- Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Στην πράξη τί γίνεται;
Μπορεί κάποιος να "φωτιστεί" χωρίς να το επιδιώκει/προσπαθεί;
κύκλος/σπείρα... μήπως τα έχουμε υπερεκτιμήσει;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Όταν όμως πιστέψεις πραγματικά σε κάποια θεωρία και προσπαθήσεις να την εντάξεις στην καθημερινή σου ζωή, θα δεις με τον καιρό οτι αρχίζουν να εμφανίζονται δειλά δειλά τα πρώτα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την φώτιση άνευ προσπάθειας, πιστεύω οτι κάτω από κάποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να συμβεί.
Το να προσεγγίσουμε την φώτιση είναι κάτι το οποίο δυνητικά προσφέρεται στον κάθε άνθρωπο καθώς - αν το επιτύχει - δεν ανακαλύπτει κάτι έξω από την φύση του αλλά κάτι από την φύση του.
Ίσως να μπορεί να συμβεί σε κάποιο βαθμό χωρίς κάποια συνειδητή προσπάθεια, η προσπάθεια όμως αυτή μπορεί να είναι υποσυνείδητη.
Το να φτάσουμε στην Φώτιση σημαίνει να τιθασεύσουμε τα πάθη μας, να ανοίξουμε το νου μας και να γνωρίσουμε.
Αυτό όμως απαιτεί προσπάθεια από εμάς, η οποία πιστεύω οτι πρέπει να είναι συνειδητή.
quote:
κύκλος/σπείρα... μήπως τα έχουμε υπερεκτιμήσει;
Εδώ κάπου σε ψιλοχάνω, φίλε μου! 
In anticipation of my resurrection...
Την πιο τελεια αφηγηση που μου εχει μεινει μες στο μυαλο ποτε ειναι , Ο μυθος του σπηλαιου του Πλατωνα.
Το περίεργο είναι πως ο κύκλος, η σπείρα και τα περισσότερα σύμβολα έχουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς : το κέντρο. Την αιτία που τα δημιουργεί.
Αν όμως τοποθετηθούμε κάπως πιο αφαιρετικά θα δούμε πως το εν λόγω κέντρο δεν είναι απαραίτητο.
Δεν θεωρώ πως ο σκοπός ή ο Θεός είναι ο πραγματικός σκοπός μας, αλλά ο εαυτός μας. Ποιοί είμαστε, τι είμαστε και τι κάνουμε. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον εξωτερικό παράγοντα (π.χ το κέντρο της σπείρας ή του κύκλου),ούτε κάποιον σχηματισμό. Όπως, σωστά απάντησες Dying_Incubus, είναι η Διαίσθηση αυτή που θα χαράξει την πορεία μας. Όμως πως θα αναπτύξουμε αυτήν την διαίσθηση, ώστε να πάψουμε να τα βλέπουμε όλα κυκλικά;
Μη γινόμαστε δέσμιοι των συμβόλων, του πεπρωμένου (το "πρέπει") και του σκοπού.
Αυτά είναι οι αφορμές και όχι οι αιτίες.
(Ελπίζω να είμαι κατανοητός...)
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
quote:
...πως ο κύκλος, η σπείρα και τα περισσότερα σύμβολα έχουν ένα σταθερό σημείο αναφοράς : το κέντρο. Την αιτία που τα δημιουργεί.Αν όμως τοποθετηθούμε κάπως πιο αφαιρετικά θα δούμε πως το εν λόγω κέντρο δεν είναι απαραίτητο.
Αγαπητέ μου Odysseus_nemo
Δεν υπάρχει κύκλος δίχως κέντρο, αυτές οι δύο έννοιες είναι
αλληλένδετες.
Ένας κύκλος δίχως κέντρο, είναι ένας έκκεντρος κύκλος, ένα
απροσδιόριστο σύνολο σημείων, ένα χάος...
Ας δούμε λίγο όμως, τί σημαίνει κύκλος, κέντρο, και ποιά είναι η αιτία
της περιδίνησης, η αιτία της κυκλικής κίνησης προς το κέντρο.
Ο κύκλος είναι ένα όριο. Ένα προσωπικό όριο για τον κάθε άνθρωπο.
Υπάρχουν δυνάμεις, που προσδιορίζουν το όριο αυτού του κύκλου.
Μέσα στον κύκλο, βρίσκεται ο εσωτερικός μας κόσμος. Έξω από τον
κύκλο βρίσκονται οι άλλοι, ο εξωτερικός κόσμος.
Η κίνηση μέσα στον προσωπικό κύκλο του ανθρώπου, γίνεται εξαιτίας της
δράσης της κεντρομόλου και της φυγόκεντρου δύναμης.
