- Ειναι ο Χριστιανισμος Εβρα'ι'κη Αιρεση? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Γιατί αισθάνεσαι ότι κάτι με πειράζει-ενοχλεί φίλε μου...???
Και ο πόνος πως συντελλείται..???
Και η φθορά επίσης...???

Ο πόνος δεν είναι μιά αίσθηση που την βιώνουμε εντός μας και δεν βρίσκεται η σκέψη μας πίσω απο κάθε αισθημά μας αλλα και οι πράξεις που συντελλούνται δια μέσω των σκέψεών μας ..???

Ως Ευδαιμονία δεν μπορεί να ορισθεί , η δυναμική-δυνατότητα που αναπτύσσει ένας άνθρωπος προκειμένου να θεμελιώσει δικαίωμα σε συνεχείς μεταθέσες θέσεων επιφέροντας διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων και των αποτελεσμάτων του..???

Και όλα όσα αισθάνεται ο άνθρωπος , δεν θα πρέπει να αποδοθούν σε αυτόν αλλα και δεν μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρεία για μια διορθωτική διαδικασία , απο την οποία θα αντλήσει την γνώση -πλέον- της επιλογής εκείνης και γι'αυτόν που θα επιφέρει εντός του την ευδαιμονία..???

Ερωτήσεις απλά φίλε μου...

---

τη θεα εξω απο το σπηλαιο ο Χριστος την ονομασε αληθεια και Βασιλεια των Ουρανων, ο Πλατωνας φως, ο Ηρακλειτος συντονισμο με το Λογο του παντος, αλλοι την ονομασαν αλλιως, το θεμα ειναι πως υπαρχει σε ολες τις παραδοσεις σαν κρυφη ελπιδα της ανθρωποτητας...

ΒΙΒΛΙΟ ΕΒΔΟΜΟ - Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

Μετά από αυτά όμως Γλαύκωνα, είπα, φαντάσου την ανθρώπινη φύση ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, σαν μια εικόνα που παριστάνει μια τέτοια κατάσταση. Δες λοιπόν με τη φαντασία σου ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που να έχει την είσοδό της ψηλά στην οροφή, προς το φως, σε όλο το μήκος της σπηλιάς μέσα της να είναι άνθρωποι αλυσοδεμένοι από την παιδική ηλικία στα πόδια και στον αυχένα, έτσι ώστε να είναι καρφωμένοι στο ίδιο σημείο και να μπορούν να βλέπουν μόνο μπροστά τους και να μην είναι σε θέση, εξαιτίας των δεσμών, να στρέφουν τα κεφάλια τους ολόγυρα. Κι οι ανταύγειες της φωτιάς που καίει πίσω τους να είναι πάνω και μακριά από αυτούς. Και ανάμεσα στη φωτιά και στους δεσμώτες, προς τα πάνω, να υπάρχει ένας δρόμος που στο πλάι του να είναι χτισμένο ένα τοιχάκι, όπως τα παραπετάσματα που τοποθετούν οι θαυματοποιοί μπροστά από τους ανθρώπους, και πάνω απ' αυτά τους επιδεικνύουν τα ταχυδακτυλουργικά τους.

Βλέπω, είπε.

Φαντάσου λοιπόν κοντά σε τούτο το τοιχάκι, ανθρώπους να μεταφέρουν αντικείμενα κάθε είδους, που προεξέχουν από το τοιχάκι, καθώς και ανδριάντες και κάποια άλλα αγάλματα ζώων, πέτρινα και ξύλινα και κατασκευασμένα με κάθε είδους υλικό, και, όπως είναι φυσικό, από αυτούς που τα μεταφέρουν άλλοι μιλούν και άλλοι μένουν σιωπηλοί.

Παράδοξη εικόνα περιγράφεις, και παράδοξους συνάμα δεσμώτες, είπε.

Μα είναι όμοιοι με μας, είπα εγώ και πρώτα και κύρια, νομίζεις πως αυτοί έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές που δημιουργεί η φωτιά, και που αντανακλούν ακριβώς απέναντί τους στον τοίχο της σπηλιάς;

Μα πως είναι δυνατόν, είπε, αφού είναι αναγκασμένοι να κρατάνε ακίνητα τα κεφάλια τους εφ' όρου ζωής;

Κι από αυτά που μεταφέρονται ; Δεν θα έχουν δει ακριβώς το ίδιο;

Τι άλλο;

Κι αν θα μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, δεν νομίζεις πως σ' αυτά που βλέπουν θεωρούν πως αναφέρονται οι ονομασίες που δίνουν;

Αναγκαστικά.

