- Η ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
να θέλεις να σε πάρω στα σοβαρά;…
Ξέρω ότι από μόνο σου δεν θα μπορούσες να πεις κάτι κι έχεις ανάγκη
Τους άλλους, αλλά, πάτε πακέτο γιατί δεν μπορείτε μόνοι σας
Ο καθένας σας ή γιατί φοβάστε μη σας φάει…ο κακός ο λύκος;
Μόνος σου δεν μπορείς ρε κομπινεζόν να μιλήσεις;
Έχεις ανάγκη κι άλλους για να σε υποστηρίζουν;..
Οι πρόγονοι μου δεν σε αφορούν γιατί κατοικείς σ’ άλλο
Πλανήτη για να καταλαβαίνεις πως είναι στην Ελλάδα, όπου
Δεν είμαστε 2000 χρόνια πριν, αλλά, ζούμε σε εποχή
Που ο καθένας κρίνεται μόνος του κι όχι …με παρέα…
Άμα το εμπεδώσεις, έλα να τα πούμε…
Χωρίς να θέλω να αλλάξω την συζήτηση, εσύ με τόσα ορθογραφικά λάθη,
Προσπαθείς να παραστήσεις τον τιμητή του Πλάτωνα;
Τον ρώτησες τον καημένο,αν θα ήθελε κάτι τέτοιο;…
Σχετικά με την πλάνη της αλήθειας λοιπόν. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν υπάρχει πλάνη στην αλήθεια, αλλά πολλές φορές εμείς δημιουργούμε άθελα μας μια πλάνη, προσπαθώντας να βασιστούμε στην αλήθεια. Η αλήθεια καθ' αυτή, θεωρώ πως δεν έχει καμία πλάνη.
Πάντα εκφράζω προσωπικές απόψεις, αλλά κάθε άλλη άποψη είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με την δική μου, είναι καλοδεχούμενη.
Ευχαριστώ.
καλο είναι να παιρνεις στα σοβαρα τον κάθε συνομιλητη σου, για τον απλο λογο πως συνομηλει μαζι σου.
Δεν εχω την αναγκη κανενα για να γραψω η να μιλησω με καποιον, ουτε φοβομαι έσενα (και τους φοβους σου), που είναι διαχυτοι στα γραφομενα σου.
Οι λεξεις όπως κομπινεζον, και παρομοιες, εκστομιζονται από απελπισμενους.
Το αν κατοικω σε άλλο πλανητη, το αν ειμαστε 2000 χρονια μπροστα, το πώς κρινομαστε, είναι απλα φευγαλεοι ακροβατισμοι σου, μπας και αποφυγεις τα οσα γραφω για την αληθεια, το θεο και τα πιστευω σου.
Όταν δεν αγαπας, (το βλεπω από το πώς γραφεις) εχε το θαρρος να διαβαζεις, και ασε στην ακρη τα ορθογραφικα μου λαθη, μιας και όταν θελησω, γραφω σωστα.
Τωρα για το αν τους τιμω, και αυτό δεν με απασχολει, μιας και δεν ακολουθω κανενα, και όπως ηδη σου εγραψα, μπορω και τα βρησκω.
Δεν αναγνωριζω σωτηρες, ουτε με απασχολει καποια σωτηρια, εδώ και πολλα χρονια, μιας και ότι αποκαλεις εσυ θεο, αληθεια η πραγματικοτητα, οπως και αυτό που αποκαλεις εαυτο, είναι κατι που δημιουργει ο Νους σου, που ψαχνει απεγνωσμενα για εξασφαλιση. Αυτός ο (Χωρισμος), που είναι μεσα, δεν είναι μεταξυ αληθειας και πλανης, μα είναι η συγκρουση αντιθετων επιθημιων που εχεις. Επιθημεις το χριστο, και ότι δεν συμβαδιζει σε αυτή σου την επιθημια, επιτηθεσαι σαν μενομενος ταυρος.
Είναι η επιθημια σου που δημιουργει το αντιθετο της, (όχι ο χριστος, ουτε καποιος διαβολος) μα εως οτου να το καταλαβεις, και οσο εστιαζεσαι εκει πανω, θεωροντας εαυτον αψογο χριστιανο, η πλανη σε εχει αγκαλιτσα.
