- HALIL GIBRAN - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Παίρνω αφορμή από την αγαπημένη φράση της φίλης Μαρίας, μιας φράσης του λιβανέζουν "ποιητή της αγάπης", για ν' ανοίξω ένα θέμα γι' αυτόν.
Όσοι πιστοί, προσέλθετε...
theo_
Τι εστί Αγαπή;;;
Με ρωτάς πώς τρελάθηκα. Έγινε έτσι.
Μια μέρα, πολύ πριν γεννηθούν οι Θεοί, ξύπνησα από ένα βαθύ όνειρο
και ανακάλυψα πως είχαν κλέψει όλες μου τις μάσκες.
Τις επτά μάσκες που είχα χρησιμοποιείσει σε επτά ζωές.
Υ.Γ.: Κάπως έτσι είναι επειδή δεν έχω μπροστά μου το κείμενο.
theo_
"...άρπαξα ένα φτιάρει και είπα μέσα μου, σκάψε βαθιά τους τάφους... πήγαινε τώρα και όποτε συναντάς έναν ΖΩΝΤΑΝΟ ΝΕΚΡΟ, θάβετον στο χώμα. Απο εκέινη τη μέρα σκάβω συνέχεια τάφους και θάβω τους ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ. Αλλά οι ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ είναι πολυάριθμοι και εγώ μονάχος και δεν έχω ΚΑΝΕΝΑΝ να με βοηθήσει..."
Να τι είναι ο άνθρωπος χωρίς την αγάπη, χωρίς αυτο το "κάτι" που δίνει ζωή στο νεκρό, υγεία στον άρρωστο, χαρά στο θλιμένο, ελπίδα στον απελπισμενο... ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ μέσα στο νεκροταφίο που λέγεται ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.
Και δε μπορώ να μην αναφέρω τα λόγια του Παύλου...
Με την αγάπη μου σε όλους...
Κέλσος
Εκεινη απαντησε
"ενας halil gibran με φτερα"
ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ
Και ότι θα κάνω σήμερα στη ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ, θα ηχήσει αύριο σαν ηχώ του πλήθους!
'Οτι λέω τώρα με μία μοναδική καρδιά, θα επεναληφθεί αύριο απο εκατομύρια καρδιές!..."
Χαλίλ Γκιμπράν
Αλήθεια, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε εδώ τον Παγκόσμιο Νόμο της Μετενσάρκωσης;;;
Κέλσος
Χ.ΓΚ.
Από τα πιο αγαπημένα του γραπτά είναι ο πρόλογος
από το έργο του Ο ΤΡΕΛΛΟΣ (πάντα το γράφω με 2 λάμδα 
)
Με ρωτάς πώς γίνηκα τρελλός. Να το πώς : Μια μέρα, καιρό, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί, ξύπνησα από βαθύ έναν ύπνο κι ανακάλυψα πως όλες μου οι μάσκες είχαν κλεφτεί - κι οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και που είχα φθείρει μες σ' εφτά ζωές - τότες έτρεξ΄ αμασκοφόρετος μεσ' από τους ανθρωπόβριθους δρόμους κραυγάζοντας : <<Κλέφτες, κλέφτες τρισκατάρατοι κλέφτες>>.
Άντρες, γυναίκες, με περιγέλασαν και κάποιοι τρέξανε στα σπίτια τους, σκιαγμένοι από μένα.
Κι όταν έφτασα στην αγορά, ένας νιος σκαρφαλωμένος σε μια στέγη φώναξε : <<Είναι τρελλός>>. Σήκωσα τα μάτια να τον αντικρύσω ' ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο κι η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον ήλιο, και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια τώρα. Και σάμπως μέσα σ' έκσταση φώναξα :
<<Ευλογημένοι, ευλογημένοι, οι κλέφτες που ΄κλεψαν τις μάσκες μου>>.
Έτσι : γίνηκα τρελλός.
Και βρήκα και τα δυο τους : λεφτεριά και σιγουριά, μέσα στην τρέλλα μου ' τη λεφτεριά της μοναξιάς, τη σιγουριά της ακαταληψίας, γιατί όποιοι μας καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας.
