιησει κατι που πολλοι δεν αποδεχονται: την Αγια Γραφη
Απαντησεις υπαρχουν αρκει να ξερεις που να ψαξεις να τις βρεις
quote:
Μπορεί κάποιος με κάποια τεχνική - μέθοδο - εργασία να διεισδύσει στο υποσυνείδητο του, να ανακαλύψει αυτές τις πληγές(γεγονότα ζωής) και να τις επουλώσει-εκτονώσει?
Υπάρχουν τεχνικές Αναστημένε αλλά είναι διαφορετικές για κάθε άνθρωπο και δεν περιγράφονται με αλληλογραφία.
Γι' αυτό εγώ επιμένω οτι στην προκειμένη περίπτωση χρειάζεται ένας ειδικός.
Λές οτι δεν εμπιστεύεσαι τούς ψυχαναλυτές. Κι' όμως εκεί υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να απαντηθούν τα ερωτηματά σου, επειδή θα είναι κάποιος που θα σε βλέπει θα ξέρει τι και πως να σε ρωτήσει, θα έχει εμπειρία και μέθοδο.
Η καλή πρόθεση και η αγάπη όλων που απαντάνε είναι δεδομένη αλλά εδώ χρειάζεται συστηματική εργασία που δεν γίνεται με αυτό το τρόπο.
φιλικά
Έχω ακούσει για κάποιες τεχνικές δια μέσω της χαλάρωσης όπου μπορούμε να οδηγηθούμε στον εντοπισμό των αρχικών γεγονότων που μας δημιούργησαν τους εσωτερικούς κόμπους από τους οποίους ξεκινά το νήμα που δημιουργεί τους φόβους της μετέπειτα ζωής.
Αφού λοιπόν εντοπιστούν τα γεγονότα αυτά και βιωθούν ξανά δια μέσω χαλάρωσης τότε εκτονώνονται και δεν αποτελούν πια πηγές πόνου-φόβου αλλά απλά γεγονότα.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟΣ ΟΥΤΕ Ο ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ( ΓΙΑΤΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΑ ΚΡΥΒΕΙ) ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ Η ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΤΟΥΣ.
Νομίζω ότι ο Πλάτωνας είχε αναφερθεί κάποτε σε κάτι τέτοιο.
Νομίζω καλή μου nst ότι μπορούν να περιγραφθούν αυτές οι τεχνικές, ειδικά αν αυτός που τις περιγράφει τις έχει βιώσει. Δεν τίθεται ζήτημα ειδικού.
Θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας, ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Δεν είναι άρρωστος αυτός και υγιείς εμείς. Έστω και αν αποτελεί μια ακραία περίπτωση.
Ή μήπως υπάρχει κάποιος εδώ μέσα που νίκησε τους φόβους του?
** Θα ήθελα να με ενημερώσει ο δημιουργός του θέματος εάν η παρέμβαση μου είναι στα πλαίσια της ανάπτυξης του ή όχι .
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος , που να έχει βρει την αληθινή του ταυτότητα και να μην θελήσει να βοηθήσει κάποιους συνάνθρώπους του , που την αναζητάνε ακόμη .
Εκτός και αν δεν έχουμε όλοι την ίδια .
Εκτιμώ ότι το θέμα γενικά, έχει φτάσει στο τέλος του .
Αυτό που θα πρότεινα εγώ είναι να το διαβάσουμε όλοι από την αρχή ( αν το έχουμε αποθηκεύσει κάπου ) και να κάνουμε μια τελευταία τοποθέτηση .
Έτσι θα δούμε , το κατά πόσο διαφοροποιείται από την αρχική μας .
Αυτές οι διαφορές ( αν υπάρχουνε ) είναι μικρές , η μεγάλες πνευματικές αναβαθμίσεις ,απαραίτητες για την διαμόρφωση της προσωπικής μας αντίληψης .
Αυτή είναι η άποψή μου ,αυτήν την δεδομένη στιγμή .
δεν γνωρίζω για αυτές τις τεχνικές ούτε και τις έχω χρησιμοποιήσει ποτέ, οπότε δεν έχω να αναφέρω και κάτι σχετικά με αυτό.
Το μόνο που είχα ακούσει κάποτε ήταν ο υπνωτισμός αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να το κάνει κάποιος απο μόνος του απο όσο ξέρω.
quote:
Η ζωή είναι αγγούρι, άλλος {α} το τρώει κ δροσίζεται κ άλλος {β} ζορίζεται.. δηλαδή η ΑΠΟΔΟΧΗ του α ή του β, είναι θέμα οπτικής!
Άλλο παράδειγμα: το παιδί σου κλαίει την νύχτα κ εσύ είσαι κουρασμένος κ θέλεις να κοιμηθείς γιατί θα σηκωθείς νωρίς κ πάλι για να πας στη δουλειά σου..
{α} νευριάζεις και 1,2,3… αντιδράς – ενεργείς.
{β} Αποδέχεσαι με αγάπη την εκ της πατρότητας δυσκολία κ αντιδράς – ενεργείς ανάλογα..
Τι προτιμάς εσύ? Πως αντιδράς, γιατί, ποιο το όφελος της επιλογής σου κ γιατί?
Άλλο παράδειγμα: οδηγείς στο κέντρο της πόλης με ότι αυτό συνεπάγεται..
{α}τρελαίνεσαι και αρχίζεις τα γαλλικά…. ή
{β} αποδέχεσαι το αναγκαίο κακό κ χαμογελάς με συγκατάβαση.
