- Η λογική και οι αυταπόδεικτες αλήθειες (αξιώματα).. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
eloΈνας παραγωγικός συλλογισμός (από το γενικό στο ειδικό) όπου ξεκινώντας από μια γενική δήλωση που αφόρα όλους τους ανθρώπους, καταλήγουμε σε ένα ειδικό συμπέρασμα.
Ερώτημα : Το αντίστροφο όμως συμβαίνει ; Δηλ. μπορούμε από το ειδικό να πάμε στο γενικό ;
quote:
Κατά συνέπεια ο νόμος της ταυτότητας δεν είναι θεμελιώδης, με την έννοια ότι δεν είναι προυπόθεση για να υπάρξει λογική. Λογική, σύμφωνα με το παραπάνω παράδειγμα, μπορεί να υπάρξει ακόμη κι όταν δεν υπάρχει ταυτότητα. Ακόμη δηλ. κι αν εγώ κι εσύ εννοούμε διαφορετικά πράγματα όταν χρησιμοποιούμε την λέξη "κόσμος", δηλ. όταν συλλογιζόμαστε ή κρίνουμε αποδίδοντας διαφορετική σημασία στις έννοιες και όχι μία και μοναδική, λογική υπάρχει. Αυτό που δεν υπάρχει σ' αυτήν την περίπτωση, είναι η συνεννόηση.Αν εμείς δεν αποδίδουμε την ίδια έννοια στην λέξη "κόσμος", δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε ή ότι δεν εντασσόμαστε στην λογική, αλλά πολύ απλά σημαίνει πως δεν μπορούμε να συννενοηθούμε. Γιατί άλλο εννοώ εγώ, άλλο εννοείς εσύ. Και τα δύο είναι λογικά όμως. Απλώς, δεν μπορούμε να συννενοηθούμε.
Ο νόμος της ταυτότητας είναι θεμελιώδης νόμος της επικοινωνίας, όχι της λογικής.
"Ταυτότητα" σημαίνει ακριβώς αυτό το πράγμα > ένα σύνολο χαρακτηριστικών που αποδίδονται σε ένα υποσύνολο ανθρώπων ή πραγμάτων. Η ταυτότητα εξυπηρετεί επικοινωνιακούς σκοπούς και υπάρχει για αναγνωριστικούς λόγους. Τι εννοώ ;
Οι ρεμπέτες π.χ. Είχαν μια ταυτότητα. Στο λεξιλόγιό τους, οι ρεμπέτες είχαν λέξεις ή φράσεις με συγκεκριμένη μία και μοναδική σημασία. Αυτό που λέει ο Αριστοτέλης στους νόμους του περί της λογικής. Απέδιδαν συγκεκριμένες έννοιες για να επικοινωνούν καλύτερα αλλά και για να μην γίνονται εύκολα κατανοητοί σε κάποιους που δεν ανήκαν στο δικό τους συνάφι. Ο νόμος της ταυτότητας λοιπόν λειτουργούσε άψογα στις κοινωνίες τους. Για κάποιον όμως που δεν ήταν μέλος αυτής της κοινωνίας, ήταν πολύ δύσκολο να συνεννοηθεί και να επικοινωνήσει με έναν ρεμπέτη. Ο απλός κόσμος, ακούγοντας την λέξη, τον χαρακτηρισμό "αυτός είναι ρεμπέτης", αναγνώριζε στον συγκεκριμένο άνθρωπο κάποια χαρακτηριστικά που εκείνος δεν είχε.
Τα χαρακτηριστικά αυτά, είχαν να κάνουν από ένα συγκεκριμένο ντύσιμο (π.χ το ριχτό σακάκι από το ένα μέρος του ώμου) μέχρι [ και εδώ είναι το σημαντικό ] μια γενικότερη κοινωνικο - πολιτική ιδεολογία που έφτανε στα όρια αυτού που λέμε "στάση ζωής". Σ' αυτό το γενικότερο πλαίσιο, οι ρεμπέτες είχαν αναπτύξει και μια "δική τους λογική", έναν ιδιαίτερο για κάποιους τρόπο σκέψης ή ένα χαρακτηριστικό στην συλλογιστική τους. Αυτή είναι η ταυτότητα.
