- Η κίνηση της σκέψης - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

quote:

---

ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ,

παρ' ότι το μόνο που κάνεις εδώ μέσα τόσα χρόνια είναι να σχολιάζεις τις απόψεις των άλλων (άλλοτε επιδοκιμάζοντας αυτόν που τις εκφράζει, άλλοτε αποδοκιμάζοντάς τον) χωρίς ποτέ να μπορείς να σχηματίσεις μια σωστή και ολοκληρωμένη γνώμη δική σου, θα σου απαντήσω μόνο στο παρακάτω γιατί έχει σχέση με τον τρίτο λόγο που άνοιξα το θέμα. Περιττό βέβαια να σου πω, πως το υπόλοιπο post σου είναι με 3 λέξεις ... για τα μπάζα!

---

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

quote:

---

Ολοκληρωμένα πόστ,δικά μου και όχι κλεμμένα,θα βρείς αρκετά.

---

και μόνο το γεγονός ότι ολόκληρο το σύμπαν βρίσκεται σε μια κίνηση [ χωρίς δηλ. να ψάξουμε να βρούμε παραδείγματα λειτουργίας ενός πράγματος στα οποία εμπεριέχεται η κίνηση ], θα ήταν περιέργο να εξαιρέσουμε την σκέψη από αυτό και να πούμε πως δεν κινείται. Συνεπώς, κατά πάσα πιθανότητα, η σκέψη κινείται. Το θέμα είναι πως κινείται, που κινείται, πόσο κινείται και γιατί κινείται.

Και παρ' όλο που δεν μπορούμε να μιλήσουμε αμέσως για την κίνηση της σκέψης, μπορούμε να μελετήσουμε κάποιες ιδιότητές της όπως είναι α) Η συγκέντρωση της σκέψης και β) Η βαρύτητα* της σκέψης.

*[ Να πούμε εδώ, πως όταν λέμε "βαρύτητα" δεν εννοούμε την βαρύτητα με την κλασική έννοια της Φυσικής, αλλά εννούμε την βαρύτητα των σκέψεων με την μεταφορική έννοια του βάρους, δηλ. το πόσο σπουδαίες ή όχι είναι μερικές σκέψεις, το πόσο σημαντικές ή όχι είναι. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε στον λόγο μας εκφράσεις όπως "Η σκέψη σου δεν έχει καμία απολύτως βαρύτητα." ή "Πω, πω, βαριά σκέψη! Βαριά φιλοσοφία!" ή "Το μυαλό μου βάρυνε από τις σκέψεις". ]

Αυτή η δεύτερη ιδιότητα της σκέψης μας καθιστά λίγο πιο ... υποψιασμένους στο να υποθέσουμε πως εφ' όσον η σκέψη έχει βαρύτητα [ έστω και μεταφορικά δηλ. ], τότε δεν αποκλείεται η σκέψη να είναι υλική [ αφού βαρύτητα έχουν τα υλικά σώματα ]. Να μην είναι δηλ. μια άϋλη ποσότητα. Έτσι, δικαιολογείται και ενισχύεται ακόμη περισσότερο η άποψη πως η σκέψη κινείται, αφού μπορούμε να εννοήσουμε (και να μελετήσουμε) καλύτερα την κίνηση ενός υλικού σώματος από την κίνηση ενός άϋλου.

Metafrasi apo ta moggolika

<< κοπλίτη!!! >>

quote:

---

ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ

!#)+&^^%$&||""#@#$%%!!!!!

Metafrasi apo ta moggolika

<< κοπλίτη!!! >>

---

Η βαρύτητά της, ποσοτικά δεν μπορεί να μετρηθεί. Δηλ. δεν μπορούμε να μετρήσουμε πόσο σημαντική είναι μια σκέψη παρά μόνο αν την συγκρίνουμε με κάποια άλλη παρόμοιά της και αν αποδώσουμε σπουδαιότητα ή αξία στο αναλυόμενο αρχικό αίτιό της. Μπορούμε όμως να την χαρακτηρίσουμε ως α) ολοκληρωμένη και β) ημιτελής ή ελλιπής, αναλόγως αν το παραγόμενο έργο της επιτυγχάνει τον στόχο του.