Ετσι λοιπον το προβλημα σου, δεν είναι το εσωτερικα, ουτε εμεις που γραφουμε και συζηταμε, ουτε τα ορθογραφικα μου λαθη, μα το ότι δεν μπορεις να ελευθερωθεις από τη συγκρουση που σου φερνει η επιθημια.
Καλως ηρθες φιλε ινφιτεσιμαλ 
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 17/02/2008 07:31:22
Κάθε άνθρωπος έχει την δικιά του υποκειμενική «οπτική» για αυτό που λέμε αλήθεια, κάθε τι που αισθανόμαστε, κάθε τι που αντιλαμβανόμαστε, ακόμα και κάθε τι που πιστεύουμε, δεν παύει να είναι ένα παρά ένα υποκειμενικό κριτήριο της αλήθειας της προσωπικής μας αλήθειας .
Αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι «κάποιος» έχει καταφέρει και έχει φτάσει/γνωρίσει την Αλήθεια, πως θα καταφέρει να την αποκαλύψει μέσα από υποκειμενικές (ανθρώπινες) σκέψεις και εικόνες .
Ίσως το ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια που να είναι εξίσου ίδια για όλους του ανθρώπους, παρά μόνο είδωλα, αισθήσεις που αντικατοπτρίζονται σε έναν νοητό καθρέπτη, ίσως να έχει κάποιο σκοπό ...
Αναφορικά με την υποκειμενική "οπτική" του κάθε ανθρώπου, θα μπορούσα να πω ότι κανείς δεν μπορεί να δει την πραγματική Αλήθεια, αφού ο καθένας έχει υποκειμενική άποψη. Έτσι, η Αλήθεια παραμένει ακέραιη, χωρίς να μπορεί να την κατακτήσει κανείς... Το μόνο που κατακτάμε όπως φαίνεται, είναι η υποκειμενικότητα μας.
Επομένως, θεωρώ δύσκολο κάποιος να φτάσει στην πραγματική Αλήθεια, αφού στην ουσία θα έχει γνωρίσει την υποκειμενική Αλήθεια του. Η οποία υποκειμενική Αλήθεια ίσως είναι η σκιά της πραγματικής Αλήθειας. Πιθανόν να έχουν κάποια κοινά (όπως το περίγραμμα κάποιου αντικειμένου σε σχέση με τη σκιά του) αλλά αυτά να διαστρεβλώνονται ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπει κανείς (όπως η πηγή του φωτός ανάλογα με την θέση της δίνει διαφορετικές μορφές σκιάς του αντικειμένου). Όμως πάντα η Αλήθεια θα διαφέρει (το αντικείμενο είναι τρισδιάστατο και πιθανόν με χρώματα, ενώ η σκιά του όχι) από την υποκειμενική Αλήθεια του καθένα.
Όσο για τον "σκοπό" όπως λες, που εξυπηρετεί η μη ύπαρξη της αντικειμενικής Αλήθειας, πραγματικά αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε... Ποτέ δεν ξέρεις.
Ευχαριστώ για την ανταπόκρισή σου κι ευελπιστώ σε μια ευχάριστη συνέχεια της συζήτησης.
Η σκέψη μας δυσκολεύεται να περιπλανηθεί πέρα απο το γνωστό και τις ελάχιστες φορές που αυτό συμβαίνει η νομίσει οτι συνέβει, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ''παγώσει'' απο το ξάφνιασμα...
Είναι φυσικό και απολύτως ανθρώπινο για τον νου μας, να ψάχνει να βρεί ενα καταφύγειο η ενα ιδεατό λιμάνι για να αράξει τους φόβους και τις ανησυχίες της...
Νομίζω οτι ο κάθε ένας μας φτάνει εκεί που αντέχει...
Γιατί να είμαι εγώ που θα γκρεμίσω το όνειρο η τις ελπίδες κάποιου άλλου? Μεταφερέ τώρα...
Ελάχιστοι νομίζω οτι είναι αυτοί που μπορούν να συμπλεύσουν με το ''αγνωστο'' '' τίποτα και όλο'' χωρίς να σαλέψουν...γι' αυτό ακόμη κι αυτοί που το ισως έχουν αρχίζει να το ξεκαθαρίζουν η να το διαισθάνονται...βρίσκονται όλοι μαζί .......