Edited by - zip on 07/11/2010 10:00:16
Συμφωνώ με τις επισημάνσεις σου αλλα πιστεύεις ότι αυτό είναι το στοιχείο που καθιστά εν πολλοίς αδύνατη την επικοινωνία των ανθρώπων..???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
Εαρινόςπιστεύεις ότι αυτό είναι το στοιχείο που καθιστά εν πολλοίς αδύνατη την επικοινωνία των ανθρώπων..???
Ναι, κατά την γνώμη μου. Η γλώσσα ως κώδικας και οι υποκειμενικές έννοιες που αποδίδονται στα σύμβολα αυτού του κώδικα, είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που συναντά ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να συνεννοηθεί με κάποιον άλλον, να επικοινωνήσει. Όλοι λίγο πολύ έχουμε ένα πεπερασμένο λεξιλόγιο. Έχουμε δηλ. έναν κατάλογο από λέξεις. Αυτό που δεν έχουμε είναι ένας κατάλογος εννοιών αυτών των λέξεων και συνήθως αποδίδουμε μία έννοια σε μία λέξη. Όμως οι λέξεις, ως σύμβολα ενός κώδικα, δεν έχουν μόνο μία σημασία. Έχουν πολύ περισσότερες.
Στο παράδειγμα που λέω με την λέξη "κόσμος" > Αν ένας άνθρωπος έχει στον κατάλογο των εννοιών της λέξης "κόσμος" περισσότερες από μία σημασίες, τότε είναι πολύ ευκολότερο γι' αυτόν να συννενοηθεί με κάποιον που χρησιμοποιεί την λέξη "κόσμος" μονοσήμαντα. 'H στο άλλο παράδειγμα με τους ρεμπέτες > Αν ένας άνθρωπος γνωρίζει τον κώδικα της κοινωνίας των ανθρώπων αυτών, τότε ακόμη κι αν δεν είναι μέλος αυτής της κοινωνίας, η επικοινωνία του είναι εφικτή.
Είτε λοιπόν δεν γνωρίζουμε τον κώδικα της επικοινωνίας των άλλων συναθρώπων μας (γνωρίζουμε δηλ. μόνον τον δικό μας), είτε στον κατάλογο των εννοιών μας που έχουμε για συγκεκριμένες λέξεις δεν εμπεριέχονται έννοιες των συνανθρώπων μας. Παρ' όλο λοιπόν που νομίζουμε πως μιλάμε την ίδια γλώσσα, στην ουσία κανένας δεν καταλαβαίνει κανέναν και ενώ χρησιμοποιούμε τον ίδιο κώδικα, δηλ. τον ίδιο κατάλογο των λέξεων, δεν χρησιμοποιούμε τον ίδιο κατάλογο των εννοιών για τις αντίστοιχες λέξεις.
Και είναι φυσικό. Η έννοια μιας λέξης αποδίδεται από τον εκφραστή της κατόπιν ενός πολύπλοκου μηχανισμού νόησης και συναισθήματος. Στην πραγματικότητα, ο καθένας μας έχει την δική του γλώσσα. Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας.
Οι κανόνες της Γραμματικής & το Συντακτικό, είναι φιλότιμες προσπάθειες να κατηγοριοποιήσουμε αυτόν τον κατάλογο των εννοιών έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλες τις δυνατές εννοιολογικές περιπτώσεις. Όμως συχνά οι άνθρωποι αποδίδουν έννοιες σε λέξεις βασιζόμενοι στα βιώματά τους.