Μα, ας μην είμαι και τόσο υπερφίαλος για τη σιγουριά μου. Ακόμα κι ένας κλέφτης, φυλακωμένος, είναι ασφαλισμένος από έναν άλλο κλέφτη.
Μου φάνηκε καλή αφορμή για να γράψω το πρώτο μου μήνυμα εδώ πέρα 
Καλώς σας βρήκα ...
γιατί όποιοι μας καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας
Αυτή η ιδέα, η οποία μου φαίνεται πολύ σωστή, υπάρχει διάχυτη στις διδασκαλίες του Καστανέντα. Τι λέτε κι εσείς για την ιδέα αυτή;
Αν και έχω μελετήσει τον Καστανέντα, ομομολώ ότι δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι η ακριβής σχέση του αποσπάσματος του Γκιμπράν με την διδασκαλία του Καστανέντα. Έχει να κάνει με τις "απορροές" και με το "κουκούλι";
Μπορείς, σε παρακαλώ, να μας διαφωτίσεις;
πιστευω και 'γω οτι ο καστανεντα αναφερετε αρκετες φορες σ'αυτο το θεμα
και ειδεικα Ο Δον Χουαν οταν συμβουλευει τον καστανεντα να σβυσει την προσοπικη του ιστορια και να γινει απροσιτος, διοτι οι ανθρωποι οταν μας γνωριζουν καλα μας δεσμευουν με την γνωμη που εχουν για'μας
Οσο για την αγάπη έχω την εντύπωση οτι δεν έχουμε ιδέα.
Δεν θέλω βέβαια να θίξω κανέναν αλλά αισθάνομαι προσωπικά πολύ μικρός για να μπορέσω να πω κάτι γι'αυτήν.
Πρόσφατα διάβασα οτι όταν ο άνθρωπος νιώθει το συγκεκριμένο συναίσθημα και γεμίζει απ'αυτό αποκτά ένα είδος ας το πούμε "υπερφυσικής" δύναμης.
Επειδή δεν έχω το κείμενο μπροστά μου και ούτε είμαι ειδικός στη φυσική θα προσπαθήσω να το πω με δικά μου λόγια.(ελπίζω να γίνω αντιληπτός)
Ολα τα συναισθήματα είναι ένα είδος ενέργειας και μπορούν να αναπαρασταθούν με την μορφή κυμάτων.
Ο άνθρωπος εκπέμπει το αντίστοιχο κύμα ανάλογα με το συναίσθημα που νιώθει.
Στο ανθρώπινο DNA υπάρχουν τα αμινοξέα απο τα οποία όταν διαπερνάται η συγκεκριμένη συχνότητα κύματος αυτά λειτουργούν σαν "κεραίες" και δίνουν στον άνθρωπο λιγότερες ή περρισότερες(ανάλογα με τα συναισθήματα που νιώθει)δυνατότητες,ανοίγει νέες "πύλες" κι έτσι μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιες απ'τις υπόλοιπες δυνάμεις του.(όπως λέγεται ο άνθρωπος χρισιμοποιεί το 10% των πραγματικών δυνατοτήτων του)
Οταν για παράδειγμα νιώθει φόβο,ενοχή,τύψεις,μίσος τότε ανοίγει λίγες απ'αυτές τις "κεραίες",επειδή επειδή αυτα τα συναισθήματα έχουν μακρύ μήκος κύματος κι έτσι κατά συνέπεια το κύμα εφάπτεται με λιγότερα σημεία του DNA.
Οταν όμως νιώθει αγάπη,η οποία έχει βραχύ μήκος κύματος,καταφέρνει να ενεργοποιήσει πολλές απ'τις δυνάμεις που είναι κρυμμένες μέσα του.(ο συγγραφέας λέει οτι θέλει καποιο χρονικό διάστημα για να γίνει αυτό κι οτι επίσης εξαρτάται απο την ένταση)
Επίσης εξηγεί και το πως τα συναισθήματα επηρεάζουν τα ανθρώπινα "τσάκρα" κι ότι η αγάπη εκδηλώνεται απ'το τσάκρα που βρίσκεται κοντά στο σημείο της καρδιάς γι'αυτο και συμβολίζεται με αυτήν.
