- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Φίλε Dying_Incubus αν και συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες και τα πιστεύω, η βούληση δεν παύει να είναι μια δημιουργική αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο για δράση και συνεπώς για σκέψη και εμπειρία, οι δρόμοι είναι προκαθορισμένοι από εξαρχής…Όπως καταλαβαίνεις πάντα μου άρεσε να κάνω τον «δικηγόρο του διάβολου» στον ίδιο μου τον εαυτό μου…
… δεν ξέρω γιατί, βίτσια είναι αυτά .
Φίλε elo, συμφωνώ στο ότι η βούληση είναι μια δημιουργική αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο για δράση, σκέψη κι εμπειρία.
Όσον αφορά τους δρόμους που αναφέρεις ότι είναι προκαθορισμένοι από την αρχή, θα ήθελες να μου εξηγήσεις λίγο περισσότερο τι εννοείς;
Τώρα για τα βίτσια που λες, συχνά - πυκνά τα έχω κι εγώ! 
quote:
Dying Incubus, παρότι εξέφρασες δυσκολία να εκφράσεις πιο αναλυτικά τι σημαίνει η φράση σουquote: Για να ενεργοποιηθεί η Βούληση θα πρέπει να έχει επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό μια αυτογνωσία από τη μεριά του ατόμου και τα αποτελέσματα της να μπορούν να εκτείνονται πέραν του μικρόκοσμου της ατομικής ύπαρξης του.
θα ήθελα να σου ζητήσω να την εξηγήσεις λίγο παραπάνω...
Unseen μου, εννοούσα ότι από τα όποια οφέλη που θα προκύψουν από την ενεργοποίηση της βούλησης του ατόμου, ο αποδέκτης δεν θα είναι μόνο το ίδιο το άτομο αλλά κι οι συνάνθρωποι του οι οποίοι έρχονται σε επαφή μαζί του.
Κι αυτό έχει να κάνει με την δράση που αναφέραμε.
Όταν η βούληση κι η διάκριση - την οποία ξέχασα να αναφέρω και πολύ σωστά προσέθεσες - ξεπροβάλλουν και το άτομο τις εντάσσει στην πορεία της ζωής του ως συμμάχους του, σίγουρα θα είναι σε θέση να βοηθάει πιο ουσιαστικά και τον ίδιο και τους γύρω του.
Εάν μάλιστα επιτυγχάνεται κι ένα ολοένα κι αυξανόμενο στάδιο αυτογνωσίας του, μπορεί να κατανοεί καλύτερα την θέση του στον κόσμο, το έργο που επιλέγει να κάνει αλλά και τις βαθύτερες σχέσεις που έχει με τους συνανθρώπους του.
Ελπίζω να σε βοήθησα λίγο περισσότερο. 
In anticipation of my resurrection...
Ψευδαισθηση σημαινει, η ανευ ερεθισματος ψευδης αισθηση επι φανταστικων και ανυπαρκτων αντικειμενων κτλ. Μιλησες για οπτική και σχετική θέση. Πολύ σωστα, ολισθαινεις μολαταυτα σε λαθος συμπερασμα. Από την σχετικη θεση, βλεπομε σχετικως μεν, πραγματικως δε και όχι ψευδαισθητικως. Δηλ. βλεπομε εν χρονω και τοπω τον σχετικο και αντικειμενο προς ημας κοσμο και επι του προκειμενου τον αστερισμο. Η συγκεκριμενη οπτικη εχει προσανατολισμο σε πραγματικο κοσμο και συγκεκριμενο αντικειμενο θεωριας. Δεν βλεπομε μια ψευδαισθηση αλλα πραγματικον σχημα στο οποιον, εξ ελληνικης παραδοσεως αστρονομικης, αναγινωσκομε την Μεγαλη Αρκτο. Επισης δια των λεγομενων αναγνωριζεις ουσια στην ψευδαισθηση. Δεν ελεγχω για να υποτιμησω, ισα-ισα εκτιμω την σκεψην σου και τον διαλογο. Μπορει να κανω λαθος εγω κι όχι εσυ.