Το γεγονός πως είναι παρατηρήσιμη [ έστω και μονάχα μέσω της γλώσσας ] με την σειρά του ενισχύει την υπόθεση πως μπορεί να είναι υλική. Γιατί μονάχα τα υλικά σώματα είναι παρατηρήσιμα.

quote:
Είναι μια διαδικασία του εγκεφάλου. (process) δίλ ζιπ, χωρίς τον εγκέφαλο, όπως είναι διαμορφωμένος, με την αποθηκη του (σαν μνήμη) δεν υπάρχει σκεπτόμενος.
Ωραία. Ας δεχτούμε αυτόν τον ορισμό (παρ' ότι δεν κατάλαβα, αλλά 'ντάξει). Πως κινείται όλο αυτό το πράγμα ;

..........
Αυτο που γίνεται καθημερινά. Π.χ βλέπεις μια όμορφη γυναίκα. Ας ονομάσουμε Α τον παρατηρητη και Β τη γυναίκα. 

1. Οι αισθήσεις συλλαμβανουν κάτι όμορφο. 
2. Υπάρχει θαυμασμός απο μεριάς Α προς Β.
Αν μείνεις στο θαυμασμό και δεν δώσει συνέχεια η σκέψη, (όπως π.χ σε ένα ηλιοβασίλεμα) το είδες και τέλος. 
Αν δώσεις όμως συνέχεια....
3. Μπαίνει σε κίνηση η σκέψη. Αρέσει αυτο που βλέπει. Ο Α θέλει τη Β
Αυτο το θέλω, είναι μια κίνηση και μπορει να εχει γινει αρκετές φορές, στο παρελθόν, υπαρχει δίλ. καπου σαν μνημη. Αυτο που θέλεις προστίθεται  στα ενυπαρχοντα, θέλω η γινεται να ειναι και αποκομμένο, (αυτο που λένε, χτυπήθηκε κεραυνόβολα) μα η σκέψη γενικα μπαίνει σε ένα χαντάκι, αυτο διλ που σε κάνει να σκέπτεσαι συνεχώς τη Β. 
Θα μπορούσα με λίγο φαντασία να σας έδινα την εικόνα που είδατε για το Μποζονιο τελευταία, όσο πιο υλικες είναι, τόσο βαρύτερες γίνονται, μα νομίζω πως θα γινει ακομα δυσκολότερο.
 
Στη θέση της Β μπορει να είναι ένα αυτοκίνητο, ένα σπίτι, διακοπές, και γενικα υπάγεται στην κατηγορία (μου αρέσει / δεν μου αρέσει)

Βέβαια η σκέψη δεν είναι μόνο αυτο, μα μπορει να εκδηλωθεί σαν ζήλια, σαν μίσος, κλπ μα είναι πάντα μια κίνηση και μια υλική διαδικασία στη μνήμη, έχει ένα σημείο Α(αρχής/κέντρου) και ένα σημείο Β(τέλους/περιφέρειας) 

Αυτη η διαδικασία  λέγεται ψυχολογικος χρονος, και αυτο που ονομάζουμε ψυχολογία δεν είναι άλλο απο υφαδια σκέψεις σε διάφορα επίπεδα.

Μια εξελιγμένη συνείδηση, είναι αυτη που έχει κατάλαβει αυτη ακριβώς τη λειτουργία, έχει γνώση και επίγνωση  της λειτουργία του κέντρου, (το πως και ποτε μπαίνει σε κίνηση) 

Συνεχίζεται....

Θα σας γράφω λίγα λίγα, έχω υποχρεώσεις που δεν μπορουν να περιμένουν.

See you..και χαλάρωσΤε ρεε!

quote:

---

Θα σας γράφω λίγα λίγα, έχω υποχρεώσεις που δεν μπορουν να περιμένουν.

