- Νέα Ακρόπολη... Νο.1 - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
GENUS PANTHERAS FELIDAE
...and the Predators will prevail...
λίλιθ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΝ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ
ΠΧ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΕΣ ΠΡΟΣΕΞΕ ΝΑ ΔΕΙΣ ΑΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ
ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΚΛΕΙΣΕΣ ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΕΣ Η ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΧΕ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΗΓΕ ΠΧ ΤΟ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.
ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΤΙΣ ΠΙΟ ΛΟΓΙΚΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ .
GENUS PANTHERAS FELIDAE
...and the Predators will prevail...
δεν είχα ποτέ ανάλογη εμπειρία οπότε δεν ξέρω πως θα ένιωθα αν είχα την αίσθηση πως μαζί μου κατοικεί μια αόρατη παρουσία.
Βέβαια εδώ δεν συζητάμε το κατά πόσο βάσιμη μπορεί να είναι μια τέτοια εμπειρία, γιαυτό δεν θα αναφερθώ στην ανάγκη να εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να υπάρχει κάποια φυσική ή ψυχολογική εξήγηση. Εξάλλου μια εμπειρία είναι κτήμα αυτού που την βιώνει και δεν μεταδίδεται εύκολα με λόγια και περιγραφές αλλά ούτε και αναιρείται.
Πολλές φορές στην ζωή μου έχω νοιώσει τις "παρουσίες" αυτών που αγαπάω και έχω συναντήσει κατά καιρούς στην ζωή μου αλλά και αυτών που έχω μόνο μέσα στο μυαλό μου, φίλους, μουσικούς, ποιητές, φιλοσόφους και κάθε τι που κουβαλάμε και θα κουβαλάμε μέσα μας για πάντα. Αλλά αυτό είναι κάτι άλλο.
Τι θα έκανα εγώ στην περίπτωση της Λίλιθ?
quote:
Η αίσθηση που είχα και εξακολουθώ να έχω για το σπίτι αυτό είναι
πέρα από κάθε αμφιβολία θετική, αυτός εξάλλου ήταν και ο λόγος, που
αποφάσισα να μετακομίσω εκεί.Η αίσθηση που μου κάνει η "παρουσία" δεν είναι τρομαχτική, ή απειλητική,
ούτε θα έλεγα έντονη ή ενοχλητική.
Απλά νιώθω μια παρουσία και κάποιες φορές έχουν συμβεί μικρά
περιστατικά, τα οποία δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά...
Ίσως, μιάς και δεν υπάρχει η αίσθηση του κακού ή της απειλής, να προσπαθούσα να επικοινωνίσω με αυτήν την "παρουσία". Θα ήταν βέβαια καλύτερο αν γνώριζες κάτι περισσότερο για την προσωπικότητα της. Λίγα πράγματα για την ιστορία του σπιτιού και του ζευγαριού που έμεναν εκεί δεν θα έβλαπταν σαν πρώτο σημείο αναφοράς.
quote:
Μπορούμε να είμαστε τόοοοσο cool, που να ζούμε, σαν να μη συμβαίνει
τίποτε;;;
Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα κλείσουν τα αυτιά και τα μάτια στο αόρατο όπως και στο ορατό, όπως βλέπω να γίνεται κάθε μέρα. Πόσοι από εμάς συνειδητοποιούνε και επιρρεάζονται αυτά που γίνονται γύρω μας στο άμεσο αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον μας; Υπάρχει τόσος πόνος, τόσο κακό, και τόση απάτη γύρω μας, πως μπορούμε να ζούμε χωρίς να συμβαίνει τίποτα; Πολλές φορές το να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά είναι και ένας μηχανισμός άμυνας. Και αυτό ισχύει τόσο στο ορατό όσο και στο αόρατο.
quote:
Αναζητώ για τον καθένα από εμάς να μπούμε σε αυτή τη θέση και να
ακολουθήσουμε ένα νήμα βίωσης μέσα στο χρόνο και να δούμε πώς θα
μπορούσε να εξελιχτεί μια τέτοια περίπτωση συγκατοίκησης μέσα στο
χρόνο. Μέσα από τις αρχικές εντυπώσεις, το φόβο, τις προσπάθειες
αντιμετώπισης, τις αποτυχίες, κλπ.
Να εξετάσουμε το εύρως των συναισθημάτων, που είναι πιθανό να
βιώσουμε μέσα σε μια τέτοια κατάσταση...
Η πιθανότητα μιας αόρατης ύπαρξης που ηθελημένα ή αθέλητα προσπαθεί να μου δώσει κάποιο μήνυμα της παρουσίας της μου δημιουργεί ένα απεριόριστο συναίσθημα θλίψης. Χωρίς να μπορώ να το εκφράσω όπως θα ήθελα το αφήνω έτσι για την ώρα.