Δεν έχεις πει, ή ακούσει το γνωστό «μη δίνεις γροθιά στο μαχαίρι»?
Μήπως δεν συμφωνείς?
Τι σημαίνει αυτό? Παραίτηση? Δεν νομίζω φίλε μου..
Θα μου επιτρέψεις να μην συμφωνήσω απόλυτα με αυτά που γράφεις.
Ας πάμε λοιπόν στο παράδειγμα περί αγγουριού. Στην προκειμένη μου λες πως αφού θα το φας που θα το φας μάθε να δροσίζεσαι αντί να ζορίζεσαι. Δεν μπορώ να έχω την επιλογή του μενού; Δεν μπορώ να προσπαθήσω να μην το δοκιμάζω με κανέναν από τους δύο τρόπους;
Αν οδηγείς στο κέντρο της πόλης και νεύρα σου είναι τέντα, αφού θα ταλαιπωρηθείς που θα ταλαιπωρηθείς μάθε να χαμογελάς. Πάλι όμως δεν μπορώ να πάω με το μετρό ας πούμε;
Συμφωνώ βέβαια ότι σε αυτή την ζωή και το αγγούρι της κίνησης θα φας και κίνηση από αγγούρια θα βρεις. Και θα πρέπει να τα δέχεσαι με τον λιγότερο ψυχοφθόρο τρόπο. Νομίζω όμως πως καλό είναι πρώτα να δοκιμάζεις τις εναλλακτικές, γιατί τελικά πάλι θα σου πω πως πιθανόν κατι διαφορετικό να σημαίνει παραίτηση.
Έχω πει το μη δίνεις γροθιά στο μαχαίρι, αλλά το είπα από αδυναμία ή από δειλία. Έχω ακούσει το δώσε γροθιά στο μαχαίρι και συμφώνησα. Δεν είναι σίγουρα εύκολο και δεν είναι πιθανόν πάντα σωστό.
Στην αναφορά στο παράδειγμα του φίλου ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ θα μου επιτρέψεις να μην τοποθετηθώ.
Ευτυχώς δε (ή δυστυχώς) δεν μπορώ να σου πω για το παιδί που κλαίει την νύχτα. Εκ του μη έχοντος…
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Σημασία λοιπόν κατα εμέ δεν έχει ποιος απο τους δύο τρόπους είναι ο σωστότερος αλλά ποιος απο τους δύο τρόπους ζωής εκφράζει καλύτερα την αντιληψή σου για αυτήν. Γιατί ότι και να κάνεις, όποιες και να είναι οι συνέπειες του τρόπου που επιλέγεις, διαφορετικό δρόμο δεν θα μπορούσες να πάρεις παρα μόνο αν γινόταν κάτι και σου άλλαζε όλο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόσουν την ζωή μέχρι τώρα.
Οπότε ουσιαστικά το ερωτημά μας ίσως να μην έπρεπε να είναι για το αν ο τρόπος ζωής που κανουμε είναι ο σωστότερος αλλά για το αν η αντιληψή μας για την ζωή είναι η σωστή.
Και σ' ευχαριστώ για την κουβέντα αυτή που κάνουμε γιατί μέσω αυτής μόλις αντιλήφθηκα το παραπάνω που ανέφερα.
Τελικά νομίζω πως θα καταλήξω στο εξής. Ο άνθρωπος πάντα στην ζωή του έχει κάποιους στόχους. Έχει κάποιες αξίες και κάποια ιδανικά που πρέπει να φτάσει. Μπορεί να τα πετύχει είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Είτε υπομονετικά περιμένοντας είτε συνεχώς επιχειρώντας. Ίσως να είναι θέμα τακτικής. Η πρώτη είναι ας πούμε πιο συντηρητική, η δεύτερη πιο επιθετική. Πιθανόν όλα να εξαρτώνται από τα ψυχικά αποθέματα που έχει ο καθένας να παλέψει για κάτι, πιθανόν να είναι και η θέλησή του να αποκτήσει κάτι (πνευματικό ή υλικό), ακόμα όπως λες είναι και το ρίσκο ή ο φόβος και η ανασφάλεια.
Η όποια ευχαρίστηση είναι σε κάθε περίπτωση αμοιβαία.
Φιλικά,
Trovadouros
Αγαπητέ μου φίλε Trovadouros,
Με μεταφράζεις λάθος..
Γράφω
Η ζωή είναι αγγούρι, άλλος {α} το τρώει κ δροσίζεται κ άλλος {β} ζορίζεται.. δηλαδή η ΑΠΟΔΟΧΗ του α ή του β, είναι θέμα οπτικής!
μεταφράζεις
Στην προκειμένη μου λες πως αφού θα το φας που θα το φας μάθε να δροσίζεσαι αντί να ζορίζεσαι.
Καθόλου δεν εννοώ αυτό φίλε μου. Λέω ότι ο Α τρώει το αγγούρι ως δροσιστικό, διότι αναγνωρίζει λόγω σωστής θέασης – οπτικής το ίδιον του αγγουριού επί της ουσίας δηλαδή, ότι περί αυτού ο λόγος που αυτό του προσφέρεται, ο δε Β έχοντας λάθος οπτική – θέαση στέκει στην ομοιότητα και δεν εμβαθύνει επί της ουσίας, και εκ της εκ του προφανούς ομοιότητας τούτου χμμ…ζορίζεται.
Επιλογή φίλε μου έχεις μόνον όταν γνωρίζεις τι κ γιατί το επιλέγεις!!!!
Όσο για την γροθιά στο μαχαίρι πάλι στέκεσαι στο προφανές! Δηλαδή αν σου ‘λεγα που πας ξυπόλητος στ’ αγκάθια τι θα ‘λεγες???