---

Η διαδικασία στην οποία αναφερόμαστε έχει έναν πομπό και από κανέναν έως πολλούς δέκτες. Το μοτίβο που εμπεριέχεται σε αυτήν τη διαδικασία είναι το εξής:

1)Εν αρχή είναι τα δεδομένα. Τα δεδομένα στην παρούσα περίπτωση (της σκέψης) μπορεί να είναι μια εικόνα ή μια ανάμνηση, ή μια ανάγκη, ένα ερέθισμα τέλος πάντων,Αλλα δεδομένα μπορεί να είναι(για τον τρόπο σκέψης) τα προσωπικά μας βιώματα, ο χώρος στον οποίο ζούμε και μεγαλώνουμε, η κοινωνική μας θέση κτλ.

ΒΑΣΙΚΟ στα παραπάνω είναι να παρατηρήσουμε ότι ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ είναι αποτέλεσμα της προσωπικής μας ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ σημάτων που λαμβάνουμε κωδικοποιημένα ως δέκτες από άλλους πομπούς, όχι αναγκαστικά ανθρώπους. Ετσι η πέτρα εκπέμπει ένα σήμα, μια ενέργεια, την οποία το μάτι ( το νευρικό Σύστημα που ασχολείται με τη όραση ως δέκτης αυτή τη φορά) αποκωδικοποιεί ως εικόνα και αίσθηση, και ο εγκέφαλος το χρησιμοποιεί ως "τροφή για σκέψη", το λαμβάνει δλδ ως δεδομένο για περαιτέρω διεργασίες με το μοτίβο που περιγράφω. Η πέτρα είναι γκρι, γωνιώδης (εικονα) και φαίνεται βαριά (αίσθηση) αφού είναι μεγάλη (εικόνα). Καταλαβαίνουμε εδώ ότι το μάτι μπορεί να κάνει και λάθος.

2)Παραγωγή και κρυπτογράφηση ενός μυνήματος-σήματος(το οποίο αποτελεί και ενέργεια). Αυτό είναι το αποτέλεσμα της επεξεργασίας των δεδομένων που ΕΧΟΥΜΕ. Ετσι λοιπόν για την τιμημένη πέτρα, αν στα δεδομένα μας προσθέταμε και το γεγονός ότι η πέτρα είναι ουσιαστικά χάρτινη, η αίσθηση ότι είναι βαριά, δεν θα υπήρχε ως αποτέλεσμα της επεξεργασίας, αφού θα είχαμε την αίσθηση ότι είναι ελαφριά (και σίγουρα όχι πέτρα.) Το σήμα που θα κρυπτογραφούσαμε και θα παρηγαμε θα ήταν αναμφίβολα διαφορετικό.

3) Μετάδοση- εκπομπή σήματος.Το βήμα αυτό ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ. ( η μήπως είναι?) Θεωρώ ότι το βήμα αυτό ειναι και αυτό για το οποίο zip Πλάτωνας ουσιαστικά διαφωνείτε, και κατά τη γνώμη μου σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Ο λόγος της αμφισβήτησης είναι το ΜΕΣΟ εκπομπής του σήματος. Μέσα εκπομπής του σήματος μπορεί να είναι ο λόγος, η κίνηση του σώματος. Αυτά για τον ανθρωπο και τα έλλογα όντα γενικά. Τι γίνεται όμως με τους άλλους τρόπους εκπομπής σήματος?

Στην πέτρα τώρα, αυτή δεν μιλάει, δεν κουνιέται, και όμως μέσω της αντανάκλασης του φωτός, εκπέμπει κάποιες από τις ιδιότητες της, με τη μορφή ενέργειας. Μας στέλνει δηλαδή ένα σήμα. Να μην μακρυγορώ, το ζητούμενο εδώ είναι αν το συμπέρασμα από τη διεργασία των δεδομένων, (έχω λόγο που δεν λέω η σκέψη), μπορεί να προβληθεί από τον πομπό σε άλλους δέκτες χωρίς την συγκατάθεση μας, αφού δεν αποτελεί κάτι φανερό. Κοινώς, αντιλαμβάνομαι εγώ την πέτρα ως ελαφριά, μπορεί κάποιος να λάβει το μήνυμα χωρίς να του πω εγώ τίποτα, μπορεί να διαβάσει ( αποκρυπτογραφήσει) ένα μήνυμα που δεν προοριζόταν για αυτόν, να "διαβάσει" το μυαλό μου?

