- Το πιο αγαπημένο μου τραγούδι... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Ανοίγω αυτό το θέμα για να μοιραστούμε οσοι θέλουμε με τους υπόλοιπους, ποιο είναι το πιο αγαπημένο μας κομμάτι. Ξέρω ότι αν θα έπρεπε να αναφερθώ ελεύθερα θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά, όμως θέλω να περιοριστούμε μόνο σε ένα αν είναι δυνατόν... Θα ήθελα επίσης να αιτιολογήσετε για ποιό λόγο το κομμάτι αυτό σας αρέσει πιο πολύ.
Θα ξεκινήσω λοιπόν πρώτος και θα πω ότι το πιο αγαπημένο μου κομμάτι εδω και χρόνια είναι το "The summoning of the muse" των Dead Can Dance και ο λόγος είναι ότι κάθε φορά που το ακούω νοιώθω μια περίεργη ανατριχίλα μια απίστευτη ψυχική ανάταση και αισθάνομαι σαν να με μεταφέρει σε μια άλλη πραγματικότητα. Έχω επιδιώξει πάρα πολλές φορές και έχω ακούσει αυτό το κομμάτι σε φυσικό περιβάλλον κυρίως νυχτερινές ώρες μέσα στην απόκοσμη ησυχία του δάσους, πάνω σε βουνοκορφές ή μέσα σε σπήλαια συνδεδεμένα με την αρχαία λατρεία. Τότε είναι που μου βγάζει ακόμα πιο έντονο αυτό το συναίσθημα του απόκοσμου...
Αν θέλετε λοιπόν μοιραστείτε και εσείς το αγαπημένο σας τραγούδι ή μουσικό κομμάτι...
Φιλικά...
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
Edited by - Απέριττος on 10/04/2007 09:08:29
Edited by - Απέριττος on 10/04/2007 09:09:50
Οι Dead Can Dance είναι από τα αγαπημένα μου group και μόνο γι’ αυτούς δεν περίμενα να ακούσω.
Καταπληκτική μουσική. Δεν έχω λόγια να την περιγράψω, λες και έχει έρθει από αλλού.
Τώρα για αγαπημένο κομμάτι δεν ξέρω... είναι πολύ δύσκολο να σκεφτώ. (μην νομίζεις ότι είμαι και κανένας έξυπνος)![]()
Πάντως μόνο από Dead Can Dance, έχω καμιά εικοσαριά.
Στράτος

είναι τόσα πολλά που τι να πρωτογράψεις. Μερικά κομμάτια έχουν χαραχτεί στην καρδιά μας για προσωπικούς-συναισθηματικούς λόγους, άλλα κομμάτια μας μεταφέρουν σε άλλους κόσμους και πραγματικότητες, άλλα μας κάνουν να κλαίμε και να γελάμε....
Μόνο ένα; Εντάξει.
Ερωτικό (Με μια πιρόγα)
Μουσ. Θάνος Μικρούτσικος, Στιχ. Άλκης Αλκαίος, Πρωτ. Εκτελ. Μανώλης Μητσιάς
Έχω ακούσει πως οι στίχοι αναφέρονται στον καθηγητή Νίκο Πουλανζά που αυτοκτόνησε στο Παρίσι πέφτοντας από ένα κτήριο αγκαλιά με τα βιβλία του. Δεν ξέρω αν όντως αυτό είναι το θέμα του τραγουδιού, μιας και ο τίτλος είναι "Ερωτικό", πάντως με βάση αυτό το περιστατικό οι στίχοι αποκτούν ένα μοναδικό νόημα.
Ο λόγος που μου αρέσει;
Πέρα από την καταπληκτική ποίηση, μουσική και τρομερά φορτισμένη συναισθηματικά ερμηνεία του Μητσιά το κομμάτι αυτό με γεμίζει με μια θλιμένη νοσταλγία για την Ελλάδα.
quote:
Οι Dead Can Dance είναι από τα αγαπημένα μου group και μόνο γι’ αυτούς δεν περίμενα να ακούσω.
Και μένα Στράτο και Απέριττε μου αρέσουν πολύ οι Dead Can Dance!
Είμαι σίγουρος πως εδώ τους ακούν πολλοί!