Τι θα συνέβαινε, αν το δεσμωτήριο τους έστελνε αντίλαλο από τον απέναντι τοίχο, κάθε φορά που κάποιος από τους περαστικούς μιλούσε, νομίζεις πως θα θεωρούσαν πως αυτός που μιλάει είναι τίποτε άλλο από τη φευγαλέα σκιά;

Μα το Δία, όχι βέβαια, είπε.

Και σε κάθε περίπτωση, είπα εγώ, αυτοί δεν θα θεωρούν τίποτα άλλο σαν αληθινό, παρά τις σκιές των αντικειμένων.

Απόλυτη ανάγκη, είπε.

Σκέψου όμως, είπα εγώ, ποια θα μπορούσε να είναι η λύτρωσή τους και η θεραπεία τους και από τα δεσμά κι από την αφροσύνη, αν τους συνέβαιναν τα εξής: Αν κάθε φορά, δηλαδή, που θα λυνόταν κάποιος και θ' αναγκαζόταν ξαφνικά να σταθεί και να βαδίσει και να γυρίσει τον αυχένα του και να δει προς το φως, κι όλ' αυτά θα τα έκανε με μεγάλους πόνους και μέσα από τα λαμπυρίσματα δεν θα μπορούσε να διακρίνει εκείνα, που μέχρι τότε έβλεπε τις σκιές τους, τι νομίζεις πως θ' απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε πως τότε έβλεπε φλυαρίες, ενώ τώρα είναι κάπως πιο κοντά στο ον και πως έχει στραφεί προς όντα που πραγματικά και βλέπει με σωστότερο τρόπο, και αν του έδειχνε το καθένα από αυτά που περνούσαν, ρωτώντας τον τι είναι και αναγκάζοντάς τον ν' αποκριθεί, δεν νομίζεις πως αυτός θ' απορούσε και θα νόμιζε πως αυτά που έβλεπε τότε ήταν πιο αληθινά από τα τωρινά που του δείχνουν;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε να βλέπει προς το ίδιο το φως, δεν θα πονούσαν τα μάτια του και δεν θα έφευγε για να ξαναγυρίσει σ' εκείνα που μπορεί να δει καλά, και δεν θα νόμιζε πως εκείνα στην πραγματικότητα είναι πιο ευκρινή από αυτά που του δείχνουν;

Έτσι, είπε.

Και αν, είπα εγώ, τον τραβούσε κανείς με τη βία από εκεί, μέσα από ένα δρόμο κακοτράχαλο κι ανηφορικό, και δεν τον άφηνε, πριν τον τραβήξει έξω στο φως του ήλιου, δεν θα υπέφερε τάχα και δεν θα αγανακτούσε όταν τον έπαιρναν, κι αφού θα έφτανε στο φως, δεν θα πλημμύριζαν τα μάτια του από τη λάμψη και δεν θα του ήταν αδύνατο να δει ακόμα κι ένα απ' αυτά που τώρα ονομάζονται αληθινά;

Όχι βέβαια, δεν θα μπορούσε έτσι ξαφνικά, είπε.

Έχω την εντύπωση πως θα χρειαζόταν να συνηθίσει, αν σκοπεύει να δει τα πράγματα που είναι πάνω. Και στην αρχή θα μπορούσε πολύ εύκολα να διακρίνει καλά τις σκιές, και μετά απ' αυτό, πάνω στην επιφάνεια του νερού τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων πραγμάτων, και κατόπιν αυτά τα ίδια. Και μετά από αυτά, τ' αντικείμενα που είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό θα μπορούσε να δει ευκολότερα τη νύχτα, βλέποντας το φως των άστρων και της σελήνης, παρά στη διάρκεια της μέρας, τον ήλιο και το ηλιόφως.

Πως όχι;

Τελευταίο θα μπορούσε νομίζω να δει τον ήλιο, όχι στην επιφάνεια του νερού ούτε σε κάποια διαφορετική θέση τα είδωλά του, αλλά θα μπορούσε να δει καλά τον ήλιο καθαυτό στο δικό του τόπο και να παρατηρήσει προσεκτικά τι είδους είναι.

