- ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ & ΛΟΓΟΙ ΣΟΦΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Και εμένα με δυσκόλεψε στην αρχή ο Φρειδερίκος...

Κάθε φορά όμως που ξαναδιάβαζα το Ζαρατούστρα καταλάβαινα όλο και περισσότερα και μαγευόμουν.

Σωστά λες ότι αξία έχει η δική μας και μόνο προσπάθεια...

Θα ήταν όμως και κάπως ανούσιο να βάλουμε στόχο να καταλάβουμε το φιλόσοφο 100%.Ο ίδιος ο Νίτσε θα ένιωθε μεγάλη ντροπή για τους θαυμαστές του εάν έβλεπε ότι "παραμελούν" την αυτοθεώρησή τους για χάρη κάποιου σοφού...

Το "Τάδε Έφη Ζαρατούστρα" όταν πρωτοεκδόθηκε δεν έκανε καμία απολύτως αίσθηση...

Μόνο κάποιοι φίλοι και γνωστοί του Νίτσε ενδιαφέρθηκαν...

Τι ειρωνία...

Ο ίδιος όμως δεν το είχε προβλέψει?

Αρκετοί του έλεγαν ότι δεν καταλαβαίνουν το Ζαρατούστρα.

Γι'αυτό το λόγο έγραψε το "Πέραν του Καλού και του Κακού", για να εξηγήσει τα διθυραμβικά διδάγματα του Ζαρατούστρα.

kost euxaristw gia th sumvoulh sou, auth einai kai h apofash pou eixa parei etsi ki alliws.

Oson afora thn prospa8eia na katalavei kapoios ton filosofo ,opws eipes 100%, einai psema akoma kai gia ton idio to Nitse :)
O kant den elege pws h pragmatikothta den einai alh8inh giati ola osa antilamvanomaste pernane apo to diko mas an8rwpino neuriko susthma, to upokeimeniko mas neuriko susthma? Poso mallon otan diavazoume apo ena kommati xarti apopseis, apopseis pou ginan logia, kai ta logia me th seira tous le3eis, fraseis, to "Tade efh Zaratoustra"! Den 8elw na katalavw 100% ton filosofo. 8elw na katalavw oso perissotero mporw emena, mesa apo ton filosofo.

Pantws einai anakoufistiko to gegonos oti to "Tade efh Zaratoustra" einai duskolo, eixa arxisei na pisteuw pws eimai pio kouth apo oti h3era :)
Y.G.:Opoiou tou exei fanei eukolo mh to pei :PPP

ΕΞΟΧΟΣ...

quote:

---

Του χρωστάω πολλά.Ένα μικρό αφιέρωμα στη Σοφία αυτού του ανθρώπου

---

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

"Τί μου έχει συμβεί,φίλοι μου,και είμαι τόσο συγχυσμένος,όπως με βλέπετε,πειθήνιος,έτοιμος για να πετάξω πέρα μακρυά σας να φύγω!Ο Ζαρατούστρας πρέπει να γυρίσει ακόμη μια φορά στη μοναξιά του.Αυτή τη φορά όμως η αρκούδα επιστρέφει στη φωλιά της χωρίς κέφι!

Τί μου έχει συμβεί?Ποιά δύναμη το υπαγορεύει αυτό?Αλοίμονο η οργισμένη αρχόντισσα το επιβάλλει και μου το είπε.Σας είπα ποτέ τ'όνομά της?Χτες,όταν έπεφτε το βράδυ,μου μίλησε Η ΠΙΟ ΣΙΩΠΗΛΗ ΩΡΑ ΜΟΥ,όπως ονομάζω τη φοβερή αρχόντισσά μου.Και συνέβη αυτό που θα σας διηγηθώ,γιατί πρέπει να σας τα διηγηθώ όλα,ώστε να μη νοιώσετε απογοήτευση από τον αιφνίδιο χωρισμό.

Ξέρετε την τρομάρα του αποκοιμισμένου?Τρέμει μέχρι το βάθος της καρδιάς του,όταν νοιώθει πως φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια του την ώρα που αρχίζει το όνειρο.Αυτό είναι παραβολικό.