Ο Αγ. Αυγουστινος λεει ότι η θεια χαρις εχει την δυναμη να σωσει οντολογικως τον ανθρωπο από τον εξαφανισμο του εις το μηδεν, εφ’οσον ο ανθρωπος θελησει την σωτηρια του. Αν δεν θελησει να σωθει, η θεια χαρις δεν ενεργει. Δηλ. δεν ενεργει εναντιον στην προσωπικη βουληση του ανθρωπου. Ο ανθρωπος πρεπει να ενεργοποιησει και αυτος την θεληση του και να ανταποκριθει αρχικως με βαση τις δικες του δυναμεις, στην ανηφορικην κλιμακα χωρις αναγκασμο. Διοτι στην κατηφορα ορμα η αναγκη απροσδιοριστως, δηλ.ανελευθερως. Συμφωνα λοιπον με αυτά, η «χριστιανικη φιλοσοφια» δεν αναιρει, αντιθετα αναδεικνυει την ελευθερη βουληση. Πως όμως ο ανθρωπος μπορει να ενεργοποιησει την θεληση του και να κινηθει προς το δενδρον της ζωης, όταν το χωραφι εχει καλλιεργηθει από πολύ παλια, ισχυρη και νομιμην εξουσια, με ζιζανια και χορτα που ακομη κι ο λυκος τα αποφευγει στο δρομο του ;; Μπαινει κανεις σε αγρο κατεσπαρμενον με αγκαθια να καθαρισει, αν δεν προσυμφωνησει αντιτιμον και υψηλον κερδος ;;
Πολύ ευστοχο το παραδειγμα σου. Ο ξυλουργος εν υλη (ο κεραμευς εν πηλω) δημιουργει ουσια διαφορη του ξυλουργου. «Κτιστης και κτισμα, απειρον το μεσον».Το κτισμα δεν μετεχει μεν της ουσιας, πλην μετεχει στην ζωη του κτιστη. Ας παρομε την περιπτωση του πανθεισμου, δηλ ταυτισην θεου και κοσμου. Εγω αυτό που δεν καταλαβαινω είναι πως εξηγεις το φθαρτο από το αφθαρτο και την πτωση από το ατρεπτον. Ηθελα να σε ρωτησω γι αυτο, ποια λογικη εξηγηση δινεις. Πως γινεται το θνητο να είναι εκ της ουσιας του αθανατου, δηλ να είναι το θνητο το αυτο με το αθανατο, το α-ιδιο ένα με το επικαιρως μεταβαλλομενο, το οντως ον με το μη-ον, το αγαθον με το πονηρον ;; Πιστευω ότι καταλαβαινεις τι θελω να ρωτησω. Πραγματικα εχω απορια. Επισης αναφερες «ό,τι πάνω έτσι και κάτω». Τι σημαινει αυτό ;; Γιατι εγω αυτό που καταλαβαινω είναι ότι διαιρεις ενα αριθμο με τον εαυτον του 2/2 κτλ και βρισκεις τη μοναδα. Πανω και κατω δεν είναι είναι ενας αριθμος, αλλα δυο διαφορετικοι αριθμοι, διοτι δεν λεγεις πανω και πανω αλλα πανω και κατω. Το σαιτ esoterica gr εννοω. Αυτά !!
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
quote:
Dying_Incubus - Όσον αφορά τους δρόμους που αναφέρεις ότι είναι προκαθορισμένοι από την αρχή, θα ήθελες να μου εξηγήσεις λίγο περισσότερο τι εννοείς;
Φίλε μου D. Incubus εννοώ ότι μπορεί να μιλάμε για μια ελεύθερη βούληση, μια πορεία (σκοπό) που καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι, αλλά στην (δική μου) πάντα πραγματικότητα, αυτή η πορεία είναι προκαθορισμένη όχι από εμένα προσωπικά, αλλά από άλλους εξωτερικούς παράγοντες .