Πώς σχηματίζεται ο κύκλος / όριο μέσα από τη δράση της κεντρομόλου
και της φυγόκεντρου:
Μέσα μου νιώθω γεμάτη ορμή, επιθυμία, αγωνιστικότητα, (φυγόκεντρος)
μα ανελεύθερη ταυτόχρονα,
νιώθοντας ότι γνωρίζω κάποιες από τις ιδιαιτερότητές μου, (κεντρομόλος).
Η σκέψη ότι θα πρέπει να ζήσω μαζί με αυτές με τρομάζει, (χάος)
η ιδέα ότι κάποιος άλλος θα τις ανακαλύψει, με τρομοκρατεί. (χάος)
Με τρομοκρατεί να εκδηλώσω προς τα έξω τον εσωτερικό μου
κόσμο, να αποκαλύψω τα φαντάσματά μου, τις ιδιαιτερότητές μου.
Κρατώ κάτι κρυφό, για μένα, που δεν το μοιράζομαι με άλλους.
Εκεί βρίσκεται το όριό μου, ο κύκλος μου...
Η αναγκαιότητα του κέντρου:
Αν εγώ δε μπορώ να τα βρω με τον εαυτό μου,
αν δε μπορώ να εναρμονίσω τις αντιθέσεις, να βάλω μια τάξη στο
προσωπικό μου χάος,
αν νιώθω τόσο έντονους τρανταγμούς και περιδινήσεις, που να μη μπορώ
να βρω μέσα μου ένα σημείο σταθερότητας, τότε πώς
θα μπορούσα να δημιουργήσω κάτι σταθερό έξω από εμένα;
Δε γνωρίζω, δεν έχω το μέτρο να γνωρίζω αν είμαι
υπερβολική, ή ελλειπής. Και αυτή η άγνοια, ακολουθεί
ή προηγείται μιας άλλης άγνοιας, πιό καθολικής:
ποιά είμαι; τί είμαι; ποιός με ελέγχει και πώς;
Συλλογιζόμενη πάνω σε ετούτα τα ερωτήματα, ανακαλύπτω
ότι το αντίδοτο για τις εντάσεις, που τόσο με κουράζουν,
με αποπροσανατολίζουν, μπερδεύουν, και απελπίζουν
είναι η μέση οδός, η ηρεμία, το κέντρο.
Το κέντρο είναι έννοια υπερβατική. Υπερβαίνει όλα, όσα
υπάρχουν μέσα στον κύκλο. Μέσα από την εναρμόνιση όλων των
προσωπικών ιδιαιτεροτήτων, προκύπτει ένα σημείο, το κεντρικό
σημείο, σε ένα επίπεδο πιό πάνω από το επίπεδο του κύκλου.
Ο άνθρωπος φοβάται το κέντρο, φοβάται τον προσδιορισμό.
Αυτό του συμβαίνει, επειδή ταυτίζεται με διάφορα σημεία μέσα
στον προσωπικό του κύκλο, σημεία έλλειψης ή υπερβολής, που
μπορεί για κάποιες στιγμές να τον ικανοποιούν, αλλά δεν τον
εκφράζουν καθολικά μέσα στο χρόνο. Νομίζει για εκείνες τις
στιγμές ότι αυτά τα σημεία είναι το κέντρο, αλλά κάνει λάθος,
ένα λάθος, που αποδυκνείεται πολύ σύντομα...
Όταν βρεθεί η σύνδεση με το πραγματικό κέντρο, την ταυτότητα,
τότε όλα μπαίνουν σε μια σειρά. Ο κύκλος περιστρέφεται
ομοιόμορφα, το κέντρο προβάλλει προς τα έξω, προβάλλει
ως μια μορφή, ό-μορφη και όχι ως κάτι ά-σχημο.
Ένα ερώτημα τίθεται εδώ: Μέχρι να φτάσουμε να γίνουμε
αρμονικές δίνες, τί κάνουμε; Μέχρι να βρούμε το κέντρο μας,
τί κάνουμε;
Μπορούμε να προσδιοριζόμαστε σαν σύνολα χωρίς ιεράρχηση;
Πραγματικά και εγώ φίλε μου αναρρωτιέμαι...
αν το κέντρο είναι απαραίτητο...
και αν ναι, τί κάνουμε μέχρι να το βρούμε;
quote:
Μπορεί κάποιος να "φωτιστεί" χωρίς να το επιδιώκει/προσπαθεί;
Πώς κατακτάται η ηρεμία; Ζηλεύω τους ανθρώπους, που
φαίνονται τόσο ήρεμοι, τόσο επιβεβαιωμένοι, που λένε
ότι έχουν λύσει τα προβλήματά τους, τις εσωτερικές τους
συγκρούσεις. Πώς το έκαναν αλήθεια αυτό; Γεννήθηκαν έτσι,
ή το κατέκτησαν αυτό μέσα από τη ζωή, μέσα από μάχες;
Ακόμη αναρρωτιέμαι...
quote:
Αλλωστε αυτο ειναι και το ωραιο του ολου θεματος,η δυσκολιες(πνευματικες) που συνανταμε στην πορεια του δρομου μας.