Παίρνω ως αφορμή την παρακάτω φράση του αγαπητού μου A. Kircher
quote:
Βέβαια εδώ δεν συζητάμε το κατά πόσο βάσιμη μπορεί να είναι μια τέτοια εμπειρία, γιαυτό δεν θα αναφερθώ στην ανάγκη να εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα να υπάρχει κάποια φυσική ή ψυχολογική εξήγηση. Εξάλλου μια εμπειρία είναι κτήμα αυτού που την βιώνει και δεν μεταδίδεται εύκολα με λόγια και περιγραφές αλλά ούτε και αναιρείται.
για να επισημάνω, ότι ο σκοπός του παρόντος θέματος δεν είναι να
βρεθούν τρόποι ερμηνείας για το ανεξήγητο συμβάν, αλλά να μπούμε όλοι
στη θέση του "συγκάτοικου με το φάντασμα" και να παρατηρήσουμε τον
εαυτό μας. Τον τρόπο που σκέφτεται, αισθάνεται, αντιδρά... στην
πιθανότητα μιας τέτοιας κατάστασης.
Ναι, δε λέω... καλές οι συμβουλές, οι επισημάνσεις, οι ερμηνείες,
αλλά ο λόγος που με ώθησε να ανοίξω το παρόν θέμα είναι άλλος.
Σας ζητώ δηλαδή να μπείτε, όσο μπορείτε σε μια συγκεκριμένη θέση,
να βιώσετε έναν ρόλο, αυτόν του συγκατοίκου με το φάντασμα, και να
διηγηθείτε εδώ τις εμπειρίες σας, τα συναισθήματα, τις σκέψεις, κ.α.
ως άτομα στη θέση, ή το ρόλο αυτό και όχι ως παρατηρητές ή
συμβουλάτορες! 
Περιμένω με αγωνία τους... "ομοιοπαθούντες"!!!
Μια παρουσία λοιπόν, ένα παράδοξο συμβάν, είναι μια πρόκληση.
Για αρχή δίνει το έναυσμα για έρευνα – τι είναι αυτό που συμβαίνει,
πως, ποιος το προκαλεί κλπ. –
Μια έρευνα που σε οδηγεί σε μονοπάτια που πιθανότατα
ποτέ δεν θα βάδιζες, γιατί ποτέ δεν θα αναζητούσες,
μια σύγκρουση του πραγματικού και του φανταστικού
του επιστημονικά αποδεκτού και του παράλογου
του βιωματικού και της νόησης
αυτού που συμβαίνει και αυτού που νομίζεις ότι συμβαίνει
αυτό που βλέπεις και αυτό που νομίζεις ότι βλέπεις κλπ
Μια έρευνα από την σκοπιά της επιστήμης, ψυχολογίας,
παραψυχολογίας και τέλος ενδοσκόπηση του εαυτού σου,
του ψυχισμού σου, των ορίων σου.
Ένα ταξίδι μοναδικό με απρόβλεπτες συνέπειες.
Αυτά στο μυαλό μου πάντα, όταν έρθει μια
τέτοια στιγμή αν γλυτώσω το εγκεφαλικό πιθανότατα
να κάνω πράξη τα παραπάνω και να χαίρομαι γι αυτά.
Μέχρι σήμερα το χειρότερό μου ήταν να μπω σε διάφορους
Χώρους και να με πιάσει ένας ανεξήγητος φόβος για κάτι,
Αλλά μέχρι εκεί. Τίποτα δεν έγινε αλλά ήταν αρκετό για
Να μου κοπούν τα πόδια και να μην έχω την παραμικρή
Περιέργεια για το τι και πως. Ο φόβος ήταν αρκετός.
Και πιστεύω ότι αυτό είναι η πρώτη αντίδραση.
Λόγω χαρακτήρα και εγωισμού θέλω να πιστεύω ότι
θα πήγαινα στο επόμενο στάδιο, να ανοίξω τα μάτια και
να δω. Άσχετα με τον χρόνο που θα χρειαζόμουν
να συνηθίσω στην ιδέα, μετά θα συνέχιζα στην έρευνα
του γεγονότος.
Υπάρχει βέβαια και το θέμα αν ζεις σε αυτόν τον χώρο
και με το εάν αυτό που αντιμετωπίζεις είναι εχθρικό
Κλπ.
Ευχαριστώ και χαιρετώ σας, για σήμερα.
Δύσκολο μα συγχρόνως ενδιαφέρων το θέμα που επέλεξες. Πιστεύω ότι η συγκατοίκηση με ένα φάντασμα ή ότι άλλο αόρατο τελοσπάντων δεν είναι μια εύκολη υπόθεση αλλά νομίζω πως από την στιγμή που δεν έχεις την αίσθηση του απειλητικού θα μπορούσε να γίνει κάποιες φορές διασκεδαστική.