Είτε αυτοί οι παράγοντες είναι αντιληπτοί (κοινωνία), είτε από μη αισθητούς παράγοντες, όπως αυτό που αναφέρει η Unseen .
Ακόμα και η αυτογνωσία (εξέλιξη) όπως και η άγνοια, είναι ένας δρόμος που κατευθύνει τον άνθρωπο μέσα από μια θλίψη ή μέσα από ενοχές (ερινύες κατά τους αρχαίους).... στο ίδιο τελικό μονοπάτι .
Άλλους ποιο γρήγορα και άλλους ποιο αργά... 
.
Φίλε μου ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορώ να σου εξηγήσω καλύτερα, γιατί δεν γνωρίζω και πολλά, παρά μόνο αυτά που αντιλαμβάνομαι στο αισθητό κόσμο που ζω, όπως και στον μη αισθητό κόσμο που μου αρέσει να πετάω με τα φτερά της προσωπικής μου φαντασίας.. 
..(χα, χα, από εδώ και πέρα να με λέτε δαίδαλο).
«Γιατί τα μελλοντικά γεγονότα δεν κάνουν ξαφνικά την εμφάνισή τους, το πέρασμα του χρόνου μοιάζει με το ξετύλιγμα ενός σχοινιού, το οποίο δεν παράγει τίποτα καινούριο αλλά απλώς ξεδιπλώνει αυτό που υπήρχε εξ αρχής»
Κικέρων
Υ/Γ Unseen μου άρεσε πολύ η λέξη «τυφλή βούληση» του Σόπεναουερ, αν και δεν τον ξέρω μου κίνησε την περιέργεια, για πες κάτι για αυτόν..
.άντε πάλι σε βγάζω έξω από την ροή του θέματος .
quote:
Όταν η βούληση κι η διάκριση - την οποία ξέχασα να αναφέρω και πολύ σωστά προσέθεσες - ξεπροβάλλουν και το άτομο τις εντάσσει στην πορεία της ζωής του ως συμμάχους του, σίγουρα θα είναι σε θέση να βοηθάει πιο ουσιαστικά και τον ίδιο και τους γύρω του.Εάν μάλιστα επιτυγχάνεται κι ένα ολοένα κι αυξανόμενο στάδιο αυτογνωσίας του, μπορεί να κατανοεί καλύτερα την θέση του στον κόσμο, το έργο που επιλέγει να κάνει αλλά και τις βαθύτερες σχέσεις που έχει με τους συνανθρώπους του.
Ευχαριστώ καλέ μου. Κατανοητό… ίσως και αυτονόητο. Αλλά χρειάζεται, πιστεύεις, να ΕΧΕΙ κανείς συνείδηση των βαθύτερων σχέσεων ή του έργου του; Ή ίσως αρκεί να ΕΙΝΑΙ κανείς ανά πάσα στιγμή το καλύτερο που μπορεί;
Φίλε μου τζίτζικα,
quote:Το ξέρω. Γι’ αυτό τον λόγο δεν θα επαναλάβω ούτε θα αναλύσω το επιχείρημα. Εάν το καταλαβαίνει κανείς όπως το είπα, το καταλαβαίνει. Παρεμπιπτόντως, ποια είναι η γνώμη σου για τη φαινομενολογία;
Δεν ελεγχω για να υποτιμησω, ισα-ισα εκτιμω την σκεψην σου και τον διαλογο.