άκου ΕΝΑ τραγούδι... είναι ποτέ δυνατόν ?
αλλά αν κάνω μία προσπάθεια θα πω...θα πω...θα πω το the upsetter,
γραμμένο και ερμηνευμένο από τον lee "scratch" perry
κάποια στιγμή,στην Αγγλία,μέσα στη μοναξιά μου και με τη βροχή απ'έξω να πέφτει δυνατά,άκουσα το τραγούδι αυτό σε ένα cd που είχα αγοράσει κάποιες μέρες πριν,αλλά δεν είχα προλάβει να το ακούσω ολόκληρο
εκτός του ότι με πήγε στη τζαμάικα μέσα σε ένα λεπτό,παρατήρησα επίσης
ότι έχει μία ιδιοφυή δομή και κλιμάκωση,που το κάνει ένα έργο τέχνης για μένα προσωπικά
πολύ καλό αλλά δε νομίζω να νιώσετε κι εσείς τα ίδια αν το ακούσετε
quote:
Το πιο αγαπημένο ...
επ! πλεονασμός! σκέτο "το αγαπημένο" does the job!
εκτός κι αν ήταν επείτηδες [βλ. the most loneliest day of my life από s.o.a.d.!!!]
κατά τ'άλλα... όντως πολλά ζητάς...
αλλά μάλλον θα πω [όπως έχω ξαναπει]: the millennium king από old man's child. νομίζω πως τα συνδυάζει όλα σε ένα συμαζεμμένο σύνολο!
αλλά μάλλον για κάθε έιδος υπάρχει και διαφορετικό τραγούδι που μας κάνει κλικ. θα ήθελα δηλαδή να μπορούσα να πω και το κλασσικό fear of the dark ή paranoid, και μετά για ξεκάρφωμα να ρίξω ένα σαββόπουλο! ντόινγκ!
______________________________________________
ΕΣ ΕΔΑΦΟΣ ΦΕΡΕΙΝ ...
Αν προσπαθήσω να σκεφτώ κάποιο αυτομάτως θα έχω καταργήσει άλλα που είναι πολύ δυνατά, δεδομένου ότι μου θυμίζουν ιδιαίτερες καταστάσεις όπως συναισθήματα και πρόσωπα.
Το Summoning of the muse είναι όντως από τα καλύτερα τραγούδια των Dead Can Dance! ![]()
Μπορεί να σου προκαλέσει απίστευτα συναισθήματα...
Ένα τραγούδι που με ανατριχιάζει όποτε το ακούω είναι το Sacrifice από τη Lisa Gerrard (νομίζω είναι στο cd του "Μονομάχου").

In anticipation of my resurrection...
Περιέργως όμως τα δύο τρία αγαπημένα μου ή ανήκουν στην κλασσική ή έχουν στοιχεία κλασσικής μουσικής (την οποία εκτός απο κάποια πολύ συγκεκριμένα κομμάτια βρίσκω γενικά βαρετή)
Το Severed Garden όπου ο Jim Morrisson απαγγέλει ποίηση του υπό τους ήχους του θεικού Adagio του Albinoni είναι το αγαπημένο μου κομμάτι.
http://www.youtube.com/watch?v=0wS_9wupqsI&NR=1
Τώρα για αγαπημένο τραγούδι θα διαλέξω το Nocturne απο τους Secret Garden. Απλά τέλειο...
http://www.youtube.com/watch?v=fd3a189vcVc
Τώρα τι αιτιολογία να δώσει κάποιος για αυτά που ικανοποιούν τις αισθήσεις του? Αιτιολογεί κανείς την ικανοποίηση που δίνει στην όσφρηση του το άρωμα ενός τριαντάφυλλου ας πούμε? Δεν νομίζω...

It is the source of all true art and all science.
Edited by - Mercury on 10/04/2007 23:25:13
Να είστε καλά όλοι σας...
"ΚΥΚΛΟΥ ΛΗΞΑΙ"
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
Το ΤΩΡΑ είναι ο κινητήριος μοχλός της ζωής σου
...ένα άλλο κομμάτι που με στέλνει λέγεται words fail me και βρίσκεται στον πρώτο δίσκο των sound...
(θυμάται κανείς τους sound ?
είναι το γκρουπ που έχει γράψει το τραγούδι i cant' escape myself,που βρίσκεται στον ίδιο δίσκο -που λέγεται jeopardy,σωστά ???-και που είναι σίγουρο ότι το έχετε ακούσει σε τουλάχιστον πενήντα,διαφορετικού στυλ μαγαζιά και που είναι στάνταρ ότι κάθε φορά ξεσαλώσατε ακούγοντάς το)
το τραγούδι που ανέφερα πιο πριν όμως,το words fail me,είναι-πάντα κατά την άποψή μου-όχι μόνο το κορυφαίο του πρώτου τους δίσκου,αλλά και ένα από τα κορυφαία pop -(θα έλεγα)- κομμάτια
και να σκεφτείτε ότι ποτέ δεν ήμουν φαν της βρεττανικής pop των ΄80ς![]()
"Θα 'θελα να ήσουνα εδώ" Αντώνης Βαρδής
"Το προαίσθημα - πέρασε καιρός" Γιώργος Νταλάρας
"Το πάρτι" Μιχάλης Χατζηγιάννης
"Τι είναι αυτό που μας ενώνει" Πυξ Λαξ
Πολλή μελαγχολία, ε; κάποιος λόγος θα υπάχει κι ας είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος από τη ζωή μου αυτή την εποχή...
Φιλικά
Κωστάκης
Εν οίδα ότι ουδέν είδα!
Αυτες τις ημερες ακουω (μετα απο χρονια) το "Αντε γεια" του Σ.Σπανουδακη σε ερμηνεια του Γιαννη Παριου αλλα και το "ειμαι ανθρωπος κι εγω" της Ευρυδικης.
Με συγκινουν υπερβολικα αυτα τα κομματια!!