Κατ' ανάγκη, είπε.

Και μετά θα συλλογιζόταν τότε για κείνον, πως αυτός είναι που ρυθμίζει τις εποχές και τους χρόνους και που κανονίζει τα πάντα στον ορατό κόσμο, καθώς και ο αίτιος, κατά κάποιο τρόπο, όλων εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

Είναι φανερό, είπε, πως αυτά θα συμπεράνει ύστερα από τα προηγούμενα.

Τι λες λοιπόν; Όταν αναλογίζεται την πρώτη του κατοικία και την εκεί σοφία που είχε αυτός και οι τότε συνδεσμώτες του, δεν νομίζεις πως θα καλοτυχίζει τον εαυτό του για τούτη την αλλαγή και θα οικτίρει τους άλλους;

Και πολύ μάλιστα.

Κι αν υπήρχαν μεταξύ τους τότε κάποιες τιμές και έπαινοι και βραβεία γι' αυτόν που θα μπορούσε να διακρίνει πιο καθαρά αυτά που περνούσαν μπροστά από τα μάτια του και γι' αυτόν που θα μπορούσε να θυμηθεί περισσότερο ποια συνήθως περνούσαν πρώτα, ποια μετά και ποια ταυτόχρονα, και έτσι θα μπορεί να προβλέπει τι θα έρθει στο μέλλον, νομίζεις πως αυτός θα κατεχόταν από σφοδρή επιθυμία και θα ζήλευε τους τιμημένους από κείνους και τους μεταξύ εκείνων κυρίαρχους ή θα είχε πάθει αυτό που λέει ο Όμηρος, και πολύ θα επιθυμούσε "να ήταν ζωντανός στη γη κι ας δούλευε για άλλον, που είναι ο φτωχότερος" και θα προτιμούσε να έχει πάθει τα πάντα, παρά να νομίζει εκείνα που νόμιζε και να ζει έτσι εκεί;

Έτσι νομίζω τουλάχιστον, είπε, πως θα προτιμούσε να πάθει οτιδήποτε παρά να ζει έτσι.

Και τώρα βάλε στο μυαλό σου το εξής, είπα εγώ. Αν κατέβει αυτός πάλι και καθίσει στον ίδιο θρόνο, δεν θα ξαναγεμίσουν τάχα τα μάτια του σκοτάδι, αφού ήρθε ξαφνικά από τον ήλιο;

Και πολύ μάλιστα, είπε.

Αν χρειαζόταν ν' ανταγωνιστεί αυτός με κείνους τους παντοτινούς δεσμώτες, λέγοντας την άποψή του σχετικά με τις σκιές, καθόσον χρόνο η όρασή του είναι αμβλεία, πριν προσαρμοστούν τα μάτια του, και για να συνηθίσουν δεν θα χρειαζόταν και τόσο μικρός χρόνος, άραγε δεν θα προκαλούσε περιπαιχτικά γέλια και δεν θα έλεγαν γι' αυτόν πως με το ν' ανεβεί επάνω, γύρισε με καταστραμμένα τα μάτια του και πως δεν αξίζει ούτε να προσπαθήσουν καν να πάνε επάνω; Και αυτόν που θα επιχειρήσει να τους λύσει και να τους ανεβάσει, αν τους δινόταν κάπως η ευκαιρία να τον πιάσουν και να τον σκοτώσουν, δεν θα τον σκότωναν;

Αναμφίβολα, είπε.