Πιστεύω πως αυτές κάνουν τον ανθρώπινο νου να σκέφτεται όλο και περισσότερα πράγματα, να ξεπερνάει τα όρια που ο ίδιος του είχε επιβάλλει και να ανακαλύπτει οτι έχει απεριόριστες δυνατότητες - αν πιστέψει σ' αυτό.
Διαβάζοντας αυτό που ανέφερες για τον εύκολο και τον ανηφορικό δρόμο σκέφτομαι μήπως τελικά αυτό που καθορίζει τον "βαθμό δυσκολίας" ενός δρόμου είναι η δική μας η θέαση.
Σίγουρα ο δρόμος που έχουμε επιλέξει να ακολουθήσουμε θα έχει σημεία εύκολα, σημεία που περνιούνται γρήγορα κι ευχάριστα.
Σε άλλα σημεία ίσως κολλάμε, δυσκολευόμαστε πολύ να συνεχίσουμε και καταβάλλουμε περισσότερη ενέργεια.
Όσες περισσότερες δυσκολίες όμως αντιμετωπίσουμε στην πορεία μας, τότε η χροιά της λέξης "δυσκολία" χάνει την δυναμική της.
Αυτόματα ο τραχύς δρόμος φαίνεται πιο λείος κι επίπεδος...
quote:
Την πιο τελεια αφηγηση που μου εχει μεινει μες στο μυαλο ποτε ειναι , Ο μυθος του σπηλαιου του Πλατωνα.
Κι εμένα, φίλε μου, μου αρέσει πολύ αυτός ο μύθος! 
Εάν θέλεις διάβασε το παρακάτω topic ίσως σου φανεί ενδιαφέρον:
Οι άνθρωποι του σπηλαίου του Πλάτωνα σήμερα...
Φίλε μου odysseus_nemo, πιστεύω κι εγώ πως ο κύκλος είναι συνδεδεμένος με το κέντρο του.
Όμως γιατί αυτό να μην είναι επιθυμητό?
Το κέντρο αυτού του κύκλου θα μπορούσε να είναι μια έννοια πολύ ανώτερη η οποία να εξευγενίσει ολόκληρο τον κύκλο μετατρέποντας τον σε σπείρα.
Σχετικά με την διαίσθηση και πως μπορεί αυτή να αναπτυχθεί από εμάς, πιστεύω οτι έδωσες ήδη την απάντηση, αγαπητέ μου!
quote:
Μη γινόμαστε δέσμιοι των συμβόλων, του πεπρωμένου (το "πρέπει") και του σκοπού.
In anticipation of my resurrection...
Σε ευχαριστω πολυ.
αναλαμπή της Φλόγας
και μέσα στις φωτεινές πτυχές
της Σκέψης και της Σοφίας.
Ό,τι όμως νόμιζα πως ήσουν Εσύ
δεν ήταν παρά ένα ξεγέλασμα
της ίδιας μου της Φαντασίας.
Τώρα απομένω ανίκανος κι ανίδεος
χωρίς να γνωρίζω εκείνο
που οφείλω να κάνω
κι η Ψυχή μου απομένει
γυμνή και μόνη
Καλη μου λιλιθ,
μου αρεσει πολυ ο τροπος που εκφραζεσε μεσα απο τον γραπτο λογω.
Σαν εικονα στο μυαλο μου ερχετε ο Συρανο ντε Μπελζερακ.
Κατι το ποιητικο,ρητορικο και συναμα με κεντρο την ουσια.
Δεν ξερω τι επαγγελεσε αλλα σιγουρα εχεις καλλιτεχνικη φλεβα!!!!
φιλη/ε elo,ωραιο το ποιηματακι σου!
Mε εκτιμηση Άντα
Βρε παιδιά, λέτε να το ρίξω κι εγώ σε κανένα ποίημα?
In anticipation of my resurrection...
αγαπημενου μουσικοσυνθετη του Μικη Θεοδωρακη,που αξιζει πραγματι να διαβασεται τα πιστευω του γυρω απο ολα αυτα τα θεματα που ασχολουμαστε,στο ESOTERICA.
στάλαξε λήθη στην φλογισμένη ψυχή
των ταπεινών
Όλα ζουν από Σε, όλα ζούνε για Σε.
Μες στα βάθη του Απείρου σε ζητάμε
στης καρδιάς μου τα σκοτάδια σε γυρεύω, Θεέ.
Μάλλον έχω καεί εντελώς!!!
Ή η ώρα φταίει - Κυριακή γαρ, σηκώνεσαι αργότερα - ή το μυαλό μου έχει επηρεαστεί από τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια!
In anticipation of my resurrection...