quote:Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση. Για να λάβει κανείς δηλαδή πρέπει να ζητήσει. Εσύ όμως τι πιστεύεις; Η χάρη πέμπεται μόνο όταν τη ζητά ο άνθρωπος ή είναι κάτι που ακτινοβολείται από μια συμπαντική καρδιά αδιακρίτως προς όλους; Γιατί είναι σαν κάπως η φύση να διαψεύδει τον αγ. Αυγουστίνο που ωστόσο σέβομαι πολύ. Εννοώ ότι ο ήλιος ανατέλλει για όλους αδιακρίτως κάθε μέρα, είτε το έχουν κερδίσει με τη ζωή τους είτε όχι, η φύση ντύνεται τα ομορφότερα σκηνικά, παντού ελλοχεύει η έμπνευση, η σπίθα. Είναι σαν να υπάρχει μέσα στην ίδια την ίνα της ζωής η ελπίδα, σχεδόν πίστη, ότι κάπου, κάποια στιγμή, κάποιος άνθρωπος θα ανοίξει τα μάτια του και θα δει γύρω, δεν είναι; Όμως αυτό, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, συνιστά μια διαρκή θεία χάρη, είναι σαν την υπόσχεση που ενσωμάτωσε ο Θεός στο ουράνιο τόξο.
Ο Αγ. Αυγουστινος λεει ότι η θεια χαρις εχει την δυναμη να σωσει οντολογικως τον ανθρωπο από τον εξαφανισμο του εις το μηδεν, εφ’οσον ο ανθρωπος θελησει την σωτηρια του. Αν δεν θελησει να σωθει, η θεια χαρις δεν ενεργει. Δηλ. δεν ενεργει εναντιον στην προσωπικη βουληση του ανθρωπου.
quote:Αν ίσως αναγνωρίσει ότι αυτός είναι το χωράφι, αυτός τα ζιζάνια και τα χόρτα, αυτός και το δέντρο της ζωής… Όλα είναι μέσα μας, όπως και όλα είναι μέσα στη Δημιουργία. Δεν μπορούμε να μην είμαστε καθρέφτης της φύσης και η φύση καθρέφτης δικός μας ή να μην είμαστε «εικόνα και ομοίωση» του Δημιουργού μας, μπορούμε; Πώς γίνεται να μετέχουμε σε κάτι ξένο από μας; Δεν γίνεται. Άρα…
Πως όμως ο ανθρωπος μπορει να ενεργοποιησει την θεληση του και να κινηθει προς το δενδρον της ζωης, όταν το χωραφι εχει καλλιεργηθει από πολύ παλια, ισχυρη και νομιμην εξουσια, με ζιζανια και χορτα που ακομη κι ο λυκος τα αποφευγει στο δρομο του ;;
quote:Έδωσα ένα παράδειγμα, δεν είπα ότι με εκφράζει… Υπάρχουν διάφορα ερωτήματα που εγείρει το θρησκευτικό ζήτημα αν πει κανείς ότι υποβάλλει σε έλεγχο από το δόγμα. Δεν θέλω να θίξω το θρησκευτικό σου αίσθημα αγαπητέ μου… Σέβομαι αυτό που πιστεύεις, αυτό που είσαι και δεν θα προχωρήσω παρακάτω.
Ο ξυλουργος εν υλη (ο κεραμευς εν πηλω) δημιουργει ουσια διαφορη του ξυλουργου. «Κτιστης και κτισμα, απειρον το μεσον».Το κτισμα δεν μετεχει μεν της ουσιας, πλην μετεχει στην ζωη του κτιστη.
quote:Όπως λέει και ο Πλωτίνος, πρόκειται για διαφορετικές αισθήσεις – το αιώνιο και η φαινόμενη ροή του χρόνου, το αθάνατο και το φαινομενικά θνητό. Ο χρόνος άρχισε να κινείται όταν η ψυχή βουλήθηκε να μη βιώνει αθρόα τη θεϊκή εμπειρία (την εμπειρία του Ενός, ως μίας των υποστάσεων του Όντος), όμως η ψυχή δεν μεταβάλλεται ούτε αποκηρύσσει την αθανασία της, απλώς ζει την εμπειρία διαφορετικά.