Είμαι δηλαδή θαρραλέος επειδή δίνω γροθιά στο μαχαίρι, και πάω ξυπόλυτος στ’ αγκάθια ενώ έχω επιλογές???!!! Συγγνώμη αλλά μάλλον ..ανόητος θα πρέπει να είμαι {λίαν επιεικώς..}
Δηλαδή εν ολίγοις το να μη σέβομαι το σώμα μου και να το τυραννώ ή ακόμα ακόμα να το καταστρέφω είναι ένδειξη θάρρους κατ’ εσέ! Για μένα είναι ΥΒΡΙΣ!!!
Τσάμπα μαγκιά, επιπολαιότητα κ ανοησία, εύκολη λύση άρα παραίτηση!!! ΔΕΙΛΙΑ!!! Δεν γίνεται φίλε μου να αγαπάς μερικώς ή επιλεκτικά, δηλαδή όλοι κοπτόμεθα για την ψυχή μας κ για το σώμα μας ΤΙ? Στο Πυρ το εξώτερον???!!
Δηλαδή την ψυχή την αγαπάμε {μέρος} το σώμα το απαξιώνουμε {μέρος} και χμμ… μας αγαπάμε..???!!!
Τι σόι αγάπη είναι αυτή δεν την καταλαβαίνω!!! ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Τέτοιο σκόρπισμα φίλε, και τέτοιος κατακερματισμός με αντικειμενικό σκοπό να αγκαλιάσουμε το ΟΛΟΝ ΤΟ ΕΝ… όντως είναι μπουνιά στο μαχαίρι και περίπατος ξυπόλυτου στ’ αγκάθια..
Τώρα το να πας με το μετρό ή ότι άλλο επιλέξεις είναι άλλο διάφορο παράδειγμα του δικού μου. Έχω όμως να σου κάνω μια παρατήρηση.. Αυτό δεν το θεωρείς δειλία.. μήπως έρχεσαι στα προηγούμενα λόγια μου..
Σκέψου το.. Όπως και να’χει.
Να ‘σε καλά
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
- - -
Νομίζω πως οι αντιφάσεις και οι επαναλήψεις σε αυτά που γράφει ένας άνθρωπος προμηθεύουν πολύτιμες ενδείξεις γιά να καταλάβουμε την εξέλιξη της σκέψης του.
Γυμνοί από έγνοιες προχωράμε.
Ελεύθερη έχοντας είσοδο στην αλήθεια, το ψέμα, και στο άνοιγμα του κόσμου.
- - -
[ΙΟΚΑΣΤΗ]
Οι Θεοί είναι πνευματικές οντότητες ηθικές δυνάμεις και απηλλαγμένοι από μικρότητες και ανθρώπινες αδυναμίες.
Είμαστε μικροί Θεοί;
Είναι ίσως θέμα επεξήγησης, πιθανόν να μην εκφράζομαι σωστά ή να μην καταλαβαίνω ή να μην μπορώ να καταλάβω, όλα παίζουν με καλή διάθεση πάντα.
Ας θίξουμε το θέμα του αγγουριού για ακόμα μια φορά. Αυτό που υποστηρίζω είναι νομίζω μόνο μια απλή συμπλήρωση. Συμφωνώ ότι πρέπει να δούμε την σωστή και ωφέλιμη λειτουργία πραγμάτων και καταστάσεων. Μπορεί όμως να καταλάβω ή να δοκιμάσω να μην βάλω αγγούρι στην σαλάτα μου. Δεν μου αρέσει βρε αδελφέ.
Το ίδιο ισχύει και για το παράδειγμα της κίνησης. Απλά πιστεύω ότι τις περισσότερες φορές υπάρχουν εναλλακτικές που αξίζει να ψάχνουμε και να δοκιμάζουμε.
Σε ότι αφορά την γροθιά στο μαχαίρι. Σαν νόημα την καταλαβαίνω ότι κάποιες φορές πρέπει να δίνουμε ένα τέλος όσο και αν αυτό μας στεναχωρεί και μας πονά. Και αναφέρομαι σε περιπτώσεις κατά τις οποίες, αναγνωρίζουμε ότι μένοντας στάσιμοι χωρίς να κάνουμε κάποια δραστική κίνηση, λιμνάζουμε την ψυχή και τελικά βαλτώνουμε. Σε καμία περίπτωση δεν εννοούσα την σωματική καταπόνηση (αν και εσύ εννοείς αυτό). Αντίθετα μάλιστα πιστεύω ότι το σώμα είναι ναός του πνεύματος.
Φιλικά,
Trovadouros
Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας. Εάν σας ενδιαφέρει παραθέτω μια σύνοψη:
Αλφα – Ωμέγα : Οριστική λύση είναι η αυτογνωσία
ΠΩΣ?
Εστιάζω την σκέψη μου στο να μπορώ να πράττω αυτό που νιώθω & αισθάνομαι .
Trovadouros : Φόβος της απόρριψης. Φοβούμενοι δε από τον κίνδυνο της αποκάλυψης της πραγματικής μας ταυτότητας καλλωπίζουμε ή διατηρούμε αυτήν την βιτρίνα, ακριβώς γι αυτόν τον φόβο της απόρριψης
ΠΩΣ?
Δεν πιστεύω ότι αλλάζει φίλε μου. Δεν νομίζω ότι είναι σωστό να αλλάζει ακόμα και αν μπορεί. Η ιστορία ενός ανθρώπου είναι η κληρονομιά του, ο ορισμός του ίσως.
lorenzo : Η λύση είναι η ΑΠΟΔΟΧΗ!!