Αισθήματα δικά μου;, κάποιες φορές φόβος, κάποιες φορές ενδιαφέρον κάποιες φορές εκνευρισμός κάποιες φορές αδιαφορία - αισθήματα δικά του, πιστεύω ακριβώς τα ίδια. Υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαν να το εκνευρισουν, να το ευχαριστήσουν ή να το κάνουν να αδιαφορήσει.
Ωστόσο μια τέτοια είδους συγκατοίκηση δεν νομίζω πως με ενοχλεί παρα μόνο εκείνες τις φορές που θέλει να γίνει η παρουσία του αισθητή και εγώ δεν έχω καμία διάθεση να τρομάξω ή να βρίσκω τον χώρο μου διαφορετικό από ότι τον άφησα όπως την πόρτα που ανέφερες ή εκείνες τις φορές που εγώ πρέπει να κάνω κάτι και αυτό θέλει να μου υπενθυμίζει με μια αόρατη αίσθηση ότι εκνευρίζετε.
Ωστόσο πιστεύω πως μπορεί να υπάρξει ένας αλληλοσεβασμός ακόμα και σε μια τέτοια περίεργη συγκατοίκηση.
Αν θα προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί του;, να μάθω γιατί ξέμεινε;, τι θέλει κ.λ.π.; όχι και πάλι όχι, γιατί όπως δεν ταιριάζω με τον κάθε άνθρωπο έτσι πιθανόν δεν θα μπορούσα να ταιριάξω και με το κάθε αόρατο στοιχείο. Γιατί δεν ξέρω πια είναι η προσωπικοτητά του ή τα στοιχεία που το αντιπροσωπεύουν και το κατά πόσο και αν θα είχε επιπτώσεις αυτό στην ζωή μου. Όπως δεν θα μπορούσα να αντέξω έναν άνθρωπο να με επιβλέπει μέσα στο σπίτι μου συνεχώς έτσι δεν θα μπορούσα να αντέξω και ότι άλλο, θέλω τις στιγμές που θα είμαι μόνη μου και αυτό πρέπει να το σεβαστεί ή τουλάχιστον να μην δώσω εγώ το δικαίωμα να το αναιρέσει.
Ούτος ή άλλως πιθανόν να υπάρχει μια ήδη επικοινωνία μεταξύ συναισθημάτων αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να αισθανθούμε την υπαρξή τους και η ανοιχτή πόρτα θα έπαιρνε μια λογική εξήγηση και θα ξεχνιόταν το όλο θέμα εκεί. Άρα δεν είναι μόνο οι αποδείξεις ότι κάτι υπάρχει, είναι το όλο συναίσθημα, μια σιωπηλή επικοινωνία.
Αυτή θα ήταν η συγκατοίκηση μου με ένα φάντασμα και κάποιες φορές ίσως του άναβα και κανένα λιβάνι, που εμένα δεν μου αρέσει αλλά εκείνο νοιώθει καλά και το βοηθάει να έρθει πιο κοντά στον δρόμο του.
Κι αργότερα, καθώς ο χρόνος δεν μετράει ίδια για εμένα και για αυτό, ίσως να έφευγε και εγώ να νόμιζα πως πέρασαν χρόνια και αυτό να έμεινε μόνο κάποιες μέρες, ίσως πλέον ο χώρος να μην του θύμιζε κάτι από αυτό που άφησε πίσω του και ίσως εγώ τότε να λησμονούσα την περίεργη αυτή συγκατοίκηση που κάποτε θα με τρόμαζε που έκλεινε την πόρτα και που τώρα η πόρτα θα έμενε ασάλευτη περιμένοντας το δικό μου μόνο άγγιγμα. Και ίσως τότε μακριά από την αίσθηση του φόβου και του εκνευρισμού που μου δημιουργούσε, να μετάνιωνα που δεν προσπάθησα ποτέ να μάθω κάτι παραπάνω έστω και αν ξέρω πως ακόμα κι αν επέστρεφε την ίδια αντιμετώπιση θα είχα και πάλι.
Άλλες φορές θα το διασκέδαζα, άλλες φορές θα με τρόμαζε, άλλες θα με εκνεύριζε, άλλες θα μου έλειπε, μα ποτέ δεν θα έμπαινα παραπάνω στην ύπαρξη του και ποτέ αυτό στην δική μου.
αν θελετε τωρα που λογο των ημερων υπαρχει ποιο πολυς ελευθερος χρονος να κανονισουμε καποια στιγμη να μπουμε ολοι μαζι στο topic για να συζητησουμε ωστε οι απντησεις να ειναι ποιο αμεσες.
quote:
Αγαπητέ μου spider-man,
μην εστιάζεις στις αποδείξεις που θα μπορούσα να σου διαθέσω
για το αν υπάρχει ή όχι φάντασμα στο σπίτι που αναφέρομαι. Δεν
είναι αυτό το θέμα της συζήτησης.