Καλώς ήρθες Infinitesimal..
quote:
Μόνος σου δεν μπορείς ρε κομπινεζόν να μιλήσεις;
Τι είναι τούτο εν Χριστώ αδελφέ μου?
quote:
Πλάτωνα εκτός απο τις επιθυμίες υπάρχει και ο φόβος που για μενα είναι μαζί με την συνήθεια, τα αρνητικότερα στοιχεία της ανθρωπινης προσωπικότητας.Η σκέψη μας δυσκολεύεται να περιπλανηθεί πέρα απο το γνωστό και τις ελάχιστες φορές που αυτό συμβαίνει η νομίσει οτι συνέβει, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ''παγώσει'' απο το ξάφνιασμα...
Είναι φυσικό και απολύτως ανθρώπινο για τον νου μας, να ψάχνει να βρεί ενα καταφύγειο η ενα ιδεατό λιμάνι για να αράξει τους φόβους και τις ανησυχίες της...
Η σκεψη ΝΣΤ, ο νους μας, δεν ξερω ομως αν συμφωνεις, μα εγω το βλεπω πως λητουργει στα ορια του γνωστου, στα ορια διλαδη της πειρας του.
Τι φοβαται?
Ας το δουμε μαζι.
Κατ αρχας, τι είναι το αγνωστο?
Αν το προσεξεις σε βαθος, θα δεις πως είναι η προκληση της κάθε στιγμης, που ο νους.... την μεταφραζει!
Διλαδη την κάθε στιγμη, την κανει γνωστη. Αυτό δεν συμβαινει στην συνηδειση?
Ας δουμε όμως τι αλλο συμβαινει.
Γιατι ο Νους μας, κανει κατι τετοιο?
Γιατι, μονο εκει (στο γνωστο μπορει να λειτουργησει!)
Και αν δεν το κανει?
To σιγουρο είναι πως αντιστεκεται, και φοβαται,…. γιατι δεν εχει κατανοησει αυτή την κινηση!
Επομενος, αν δεις προσεχτικα τι είναι φοβος (όχι τις διαφορες μορφες που μπορει να παρει) θα δεις πως δεν είναι άλλο, απο τη μεταφραση που κανει στο Αγνωστο (την προκληση της κάθε στιγμης), ο Νους!
Δεν υπαρχει μονος του, ξεχωρος από το ΝΟΥ, κατι αφηρημενο διλαδη.
Μονο σε σχεση υπαρχει, και μπορει να είναι γνωστος (φοβος) οσο και αγνωστος.
Αν τα δεις μεσα αυτά, όχι μονο σαν λεξεις και συμπερασματα, θα δεις ουσιαστικα πως ο ΝΟΥΣ δεν γινεται να είναι σε επικοινωνια με το Αγνωστο….
Μονο λοιπον αν σιωπησει, υπαρχει το αγνωστο.
Οποια του προσπαθεια, οποια παρακληση, οποια ικεσια και να κανει, (σε θεο, ξορκια και ότι θελει), δεν κανει άλλο, από το να μεγαλωνει ο φοβος… μεσα του.
quote:
Νομίζω οτι ο κάθε ένας μας φτάνει εκεί που αντέχει...
Όταν ημουν πιτσιρικας, και (με φοβιζαν) γιαγιαδες/συγγενεις με τις διαφορες ιστοριες για πεθαμενους, (μιλαω για ψυχολογικο φοβο, όχι την αντιδραση μπρος στον κινδυνο, που ειναι φυσιολογικος), πρεπει να ημουν γυρω στα 10 η 11, όταν ένα βραδυ αποφασισα να παω να τα διαπιστωσω στο νεκροταφειο.
Χαχα δεν σου λεω το χτυποκαρδι, όταν εφτασα εκει, 3 χιλ. εξω από το χωριο, με τα καντιλακια να τρεμοσβυνουν και να ακουω το ντουμ ντουμ της καρδιας μου.
Ανοιξα την βαρια πορτα....περασα αρκετα λεπτα, (πολύ εντονα), μα σιγα σιγα εβλεπα (μεσα και εξω από μικρος), μεχρι... που όλα ηρεμησαν.