ΠΩΣ?
ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ. Με το αγγούρι να δροσίζεσαι και όχι να ζορίζεσαι.....
serenite : Όλα τα παραπάνω αλλά πιο κυρίαρχο : ΠΡΟΧΩΡΑ
ΠΩΣ?
Όταν λοιπόν μια μνήμη νοιώθουμε πως επανέρχεται την διώχνουμε από το κεφάλι μας με κάθε τρόπο, προσπαθούμε να ξεσπάσουμε μη χρησιμοποιώντας τις σκέψεις μας, πάρε ένα χαρτί και ένα κιλό μπογιές και άφησε το συναίσθημα να σου βγει διαφορετικά, βρες έναν άλλον τρόπο έκφρασης των όσων σε πνίγουνε, μην αφήσεις στον εαυτό σου ελεύθερο χρόνο για τέτοιες σκέψεις.
Nst : Με κάποιο ειδικό.
ΠΩΣ?
Με ειδικό.
--------------------------------
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ. Εαν κάτι θα μπορούσα να πω στον καθένα σας είναι :
Αλφα – Ωμέγα: Αυτό που νιώθεις και αισθάνεσαι είναι έξω από τις πληγές της ψυχής? Μήπως είναι η εκτόνωση του φόβου?
Trovadouros: Καλέ μου φίλε αρνούμαι –ΑΡΝΟΥΜΑΙ. Εάν δεν αλλάζει είναι μια άδικη ζωή.
lorenzo : Η αποδοχή του πόνου και του φόβου από ποιο μέρος της συνείδησης γίνεται και αν γίνει είναι ικανή η αποδοχή να καταργήσει ή να απαλύνει τον πόνο και το φόβο?
serenite: Μπορεί ο άνθρωπος παλέυοντας με όσα υπόδειξες να «νικήσει»?
-----------------------------------
Και κάτι πιο συγκεκριμένο προς το φίλο μου Λορέντζο.
quote:
ΓΙΑΤΙ???
= ΦΟΒΟΣ!!
Γιατί?Γιατί έμαθε, βολεύτηκε στην ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟ - ΛΟΓΙΑΣ !!
Γιατί, μήπως είναι βλάκας?
ΌΧΙ γιατί το "ΞΕΡΕΙ" κ μάλιστα έχει το ΘΡΑΣΟΣ, ΝΑΙ, γιατί περί θράσους πρόκειται, να ζητά ή μάλλον να ζητιανεύει βοήθεια, υποβιβάζοντας Εαυτόν κ καθιστώντας Εαυτόν ανάπηρον, προκειμένου να αγγίξει τις όποιες ευαισθησίες μιας κακής εννοούμενης Ανθρωπιάς των συνανθρώπων του, ώστε να τις χρησιμοποιήσει ως αντέρεισμα πίσω από το οποίο θα κρυφτεί ως στρουθοκαμηλίζον, κακομοίρης, ατυχής κ ταλαίπωρος λόγω μυρίων όσων Χ λόγων που κατά καιρούς θα εφευρίσκει προκειμένου να "ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ".. τρομάρα του!!!
Το να το κάνει αυτό στον Εαυτό του, θα μπορούσα να το θεωρήσω έως παντελώς αδιάφορον! ΟΜΩΣ…. Πρόσεξε φίλε μου, εδώ υποκρύπτεται Κακή Πρόθεσις!!!
ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ λόγω ΜΙΣΟΥΣ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ.
ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ + ΕΠΙΓΝΩΣΗ!!!
Εδώ είναι το ανεπίτρεπτο του πράγματος!
Κατ΄ αρχήν να σου πω ότι συμφωνώ με τα παραπάνω.
Απλά θα ήθελα να επισημάνω 2 πράγματα.
Θεωρείς ότι δεν υπάρχει ασυνείδητο και συνειδητό? Πρέπει να έχουμε απέναντι και στα δύο την ίδια συμπεριφορά?
Θεωρείς ότι υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους ο φόβος δεν είναι απλώς βόλεμα στην αδράνεια ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟ – ΛΟΓΙΑΣ αλλά ένας ανίκητος εσωτερικός αντίπαλος?
Είμαι σίγουρος ότι για αυτόν που «βλέπω» σαν Λορέντζο αυτά που γράφεις είναι και δυναμικά και υλοποιήσιμα. Όμως ο Λορέντζο και ο κάθε Λορέντζο δεν έχει την ίδια βάση δεδομένων με όλους τους ανθρώπους.
Επίσης κατανοώ ότι δεν είναι δυνατόν να μπούμε ο ένας στη θέση του άλλου σε απόλυτο βαθμό αλλά θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε.
Η επίγνωση της αντικοινωνικότητας δεν είναι επίγνωση ούτε του προβλήματος αλλά ούτε και της λύσης του.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Edited by - ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ on 02/03/2006 13:11:16
quote:
Επίσης κατανοώ ότι δεν είναι δυνατόν να μπούμε ο ένας στη θέση του άλλου σε απόλυτο βαθμό αλλά θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε.Η επίγνωση της αντικοινωνικότητας δεν είναι επίγνωση ούτε του προβλήματος αλλά ούτε και της λύσης του
Αγαπητέ Αναστημένε διακρίνω ένα παράπονο και μια αμυντική διάθεση σε ότι αφορά τις τοποθετήσεις που έγιναν στην προσπάθεια να βοηθήσει ο καθένας όπως εκείνος θεωρούσε σωστότερο με βάση τις δικές του γνώσεις και τον χαρακτήρα του.