Θα ήθελα να εστιαστούμε περισσότερο στον τρόπο που θα επιδρούσε
ψυχολογικά πάνω μας η γνώση ότι συγκατοικούμε με ένα φάντασμα,
ιδιαίτερα όταν αυτό θα γινόταν μια αναπόφευκτη πραγματικότητα.
Όπως για παράδειγμα προσεγγίζει το θέμα η αγαπητή φίλη serenite.
Θέλω να σκεφτούμε τη συνύπαρξή μας με όντα μιας άλλης διάστασης
στον ίδιο χώρο.
quote:
Θα ήθελα να εστιαστούμε περισσότερο στον τρόπο που θα επιδρούσε
ψυχολογικά πάνω μας η γνώση ότι συγκατοικούμε με ένα φάντασμα,
ιδιαίτερα όταν αυτό θα γινόταν μια αναπόφευκτη πραγματικότητα.Όπως για παράδειγμα προσεγγίζει το θέμα η αγαπητή φίλη serenite.
Θέλω να σκεφτούμε τη συνύπαρξή μας με όντα μιας άλλης διάστασης
στον ίδιο χώρο.
Για να το σκεφτούμε και να το συζητήσουμε ουσιαστικά κάτι τέτοιο, θα πρέπει να σκεφτούμε πρώτα και να καταλάβουμε κάτι άλλο. Αν όντως υπάρχουν άλλα πεδία με κατοίκους ή το δικό μας πεδίο φιλοξενεί τα "φαντάσματα" ή τα "πνεύματα" ( ο καθένας ορίζει την ορολογία και τον τρόπο σκέψης), πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε τι γίνεται γύρω μας, τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει, να το κάνουμε κτήμα μας όπως έλεγε και ένας καθηγητής μου και μετά να προχωρήσουμε .
Πάντως σίγουρα είναι κάτι δύσκολο. Αγριο για μένα, αλλά ας σκεφτούμε ότι μπορεί να είναι άγριο και για αυτό και να κατοικούμε εμείς στο δικό του μέρος. Γιατί να μη το κοιτάξουμε με τη "λογική" της άλλης πλευράς. Ίσως τελικά όλα αυτά μας φοβίζουν γιατί δεν τα γνωρίζουμε, και για αυτό πρώτα έθεσα το θέμα της κατανόησης.
Προσωπικά με τη λογική που διαθέτω τώρα, ή θα μετακόμιζα, ή αν δεν γινόταν κάτι τέτοιο θα δοκιμάζω από μαντζούνια μέχρι τελετές για να μείνω μόνη. Μήπως όμως τελικά και αυτό θέλει το ίδιο από μένα? να με διώξει???
Λοιπόν καταρχήν μένω σε μια διόροφη ποληκατοικία,μένω στον δεύτερο και από κάτω μένουν δίο ξαδέρφια μου.Πριν λίγα χρόνια (3-4) μου λέγαν τα ξαδέρφια μου ότι όταν έλειπα και εγώ και οι γονείς μου από το σπίτι ακουγόντουσαν περίεργοι θορύβοι..σιγά σιγά αυτοί οι θορύβοι άρχισαν να θυμίζουν ότι κάποιος ζει στο πάνω σπίτι,ετσι πολλές φορές ενώ νόμιζαν ότι εγώ είμαι επάνω ερχόντουσαν να με ρωτήσουν τι γίνετε αλλά άδικα εφόσον δεν ήταν κανείς στο σπίτι...
Μετά από λίγο καιρό άρχισα και γω να ακούω τέτιου είδους θορύβους ενώ είμουν μόνος στο σπίτι..Δεν ήθελε και πολύ να αρχίσω να πιστεύω ότι κάτι υπάρχει επειδή μου αρέσουν κιόλας τέτιες ιστορίες..Σιγά σιγά άρχισαν τα πρώτα συμτώματα όπως να αισθάνομαι μια παρουσία η μια σκιά στα δεξιά μου π.χ και μόλι κοιτάξω να πέφτουν πράγματα,ή την ώρα που κοιμάμαι να α΄νοίξω τα μάτια μου απότομα και να μην μπορώ ουτε να μιλίσω ούτε να αναπνεύσω για λίγη ώρα και να αισθάνομαι κάτι να με πατάει προς τα κάτω(μάλιστα όταν εφυγε απο πάνω μου αυτή η σκιά άκουσα και κάποιου είδους γέλια και τα κλασικά όπως να χάνω τα κλειδιά μου και άλλα καθημερινά πράγματα και να τα βρίσκω σε ανεξήγητα μέρη όπως στην αποθήκη π.χ
Αυτό συνεχίστηκε μέχρι προ 4 μήνών όπου οι γονοίς μου έφυγαν για διακοπές κανα μήνα και είμουν μόνος στο σπίτι(εδώ έφαγα την μεγαλύτερη φρίκη της ζωής μου)...Αποφασίζω λοιπόν να προσπαθήσω να εποικινονίσω με "αυτή" την οντότητα η ακόμα και να την καταγράψω(evp για όσους ξέρουν).