Δεν ξέρω αν αυτή η επιστημονική προσέγγιση σας λέει τίποτα πάντως εμένα μου άγγιξε κάποιες ευαίσθητες "χορδές" μου και νιώθω οτι έχει κάποια βάση.
Αγαπάτε αλλήλους λοιπόν όπως έλεγε κι ο Χριστός...
Το ότι "όποιοι μας καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας" είναι μια γενικότερη ιδέα που έχω εντοπίσει διαβάζοντας τα βιβλία του Καστανέντα. Δεν θυμάμαι, εάν το αναφέρει κάπου επί λέξει, όμως το νόημα είναι παραπλήσιο. Πάμπολλες φορές ο Δον Χουάν συμβουλεύει τον μαθητή του να μην αποκαλύπτει πράγματα για τον εαυτό του για να μην έχουν οι άλλοι εξουσία πάνω του, να κόβει τις σχέσεις του με το παρελθόν, να μη "δίνει στόχο", να περνά απαρατήρητος για να έχει τα περιθώρια δράσης. Το σβήσιμο της προσωπικής ιστορίας είναι μία από τις βασικές έννοιες στην τέχνη της καταδίωξης.
Γενικότερα, νομίζω ότι θα συμφωνήσετε, πως οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους μας εγκλωβίζουν σε κάποια συγκεκριμένα πρότυπα συμπεριφοράς, σε κάποια στερεότυπα. Όσο πιο καλά μας γνωρίζει κάποιος, τόσο πιο συγκεκριμένος γίνεται ο ρόλος που παίζουμε απεναντί του και αυτό κατά κάποιον τρόπο μας στερεί ένα ποσοστό ελευθερίας. Αντίθετα όταν βρεθούμε σε ένα άγνωστο περιβάλλον, με άγνωστους ανθρώπους, μπορούμε να προσθέσουμε έναν καινούριο ρόλο στο ρεπερτόριό μας. Μονάχα που συνήθως είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα στα συγκεκριμένα ρολάκια που παίζουμε στην καθημερινότητά μας. (Τις μάσκες που αναφέρει ο Γκιμπράν εγώ προσωπικά τις ερμηνεύω κατ' αυτόν τον τρόπο, ως ρόλους δηλαδή).
Στην διδασκαλία του Καστανέντα, από αυτά που έχω αντιληφθεί, ο διώκτης επιλέγει συνειδητά να παίξει έναν οποιονδήποτε ρόλο, όμως για να μπορεί να το πετύχει αυτό θα πρέπει πρώτα να έχει σβήσει την προσωπική του ιστορία, να μην παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό του, να ξεφύγει από την παγίδα της αυτοεκτίμησης. Έτσι θα μπορεί να ξεγλυστράει κατά βούληση, κανείς δεν θα μπορεί να τον σκλαβώσει.
Αυτό τώρα μπορεί να συνδεθεί με την "ανακεφαλαίωση της ζωής". Μια μέθοδος με την οποία ο ασκούμενος διώχνει από πάνω του όλες τις ίνες που άφησαν πάνω τους τα άλλα φωτεινά όντα σε σχέση με ένα γεγονός της ζωής τους, αλλά του δίνει πίσω και τις ίνες που άφησαν οι ίδιοι. Αυτή η πρακτική μπορεί να δώσει στον ασκούμενο ενέργεια στο σβήσιμο της προσωπικής του ιστορίας, στο χάσιμο της μορφής και σε άλλες μη-πράξεις.
Στο "Δώρο του Αετού" η Φλορίντα λέει στον Καστανέντα ότι η απαγόρευση του να μιλάει κανείς για την προσωπική του ζωή, ισχύει μόνο για τους άντρες, επειδή οι γυναίκες δεν είναι υπόλογες και μπορούν ευκολότερα να εξαφανιστούν. Σύμφωνα με τα λόγια της ο Δον Χουάν απαγόρευε στον Καστανέντα να μιλάει για την προσωπική του ζωή, για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει το αίσθημα ότι εγκατέλειψε αυτούς που βασίζονταν πάνω του. Οι άντρες, λέει η Φλορίντα, απεχθάνονται την ιδέα να σβήσουν τον εαυτό τους και πάντα βρίσκουν διάφορους περίεργους τρόπους για να αναδειχθούν. Παρόλα αυτά και οι γυναίκες διώκτριες οφείλουν να εκπαιδευτούν στην τεχνική της ανακεφαλαίωσης της ζωής.