Χθες λοιπόν,στην πιο σιωπηλή ώρα,το έδαφος άρχισε να φεύγει κάτω από τα πόδια μου και το όνειρο άρχισε.Το ρολόι της ζωής μου έπαιρνε ανάσα και οι δείκτες προχωρούσαν.Τέτοια σιωπή δεν είχα νιώσει ποτέ μου και γι'αυτό τρόμαξε η καρδιά μου.

Ύστερα χωρίς φωνή μου μίλησε: "Το ξέρεις Ζαρατούστρα?".Μ'αυτό το ψιθύρισμα τρόμαξα και φώναξα,το αίμα μου ανέβηκε στο κεφάλι μου,αλλά σώπασα αμέσως.

Τότε μου ξαναμίλησε χωρίς φωνή πάλι:"Ζαρατούστρα το ξέρεις μα δεν το μαρτυράς!".

"Ναι το ξέρω κι αρνούμαι να στο πω!",απάντησα στο τέλος,σαν κάποιος πεισματάρης!

"Δεν θέλεις Ζαρατούστρα?Αυτή είναι η αλήθεια?Νομίζω πως θέλεις να κρυφτείς στο πείσμα σου!".

Και τότε μ'έπιασε το κλάμα κι είπα τρέμοντας σαν το μικρό παιδί:"Ναι,θα το επιθυμούσα,αλλά πώς θα το κατορθώσω.Συγχώρεσέ μου το,αυτό και μόνο!Είναι ανώτερο των δυνάμεών μου!".

Τότε μου ξαναμίλησε χωρίς φωνή:"Και ποιός σε λογαριάζει εσένα Ζαρατούστρα?Πες αυτό που πρέπει να πεις και πήγαινε στο διάβολο!".

Κι αποκρίθηκα τότε:"Αλίμονο!Εγώ έχω το λόγο?Μα ποιός είμαι εγώ?Προσμένω κάποιον πιο άξιο από εμένα.Δεν αξίζω ούτε να πάω στο διάβολο μπροστά σ'αυτόν".

"Τί σημασία έχεις εσύ?",μου είπε πάλι,"δεν είσαι νομίζω ακόμη τόσο ταπεινός.Γιατί η ταπεινοφροσύνη πρέπει να έχει χοντρό πετσί".

Κι εγώ απάντησα:"Και τί δεν έχει υποφέρει μέχρι σήμερα το τομάρι της ταπεινοφροσύνης μου!Κατοικώ στους πρόποδες του Μεγαλείου μου!Και πόσο ύψος έχουν οι λόφοι μου?Κανείς δεν μπόρεσε να μου το πει ως τώρα.Γνωρίζω όμως καλά τις κοιλάδες μου".

Τότε μου ξαναμίλησε κι άλλες πολλές φορές,χωρίς φωνή:"Όποιος πρέπει να μετακινήσει βουνά μπορεί να μετακινήσει κοιλάδες και κάμπους ακόμα".

Κι εγώ απάντησα:"ο λόγος μου δε μετακίνησε κανένα βουνό ακόμη,κι όσα είπα δεν άγγιξαν τους ανθρώπους.Έφτασα ασφαλώς κοντά στους ανθρώπους,αλλά ακόμη δεν τους είδα από κοντά".

"Τί ξέρεις εσύ γι'αυτό,μου είπε πάλι,η δροσιά σκεπάζει το γρασίδι,όταν είναι στην πιο σιωπηλή της ώρα η νύχτα".

"Με κοίταξαν με χλευασμό,όταν ανακάλυψα το δικό μου δρόμο και τον ακολούθησα και στ'αλήθεια τα πόδια μου τρέμανε τότε.Κι αυτά μου έλεγαν:"Έχεις ξεχάσει το δρόμο τώρα ξέμαθες και το βάδισμα!".

"Τί σημασία έχουν οι χλευασμοί τους!Αφού ξέμαθες να πειθαρχείς είναι η ώρα σου να διατάξεις τώρα!Δεν ξέρεις ποιόν χρειάζονται περισσότερο?Αυτόν που προστάζει κάτι πολύ Μεγάλο.Είναι δύσκολο να εκτελείς κάτι μεγάλο,μα είναι δυσκολότερο να διατάζεις κάτι το Μεγάλο.
Απ'όλα τα πράγματά σου το πιο ασυγχώρητο είναι το ότι ενώ μπορείς δεν προσπαθείς να κυριαρχήσεις.