Η λέξη π.χ "κακό" μπορεί να σημαίνει για κάποιον τον πόνο. Για κάποιον άλλον η ίδια λέξη μπορεί να σημαίνει τον θάνατο. Μεταξύ αυτών των δύο ανθρώπων η πρόταση "Ο Χ έπαθε μεγάλο κακό", μπορεί να εννοείται στην μία περίπτωση πως ο Χ έπεσε π.χ και χτύπησε, ενώ στην δεύτερη πως ο Χ πέθανε. Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη δυσκολία στην επικοινωνία μας κι αυτό το πράγμα την καθιστά την επικοινωνία μας εξαιρετικά δύσκολη και μερικές φορές αδύνατη.
quote:
Και είναι φυσικό. Η έννοια μιας λέξης αποδίδεται από τον εκφραστή της κατόπιν ενός πολύπλοκου μηχανισμού νόησης και συναισθήματος. Όμως συχνά οι άνθρωποι αποδίδουν έννοιες σε λέξεις βασιζόμενοι στα βιώματά τους.
Αυτή ακριβώς είναι η μεγάλη δυσκολία στην επικοινωνία μας κι αυτό το πράγμα την καθιστά την επικοινωνία μας εξαιρετικά δύσκολη και μερικές φορές αδύνατη.[/size=3][/font=Book Antiqua]
Δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί σου Zip..όντως οι παράμετροι που "στοχοποίησες" είναι βάσιμοι...ωστόσο θα επιμείνω ξανα-ερωτώντας -ελπίζω να μην στα "σπάω"...
"...τι είναι εκείνο , που κατα την γνώμη σου εκ-λείπει απο το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο προκειμένου να μπορέσει να "περιθωριοποιήσει" αυτές τις παραμέτρους που καθίστανται "ανάχωμα" στην επικοινωνία τους με τους άλλους..???
Και ασφαλώς δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτόν καθ'εαυτόν τον άνθρωπο ως μονάδα αλλα ως σύνολο και κοινωνία...!!!
ΥΓ:"Συγγνώμη για το σύντομο του μηνύματός μου αλλα πρέπει να φύγω για λίγο..."
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Έστω ότι η λέξη "κακό" έχει για τον Χ άνθρωπο τις εξής σημασίες : πόνος, θάνατος, προδοσία, ψέμα. Ο Χ άνθρωπος ακούγοντας ή διαβάζοντας την λέξη "κακό" σε μία πρόταση κάνει αμέσως ένα search στην λίστα των εννοιών που εκείνος διαθέτει και επιλέγει να αποδώσει στην λέξη την έννοια του θανάτου. Όμως και η έννοια του θανάτου έχει κι αυτή έναν υπο-κατάλογο εννοιών για τον ίδιο! Θα πρέπει κι εκεί να γίνει το ανάλογο search και η ανάλογη επιλογή. Και πάει λέγοντας, μέχρι να φτάσει σε μια έννοια που έχει απόλυτη, μονοσήμαντη και δογματική σημασία για τον ίδιο. Μέχρι δηλ. να φτάσει σε μια Αξία, σε ένα αξίωμα, και πιο σωστά, σε κάτι που ο ίδιος θεωρεί αξιωματική αρχή ή αυταπόδεικτη αλήθεια. Ουσιαστικά, σε βαθύτερο επίπεδο, ερμηνεύουμε τις λέξεις πάντα βασιζόμενοι σε δικές μας αξιωματικές αρχές, είτε παραδοσιακές είτε νεωτεριστικές.
quote:
.τι είναι εκείνο , που κατα την γνώμη σου εκ-λείπει απο το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο προκειμένου να μπορέσει να "περιθωριοποιήσει" αυτές τις παραμέτρους που καθίστανται "ανάχωμα" στην επικοινωνία τους με τους άλλους..???