Edited by - angi on 15/04/2007 02:45:30
100 χρόνια μποροστά για την εποχή του
quote:
...ένα άλλο κομμάτι που με στέλνει λέγεται words fail me και βρίσκεται στον πρώτο δίσκο των sound...
Τρομερό κομάτι. Ας είναι συγχωρεμένος ο Adrian Borland όπου και να'νε.

Τις προηγούμενες μέρες, με την ευκαιρία των διακοπών,
έγραψα ένα cd, που περιέχει κάποιες από τις αγαπημένες μου
μουσικές.
Θα συμφωνήσω και εγώ ότι είναι δύσκολο να μιλήσει κάποιος για
ένα αγαπημένο τραγούδι...
Λοιπόν...
σας γράφω κάποια από τα αγαπημένα μου, σε εκείνο το cd.
Hijo de la Luna
Casino Sans Pareil -wiseguys
Underwater Love -Smoke City
http://www.youtube.com/watch?v=HJTsXKNLbZc
Clubbed to Death -Rob Dougan
http://www.youtube.com/watch?v=PMq4akUZr8c
Theme from Midnight Express
Theme from The Last of Mohicans
http://www.youtube.com/watch?v=jbsbifPvQ4c&mode=related&search=
Spanish Train -Chris de Burgh
http://www.youtube.com/watch?v=Knr7SUVkrPI
(ακούστε το τραγούδι χωρίς να δείτε το βίντεο καλύτερα...
γιατί δεν είναι το original)
Adagio in G minor -Albinoni
Lorca: Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά
(με το Γιάννη Πουλόπουλο)
Νάνα Μούσχουρη: Μακριά στο Κατμαντού
καθώς και της ίδιας: "το παιδί με το ταμπούρλο"
http://www.youtube.com/watch?v=MY_2-z1ac_g&mode=related&search=
Edited by - λίλιθ on 16/04/2007 00:15:26
ωραίος τραγουδοποιός αλλά υπερβολικά ευαίσθητος![]()
Φαντάσου, είναι ότι πιο οικείο μπορεί να ακούσουν τα αυτιά κάποιου, που περνάει τη Μεγάλη Παρασκευή στην πόλη της Κέρκυρας με το adagio του Albinoni να ξετρυπώνει μέσα από κάθε καντούνι...
Αυτές τις ημέρες ωστόσο, το τραγούδι που αγάπησα (δεν μπορώ να αναφερθώ γενικότερα σε ένα μόνο αγαπημένο τραγούδι κι έτσι επιλέγω την προτίμηση που είχα τις τελευταίες ημέρες) ήταν το Maellus malleficarum των Ordo Funebris. Φανταστείτε τώρα να είναι νύχτα κατάμαυρη, να είσαι στο μοναδικό αυτοκίνητο ενός έρημου και σκοτεινού δρόμου, Μεγάλη Παρασκευή και Μεγάλο Σάββατο βράδυ και να ακούς τους ψυθύρους από το υπερπέραν "Muerte....".
Το άκουσμα το χρωστώ στον Dying_incubus φυσικά, που μου έγραψε ένα cd που μεταξύ άλλων περιείχε και το συγκεκριμένο κομμάτι

Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Hello darkness, my old friend,
Ive come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of
A neon light
That split the night
And touched the sound of silence.
And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one deared
Disturb the sound of silence.
Fools said i,you do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you.
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon God they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the signs said, the words of the prophets
Are written on the subway walls
And tenement halls.
And whisperd in the sounds of silence.
Λέω μάλλον να σταματήσω εδώ, γιατί με βλέπω να μπαίνω και να ξαναμπαίνω, για να προσθέσω κι άλλα τραγούδια στη λίστα! ![]()
Ποιο αγαπημένο τραγούδι βρε Απέριττε;
Μπορεί να είναι μόνο ένα;;; ![]()
![]()

Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