Αυτή την εικόνα λοιπόν, φίλε μου Γλαύκωνα, είπα εγώ, πρέπει να την προσαρμόσεις σε όλα όσα είπαμε πρωτύτερα και να παρομοιάσεις τον ορατό κόσμο με την κατοικία του δεσμωτηρίου, και τη φωτιά που αντιφέγγιζε μέσα σ' αυτή με τη δύναμη του ηλιακού φωτός. Αν όμως παρομοιάσεις την ανάβαση και τη θέα των αντικειμένων, που βρίσκονται στον επάνω κόσμο, με την άνοδο της ψυχής στον νοητό κόσμο, δεν θα σφάλεις ως προς τη δική μου άποψη, αφού επιθυμείς να την ακούσεις. Κι ο θεός τουλάχιστον ξέρει αν τυχαίνει να είναι αληθινή. Εμένα λοιπόν έτσι μου φαίνεται. Πως στην περιοχή του γνωστού η ιδέα του αγαθού είναι τελευταία και μετά βίας διακρίνεται, όταν όμως τη διακρίνει κανείς δεν μπορεί να μην συλλογιστεί πως αυτή είναι η αιτία για όλα γενικά τα σωστά και καλά πράγματα, γεννώντας μέσα στον ορατό κόσμο το φως και τον κύριο του φωτός, και γιατί μέσα στον νοητό κόσμο αυτή είναι που διευθύνει και παρέχει την αλήθεια και τον νου και πως πρέπει να την ατενίσει οπωσδήποτε αυτός που εννοεί να ενεργήσει φρόνιμα και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή.

quote:

---

ας μου πει καποιος πως μπορω να βαζω τα γραφομενα καποιου αναμεσα σε δυο γραμμες για να τις σχολειασω οπως κανετε ολοι?

η συνειδηση παμφωτη...

---

αμα θες να απαντας γραμμη προς γραμμη στο μηνυμα του αλλου ειναι λιγο πιο πολυπλοκο αλλα ξεκινησε με το απλο που σου ειπα και σε λιγες μερες θα τη βρεις την ακρη και για το αλλο...

quote:

---

quote:

---

Γιατί αισθάνεσαι ότι κάτι με πειράζει-ενοχλεί φίλε μου...???
Και ο πόνος πως συντελλείται..???
Και η φθορά επίσης...???

Ο πόνος δεν είναι μιά αίσθηση που την βιώνουμε εντός μας και δεν βρίσκεται η σκέψη μας πίσω απο κάθε αισθημά μας αλλα και οι πράξεις που συντελλούνται δια μέσω των σκέψεών μας ..???

Ως Ευδαιμονία δεν μπορεί να ορισθεί , η δυναμική-δυνατότητα που αναπτύσσει ένας άνθρωπος προκειμένου να θεμελιώσει δικαίωμα σε συνεχείς μεταθέσες θέσεων επιφέροντας διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων και των αποτελεσμάτων του..???

Και όλα όσα αισθάνεται ο άνθρωπος , δεν θα πρέπει να αποδοθούν σε αυτόν αλλα και δεν μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρεία για μια διορθωτική διαδικασία , απο την οποία θα αντλήσει την γνώση -πλέον- της επιλογής εκείνης και γι'αυτόν που θα επιφέρει εντός του την ευδαιμονία..???

Ερωτήσεις απλά φίλε μου...

---

εγω ειμαι της σχολης που λεει πως πηγη των δεινων του ανθρωπου ειναι ο εγωισμος, οχι με τη στενη αλλα με την ευρεια εννοια...ο εγωισμος φερνει περιχαρακωση απο τους αλλους, δημιουργει ιδιωτικο συμπαν το οποιο θελει να εξασφαλισει, αγωνιζεται, δεν τα καταφερνει, πληγωνεται, μετα αρχιζει να φοβαται μην ξαναπληγωθει, θελει να εκδικηθει οσους τον πληγωσαν και μετα μπλεκεται σε ενα φαυλο κυκλο που χανει η μανα το παιδι και το παιδι τη μανα...

οι εσωτερικες παραδοσεις λενε πως ολη αυτη η διαδικασια ειναι ενα ματριξ, ενα πλατωνικο σπηλαιο αναπαραγωγης ψευδαισθησεων, ο ιδιος ο εγωισμος ειναι η μεγαλυτερη ψευδαισθηση, αλλα πως υπαρχει διεξοδος αρκει να την αναζητησουμε...

τη θεα εξω απο το σπηλαιο ο Χριστος την ονομασε αληθεια και Βασιλεια των Ουρανων, ο Πλατωνας φως, ο Ηρακλειτος συντονισμο με το Λογο του παντος, αλλοι την ονομασαν αλλιως, το θεμα ειναι πως υπαρχει σε ολες τις παραδοσεις σαν κρυφη ελπιδα της ανθρωποτητας...

---

Φίλε Αριστοτέλη , είσαι πολύ έξυπνος άνθρωπος για να υποθέσω ότι δεν κατάλαβες τις ερωτήσεις που έθεσα...θα το εκλάβω -την απάντησή σου-ως πλάγιο τρόπο για να μην απαντήσεις..