Βλέπεις μέσα απο αυτό οτι η κάθε άποψη που εκφράζεται, έρχεται απο την προσωπική άποψη και βιώμα του συνομιλητή και ταιριάζει σ' αυτόν.
Δεν είναι όμως πιθανώς η σωστή για σένα ή για κάποιον άλλον.
Για να μπορέσει κάποιος να έχει μια σχετικά αντικειμενική άποψη για ένα θέμα που απασχολεί το συναίσθημα ενός ανθρώπου πρέπει να έρθει σε οπτική επαφή μαζί του, να τον γνωρίσει, να ακούσει το παρελθόν του και να τον ΝΙΩΣΕΙ.
Ετσι μπορείς να μπείς στην θέση του άλλου.
Με τον τρόπο που προσπαθούμε όμως εμείς εδώ απλώς, εξιστορούμε τι θα κάναμε ΕΜΕΙΣ στο αντίστοιχο πρόβλημα, όχι τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ.
Επίσης θα έπρεπε να γίνει γνωστό με ανάλυση και παραδείγματα το ακριβές πρόβλημα. πχ Ενα αόριστο << φοβάμαι>> δεν μπορεί να καταπολεμηθεί. Ποιό είναι το ακριβές αντικείμενο του φόβου κλπ...
Σχετικά με το τελευταίο σκέλος της παράθεσης νομίζω οτι η επίγνωση ενός προβλήματος δεν είναι και η λύση του αλλά είναι η αρχή για την έξοδο απο αυτό. Οταν το ξέρεις, γνωρίζεις και πως να το πολεμήσεις.
Κατασκοπεύεις δηλαδή τον εχθρό ωστε να δείς πως εξολοθρεύεται.
Με αγάπη
quote:
Όταν λοιπόν μια μνήμη νοιώθουμε πως επανέρχεται την διώχνουμε από το κεφάλι μας με κάθε τρόπο, προσπαθούμε να ξεσπάσουμε μη χρησιμοποιώντας τις σκέψεις μας, πάρε ένα χαρτί και ένα κιλό μπογιές και άφησε το συναίσθημα να σου βγει διαφορετικά, βρες έναν άλλον τρόπο έκφρασης των όσων σε πνίγουνε, μην αφήσεις στον εαυτό σου ελεύθερο χρόνο για τέτοιες σκέψεις.
Aυτό είναι ένα λιθαράκι βοήθειας, ένα ακόμα κομματάκι στο σύνολο, δεν είναι ο τρόπος και απο μόνο του σίγουρα δεν φαίρνει την λύση. Ανέφερα συγκεκριμένα πως αυτός είναι ο τρόπος που χρησιμοποίησα εγώ, πρόσεξε όμως δεν γνωρίζω αν αυτό είναι το σωστό, ξέχασα πολλά, πάρα πολλά πράγματα με τον τρόπο αυτό, που ακόμα και τώρα αν θελήσω να τα φέρω στην μνήμη μου δεν έρχωνται πια με λεπτομέρειες, μερικά δεν έρχωνται καθόλου, υπάρχουν κενά, χρονικά κενά που δεν μπορώ να θυμηθώ. Αντιμετώπισα αυτά που είχα να αντιμετωπίσω, τα έβαλα σε όποια τάξη μπορούσα, τα πένθησα για όσο ήταν να τα πενθήσω και έκλεισα εντελώς την πόρτα στο παρελθόν μου, προσηλόθηκα εντελώς στο παρόν. Είναι αυτό σωστό; δεν γνωρίζω και ποτέ ίσως να μην μπορέσω να το απαντήσω, πιθανόν να μην είναι, πιθανόν να υπάρχει ενα επιβαριμένο υποσυνήδειτο χιλιαδυό πιθανόν, για να το ανακαλύψω αυτό θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να επαναφέρω το παρελθόν μου, αρνούμαι να το κάνω όμως και δεν θέλω, γιατί ότι ήταν να λύσω, να ξεκαθαρίσω και να διευκρινήσω το έκανα όταν έπρεπε να το κάνω, ότι δεν λύνεται, δεν ξεκαθαρίζεται ή δεν αναλύεται δεν υπάρχη λόγος να το αναμασήσω. Και ναι κλείνωντας την πόρτα στο παρελθόν μου προχώρησα, έστω κι αν ο τρόπος που το κανα να μην ήταν σωστός, έστω κι αν υπάρχει κάποιος καλύτερος που δεν γνωρίζω, το αποτέλεσμα για μένα όμως ήταν ότι προχώρησα.
Δεν υπάρχει τρόπος να τα ξεπεράσεις όλα, δεν υπάρχει τρόπος να κάνεις delete σε ότι κακό υπέστει η ψυχή σου, υπάρχει τρόπος όμως να δεχτείς το ποιος ήσουν και τι έζησες, γιατί το βασικότερο πρόβλημα όσο αφορά το να ξεπερνάμε τις πληγές δεν είναι οι ίδιες οι πληγές, είναι ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε το ότι συναίβηκαν σε εμάς όπως δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι μας τις προκάλεσαν αγαπημένα πρόσωπα. Αν π.χ. έχουμε μια σχέση και η σχέση αυτή για τον Α λόγο μας δώσει μία και μας σπάσει την μύτη, το πρόβλημα του να ξεπεράσουμε το γεγονός αυτό, δεν είναι η ίδια η σπασμένη η μύτη, δεν αναλωνόμαστε εκεί, αλλά πως το άτομο αυτό που εμείς αγαπάμε μπόρεσε να μας κάνει κάτι τέτοιο, τι σκέφτηκε, πως αισθάνθηκε που βρήκε την δύναμη να μας φερθεί έτσι κ.λ.π.