Αυτά λοιπόν σχετικά με αυτήν την ιδέα... Τώρα τι σχέση έχει ο ποιητής με τον Καστανέντα; Καμία μάλλον, απλώς ο στίχος του μου θύμισε αυτές τις ιδέες, και αναρωτήθηκα εάν εμφανίζεται κάτι σχετικό με τον α' ή β΄ τρόπο και σε κάποιo άλλο μεταφυσικό ρεύμα...
Το γενικότερο θέμα του σβησίματος της προσωπικής ιστορίας δεν είναι και τόσο πρωτότυπο. Στις μοναστικές κοινότητες, ειδικότερα στον Βουδισμό και στον Χριστιανισμό έχουμε έντονο αυτό το φαινόμενο. Κάθε "μοναχός" παίρνει ένα άλλο όνομα όταν μπαίνει σε μια θρησκευτική κοινότητα και παίρνει εντολές να σβήσει την προσωπική του ιστορία. Ξαναβαπτίζεται ως νέο "ον" και αφήνει να "πεθάνει" ως "προσωπικότητα".
Έχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι το ίδιο συνέβαινε και στον θεσμό των Μυστηρίων όπου ο μύστης συμβολικά "πέθανε" και "ανασταινόταν" και έτσι έδινε την προσωπικότητα του, ως "λύτρα", στον θεό του υλικού κόσμου για να μπορεί να αποκτήσει ένα πνευματικό άφθαρτο σώμα (και αυτό μέσα σε συμβολικά πλαίσια).
Ακόμη και μέσα στα πλαίσια του συστήματος των Τολτέκα Μάγων που ακολουθούσε ο Καστανέντα, το σβήσιμο της προσωπικής ιστορίας και η αποφυγή του να μας καταλάβουν οι άλλοι για να μην έχουν δύναμη πάνω μας είναι στάδια στην μαθητεία αυτού του συστήματος και όχι δόγματα.
Ζητούνται για να "κτυπηθεί" ο εγωισμός του πολεμιστή. Για να καταλάβει ο πολεμιστής ότι "μόνο όταν γίνεσαι τίποτα, γίνεσαι όλα".
Αυτές οι διδασκαλίες έχουν να κάνουν με την την τεχνική της δράσης χωρίς την προσμονή της αναταμοιβής ("ορθή δράση" όπως λέγεται στην Ανατολή) και με την συμμαχία των Στοιχειακών Οντοτήτων (που ονομάζονται "Σύμμαχοι" στην ορολογία του Δον Χουάν).
Αυτή η τεχνική είναι, ο πολεμιστής να ενεργεί για να ενεργεί, χωρίς να πιστεύει και χωρίς να περιμένει ανταμοιβή. Πρέπει να σβήσει η “προσωπική ιστορία” του πολεμιστή με την απώλεια της εγωπάθειας, την ανάληψη ευθυνών και την χρήση του θανάτου ως συμβούλου. Πολύτιμος βοηθός του μαθητευόμενου πολεμιστή είναι ο “Σύμμαχος”. Ο Σύμμαχος είναι ον άλλων επιπέδων, άλλης μορφής ζωής. Οι άχρηστοι Σύμμαχοι αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία. Οι χρήσιμοι σύμμαχοι είναι αυτοί που μας μοιάζουν με την έννοια ότι έχουν μια όψη της πραγματικότητας που ταιριάζει σε αρκετά σημεία με του ανθρώπου. Ανάμεσα στους ώριμους πολεμιστές, τους Μάντεις, και τους Συμμάχους προκαλείται ανταλλαγή ενέργειας που πηγάζει μόνο από την αριστερή πλευρά, γι' αυτό και οι Σύμμαχοι δεν έχουν καμία επαφή με τον κόσμο της λογικής. Οι Μάντεις επιζητούν την αιθέρια ιδιότητα των Συμμάχων, που γίνονται θαυμάσιοι ανιχνευτές και φύλακες. Οι Σύμμαχοι θέλουν το μεγαλύτερο ενεργειακό πεδίο του ανθρώπου γιατί τρέφονται με συναισθήματα.