Θυμαμαι, ειχε ένα πελωριο αυγουστιατικο φεγγαρι, που εβγαινε μεσα από πευκα και κυπαρισσια, και, όταν πηρα το δρομο του γυρισμου προς το χωριο, ειχα μια χαρα... σαν να ειχα κερδισει λαχειο.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 19/02/2008 23:39:22
ΑΛΗΘΕΙΑ = Α(στερητικο) + ΛΗΘΗ
Αγαπητέ Infinitesimal, είναι πολύ πιθανόν να δημιουργούμε όντως εμείς οι ίδιοι κάποιες καινούριες πλάνες στην προσπάθεια μας να ρίξουμε φως σε κάποιες πλάνες που έχουμε αναγνωρίσει και θέλουμε να τις διαλύσουμε.
Ίσως αυτό το ταξίδι μας μέσα στις πλάνες κι οι "μεταπτώσεις" μας σε καινούριες να είναι ένα μέρος του όλου παιχνιδιού, το οποίο δεν τελειώνει έτσι εύκολα.
Θεωρώ όμως ότι όσο προχωράμε οι πλάνες αυτές θα είναι ολοένα και πιο λεπτεπίλεπτες, δεδομένου ότι οι εμπειρίες κι οι γνώσεις που θα έχουμε αποκομίσει από την απαλλαγή των προηγούμενων, θα μας επιτρέπει να αποφεύγουμε παλιές θεωρήσεις κι απόψεις που θόλωναν την κρίση μας.
Επειδή όμως αυτές οι πλάνες θα είναι πιο λεπτοφυείς, είναι πολύ πιθανόν για κάποιον άνθρωπο να τις αντιληφθεί και να απαλλαγεί από αυτές.
Για μένα λοιπόν όσο η πορεία ενός ανθρώπου μακραίνει όλο και περισσότερο, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να πολεμήσει τις νέες πλάνες.
Όσον αφορά την σχέση των επιμέρους υποκειμενικών αληθειών με την αντικειμενική Αλήθεια, νομίζω πως η παρομοίωση του περιγράμματος και της σκιάς με καλύπτει πλήρως. 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Η σκεψη ΝΣΤ, ο νους μας, δεν ξερω ομως αν συμφωνεις, μα εγω το βλεπω πως λητουργει στα ορια του γνωστου, στα ορια διλαδη της πειρας του.
Συμφωνώ. Τον διαβάζω ανελιπως τον Δάσκαλο...μια και είναι ο μόνος που με έχει αγγίξει απ όσα έχω μελετήσει... αλλά για την ώρα μόνο περιστασιακά έχω καταφέρει να πραγματοποιήσω όσα δέχομαι.
Επειδή για να γίνουν όλα αυτά πράξη [ κατα την γνώμη μου] πρέπει να έχουμε όλη την ενέργεια μας πρόσφορη, ωστε να ''γεμίζουμε'' με αυτή τις πιθανές ανασφάλειες μας. Η σκέψη ζητά και αυτή ασφάλεια...γι΄αυτό και καταφέυγει στο γνωστό [ οπως λές] η στις ιδέες [ θρησκευτικές, πολιτικές κλπ].
Υπάρχουν άνθρωποι που ζούν και παλεύουν κυριολεκτικά με τις ιδέες θεωρώντας οτι αυτές είναι η πραγματικότητα επειδή μεσω αυτών επιβεβαιώνονται, ενω αν το καλοεξετάσουν θα δούν οτι στηρίζονται στο πουθενά και όλη η δύναμη είναι δική τους.
Για μένα εκεί ακριβώς είναι το όλο ζήτημα που αρνούμαστε να προσεγγίσουμε επειδή αν ξεσκεπάσουμε αυτό που συμβαίνει η που βλέπουμε ...απο την επένδυση της ιδέας ...μπορεί να τρομάξουμε η να παγώσουμε όπως προτιμώ να λέω...μεγαλώνουμε μετα απότομα....
Δεν ξέρω αν το έχεις δοκιμάσει ....
quote:
Οποια του προσπαθεια, οποια παρακληση, οποια ικεσια και να κανει, (σε θεο, ξορκια και ότι θελει), δεν κανει άλλο, από το να μεγαλωνει ο φοβος… μεσα του.
Δεν γνωρίζω με βεβαιότητα....αυτό το ερευνώ.....αλλά το πιο πιθανό είναι να συμφωνήσω μαζί σου τελικά.
quote:
Θυμαμαι, ειχε ένα πελωριο αυγουστιατικο φεγγαρι, που εβγαινε μεσα από πευκα και κυπαρισσια, και, όταν πηρα το δρομο του γυρισμου προς το χωριο, ειχα μια χαρα...