Η εποικινονία δεν έπιασε,μπορεί να μην το έκανα και σωστά βέβαια αλλα τελοςπάντων..Μπόρεσα όμως να την καταγράψω και απεσπασα κάποιες λεξεις όπως "γιώτα"(το όνομα),"φυγέτε", και κάποιες ομιλίες με έναν άλλο άνδρα...
Ομως έκανα ευχέλεο πριν κανα μήνα και απο τότε μπορώ να πω ότι τα συμτώματα όχι απλα μειώθηκαν αλλά κόπηκαν κιόλας.
Σε αντίθεση με την λίλιθ όμως εμένα μου φέρνει αρνητικά συναισθήματα όποτε το νιόθω κοντά μου και φόβο επίσης...Τώρα είμαι χαρούμενος που έχω καιρό να δω κάτι παράξενο άλλα ποτέ δεν ξες.......
Λοιπον:εδω και μερικές ημέρες το βραδυ πριν κοιμηθώ ακούω χαρακτηριστηκους ηχους απο το σαλόνι του σπιτιου μου σαν καποιος να σηκώνεται απο τον καναπέ και να περπατάει,δεν κρατάει για πολύ αλλα το ακούω,(εννοήτε βέβαια οτι ρώτησα την υπολοιπη οικογένεια και δεν ηταν καποιος απο αυτους),σημειωση οτι και η μητέρα μου εχει ακουσει θορύβους και αφου εχει ελενξει το σπιτι δεν εχει δει τιποτα.δεύτερο περίεργο(ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟ)στο σαλόνι εχουμε ενα επιπλο το οποιο εχει ράφια και σε καθε ραφι υπαρχουν διάφορα διακοσμητικα,στο πανω πανω ραφι εχουμε ενα διακοσμητικο πιατο πανω σε μια βαση.Μια μέρα η μητερα μου το βρηκε αναποδα(γυρισμενο απο την ακριβος αντιθετη μερια),σκεφτηκε οτι καποιος απο εμας θα το ειχε γυρίσει και το εβαλε παλι κανονικα.αφου όμως το εφτιαξε την άλλη μερα το πιατο ηταν παλι αναποδα.(το ραφι στο οποιο ειναι το πιατο ειναι πολυ ψηλα,τοσο που πρεπει να πατησεις πανω σε καρεκλα για να το φτασεις)αφου λοιπον το εβαλε παλι κανονικα ρωτησε εμενα την αδερφη μου και τον πατερα μου αν το ειχαμε πειράξει και φυσικα ειπαμε οχι γιατι κανεις μασ δεν το ειχε κανει.αφου λοιπον μας εξηγησε τι ειχε γινει το βαλαμε παλι κανονικα στη θέση του.και αφου πέσαμε ολοι για ύπνο το πρωι το πιατο ηταν παλι αναποδα.(στην αρχη εγω νομιζα οτι καποιος απο τους δικους μου μας κανει πλακα,αλλα φυσικα κανεις δεν ειχε σχεση με αυτο)αυτο συνεχιστηκε για 5-6 μερες.το βραδυ το φτιαχναμε το πρωι παλι αναποδα.και συν ολα αυτα ολες αυτες τις μέρες,και πριν γίνει αυτο με το πιάτο η αδερφη μου νιωθει πολυ εντονα μια παρουσια διπλα της οταν βρισκετε μονη της στο σπιτι.πολυ εντονα ομως,λες και ειναι σηγουρη οτι καποιοσ ειναι δίπλα της αλλα δεν μπορει να τον δεί.!!!
Αν κάποιος εχει παρομοια εμπειρια η ξέρει το τι μπορεί να ειναι αυτο που ζώ με την οικογένεια μου θα παρακαλούσα να με βοηθήσει.
ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΨΑΧΝΩ ΜΟΝΟ. . !
οικιακά φαντάσματα είναι ότι σου την "πέφτουν", τότε
ακριβώς, όταν δεν το περιμένεις...
Και ενώ το θέμα περί συγκατοίκησης με ένα φάντασμα που
κάποτε άνοιξες, τώρα αραχνιάζει κάπου στο απέραντο μάτριξ
των φόρουμς του εσωτέρικα, και εσύ αναρρωτιέσαι ποιά
μύγα τρελλή σε τσίμπησε να ανοίξεις αυτό το θέμα και
γελάς με τον ίδιο σου τον εαυτό, που νόμιζε ότι κάτι
"φαντασματικό" είχε συμβεί, και που όταν φίλοι και
γνωστοί σε ρωτούν για το φάντασμα και τί έγινε κλπ, εσύ
γελάς με τη δική σου πρώτα απ' όλα αφέλεια...