Κι αποκρίθηκα:"Μου λείπει η φωνή του λιονταριού για να διατάζω".

"Οι πιο σιωπηλές λέξεις είναι εκείνες που προκαλούν την καταιγίδα.Οδηγούν τον κόσμο εκείνες οι σκέψεις που έρχονται με φτερωτά πόδια",μου ξαναμίλησε αυτή τη φορά σαν ψίθυρος.
"Πρέπει να φύγεις Ζαρατούστρα σαν τη σκιά εκείνου που πρόκειται να έρθει,γιατί μόνο έτσι μπορείς να προστάζεις και προστάζοντας να προχωρήσεις".

Κι εγώ απάντησα:"Νοιώθω ντροπή!".

"Πρέπει να ξαναγίνεις παιδί χωρίς ντροπή" μου ξαναμίλησε χωρίς φωνή."Διατηρείς ακόμα την υπερηφάνεια της νεότητας,πολύ όψιμα έγινες νέος.Αλλά εκείνος που θέλει να μείνει παιδί πρέπει να κατανικήσει τη νεότητα".

Πολλή ώρα έτρεμα.Στο τέλος είπα αυτό που είχα πει και στην αρχή:"Όχι,δεν θέλω!".

Τότε μου φάνηκε σαν να γελούσαν όλα γύρω μου.Πόσο,αλοίμονο,μου ξέσκισε την καρδιά μου αυτό το γέλιο.

Τότε για τελευταία φορά μου μίλησε:"Οι καρποί σου ωριμάσανε,αλλά εσύ δεν ωρίμασες ακόμη για τους καρπούς σου,ώ Ζαρατούστρα.Πρέπει λοιπόν να επιστρέψεις πάλι στην ερημιά σου.Πρέπει να γίνεις πιο τρυφερός!".Γέλασε και πάλι και έφυγε πετώντας.Σωπάσανε όλα γύρω μου,σαν μια διπρόσωπη σιωπή.Εγώ ήμουν πεσμένος στη γη και ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι από πάνω μου.

Τώρα τα έχετε ακούσει όλα και το γιατί πρέπει να ξαναγυρίσω στην ερημιά μου.Δεν σας έκρυψα τίποτα φίλοι μου.

Ακούστε όμως και κάτι άλλο.Ποιός μπορεί να είναι ο πιο εχέμυθος και να θέλει ταυτοχρόνως να είναι εχέμυθος?
Αν είχα φίλοι μου κάτι να σας πω,αν είχα ακόμη κάτι να σας προσφέρω,γιατί να μη σας το δώσω?Δεν μπορείτε λοιπόν να πείτε πως είμαι φιλάργυρος...

"Θ' άξιζε πολύ λίγο η σαγήνη της γνώσης αν δεν ήταν τόσο μεγάλη η ντροπή που θα δοκιμάζαμε προκειμένου να την κατακτήσουμε"

"Αν υπάρχει κάποιο γνώρισμα των ανώτερων όντων αυτό δεν είναι η ένταση των μεγάλων αισθημάτων αλλά ο χρόνος της διάρκειάς τους"

"Αν φτάσεις σε κάποιο ιδεώδες σου,μόνο και μόνο γι'αυτό το λόγο,το έχεις ξεπεράσει"

"Θα ήταν ανυπόφορος αυτός που διαθέτει μεγαλοφυία αν δεν έχει και άλλα δύο προτερήματα:την ευγνωμοσύνη και τα χρηστά ήθη"

"Όσον αφορά τον άντρα η ένταση και η φύση της σεξουαλικότητάς του εισβάλλουν μέχρι το ψηλότερο σημείο του εγκεφάλου του"

"Αυτοί που είναι πολεμόχαροι,αν βρεθούν σε καιρό ειρήνης στρέφονται εναντίον του εαυτού τους"

"Επιθυμούμε να δικαιώσουμε,να τιμήσουμε,να κρύψουμε αλλά και να βασανίσουμε ή να βλαστημήσουμε τις συνήθειές μας.Αν δύο άτομα έχουν τις ίδιες αρχές μπορεί να θέλουν να κατακτήσουν κάτι το διαφορετικό"

"Όταν βρούμε την εξήγηση σε κάτι,σταματά να μας ενδιαφέρει.Με το "γνώθι σαυτόν" τί εννοούσε ο θεός που έδωσε αυτή τη συμβουλή?Ίσως:"Να γίνεις τόσο αντικειμενικός που να πάψεις να ενδιαφέρεσαι για τον εαυτό σου!".Ναι αλλά τότε τί γίνεται με το Σωκράτη ή με τον "άνθρωπο της επιστήμης"?