Πως γινεται το θνητο να είναι εκ της ουσιας του αθανατου, δηλ να είναι το θνητο το αυτο με το αθανατο, το α-ιδιο ένα με το επικαιρως μεταβαλλομενο, το οντως ον με το μη-ον, το αγαθον με το πονηρον ;;
Ούτε μπορεί κανείς να διαχωρίσει απόλυτα το αγαθό από το πονηρό – μπορείς κι εσύ να βρεις χιλιάδες παραδείγματα από την ιστορία ή την καθημερινή προσωπική σου εμπειρία που κάτι προς στιγμήν «κακό» αποδείχθηκε αναντικατάστατο για το γενικότερο καλό, το δικό σου ή μιας ευρύτερης ομάδας. Καλό και κακό είναι ηθικά κατηγορήματα καταστάσεων των οποίων η υποκείμενη αλήθεια, για την οποία μιλήσαμε παραπάνω, είναι ίσως διαφορετική. Στα μάτια μου, αυτό που ουσιαστικά βιώνει ο κόσμος, έστω και εν αγνοία του, είναι μια συμφιλίωση, ακόμη και στις στιγμές που αισθάνομαι ότι ζω πίσω από τοίχους που με απομονώνουν απ’ όλους. Σε κάποια γωνιά του μυαλού μου υπάρχει πάντα η γνώση (ή ίσως η επίγνωση) ότι δεν είναι έτσι – δεν είμαι ποτέ αποκομμένη από τον μεγαλύτερο ιστό της ζωής, κανένας μας δεν είναι.
quote:Μα την αλήθεια φίλε μου, αυτό δεν το είχα σκεφτεί και είναι πραγματικά σπουδαίο… Αυτό ουσιαστικά είναι. Τα ουράνια καθρεφτίζονται στα επίγεια, το έξω στο μέσα, το μέσα στο έξω, τα επίγεια στα ουράνια, ο ένας στον άλλον και όλοι είμαστε ΕΝΑ. Οι νόμοι που ισχύουν επάνω, ισχύουν και κάτω (πρόκειται για ρήση του Ερμή του Τρισμέγιστου στους Σμαραγδένιους Πίνακες), αλλά έχω ήδη γράψει πολλά και κάτι ζήτησε ο elo να γράψω για τον Σόπεναουερ.
Επισης αναφερες «ό,τι πάνω έτσι και κάτω». Τι σημαινει αυτό ;; Γιατι εγω αυτό που καταλαβαινω είναι ότι διαιρεις ενα αριθμο με τον εαυτον του 2/2 κτλ και βρισκεις τη μοναδα.
Ελπίζω να με συγχωρήσεις φίλε μου elo που απλά θα αντιγράψω από το «Φιλοσοφικό λεξικό» του Σωκράτη Γκίκα:
Σόπεναουρ, Αρθούρος (Shopenhauer, 1788-1860). Γερμανός φιλόσοφος, θεμελιωτής της απαισιοδοξίας. Κατά τον Σ. μια τυφλή βούληση κατευθύνει τα όντα. Ο Σ. ήρθε σε αντίθεση με τη λογοκρατική και αισιόδοξη φιλοσοφία του Εγέλου (Hegel). Κατά τον Σ. ο κόσμος είναι δοσμένος ως παράσταση και ως βούληση. Όποος έχει μόνο παράσταση του κόσμου, αυτός έχει μια επιφανειακή και εξωτερική εικόνα για τον κόσμο. Όποιος τον αντιλαμβάνεται σα βούληση, αυτός έχει συλλάβει την αληθινή ουσία του. Η βούληση του Σ. ταυτίζεται με το τυφλό ένστικτο που είναι ασύνειδο και έχει μόνο την ορμή για τη ζωή. Η τυφλή βούληση υπάρχει μέσα στον κόσμο, στις φυσικές δυνάμεις, μέσα σ’ όλα τα όντα και μέσα στον άνθρωπο, ο οποίος δεν διατηρεί ίχνος ελευθερίας αλλ’ είναι όργανο της τυφλής βουλήσεως. Η ζωή φυσικά δεν έχει κανένα νόημα για ον άνθρωπο, είναι γεμάτη ανικανοποίητους πόθους, κενό και αηδία. Οι άνθρωποι έχουν συναίσθηση της τραγικότητάς τους, γι’ αυτό ακριβώς συνδέονται μεταξύ τους με τη συμπάθεια, τη συμπόνοια. Μερική λύτρωση στον ανθρώπινο πόνο προσφέρει η μουσική, ολοκληρωτική ο ασκητισμός και η άρνηση της ζωής.