Τότε ακριβώς είναι που...
Το κουμπί του θερμοσίφωνα βρίσκεται στον ηλεκτρικό πίνακα.
Ο ηλεκτρικός πίνακας σε έναν διάδρομο, δίπλα στο μπάνιο.
Το κουμπί του θερμοσίφωνα το ανάβεις (από την ασφάλεια) συχνά,
ίσως κάθε μέρα, ίσως και δύο φορές την ημέρα. Είναι μια
καθημερινή, μηχανική κίνηση αυτή που κάνεις και την έχεις
αποτυπώσει στο μυαλό σου ως τέτοια.
Το καπάκι του πίνακα είναι μονίμως ανοιχτό, δε θυμάσαι γιατί
μια μέρα που το περιεργαζόσουν, το έκλεισες δοκιμαστικά, αλλά
μετά το άφησες, (για πάντα) ανοιχτό, γιατί τελικά, έτσι σε
βόλευε!
Και ανέβαζες το κουμπάκι, και κατέβαζες το κουμπάκι...
σε μια μηχανικά αέναη κίνηση, κάθε μέρα με το καπάκι του
πίνακα να σου χαμογελά ανοιχτό!
Όχι, όχι όμως σήμερα, ετούτο το βράδυ! Σήμερα, βδομάδες, μήνες
μετά από τον "περίεργο" αέρα, που φαίνεται, άνοιξε μια πάντα κλειστή
συρόμενη πόρτα... μια λεπτομέρεια έρχεται να σε ταρακουνήσει:
Το καπάκι του πίνακα είναι κλειστό!
Μόλις έχεις βγει από το μπάνιο, θυμάσαι ότι όπως κάθε φορά, είχες
κλείσει το θερμοσίφωνα και όπως κάθε φορά μετά το μπάνιο, από
συνήθεια, κοιτάς τον πίνακα να βεβαιωθείς ότι είχες κλείσε το
θερμοσίφωνα. Μόνο που σήμερα το καπάκι του ηλεκτρικού πίνακα
το βρήκες κλειστό!
Και ξέρεις πολύ καλά, ότι εσύ δεν το είχες κλείσει.
Ξέρεις ότι ο πανέξυπνος γάτος, που φιλοξενείς στο σπίτι δεν έχει
ικανότητες ακροβάτη τόοοσο πιά ανεπτυγμένες, ότι ο μυστήριος
αέρας που ανοίγει συρόμενες πόρτες δε διέρχεται από το συγκεκριμένο
διάδρομο και ακόμη ξέρεις ότι οι καραμελίτσες που έτρωγες το
απόγευμα ήταν απλά καραμελίτσες βανίλια και όχι κάποια μυστήρια
ψυχεδελικά φάρμακα, που κάποιος με πολύ κακό χιούμορ τοποθέτησε
στο κουτάκι τους για να σου κάνει πλάκα...
Και πώς νιώθεις;
Πώς νιώθεις;
"Μη με ξεχνάς, υπάρχω!"
Σου υπενθυμίζει αυτός, ο αόρατος συγκάτοικός σου!
Ένας κρύος ιδρώτας διαπερνά το κορμί σου, τα αφτιά σου αρχίζουν
πλέον να ανιχνεύουν θορύβους σε αρκετά μυστήριες συχνότητες, ενώ
ο δρόμος προς το δωμάτιό σου (που φυσικά περνά από τον "'ενοχο"
διάδρομο), σου φαίνεται ατέλειωτος και απρόσιτος...
Μπρρρρρ...
Καληνύχτα σε εσάς, που θα μπορέσετε σήμερα να κοιμηθείτε ήσυχοι...
"αν τον χειρότερο εχθρό σου δεν μπορείς να τον νικήσεις, κάντον φίλο σου"
μήπως πρέπει να αρχίσουμε να συμβιβαζόμαστε τελικά?
όσο για τον ένοχο διάδρομο, κάτι μου θυμίζει και μένα
αλήθεια ρε παιδιά, εκείνα τα κρακ και τα κρουκ μέσα στο σπίτι, διαστολή συστολή δεν είναι???? χμμμμμ....
Τί καλημέρα, καλησπέρα, τώρα ξύπνησα... αφού κατάφερα να κοιμηθώ
κατά τις... 8.00 το πρωί! Πού να κλείσω μάτι...