"Τούτη η φράση:"συμπόνια στους πάντες", θα ήταν κάτι το τυραννικό και κτηνώδες για σας αγαπητέ μου γείτονα!"

"Αν καεί το σπίτι μας λησμονούμε να φάμε κι όμως το διορθώνουμε αυτό τρώγοντας πάνω από τη στάχτη.Αυτό ισχύει για το "ένστικτο""

"Μόλις δούμε κάποιον άνθρωπο που τον θεωρούμε έξυπνο να δείχνει αμηχανία τότε νοιώθουμε δυσπιστία γι'αυτόν"

"Υπάρχει κανείς που δεν έχει κάνει κιόλας θυσίες για χάρη της καλής του φήμης?"

"Μία διαβάθμιση της κλίμακας που στην κορυφή της ντρέπεσαι για την ηθική σου,είναι η ντροπή για την ανηθικότητά σου"

"Είναι καλύτερο να εγκαταλείπουμε τη ζωή όπως έκανε ο Οδυσσέας με τη Ναυσικά,δηλαδή με ευλογίες παρά με έρωτες"

"Πώς είπατε?Μεγάλος άνθρωπος?Εκείνο που βλέπω συνεχώς είναι μονάχα ο ηθοποιός του δικού του του ιδανικού"

"Στην εποχή μας, μπορεί κάποιος που αναζητά τη γνώση να νοιώθει ένας είδος θεού μεταμορφωμένο σε ζώο"

"Να και ο κίνδυνος του να είσαι ευτυχισμένος:"Αυτή τη στιγμή που όλα μου πάνε καλά αγαπώ την κάθε μου μοίρα.Ποιός θα ήθελε να γίνει μοίρα μου?"

"Μπορούν να αυτοαπολαμβάνονται όλα τα πάθη μέσω της μουσικής"

"Η ένδειξη του ισχυρού χαρακτήρα είναι να κλείνουμε τ'αυτιά μας ακόμη και στα πιο σωστά αντίθετα επιχειρήματα, αφού έχουμε πάρει την απόφαση.Έτσι η βούλησή μας πρέπει να νικά μέχρι βλακείας"

"Αυτός που προτιμά από την πίστη τη θεώρηση,αποφεύγει όλους τους θρήσκους γιατί του φαίνονται εκνευριστικοί και ταραξίες"

"Η γυναίκα είναι πολύ μέτρια παίκτρια αν δεν συμβαδίζουν στο παιχνίδι της ο έρωτας και το μίσος"

"Όταν ο Θεός αποφάσισε να γίνει συγγραφέας είχε τη λεπτότητα να μάθει ελληνικά αλλά και να μην τα μάθει πολύ καλά"

"Ο θεσμός του γάμου κατέστρεψε κι αυτή την παλακεία"

"Πληρώνουμε ακριβά το μπελά που μας φέρνει κάποιο άτομο όταν υποχρεωνόμαστε ν'αλλάξουμε τη γνώμη μας γι'αυτόν"

"Η λέξη "λαός" δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κόλπο της φύσης προκειμένου να φτάσει σε έξι-επτά σημαντικούς άντρες και κατόπιν να τους εγκαταλείψει στη μέση του δρόμου"

"Ο σατανάς που είναι ο παλιότερος φίλος της γνώσης διαθέτει τις πιο πλατειές προοπτικές για το Θεό και γι'αυτό μένει τόσο μακριά του"

"Την αξία ενός ατόμου αρχίζουμε να την αντιλαμβανόμαστε όταν εξασθενίζει το ταλέντο του και μπορεί να δείξει τί αξίζει,αφού το ταλέντο μπορεί να είναι ένα κόσμημα και το τελευταίο ένας κρυψώνας"

"Παίρνουμε τη μεγαλύτερη ποινή για τα προτερήματά μας"