Συγνώμη για το "σεντόνι". Καλό βράδυ.
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Αυτό το συνδυάζω σε μεγάλο βαθμό με τον τελικό προορισμό του ανθρώπου κι όχι τόσο πολύ με τους περιορισμούς που θα του ασκούνται - υποσυνείδητα ή μη.
Πιστεύω ότι ανάλογα με την εξέλιξη του ένας άνθρωπος θα μπορεί να μετριάσει κάπως τους ασκούμενους περιορισμούς, είτε αυτοί του έχουν επιβληθεί είτε - κυρίως αυτό - όταν τους έχει επιβάλλει ο ίδιος στον εαυτό του.
Από την άλλη σκέφτομαι ότι εάν η πορεία είναι προκαθορισμένη και δεδομένη, ότι λογικά ο άνθρωπος θα μπορεί να επιλέγει τους τρόπους με τους οποίους θα την εκτελεί.
Εάν θα την εκτελέσει βαδίζοντας αργά ή λίγο πιο γρήγορα, εάν θα κάνει μεγάλα διαλείμματα ή μικρά, εάν θα κινηθεί ζιγκ - ζαγκ ή σε ευθεία πορεία κλπ.
Πιστεύεις ότι έχει κάποιου είδους ελευθερία ή όχι;
quote:
Ευχαριστώ καλέ μου. Κατανοητό… ίσως και αυτονόητο. Αλλά χρειάζεται, πιστεύεις, να ΕΧΕΙ κανείς συνείδηση των βαθύτερων σχέσεων ή του έργου του; Ή ίσως αρκεί να ΕΙΝΑΙ κανείς ανά πάσα στιγμή το καλύτερο που μπορεί;
Καλή μου Unseen, το να είναι κανείς το καλύτερο που μπορεί ανά πάσα στιγμή είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Με αυτόν τον τρόπο ζει "φυσικά", χωρίς προσποιήσεις και βιώνει σε μεγαλύτερο βάθος την κάθε στιγμή.
Αυτό όμως που σκέφτομαι είναι μήπως εν αγνοία του οδηγηθεί σε μια πλάνη, νιώθοντας ότι είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να είναι.
Εάν δεν είναι;
Εάν πάλι νομίζει ότι έχει κάνει το καλύτερο δυνατό σε όλο του τον βαθμό αλλά δεν το έχει κάνει ακόμα;
Δεν θα έπρεπε να έχει αποκτήσει παράλληλα και μια συνείδηση του βαθύτερου εαυτού του, των έργων του και των σχέσεων του με τα πάντα γύρω του;
Άλλωστε, όσο το επιτυγχάνει αυτό είναι πολύ πιθανό να μαθαίνει να είναι το καλύτερο που μπορεί ανά πάσα στιγμή...
In anticipation of my resurrection...
quote:
Από την άλλη σκέφτομαι ότι εάν η πορεία είναι προκαθορισμένη και δεδομένη, ότι λογικά ο άνθρωπος θα μπορεί να επιλέγει τους τρόπους με τους οποίους θα την εκτελεί.
Εάν θα την εκτελέσει βαδίζοντας αργά ή λίγο πιο γρήγορα, εάν θα κάνει μεγάλα διαλείμματα ή μικρά, εάν θα κινηθεί ζιγκ - ζαγκ ή σε ευθεία πορεία κλπ.