Η κατανόηση. Αυτό κατά την γνώμη μου λείπει και εκλείπει. Κι όταν λέω "κατανόηση", εννοώ στροφή κατά της λογικής. Ποιας λογικής όμως ; Της Αριστοτελικής λογικής, της λογικής που λέει πως ένα πράγμα είναι είτε Α είτε όχι Α και τίποτα άλλο από αυτά. Προσωπικά ερμηνεύω την κατανόηση με την λογική εκείνη που λέει πως ένα πράγμα μπορεί να είναι ΚΑΙ Α ΚΑΙ όχι Α ταυτόχρονα.
Αυτό, στην προηγούμενη αναφορά μου στον κατάλογο των εννοιών σημαίνει πως για έναν άνθρωπο, ο κατάλογος των εννοιών της λέξης "κακό", μπορεί να περιλαμβάνει ΚΑΙ τις αντίθετες έννοιες των λέξεων πόνος, θάνατος, προδοσία, ψέμα. Κάτι τέτοιο, όπως καταλαβαίνεις θα σήμαινε την επέκταση του καταλόγου των εννοιών κι αν π.χ ο κατάλογος περιελάμβανε το μισό, σ' αυτήν την περίπτωση θα περιελάμβανε και το άλλο μισό, δηλ. το ολόκληρο. Έτσι, η ερμηνεία των λέξεων γίνεται κατ' απόλυτο τρόπο και η κάθε λέξη αποκτά την απόλυτη σημασία της.
Edited by - zip on 10/11/2010 19:14:52
Δεν εννοω τη συνειδητη εκδηλωση αλλα την ασυνειδητη.
Μια εννοια δεν μπορει να εχει την ιδια τιμη Α σε μια εκφραση της και να ονομαζεται παλι Α για μια αλλη εκφραση της,μπορει να παρει την τιμη Α1 οχι ομως Α.Αυτο ισχυει και για το φως που ανεφερες και πιο πανω,η εννοια (φως) μπορει να οριστει ως Α και η εκφραση της να παρει τη μορφη Α1 ή Α2 ανεξαρτητα απο τον παρατηρητη αλλα πληρως συνυφασμενη με τον σκοπο της εκφρασης της.
Αυτο διαφαινεται και στο παραδειγμα με τους ρεμπετες που αναφερεις,παιρνουν μια εννοια και τη χρησιμοποιουν για το δικο τους σκοπο...κατα το δοκουν αλλιως λεγομενο.
quote:
geostatΥπαρχει μια γλωσσα που ειναι κοινη σε ολους τους ανθρωπους και αυτη ειναι του σωματος,οσον αφορα την αντιδραση του σε εξωτερικα ερεθισματα. Δεν εννοω τη συνειδητη εκδηλωση αλλα την ασυνειδητη.
Ναι, σωστό, συμφωνώ. Βλέπεις, το ασυνείδητο (με την έννοια του μηχανικού) είναι κοινό στους ανθρώπους. Υπό αυτής της οπτικής, είμαστε ως άνθρωποι πολύ χειρότεροι στην επικοινωνία μας από τις μηχανές.
quote:quote:
.τι είναι εκείνο , που κατα την γνώμη σου εκ-λείπει απο το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο προκειμένου να μπορέσει να "περιθωριοποιήσει" αυτές τις παραμέτρους που καθίστανται "ανάχωμα" στην επικοινωνία τους με τους άλλους..???Η κατανόηση. Αυτό κατά την γνώμη μου λείπει και εκλείπει. Κι όταν λέω "κατανόηση", εννοώ στροφή κατά της λογικής. Ποιας λογικής όμως ; Της Αριστοτελικής λογικής, της λογικής που λέει πως ένα πράγμα είναι είτε Α είτε όχι Α και τίποτα άλλο από αυτά. Προσωπικά ερμηνεύω την κατανόηση με την λογική εκείνη που λέει πως ένα πράγμα μπορεί να είναι ΚΑΙ Α ΚΑΙ όχι Α ταυτόχρονα.