Αν δεν δεχτούμε το γεγονός πως έτσι ήταν αυτός ο άνθρωπος και πως δεν φταίμε εμείς προσωπικά με την λάθος αντιληψή του, θα αναλωνόμαστε μια ζωή ψάχνωντας να βρούμε αίτια που δεν υπάρχουν γιατί πολύ απλά δεν μπορούμε να μπούμε στην ψυχοσυνθεσή του.
Αν δεχτούμε το γεγονός πως αυτός ήταν, κι εμείς καλός ή κακός βρεθήκαμε στον δρόμο του, και καλά να ναι όπου και να ναι, αλλά δεν μας πάει, κι άντε γειά και συ και η αναμνησή σου τότε προχωράμε ευκολότερα.
Αυτό όμως δεν παύει να είναι μια δική μου αντίληψη, και ότι βοηθάει εμένα δεν σημαίνει ότι μπορεί να βοηθήσει και τον δίπλα μου που έχει διαφορετική ψυχοσύνθεση και διαφορετική σκέψη των καταστάσεων.
[quote]Μπορεί ο άνθρωπος παλέυοντας με όσα υπόδειξες να «νικήσει»?[quote]
Μπορεί να νικήσει μόνο με ένα τρόπο, αγαπώντας τον εαυτό του, συγχωρόντας έστω και με αποθημένα αυτούς που κάναν λάθοι απεναντί του, και βάζωντας πείσμα και δύναμη πως καμιά κατάσταση δεν είναι δυνατότερη απο αυτόν.
Αν θέλεις πράγματι να αλλάξεις κάτι, ότι και να είναι αυτό, απλά άλλαξε τον τρόπο που το αντιλαμβάνεσαι και όλα τα άλλα θα έρθουν απο μόνα τους...
quote:
Είμαστε αυτοί που είμαστε γιατί έχουμε κάποιες συγκεκριμένες εμπειρίες, καλές ή κακές, και με κανέναν άλλο τρόπο δεν θα μπορούσαμε να έχουμε εξελιχτεί κατά αυτό τον τρόπο παρά μόνο αν ακολουθούσαμε το μονοπάτι που ήδη έχουμε διαβείΑυτό αλλάζει? Και πως?
quote:
Δεν πιστεύω ότι αλλάζει φίλε μου. Δεν νομίζω ότι είναι σωστό να αλλάζει ακόμα και αν μπορεί. Η ιστορία ενός ανθρώπου είναι η κληρονομιά του, ο ορισμός του ίσως.Trovadouros: Καλέ μου φίλε αρνούμαι –ΑΡΝΟΥΜΑΙ. Εάν δεν αλλάζει είναι μια άδικη ζωή.
Αν κατάλαβα σωστά σε αυτήν την στιχομυθία αναφέρεσαι…
και για να μην παρεξηγούμαι...
Αυτό που δεν αλλάζει στην προκειμένη περίπτωση είναι η ιστορία μας και μόνο. Αυτή έχει γραφτεί από την παρούσα στιγμή και κατευθύνεται προς τα πίσω. Αυτό είναι που μας ορίζει, αυτό μας δίνει την ταυτότητά μας. Μέσα από αυτήν την πορεία έχουμε εξελιχτεί και σχηματίσει έναν χαρακτήρα και έναν τρόπο σκέψης. Και αυτό δεν είναι άδικο (με κάποιες παραδοχές τουλάχιστον ), αλλά απλή συνέπεια καταστάσεων που έχουμε προκαλέσει ή έχουμε αξιολογήσει. Όλες τις εμπειρίες και τα μαθήματα που έχουμε πάρει σε αυτήν την διαδρομή μπορούμε κάποια στιγμή (η ακόμα και συνέχεια) να τα αξιολογήσουμε. Αν βρούμε τον εαυτό μας ελλιπή ή λάθος πρέπει να αλλάξουμε ρότα. Αυτό πιστεύω ότι είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, ή τουλάχιστον πρέπει να επιχειρήσουμε.
Και για να συνδεθώ κάπως με την άλλη παράγραφο που παραθέτεις…
Αν για παράδειγμα αξιολογώντας την ζωή μας διαπιστώνουμε ότι είναι μια απλή καλοστημένη βιτρίνα… αλλάζει φίλε, αλλάζει... αλλά πρέπει να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο. Καταρρίπτοντας την όποια εικόνα έχουμε για τον εαυτό μας και την όποια εικόνα έχουν αυτοί που πιθανόν να χαζεύουν στα τζάμια χωρίς να έχουν δει παραμέσα.
Λοιπόν… πώς;
Αλφα – Ωμέγα : Οριστική λύση είναι η αυτογνωσία
Ρίχνοντας φώς στην ψυχή μας… πώς;
lorenzo : Η λύση είναι η ΑΠΟΔΟΧΗ!!
Κατανοώντας ποιοί ήμασταν και σε τι έχουμε τελικά καταντήσει είτε καλά είτε κακό...Και;
serenite : Όλα τα παραπάνω αλλά πιο κυρίαρχο : ΠΡΟΧΩΡΑ
προχωράμε λοιπόν, πιθανόν…
Nst : Με κάποιο ειδικό, φίλο ίσως (καλή μου nst, με συγχωρείς για την προσθήκη)
Δεν μπορώ να ξέρω αν η παραπάνω μίξη είναι αποδεκτή από σένα και από τους υπολοίπους, αλλά έτσι σαν συνειρμός είναι και αυτό μια κατάληξη έστω και συνοπτική.