Κάθε τι που σκεπτόμαστε, κάθε τι που μας απασχολεί, κάθε τι που μας …φοβίζει, είναι αυτό που υπάρχει μέσα μας ως μορφή, αλλά και που το αντλεί έξω από εμάς ως «πραγματικότητα» .
Οτιδήποτε υπάρχει πέρα του γνωστού, πέρα από το άγνωστο ο Νους μας το αγγίζει με τα αισθητήρια όργανα της μορφής που έχει πάρει από αυτό που αντιλαμβάνεται, που το ψηλαφίζει με τα «χέρια» του Νου του .
Κάθε εικόνα και σκέψη που υπάρχει είναι αντανακλάσεις του νου, ατομικές πραγματικότητες/ψευδαισθήσεις του κάθε ανθρώπου που είναι ταυτισμένος με τον Νου του, με το σώμα του….
Όταν καταφέρουμε και κάνουμε την υπέρβαση και αποταυτιστούμε από τον Νου μας και γίνουμε καθαροί παρατηρητές, έξω από τον Νου και από κάθε σκέψη, έξω από το σώμα και τις αδυναμίες, τότε μόνο θα έχουμε καταφέρει να ελέγχουμε και όχι να μας ελέγχει ο νους μας και το σώμα μας .
Ο Νους είναι η αιτία και για τα δεσμά, αλλά και για την απελευθερώσει μας .
quote:
Ο Νους μας δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα από σκέψεις, επιθυμίες, ένα «όχημα» που συνηθίζει να αλλάζει μορφές και να παίρνει το σχήμα κάθε «πράγματος» που του αρέσει να συνδέεται .
Κάθε τι που σκεπτόμαστε, κάθε τι που μας απασχολεί, κάθε τι που μας …φοβίζει, είναι αυτό που υπάρχει μέσα μας ως μορφή, αλλά και που το αντλεί έξω από εμάς ως «πραγματικότητα» .
Οτιδήποτε υπάρχει πέρα του γνωστού, πέρα από το άγνωστο ο Νους μας το αγγίζει με τα αισθητήρια όργανα της μορφής που έχει πάρει από αυτό που αντιλαμβάνεται, που το ψηλαφίζει με τα «χέρια» του Νου του .
Προσωπικά θα απέδιδα αυτό το περιεχόμενο στην σκέψη που πιστεύω ότι είναι μια από τις ιδιότητες του νου.
Γι’ αυτό αναφέρθηκα στην έννοια της ασφάλειας επειδή αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς θα παραδεχθούμε ότι από την στιγμή που μια ‘’εμπειρία’’ είναι αναγνωρίσιμη είναι και γνωστή [ ασφαλής].
Η σκέψη μας αναγκαστικά περιπλανάται στα όρια του γνωστού μόνο που δεν το θυμάται πάντοτε και πολλά απ΄οσα ‘’βλέπουμε’’, μας φαίνονται σαν καινούργια ενώ είναι απλώς ξεθαμένα από το υποσυνείδητο μας που είναι και αυτό βγαλμένο από το συλλογικό ασυνείδητο.
Και αυτό όμως από εμας και τις δικές μας σκέψεις είναι φτιαγμένο και όχι από κάτι έξω από εμας όπως μας αρέσει να πιστεύουμε.
Και επειδή τρομάζουμε εμείς οι ίδιοι από αυτά που είμαστε ικανοί να σκεφτούμε [ πράξουμε] ψάχνουμε ένα ιδανικό, υπερβατικό σημείο έξω από εμας...η αναζήτηση όμως γίνεται πάλι με την σκέψη....
quote:
Όταν καταφέρουμε και κάνουμε την υπέρβαση και αποταυτιστούμε από τον Νου μας και γίνουμε καθαροί παρατηρητές, έξω από τον Νου και από κάθε σκέψη, έξω από το σώμα και τις αδυναμίες, τότε μόνο θα έχουμε καταφέρει να ελέγχουμε και όχι να μας ελέγχει ο νους μας και το σώμα μας .
elo, αν αποταυτιστούμε απο το νου μας την ίδια στιγμή θα σταματήσουμε και να σκεφτόμαστε, οπότε δεν νομίζω οτι ύστερα θα θυμόμαστε τι έγινε ....ισως για αυτό και δεν υπάρχουν ''αναμνήσεις'' απο ''παλιά'' και ΄οχι επειδή δεν πρέπει να τις θυμηθούμε...