Edited by - zip on 10/11/2010 19:14:52
Ας τον αφήσουμε τον Αριστοτέλη...και ας πάμε και λίγο παραπέρα..
...η διαίρεση του υποκειμένου συνεπάγεται ότι μέρος μέρος της υποκειμενότητάς μας , ορίζεται ως υποκείμενο του ασυνειδήτου ... υποκείμενο της επιθυμίας.
Στο υποκείμενο δεν μιλάμε .... εκείνο μιλάει γι'αυτό και εκεί είναι που νοείται!!!
Το "εκεινο μιλάει" έρχεται να κάνει αναφορά στο Υποκείμενο μέσα στο είναι του , μέσα στην αυθεντικότητα και την αλήθεια της επιθυμίας του!
Μια τέτοια αλήθεια , το υποκείμενο προφανώς δεν μπορεί το ίδιο να την πεί , απ'την στιγμή που που αντιπροσωπεύεται μέσα στον ίδιο του τον λόγο ....το υποκείμενο εν χάρη συντομίας , μέσα στην αλήθεια της επιθυμίας του ..κρύβεται...απο τον ίδιο του τον εαυτό χάρη στην διάσταση της γλώσσας και αντίστροφα , η επιθυμία του υποκειμένου μιλαει για το ίδιο μέσα στην ομιλία του χωρίς αυτό να το ξέρει.
Με την έννοια αυτή η επιθυμία αναφαίνεται ως εντελώς σύμφυτη με το ασυνείδητο.
ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΝΑ ΤΕΘΕΙ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ.
Με απλά λόγια , ένα {1} ενικό ως μονάδα επι του κάθε ψυχολογικού υποκειμένου δεν υπάρχει και αυτό προκύπτει απο την αδυναμία επικοινωνίας κάθε ψυχολογικού υποκειμένου με την άλλη σκηνή -που ομιλεί- αυτήν του ασυνειδήτου και ορίζει τις επιθυμίες και το συνειδητό μέρος προσπαθεί να τις ερμηνεύσει προκειμένου να τις πραγματώσει...όμως το συνειδητό μέρος ουδέποτε είχε και θα έχει -ενδεχομένως- την δυνατοτητα ταυτοποίησης οποιασδήποτε πρωτογενούς επιθυμίας και θα συνεχίσει να εκφέρει αιτήματα ... αιτήματα που ουδέπεοτε θα υποκειμενικοποιηθούν επι της πρωτογενούς επιθυμίας και θα λειτουργούν εν είδει παυσιπόνου για κάθε ψυχολογικό υποκείμενο...!!
Τα δωρα , που ενίοτε ή συνεχώς το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο προσφέρει στον εαυτό του -ρούχα, φαγητό, περίπατος...ανάγκη για χάδι..κλπ- πάντα θα συσχετίζονται με την οδύνη -ασυνείδητη- της μη εκπλήρωσης των πρωτογενών του επιθυμιών και ως αντιστάθμισμα για τη απώλεια αυτή...κάθε απόλαυση της πρωτογενους επιθυμίας θα περνάει απο τα αιτήματα που θα λειτουργούν εν τέλει ως παυσίπονα όπως προανέφερα.
Η άρθρωση του ενος λόγου , προϋποθέτει την επισήμανση των δύο πλευρών που τον προσδιορίζουν :αυτήν του εκφερομένου του λόγου και την πράξη της εκφοράς που επεξεργάζεται το εκφερόμενο.
Η διάκριση όμως αυτή -όσο και αν είναι κλασσική στην γλωσσολογία- είναι εντελώς θεμελιακή για την ψυχολογία , διότι διευκρινίζει την σχέση που το ομιλούν υποκείμενο διατηρεί με το ασυνείδητο και την επιθυμία!!!