Μόνο μια ερώτηση έχω να κάνω..
Αλήθεια αυτό που αναφέρεις ως "εγωϊσμό" θεωρείς ότι εμφανίζεται απροϋπόθετα σε όσους εμφανίζεται ή υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που χρειάζονται για να θεμελιωθεί-συγκροτηθεί αυτή η εσωτερική κατάσταση που αναπόφευκτα υποκειμενικοποιεί έναν άνθρωπο σε αυτήν την "αποτελεσματική στάση" την αναφερόμενη ως εγωϊσμό..???

Και που συνδέεται ο εγωϊσμός με την Θρησκεία και πώς...???

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...

quote:

---

homo

ας μου πει καποιος πως μπορω να βαζω τα γραφομενα καποιου αναμεσα σε δυο γραμμες για να τις σχολειασω οπως κανετε ολοι?

---

Εκτός από τον τρόπο που σου υπέδειξε ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΩΝ (που ενδείκνυται για να απαντήσεις σε ένα μήνυμα) μπορείς να βάζεις με copy-paste το κομμάτι του μηνύματος στο οποίο θες να απαντήσεις μέσα στα πλαίσια [quote] [/quote] που εμφανίζονται κλικάροντας το εικονίδιο (τρίτο εικονίδιο από δεξιά προς τ'αριστερά), όταν είσαι στο panel όπου γράφεις το κάθε νέο σου μήνυμα.

Αφού βάλεις με copy-paste το επιθυμητό απόσπασμα εντός των πλαισίων, γράφεις έξω ή κάτω απ'αυτά την δική σου απάντηση.
Δηλαδή:
[quote]Το μήνυμα που θες να σχολιάσεις[/quote]
η δική σου απάντηση, σχόλιο..

Αυτό μπορείς να το κάνεις πολλές φορές στο ίδιο μήνυμα και για άλλα αποσπάσματα που θες να σχολιάσεις.

Καλή επιτυχία

Lost in Necropolis

La ville de la mort

δεν ειναι ολες οι μορφες συνειδησης εγωικες, καποιες ειναι συλλογικες (μελισσες, μυρμηγκια, αγελαια ζωα)...

το πως αναπτυχθηκε η εγωικη συνειδηση σχετιζεται με το περιφημο "μηλο" που δεχτηκαν οι μακρινοι μας προγονοι και το οποιο μας ανεπτυξε την περιεργεια και την ωθηση για μαθηση κατα συνεπεια οδηγησε και στην οργανωμενη σκεψη και μετα στην αναλυτικη σκεψη...

αποτελεσμα ολης αυτης της ιστοριας η σταδιακη οικοδομηση ενος εγω το οποιο απογαλακτισθηκε απο το συλλογικο εγω των πρωτογονων ανθρωπων..

ομως το εγω αυτο, ως περιχαρακωμενη συνειδηση, δημιουργησε το αισθημα της μοναξιας, του ανικανοποιητου, της απογοητευσης, της τραγικοτητας, του αγχους κλπ..πολυ συντομα ως αποτελεσμα οτι ο ανθρωπος επενδυε στην περιχαρακωμενη του υπαρξη αρχισε να πληγωνεται ψυχολογικα και μετα μπηκε σε ενα φαυλο κυκλο οπου ο ψυχισμος του γεμισε ψυχολογικα τραυματα και συμπλεγματα...

κανονικα ακομη και αν καταφερει καποιος να θεραπευσει καποια απο τα ψυχολογικα του προβληματα επειδη η αισθηση της μοναξιας και του ανικανοποιητου παραμενει, σχετικα γρηγορα θα ξαναπληγωθει και θα ξεκινησει το βιολι απο την αρχη..