Εδω σημαντικό είναι το αν το σήμα διαχέεται. Μέσω του λόγου το σήμα διαχέεται, αφού όποιος το ακούσει το λαμβάνει. Κατά την άποψη μου το σήμα από τη στιγμή που θα φύγει από τον πομπό δεν μπορεί να ελεγθεί, και διαχέεται πάντα και άρα είναι δυνατό να διαβάσει κάποιος το μυαλό του άλλου. Απλά ο πομπός εκπέμπει ασθενέστερα και δεν γίνεται αντιληπτή η θέση του από τον δέκτη. Ετσι λοιπόν, είναι συχνό φαινόμενο να τραγουδάμε κάτι από μέσα μας και να αρχίσει να το σφυρίζει κάποιος άλλος. Τα παραδείγματα είναι πολλά. δυστυχώς δεν μπορώ να αποδείξω αυτό μου τον ισχυρισμό, όμως πιστεύω ότι επιστημονικά μπορεί να αποδειχθεί αν έχω δίκιο η άδικο, με ειδικά επιστημονικά όργανα. Συγνώμμη zip .

4) Η λήψη της σήματος - ενέργειας, η επεξεργασία του και η μετατροπή του ως δεδομένο με βάση τα χαρακτηριστικά που μας προβάλλει. Από εδώ, στον κύκλο αυτής της διαδικασίας οδηγούμαστε πάλι στο βήμα 1) και σε ένα νέο κύκλο με το ίδιο μοτίβο, αλλά με νέα δεδομένα παράλληλα με τα παλιά, και εκπομπή νέου σηματος. Για παράδειγμα α)το μήλο είναι κόκκινο και φαίνεται ζουμερό και νόστιμο (ένας κύκλος),β) το στομάχι μας γουργουρίζει (δεύτερος, η ίδια λειτουργία επεξεργασίας από το μυαλό αλλά με νέα δεδομένα παράλληλα με αυτά που ΛΑΒΑΜΕ από το μήλο),γ)θέλουμε να φάμε το κόκκινο ζουμερό μήλο, αφού το στομάχι μας γουργουρίζει. Μπορούμε νατο συνεχισουμε επ απειρον. Δεν είναι όμως εκεί η ουσία.

Η ουσία είναι που οριοθετούμε τη σκέψη μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Για μένα η σκέψη είναι το αποτέλεσμα από τα πρώτα δύο βήματα. είναι δηλαδή τα χαρακτηριστικά του σήματος που θα εκπέμψουμε αμέσως μετά, και όχι το σήμα καθεαυτό, είναι οι ιδιότητες που δινουμε στην ενέργεια που παράγεται. Π.χ είδαμε το ζουμερό μήλο και ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ότι θέλουμε να φάμε ένα ζουμερό μήλο. Στο παράδειγμα με την τηλεόραση που διάβασα παραπάνω, η σκέψη θα ήταν η εικόνα που παράγει η τηλεόραση, και μέσω αυτής εκπέμπεται το σήμα στο οπτικό μας πεδίο, όχι δλδ το σήμα, το οποίο άλλωστε ένας μύωπας θαμβάνει διαφορετικά από έναν που δεν έχει μυωπία, κάνει δλδ διαφορετική αποκρυπτογράφηση του μηνύματος.

Αδέρφια -εν τω πεδίω- μια προσωπική, βιωματική δηλαδή, εμπειρία:

Όποτε προσπαθώ με ένταση να αποδείξω το λάθος του άλλου, χάνω χρόνο και ενέργεια στην αναζήτηση του δικού μου λάθους.