Έχω την αίσθηση φίλε Zip...ότι μπόρεσα να αποδώσω μέρος των αιτίων που καθίστανται ως "ύποπτα" για την μη ύπαρξης συννενόησης μεταξύ των ψυχολογικών υποκειμένων...ακόμα και αν έχουν και κοινούς κώδικες ομιλίας...!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
δεν ειδα καμια αναφορα στο φως και ειπα παλι καμια μαλακια θα εγραψα.Κοιτωντας λοιπον τον ορισμο στη βικι,πανε και καποια χρονακια που με ξεβγαλαν απο το σχολειο,βλεπω το εξης:Ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες το φως εκδηλώνει ιδιότητες είτε φωτεινού κύματος, (φωτεινή ακτίνα), είτε δέσμης σωματιδίων.
Δε γραφει πουθενα ταυτοχρονα,ειτε λεει.Δεν εχω καταλαβει κατι καλα;
quote:Αν θες πραγματικα να με εκνευριζεις συνεχισε να χρησιμοποιης αυτη τη μαλακια!
το κάθε ψυχολογικό υποκείμενο
quote:
Εδώ πρέπει να υπενθυμίσω ότι στο συνέδριο της Θεσσαλονίκης πολλοί σύνεδροι και ιδιαίτερα δυο νομπελίστες, παραδέχτηκαν ότι ο Αριστοτέλης πάθαινε ορισμένες διαλείψεις. Γιατί σε κάποια βιβλία του ο Αριστοτέλης, ενώ έγραψε ένα κείμενο σωστό και λογικό, ύστερα έδινε λέξεις με 30 π.χ. γράμματα ή ένα κεφάλαιο ολόκληρο με συνεχόμενες κωδικές λέξεις. Εκεί μέσα σε αυτά τα σημεία των υποτιθέμενων «διαλείψεων» βρίσκεται το μεγάλο μυστικό.
Αν αληθεύει ότι οι κύριοι σύνεδροι είπαν ότι ο Αριστοτέλης πάθαινε διαλείψεις τότε πρέπει να συμβαίνει κάτι πολύ ύποπτο! Γιατί πολύ απλά εγώ αναρρωτιέμαι, αν όντως πάθαινε διαλείψεις, μετά όταν συνερχόταν, δε θα έβλεπε ότι έχει γράψει άλλα αντί άλλων και δε θα τα διόρθωνε;;;;; Θα τα άφηνε στα κείμενα για πλάκα;
Αν γνωρίζει κάποιος κάτι για αυτό, ας το γράψει γιατί εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη μας μιλώντας για διαλείψεις. Αν πάλι δεν πάθαινε διαλείψεις τότε γιατί έγραφε ακατανόητα κείμενα; Υπάρχουν εντέλει τέτοια κείμενα στα βιβλία του Αριστοτέλη;;
"Ο άνθρωπος πολλές φορές σκοντάφτει πάνω στην Αλήθεια ...αλλά σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο του"
ΠΗΓΗ: http://www.geocities.com/sfetel/gr/grafh_g.htm
Κρυπτογραφία
Μερικά μηνύματα έπρεπε πάντα να σταλούν με την μέγιστη ασφάλεια (και το PGP δεν ήταν πάντα διαθέσιμο!).
Χρησιμοποιήθηκαν διάφορες μέθοδοι ώστε τα μηνύματα να μπορούν να διαβαστούν μόνο απ' τον παραλήπτη και να είναι ακατανόητα σε βαθμό που να γίνονται άχρηστα για οποιονδήποτε άλλο. Μερικές μέθοδοι απ' αυτές δείχνουν πολύ απλοϊκές σήμερα, αλλά κάποιες άλλες δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί ακόμα!