Αγαπητοί Αλφα-Ωμέγα, Lorenzo, serenite και nst να με συγχωρείτε για τον δανεισμό και για όποια, αν υπήρξε, παρερμηνεία.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Αλφα – Ωμέγα : Οριστική λύση είναι η αυτογνωσία
Ρίχνοντας φώς στην ψυχή μας… πώς;Φιλικά,
Trovadouros
Αφήνοντας τα αισθήματα που δημιουργούνται μέσα σε αυτήν , να την οδηγήσουνε εκεί που θέλει αυτή και όχι το ( τα ) εγώ μας .
Δεν γίνεται πάντοτε , είναι όμως μια καλή αρχή .
Οι εμπειρίες που θα μας φέρει αυτός ο τρόπος της διαχείρισης της ψυχής μας , θα είναι πολύτιμα εργαλεία ,για την διαμόρφωσή της .
Με τον τρόπο που περιέγραψα , κάθε ψυχή διαμορφώνεται σε μια φωτεινή πηγή ενέργειας .
Έχω ξαναγράψει , ότι οτιδήποτε αίσθημα και αν σου δημιουργηθεί , για παράδειγμα για έναν γνωστό, η φίλο σου ,η συγγενή σου ,δεν το επεξεργάζεσαι με την σκέψη σου ,αλλά το μεταφέρεις ακέραιο στο πρόσωπο –πρόσωπα , για τα οποία αισθάνθηκες κάτι και αυτό μπορεί να είναι φθόνος ,ζήλια ,μίσος ,αντιπάθεια ,αγάπη, στοργή, σεβασμό .
Όποιος έφτασε στο σημείο αυτό ,έχει πλήρη αυτογνωσία του εαυτού του .
Αυτή στην ουσία είναι η αληθινή ταυτότητα όλων μας ,δεν την χρησιμοποιούμε όμως στην καθημερινότητά μας όλοι .
Είναι όπως με την παροιμία την λαϊκή που λέει .
Γέρικο γαϊδούρι δεν δέχεται καινούργια περπατησιά .
Έτσι και εμείς συζητάμε ώρες ατελείωτες για αυτά που σκεφτόμαστε ,γιατί τα βιώσαμε ( και σίγουρα είναι πολλά αυτά ) ,αλλά ποτέ δεν καταλήγουμε στην ουσία μας , γιατί δεν γνωρίσαμε τον αληθινό εαυτό μας .
Αυτή η γνώση θέλει, προϋποθέτει πολύ θάρρος και αυτοπεποίθεση .
Αν γίνει όμως η αρχή της προσπάθειας , αυτό ίσως να είναι το ήμισυ του παντός .
Τι έχουμε να χάσουμε ;;;
Λίγο η περισσότερο χρόνο .
Τι θα κερδίσουμε ;;;
Την αποκάλυψη του αληθινού εαυτού μας .
Αν αυτός ο τρόπος δεν μας αρέσει , εκφράζει ,μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στον παλιό .
Καλέ μου φίλε,
Δεν δέχομαι το "ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ" γιατί δεν "στέκομαι" στην προφανή ισοπεδωτική, ερμηνεία που της δίνεται συνήθως - για να μην πω πάντα!…
Πρόσεξε το λάθος σημείο θέασης για να καταλάβεις την θέση μου..
Τι εννοούμε όταν λέμε δεν μπορώ?
Δεν μπορώ γιατί έχω μέσα μου μια εικόνα - πρότυπο, για το οτιδήποτε θεωρώ ότι "δεν μπορώ", και χρησιμοποιώντας αυτήν ως "βάση", αναπτύσσω τον συλλογισμό μου καταλήγοντας συμπερασματικά και φυσικά στο σχεδόν πάντα.. "ΔΕΝ"..
Π.χ. μου γράφεις:
Είμαι σίγουρος ότι για αυτόν που «βλέπω» σαν Λορέντζο αυτά που γράφεις είναι και δυναμικά και υλοποιήσιμα. Όμως ο Λορέντζο και ο κάθε Λορέντζο δεν έχει την ίδια βάση δεδομένων με όλους τους ανθρώπους.
Επίσης κατανοώ ότι δεν είναι δυνατόν να μπούμε ο ένας στη θέση του άλλου σε απόλυτο βαθμό αλλά θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε.
Όχι φίλε μου, δεν δέχομαι ότι ό Λορένζο κι ο κάθε Λορένζο έχουν "κέρατα" στο κεφάλι, ούτε ότι είναι κάτι περισσότερο είτε λιγότερο από τον καθένα.. Η μόνη διαφορά τους είναι "οπτική"!
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα πολύ έντονο για να το καταλάβεις:
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε μία τετράγωνη ατσάλινη δοκό 50 Χ 50cm και μήκος 150m.
Για Χ λόγους τοποθετήθηκε δίκην πεζοδρομίου και βαδίζουμε επάνω της.. Νομίζω ότι μπορεί να την κοιτάξουμε περίεργα στην αρχή, αλλά πέραν τούτου ουδέν.. Περπατάμε αδιάφορα σχεδόν και μπορεί να σπρώχνουμε και το καροτσάκι με το μωρό μας και να χαζεύουμε κ τις βιτρίνες των καταστημάτων…
Τώρα η ίδια δοκός αν ενώνει τις όχθες ενός ποταμού οι οποίες βρίσκονται σε ύψος 20m από την επιφάνεια του νερού, χωρίς πλαϊνά στηρίγματα {κουπαστές} και μας ζητηθεί να περάσουμε βαδίζοντας επάνω στη δοκό από την μία όχθη στην άλλη..