Καλή μου another star, από τα κρακ-κρουκ του σπιτιού, τα
αγαπημένα μου, προσωπικά, είναι αυτά που κάνει το ψυγείο! Δυνατά,
ξεκάθαρα, και καταμεσής στη σιγαλιά της νύχτας!! Αλήθεια, την
ημέρα τρίζουν τα ψυγεία και δεν τα ακούμε, ή μόνο το βράδυ τα
πιάνει η "πολυλογία";
Τις τελευταίες μέρες παράξενα γεγονότα συμβαίνουν στο σπίτι μου.
Τώρα μάλιστα που το σκέφτομαι, αυτά συμβαίνουν κάθε Τρίτη, τις
τελευταίες τρεις Τρίτες!!!
Την πρώτη Τρίτη, πριν 2 βδομάδες, μπήκα στο σπίτι μου για να
ανακαλύψω ότι η τηλεόραση ήταν ανοιχτή. Παραξενεύτηκα και
ανατρίχιασα, γιατί σπάνια βλέπω τηλεόραση και σίγουρα δεν είχα
δει την ημέρα που τη βρήκα ανοιχτή. Ο γάτος μου απουσίαζε,
(συνήθως έρχεται στην πόρτα όταν ακούει τα κλειδιά) και με
αγωνιά κατευθύνθηκα στην κουζίνα, όπου βρήκα την πόρτα κλειστή,
(όχι κλειστή κανονικά, αλλά σπρωγμένο το φύλλο της 90 μοίρες).
Τέλος πάντων, το "μυστήριο" λύθηκε πολύ σύντομα, ήταν επίθεση
από αδέσποτες γάτες της γειτονιάς που παλεύανε με το δικό μου,
ενώ τούφες τρίχες φαίνονταν παντού!
Τίποτε το παράξενο, αφού το συμβάν εξηγήθηκε, εκτός ίσως από
την απορία μου για τα "σημάδια" της εφόδου, την ανοιχτή τηλεόραση,
(το τηλεκοντρόλ το βρήκα εννοείται ανάποδα στο πάτωμα) και την
κλειστή πόρτα. Και κάτι άλλο, που δε θα αναφέρω...
Αυτό που εννοώ είναι ότι αυτά τα "σημάδια", ήταν κάπως υπερβολικά,
τίποτε άλλο...
Τη δεύτερη Τρίτη, πριν μια βδομάδα, γύρισα στο σπίτι και βρήκα τη
μπαλκονόπορτα της κουζίνας ανοιχτή, το γάτο μου και τον "φίλο" του
αραγμένους στο σαλόνι. Η μπαλκονόπορτα δεν κλείνει με κλειδί, αλλά
με έναν μηχανικό τρόπο τη στερεώνω βάζοντας κάθετα το κλειδί με τρόπο
που το κλειδί να εμποδίζει το φύλλο να ανοίξει προς τα έξω. Αν και
φαίνεται ότι δεν είναι καλά κλεισμένη, κάποτε που υπέστην την πλάκα
κάποιων φίλων μου και με κλείσαν απέξω στο μπαλκόνι με την πόρτα
κλεισμένη με αυτό τον τρόπο, δε μπόρεσα να καταφέρω να ανοίξω και να
μπω μέσα...
Ο γάτος μου ήταν απέξω, και το ειδικό πορτάκι γάτας ήταν κλειστό.
Πώς κατάφερε να ανοίξει την πόρτα, είναι ένα μυστήριο, το οποίο
για λόγους "ψυχολογικής ασφάλειας" εκείνη την ημέρα αποφάσισα να
αγνοήσω και να υποθέσω ότι απλά έτυχε!
Το τελευταίο συμβάν, που σας διηγήθηκα και στο προηγούμενό μου
μήνυμα είναι πραγματικά ανεξήγητο για εμένα, μια που είμαι απόλυτα
σίγουρη ότι αυτό που έγινε δεν προήλθε ούτε από εμένα, ούτε από
κάποιο ζώο, ούτε από φυσικό αίτιο (π.χ. άνεμος).
Όπως, νομίζω, είχα γράψει και σε προηγούμενο μήνυμά μου σε ετούτο
το θέμα, δεν αναγνωρίζω κάποια απειλή στα παράξενα γεγονότα που
συμβαίνουν στο σπίτι μου.
Ωστόσο, αντιμετωπίζοντας αυτό το άγνωστο, το απρόβλεπτο, το εκτός
δικού μου ελέγχου, νιώθω ότι ο χώρος, στον οποίο θα έπρεπε να
νιώθω οικειότητα και ασφάλεια, μου κρύβει κάτι, με κρατά σε μια
κατάσταση επιφυλακής.
Και αυτή η αίσθηση, είναι κάπως ενοχλητική...
Ο καθε ενας τον αντιλαμβανεται διαφορετικα...
...Η γυναικα βλεπει μονο τη σκια του καθως περναει και ο ανδρας της ακουει μονο τα βηματα του την ιδια στιγμη.