Στην αρχαία Σπάρτη για την αποστολή απόρρητων στρατιωτικών μηνυμάτων, το μήνυμα γραφόταν σ' ένα κύλινδρο που γύρω του είχε τυλιχτεί μία στενή λωρίδα δέρματος σε διαδοχικές σειρές. Αυτή ήταν η περιβόητη σκυτάλη. Ο κύλινδρος αφαιρούνταν κι έμενε η λωρίδα που μπορούσε να ξαναδιαβαστεί μόνο αν τυλιγόταν με τον ίδιο τρόπο πάνω σε ολόιδιας διαμέτρου κύλινδρο. Κάθε άλλη διαφορετική διάμετρος κυλίνδρου έδινε ακατανόητα μηνύματα. Πολλές φορές γραφόταν σε συνδυασμό με καθρέπτη, ώστε να απαιτείται καθρέπτης και στην ανάγνωση.
'Αλλη απλούστερη μέθοδος ήταν η αντιστροφή συλλαβών όπως «δημοκρατία» που θα φαινόταν σαν «ηδομαρκίτα».
'Αλλη μέθοδος χρησιμοποιούσε την ουροδόχο κύστη κάποιου ζώου που φουσκωνόταν και πάνω της γραφόταν με οριακά μικρά γράμματα το μήνυμα. Όταν ξεφουσκωνόταν το μήνυμα έδειχνε πια σαν λεκές. Κατά την αποστολή της συνήθως κρυβόταν καλά, π.χ. σε δοχείο με λάδι και ο παραλήπτης έπρεπε να την φουσκώσει και πάλι για να μπορέσει να διαβάσει το μήνυμα.
Στην αρχαία Κίνα το μήνυμα γραφόταν σε λεπτή μεταξωτή κορδέλα η οποία τυλιγόταν σαν μικρό μπαλάκι και καλυπτόταν με κερί. Το μικρό κέρινο μπαλάκι το κατάπινε ο αγγελιοφόρος και έτσι το μετέφερε με την μέγιστη δυνατή ασφάλεια!
Ακόμα σπανιότερη ήταν η μέθοδος που το μήνυμα γραφόταν στο ξυρισμένο κεφάλι κάποιου δούλου. Αφού μεσολαβούσε ο απαραίτητος χρόνος επαρκούς ανάπτυξης των μαλλιών του, ο δούλος στελνόταν να παραδώσει το μήνυμα και μετά το επόμενο ξύρισμα κεφαλιού το μήνυμα έβρισκε επιτέλους τον παραλήπτη του. Αυτό μάλλον δείχνει αρκετά καθαρά τις ταχύτητες επικοινωνίας που θεωρούσαν αποδεκτές στον αρχαίο κόσμο...
Οι αρχαίοι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν το αλφάβητό τους αντεστραμμένο (το τελευταίο γράμμα σαν πρώτο κοκ.) για να πετύχουν παρόμοια κρυπτογράφηση.
Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν απλούστερες μεθόδους μετάθεσης γραμμάτων κατά μία ή δύο θέσεις. Ο Ιούλιος Καίσαρ χρησιμοποίησε μέθοδο στην οποία υπήρχε μετατόπιση δύο θέσεων, το Α γινόταν Γ κλπ. Ο Αύγουστος Καίσαρ σχεδόν το ίδιο αλλά με μετατόπιση μιας θέσης.
Το αόρατο μελάνι ήταν μία ακόμα μέθοδος που χρησιμοποιούταν αρκετά. Πάνω συνήθως από κάποιο άλλο κείμενο αδιάφορου περιεχομένου γραφόταν με χυμό λεμονιού αντί για μελάνι το κρυφό μήνυμα. Μετά μπορούσε να διαβαστεί στο φως κεριού μόνο από τον υποψιασμένο παραλήπτη.
Ακόμα και βρασμένα αυγά χρησιμοποιήθηκαν για την ασφαλή μεταφορά μηνυμάτων. Τον 16ο αιώνα στην Ιταλία ο Τζιοβάνι Πόρτα έγραφε με μελάνι φτιαγμένο από σκόρδο και ξίδι πάνω στο τσόφλι του αβγού. Το μελάνι απορροφούνταν στο εσωτερικό και εξωτερικά δεν φαινόταν τίποτα. Το μήνυμα όμως παρέμενε αποτυπωμένο πάνω στο ασπράδι του βρασμένου αβγού.