Έτσι το θέμα έχει πολύ ευρύτερες διαστάσεις και μόνο μέσα σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να τοποθετήσουμε αυτές τις έννοιες που συζητάμε εδώ. Αυτό προϋποθέτει να μελετήσει κάποιος καλά τα βιβλία του Καστανέντα και να έχει μια πολύ καλή γνώση της εσωτερικής φιλοσοφίας για να εκτιμήσει και να "μεταφράσει" σωστά τις έννοιες και τις διδασκαλίες του Δον Χουάν.
Πάντως "πιάσαμε" ένα θέμα πολύ αξιόλογο και με μεταφυσικό βάθος.
Πάντως αυτό που φαίνεται απαραίτητο για ηθικούς ή απλά θρησκευτικούς λόγους στη μια περίπτωση (να απογυμνωθεί ο μοναχός από τον εγωισμό του και ασκηθεί στην ταπείνωση) στην περίπτωση των διδασκαλιών του Καστανέντα παρουσιάζεται αναγκαίο για "ορατούς" λόγους, πραγματιστικούς... Πέρα από την ψυχολογική μεταμόρφωση του "πολεμιστή" μέσω του εκμηδενισμού του εγωισμού του, κάποιος που "βλέπει", θα βλέπει μάλλον και τις αλλαγές στο ενεργειακό σώμα του ανθρώπου που ασκείται στο σβήσιμο της προσωπικής ιστορίας και στις άλλες συγκεκριμένες τεχνικές... Τελικά μπορούμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι ο αγώνας ενάντια στον εγωισμό, ενάντια στην προσκόλληση στην σπουδαιότητα του εαυτού - που άλλοι την κάνουν για τη δόξα του Θεού, κι άλλοι επειδή πρέπει να υπακούσουν στο δάσκαλό τους κι άλλοι για άλλους λόγους - προσφέρει εσωτερική δύναμη.
Είναι πολύ σπουδαίο, κατά την άποψή μου, να βλέπει κανείς κοινές αλήθειες ανάμεσα σε τόσο διαφορετικά μονοπάτια. Και, πράγματι, πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο θέμα...
...ΑΠΛΑ ΕΝΟΙΩΣΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ...
ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΖΩΗΣ ...ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ...!
VANDE!
'manava seva, madhava seva'
+ ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ...
-ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΕΤΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ +ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ
ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΕΤΕ ΤΗ ΔΙΑΓΩΓΗ ΣΑΣ
+ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΑΣ
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ.
ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ
ΝΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΕΤΕ ΕΝΑ ΡΥΑΚΙ ΧΡΟΝΟΥ,
ΣΤΗΝ ΟΧΘΗ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ
ΘΑ ΚΑΘΙΣΕΤΕ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ.
ΤΟ ΑΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΜΕΣΑ ΣΑΣ ,
ΩΣΤΟΣΟ ,ΚΑΤΑΝΟΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
+ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΧΘΕΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ
+ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.
ΚΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΙΖΕΤΑΙ
ΜΕΣΑ ΣΑΣ
ΚΑΤΟΙΚΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ
ΕΚΕΙΝΗΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
ΠΟΥ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΤΗΚΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ Τ'ΑΣΤΕΡΙΑ.
ΠΟΙΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ
ΤΗΝ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ Ν'ΑΓΑΠΗΣΕΙ?
ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ,ΩΣΤΟΣΟ,ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΟΤΙ
ΑΥΤΗ Η ΙΔΙΑ Η ΑΓΑΠΗ,ΠΑΡΟΤΙ ΑΠΥΘΜΕΝΗ,
ΑΙΧΜΑΛΩΤΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ 'ΕΙΝΑΙ' ΤΟΥ,
ΔΕΝ ΠΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ
ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ?
ΚΑΙ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΣ
ΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ?
ΑΛΛΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ
ΝΑ ΔΙΑΙΡΕΣΕΤΕ ΝΟΕΡΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ Σ'ΕΠΟΧΕΣ,
ΚΑΝΕΤΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ
ΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ.
+ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
ΝΑ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΤΕΙ
ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗ
+ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΕ ΤΗ ΛΑΧΤΑΡΑ.]
Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ...
Vande!
'manava seva, madhava seva'