Πιστεύεις ότι έχει κάποιου είδους ελευθερία ή όχι;
Συγνώμη που απαντάω και εγώ αλλα έχω την γνώμη ότι είναι μεν προκαθορισμένος
Ο προορισμός αλλα όχι η διαδρομή δηλαδή είναι γραφτό πχ να πας από το χ μερος
Στο ψ αλλα έχεις την ελευθερία να διαλέξεις μέσω των αποφάσεων που παίρνεις τον τρόπο που θα κανείς την διαδρομή μπορείς να πας με αεροπλάνο ξεκούραστα και γρήγορα αλλα μπορείς να πας και με τα ποδια φτάνοντας κουρασμένος και αργοπορημένος .
Πιστεύω ότι με λίγα λόγια λέμε κι οι δύο ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Ένα σημαντικό θέμα με το ταξίδι που λέμε είναι να μπορεί ο άνθρωπος να έχει τα μάτια του ανοιχτά και το μυαλό του συγκεντρωμένο στα πάντα γύρω του για να μάθει από την διαδρομή και να λάβει όσα έχει αυτή να του δώσει.
Είτε πας από το αεροπλάνο (πανοραμική θέα από ψηλά αλλά με αδυναμία προσήλωσης στις λεπτομέρειες) είτε με τα πόδια (θέα στα πάντα γύρω σου αλλά όχι πολύ μακριά) να μπορείς να αποκομίσεις εμπειρίες και βιωματικές αλήθειες.
Άραγε υπάρχει καλύτερος δρόμος ή όλοι εμπεριέχουν προτερήματα κι ελαττώματα;
In anticipation of my resurrection...
Όσο και να πιστεύουμε ότι ο προσωπικός δρόμος που έχουμε επιλέξει είναι σωστός και έχει επιλεγεί με την δικιά μας βούληση, δεν παύει να είναι σχεδιασμένος πάνω σε ένα ολόγραμμα που το μόνο που κάνει είναι να σου προσφέρει την ψευδαίσθηση της διαφορετικότητας (επιλογή) .
Ίσως αυτός ο σκοπός, το σχέδιο που υπάρχει αν υπάρχει....είναι το ίδιο προκαθορισμένο για όλους, απλά εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε μόνο την επιφάνεια του ολογράμματος και όχι την αναγκαιότητα που υπάρχει για να φτάσουμε σε αυτόν τον τελικό σκοπό .
A.E.T.E.R.N.I.T.A.S.
Όχι φίλε μου Trithemius δεν καταργείται η ελευθέρια της βούλησης, γιατί όπως είχα γράψει και ποιο πριν η βούληση είναι μια δημιουργική αιτία που σπρώχνει τον άνθρωπο για δράση και συνεπώς για σκέψη και εμπειρία και αυτό είναι ένα απαραίτητο στοιχείο που πρέπει να υπάρχει στον έλλογο άνθρωπο, απλά λέω πως κάθε σκέψη και δράση που έχει/κάνει ο άνθρωπος ίσως είναι προκαθορισμένη από πριν, ακόμα και το αποτέλεσμα αυτής της δράσης, εμείς έχουμε μια φαινομενική ελευθέρια στις απόφασης μας αλλά τα βήματα που θα ακολουθήσουμε δεν παύει να είναι σκαλισμένα από πριν στον δρόμο που θα πάρουμε .
Το βασικό για εμένα δεν είναι το να αποδεχτούμε την ελευθέρια της βούλησης που ειλικρινά δεν ξέρω αν υφίσταται πραγματικά, αλλά να καταφέρουμε να γνωρίσουμε τον λόγο που υπάρχει αν υπάρχει αυτό το προκαθορισμένο και που εμείς απλά ακολουθούμε και πράττουμε βάση ενός σκοπού ..
Και λέω αν υπάρχει γιατί αυτά που γράφω είναι απλές σκέψεις που ειλικρινά δεν γνωρίζω αν πράγματι υφίστανται ή αν αύριο αλλάξουν με κάτι άλλο ..