"Ο άνθρωπος πολλές φορές σκοντάφτει πάνω στην Αλήθεια ...αλλά σηκώνεται και συνεχίζει το δρόμο του"
Ti apeginan oloi aftoi pou eixan episkepthei ton k.Giolva?
Arkei na diabasete tis 5-6 protes selides tou topic gia na katalabete poious ennoo.
Pou pigan oloi afoti? Xathikan? Kanena neo? Telika ti isxyei?
Αυτο το περιβοητο Αρτεμις-30 που δεν το χει δει κανενας, μηπως ειναι αυτο που εχει:
Ακτινα πυρος 8.400 μιλια
βολες ανα λεπτο 800
αξιοπιστια 80%
αμα ειναι αυτο ρε παιδια, εχω και φωτογραφια του....Σιγα, δεν τρεχει και κατι.... (μηπως λεω πολλα;)
Συμφωνα με σελιδες εχουμε στην κατοχη μας 20 τετοια...
ειναι 30mm και μαλλον πρεπει να ειναι καλα (αν φανταστει κανεις πως τα rheinmetal που ειναι για περιπου ιδια δουλεια εχουμε 290....Εχω δει και χειριστει απο κοντα rheinmetal στο πολεμικο ναυτικο σε εξομοιωση....Αληθινο το οπλο αλλα πυρα εξομοιωσης. Ειχα πετυχει και 98 στα 100.....Εχω λυσει και εχω δεσει rheinmetal μαλιστα...)
τα δε rheinmetal (γερμανικης αν δεν κανω κατασκευης) ειναι 20 mm
Γνωριζω πως το αρτεμις 30 φτιαχτηκε στην ελλαδα το στα μεσα της δεκαετιας του 1980... Ειχε οντως ανεπτυγμενο συστημα στοχευσης....
Καλο μωρο δεν λεω, και εχει και δυο κανες ΝΑ μετα συγχωρησεως, αλλα φυσικα θελει και τον χειριστη του.....
Μηπως λεω ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ;
8400 μετρα αντι μιλια...(τι καλα που θατανε να ταν μιλια ε;)
quote:
εκανα ενα λαθακι....8400 μετρα αντι μιλια...(τι καλα που θατανε να ταν μιλια ε;)
Αν είχε τεχνολογία μέηζερ... 
...Just a skeptic... Skepticism > best drug against obscurantism
Παντως αυτο το πολυσυζητημενο αρτεμις 30 εκτος απ το οτι ειναι ενα αξιολογο αντιαεροπορικο δεν νομιζω οτι ειναι και τιποτα το τοσο σπουδαιο.
Σιγουρα παντως ειναι καλυτερο απ το rheinmetal. Αμα τα βαλεις και τα δυο πλαι μαλλον θα καταλαβεις την υπεροχη του αρτεμις.
quote:
μεηζερ και τετοια δεν ξερω....Παντως αυτο το πολυσυζητημενο αρτεμις 30 εκτος απ το οτι ειναι ενα αξιολογο αντιαεροπορικο δεν νομιζω οτι ειναι και τιποτα το τοσο σπουδαιο.
Σιγουρα παντως ειναι καλυτερο απ το rheinmetal. Αμα τα βαλεις και τα δυο πλαι μαλλον θα καταλαβεις την υπεροχη του αρτεμις.
Συμφωνώ και επαυξάνω. Στο στρατό ήμουν σκοπευτής αντιαεροπορικου σε πυροβολαρχία με reinmental. Exω δεί και το Αρτεμις δια ζώσης. Αυτήν την εικόνα έχω και γω για την σύγκριση.