Δεν τους εχει ενοχλησει ποτε, απλα περιφερεται, βραδια κυριως.
Δεν το φοβηθηκαν ποτε... και μιλανε με μεγαλη ανεση για αυτο.
Τωρα το δικο σου μας προεκυψε λιγο πειραχτηρι.... αλλα εγραψες το πρωτο μηνυμα πριν ενα μηνα!! και δεν εχεισ φυγει τρεχωντας ακομα.
Δεν υπαρχει λογος να φοβασαι νομιζω.
Μένω στον πρώτο όροφο μιας διπλοκατοικίας, έναν χρόνο τώρα. Το σπίτι είναι του '54 και ήταν μιας γιαγιάκας που δεν ήθελε να το πουλήσει. Βεβαίως οι κόρες της είχαν διαφορετική γνώμη κι έτσι το σπίτι πουλήθηκε εντέλει και το αγοράσαμε εμείς. Η γιαγιά πέθανε λίγο μετά από την υπογραφή των συμβολαίων, μπορεί να ήταν και από τη στεναχώρια της, κανείς δεν ξέρει.
Επειδή ήμασταν αρκετά πιεσμένοι οικονομικά στην αρχή, δεν πειράξαμε πρακτικά τίποτε στο σπίτι αυτό, απλά το βάψαμε και αλλάξαμε κάποια πράγματα στο μπάνιο.
Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ βαριά στην αρχή. Ήμασταν σίγουροι ότι η γιαγιά, η ψυχή της γιαγιάς ήταν ακόμη στο σπίτι. Ακούγαμε περίεργους θορύβους (συστολές-διαστολές;), πράγματα έσπαγαν μέσα στα ντουλάπια της κουζίνας χωρίς καμία προφανή αιτία και σε ένα χτυπητό παράδειγμα είδαμε κι εγώ κι ο γιος μου (ήταν τότε 3 ετών) μία κόκκινη σφαίρα, σαν φωτάκι λέηζερ, να κινείται με μεγάλη ταχύτητα από την κουζίνα προς το καθιστικό και να έρχεται να "πέφτει" μέσα στην τηλεόραση κάνοντας ένα τρομερό τσαφ! Η τηλεόραση μάλιστα ήταν σβηστή εκείνη τη στιγμή...
Όμως την καταλάβαινα τη γιαγιά. Της άναβα το καντήλι και έλεγα για κείνη μια μικρή προσευχή κάθε μέρα. Κάθε φορά που έσπαγε κάτι χωρίς προφανή αιτία, γελούσα καλόκαρδα, όπως και οι υπόλοιποι της οικογένειάς μου.
Το σπίτι το αγαπήσαμε. Της το είπαμε, αν και ήμασταν σίγουροι ότι φαινόταν από τον τρόπο που ζούσαμε και από τα συναισθήματά μας που διαχέονταν μέσα σε αυτό. Της υποσχεθήκαμε ότι θα το προσέχουμε και θα το φροντίζουμε και ω, του θαύματος, μια μέρα, περίπου τρεις μήνες μετά τον θάνατό της, η γιαγιά δεν έδωσε πια κανένα σημείο ύπαρξης, σα να είχε φύγει.
Σε καμιά 10ριά μέρες πρέπει να συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατό της. Θα της πάρω λίγα λουλούδια, θα τα βάλω σε ένα βαζάκι. Μπορεί να της μιλήσω λίγο, να της πω να μην ξεχνάει πως αυτό που έχει να κάνει είναι να πάει προς το φως. Θα την διαβεβαιώσω ξανά πως αγαπώ το σπίτι και πως θα το φροντίζω όπως εκείνη, πως είναι το σπίτι όπου θέλω να δω το παιδί μου να μεγαλώνει, τις σκέψεις και τα όνειρά μου να απλώνονται, την αγάπη που μοιράζομαι με τα μέλη της οικογένειάς μου να πολλαπλασιάζεται.
Είμαι σίγουρη πως η γαλήνη θα απλωθεί σε όλα τα δωμάτια...
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
τα δικά μου αγαπημένα κρακ κρουκ ειναι του καλοριφέρ. Αλλά πίστεψέ με, δεν είναι ούτε του καλοριφέρ ούτε του ψυγείου αυτά που λέω.
αυτό μου θυμίζει έναν φίλο που κάποια στιγμή το συζητούσαμε αυτό και μου λέει, τόσο μεγάλο σπίτι έχεις, μεσα από τα έπιπλα πρέπει να περνάνε??
όσο για τις παρουσίες που μπορεί να υπάρχουν, το ενδεχόμενο να είμαστε εμείς οι ίδιοι, ίσως με σκεπτομορφές που έχουμε δημιουργήσει, το έχουμε σκεφτεί?