Νοιώθουμε το ίδιο??? Χμμ...
Γιατί φίλε μου?
Είναι "οπτικό" το πρόβλημα ή όχι?
Κάνε τις συνειρμικές αναγωγές μόνος σου τώρα!
Αυτοί οι ..."Λορένζο" φίλε μου "βλέπουν"!!! Εσείς οι άλλοι "βλέπετε?
Γιατί? Είναι τόοοοσο δύσκολο???
Σκέψου το.. Το "δύσκολο" είναι το πιο ..απλό, αθώο, παιδικό, αγνό, "πραγματικό μέσα σου"!!
Γιαυτό σου φωνάζω ότι "ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ"!!!
Όσο για το θέμα του συνειδητού κ του ασυνειδήτου έχω γράψει σχετικά εδώ Αρχές ή Συνείδηση? αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα.. Αν θες ρίξε μια ματιά, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο..
Να ‘σαι πάντα καλά να Σε Πιστεύεις, και να Σε Αγαπάς!
Όλα τ' άλλα είναι "να 'χαμε να λέγαμε"..
Φίλε μου, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ!!! Το ερώτημα είναι αν αντέχει να το Συνειδητοποιήσει αυτό!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 04/03/2006 22:01:58
Edited by - lorenzo on 04/03/2006 22:03:50
Μακάρι η γνώση να μας συνόδευε αναλλοίωτη και μετά την βιολογική μας φθορά.
ΔΑΝΑΗ
Τελευταία πεθαίνει η ελπίδα
quote:
Εκτιμώ ότι το θέμα γενικά, έχει φτάσει στο τέλος του .Αυτό που θα πρότεινα εγώ είναι να το διαβάσουμε όλοι από την αρχή ( αν το έχουμε αποθηκεύσει κάπου ) και να κάνουμε μια τελευταία τοποθέτηση .
Έτσι θα δούμε , το κατά πόσο διαφοροποιείται από την αρχική μας .
Αυτές οι διαφορές ( αν υπάρχουνε ) είναι μικρές , η μεγάλες πνευματικές αναβαθμίσεις ,απαραίτητες για την διαμόρφωση της προσωπικής μας αντίληψης .Αυτή είναι η άποψή μου ,αυτήν την δεδομένη στιγμή .
Προφανώς alfa omega . . .
Θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για το θέμα που άνοιξες και για το εσωτερικό ταξίδι που οργάνωσες απο το ανθολόγιο μέχρι εδώ και δεν το παράτησες. Μπράβο λοιπόν στον οικοδεσπότη και σε όλους.
Κάποια στιγμή θέλω να σου στείλω και κάτι. Μάλλον με e-mail. Είναι ο μόνος τρόπος.
Serenite να'σαι καλά!
Ευχαριστώ για την ειλικρίνεια και την προσπάθεια όλων.
Edited by - weirdo on 11/03/2006 00:45:47
Ελπίζω σε κάποια άλλη κουβέντα να βρεθούμε ξανά. Αν και δεν συμετείχες πολύ η παρουσία και το ενδιαφέρον σου ήταν αισθητά, για αυτούς που τα μάτια δεν αναγνωρίζουν μόνο αυτό που βλέπουν, αλλά αισθάνονται και ότι δεν φαίνεται.
Θα ευχαριστήσω και γω με την σειρά μου τον φίλο Alfa Omega για το θέμα που όχι μόνο άνοιξε αλλά και υποστήριξε με όλο του το είναι, αν και μέσα μου λυπάμε που κλείνει και διατηρώ μια ελπίδα πως κάπου, κάποιος θα το επαναφέρει.
Ευχαριστώ και όλους τους φίλους που συμετίχαν και με ταξίδεψαν στην όμορφη αυτή κουβέντα.
Να σται καλά όλοι.
Η άποψή που είχα για την αληθινή ζωή πριν ξεκινήσω το θέμα ήτανε , ότι είναι λίγοι οι συνάνθρωποί μου ,που σκέφτονται και γράφουνε .
Τώρα γνωρίζω τον λόγο :
Υπάρχουνε 3 κατηγορίες ανθρώπων .
Αυτοί που δεν σκέφτονται.
Αυτοί που σκέφτονται .
Αυτοί που σκέφτονται και γράφουνε .
Στην Τρίτη κατηγορία δύσκολα ανεβαίνεις . ( θέλει πολύ πνευματική καλλιέργεια ) .
Αν όμως υπήρχανε τα κίνητρα & οι ερεθισμοί , για να το επιδιώξει η πλειοψηφία των θνητών, ο κόσμος θα άλλαζε για όλους μας προς το καλύτερο .
Φαντασθείτε μαζί μου το εξής :
Όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη μας ,σκέφτονται για μια στιγμή το ίδιο πράγμα :
Σήμερα θα είμαι αληθινός , ο κόσμος να χαλάσει .
Να το βίωνα και ας πέθαινα την άλλη στιγμή, δεν θα με πείραζε καθόλου ,γιατί την στιγμή εκείνη , θα είχε εκπληρωθεί ο ανώτερος σκοπός της υπάρξεώς μου .
Όλοι οι άνθρωποι θα είχαμε προσπαθήσει να εκφραστούμε με την μία, την κοινή σε όλους μας ,αληθινή ταυτότητα της αθωότητας .
Ευχαριστώ και πάλι όσους , σκέφτηκαν & έγραψαν .