γι'αυτο καποιες πνευματικες παραδοσεις εντοπιζουν σαν κεντρικο προβλημα του ανθρωπου το περιχαρακωμενο εγω με ολη την μοναξια και τραγικοτητα που κουβαλαει...θεωρουν αυτη την εγωικοτητα ενα λανθασμενο τροπο να κοιταμε την υπαρξη, ενα ματριξ, ενα σπηλαιο με παραισθησεις, μια μαγια (βουδιστικος ορος) και προτεινουν την υπαρξιακη υπερβαση του μεσω της αυτογνωσιας...οχι μεσω της επιφανειακης αυτογνωσιας που ειναι η συλλογη εξωτερικων γνωσεων, αλλα μεσω της καθετης αυτογνωσιας που ειναι η καταδυση στον πυρηνα της ανθρωπινης υπαρξης προκειμενου να εντοπισουν την πηγη οργανωσης του εγω, το κυκλωμα απο το οποιο ξεκιναει η πλανη και η περιχαρακωμενη συνειδηση...καπου εκει στα βαθεια λενε οι παραδοσεις καραδοκει και το θεμελιο της εγωικης οργανωσης αλλα και η ψυχη του ανθρωπου...οποτε το ζητημα ειναι να αφυπνισει κανεις αυτη την ψυχη και να κοιμισει τον δρακοντα του εγω...σαν τον Θησεα δηλαδη που κατεβαινει στο λαβυρινθο και που ο λαβυρινθος ειναι η εσωτερικη του υπαρξη, η Αριαδνη που τον καθοδηγει ειναι η διαρκως αφυπνιζομενη ψυχη του και ο Μινωταυρος το θεμελιο της εγωικοτητας...

ολοι οι μυθοι που σχετιζονται με την εξελιξη του ανθρωπου θεωρουν σαν τελικο της σταδιο την καταβαση αλα Θησεα στο λαβυρινθο της εσωτερικης υπαρξης, μετα ο ανθρωπος αν τα καταφερει ελευθερωνεται απο φοβους, αγχη και μοναξιες και αγκαλιαζει ερωτικα ολη την υπαρξη...

αλλα αυτο το σταδιο ειναι αρκετα μακρινο, πρωτα πρεπει να παλαιψουμε με τους αλλους ληστες και κακοποιους και τερατα που παλαιψε και νικησε ο Θησεας πριν γνωρισει την Αριαδνη και προχωρησει στην καταβαση στο μεγαλο πηγαδι του εαυτου...

υγ...πιο πριν ειλικρινα δεν σου εκανα τριπλα, απλα θεωρησα οτι η υποδειξη του εγωισμου σαν πηγη των ανθρωπινων προβληματων ηταν η απαντηση σε ολες σου τις ερωτησεις..

Ιδού...

"Ένας από τους πρώιμους ειδικούς του υποσυνείδητου – ο Απόστολος Παύλος – έγραψε: «…το γαρ θέλειν παράκειταί μοι, το δε κατεργάζεσθαι το καλόν ουχ ευρίσκω… βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω του νοός μου…» (Προς Ρωμαίους 7: 18, 23). Έτσι, μου φαίνεται σαν έγκυρη θεολογία, αλλά και έγκυρη ψυχολογία, να πούμε πως οι ψυχολογικοί παράγοντες μπορούν να αποτελέσουν εμπόδια για την πίστη και για την συμπεριφορά, και πως πολύ συχνά, μπορεί να υπάρχουν και υποσυνείδητοι παράγοντες επίσης. Επί πλέον, σαν πόρισμα, είναι λογικό να προταθεί πως οι άνθρωποι ποικίλουν πολύ, ως προς το βαθμό που αυτοί οι παράγοντες υπάρχουν στην ζωή τους.

Τι να πώ ... "έλεος" μόνο ...
Είναι φοβερά αυτά που συμβαίνουν και το είχα προβλέψει χρόνια πρίν και δεν διαψεύσθηκα..."Ένας απο τους πρώϊμους ειδικούς του Υποσυνειδήτου" λέει...α!!! ρε Freud...ήρθες και δώ δεύτερος και καταϊδρωμένος...

Αδίστακτοι απλά...

quote:

---

@Εαρινος

δεν ειναι ολες οι μορφες συνειδησης εγωικες, καποιες ειναι συλλογικες (μελισσες, μυρμηγκια, αγελαια ζωα)...

υγ...πιο πριν ειλικρινα δεν σου εκανα τριπλα, απλα θεωρησα οτι η υποδειξη του εγωισμου σαν πηγη των ανθρωπινων προβληματων ηταν η απαντηση σε ολες σου τις ερωτησεις..

---

Θα απαντήσω στο μήνυμά σου φίλε μου..σε λίγο..!!

Μείνε μέσα στο παιχνίδι...