Η μνήμη υπάρχει όσο υπάρχει η εγκεφαλική λειτουργία είτε αυτή είναι σε υψηλό μήκος κύμματος η σε χαμηλό...κλπ. Χωρίς την εγκεφαλική λειτουργία δεν υπάρχει ουτε μνήμη, ούτε σκέψη, αρα καμία ανάμνηση, ουτε συναίσθημα και αισθήσεις...
Επίσης λες << αδυναμίες>> και αναρωτιέμαι....με ποιό κριτήριο τις θεωρούμε ως τέτοιες?
Λεμε << έλεγχος>> αλλά τελικά μήπως εννοούμε οτι ένα στοιχείο του εγώ μας θα επιβληθεί επάνω στα άλλα? Οπότε θα εχουμε ένταση?
Σκέψεις...
Φιλικά
quote:
nst - Προσωπικά θα απέδιδα αυτό το περιεχόμενο στην σκέψη που πιστεύω ότι είναι μια από τις ιδιότητες του νου.
Σωστή η διευκρίνηση σου nst, μια από τις πολλές ιδιότητες του Νου .
quote:
nst - elo, αν αποταυτιστούμε απο το νου μας την ίδια στιγμή θα σταματήσουμε και να σκεφτόμαστε, οπότε δεν νομίζω οτι ύστερα θα θυμόμαστε τι έγινε ....ισως για αυτό και δεν υπάρχουν ''αναμνήσεις'' απο ''παλιά'' και ΄οχι επειδή δεν πρέπει να τις θυμηθούμε...
Όταν αναφέρω ….«Όταν καταφέρουμε και κάνουμε την υπέρβαση και αποταυτιστούμε από τον Νου μας και γίνουμε καθαροί παρατηρητές,» εννοώ πως για να καταφέρουμε την καθαρή παρατήρηση του εγώ μας, πρέπει ο «νους» μας να γίνει ανεξάρτητος από κάθε προσκόλληση και ταύτιση .
Να αποκτήσει την δυνατότητα να παρατηρεί τόσο τα εσωτερικά, όσο και τα εξωτερικά βιώματα, χωρίς όμως να αναλώνεται από αυτά τα βιώματα .
Παρατηρώντας τις «αντιδράσεις» μας γινόμαστε ποιο ελεύθεροι επειδή δεν ταυτιζόμαστε με αυτές .
quote:
nst - Επίσης λες << αδυναμίες>> και αναρωτιέμαι....με ποιό κριτήριο τις θεωρούμε ως τέτοιες?
Λεμε << έλεγχος>> αλλά τελικά μήπως εννοούμε οτι ένα στοιχείο του εγώ μας θα επιβληθεί επάνω στα άλλα? Οπότε θα εχουμε ένταση?
Εδώ καλή μου nst πάμε σε προσωπικά πιστεύω του καθενός, για αυτό η εξήγηση που θα δώσω είναι η προσωπική μου αντίληψη πάνω σε αυτό που έγραψα .
Προσωπικά ξεχωρίζω τον Νου από τον εγκέφαλο
Όταν ο νους ( πνεύμα) γίνεται σκλάβος του οχήματος (ύλη) «γεμίζει» από εμμονές, αρνητικές σκέψεις, φοβίες, θυμούς, προκαταλήψεις κλπ .
Αισθήματα που επηρεάζουν και τον πνευματικό μας κόσμο, αλλά και τον υλικό μας κόσμο και που αρκετές φορές έχουν επιπτώσεις φανερές πάνω στην ανθρώπινη υγειά, δημιουργώντας μια αρνητική ενέργεια που μπορεί να εκδηλωθούν ως διάφορες σωματικές παθήσεις .
Όταν καταφέρουμε και συμφιλιωθούμε με τον Νου μας και έχουμε τον «έλεγχο» επίγνωση για κάθε τι που μας συμβαίνει παρατηρώντας τις αδυναμίες μας, μπορούμε να δούμε/βρούμε λύσεις ποιο εύκολα για κάθε πρόβλημα μας, μπορούμε να γίνουμε πραγματικά αυτό που σκεφτόμαστε και αν σκεφτόμαστε μόνο θετικά, χωρίς το εγώ μας να υπερισχύει, τα πάντα γύρω μας και μέσα μας θα είναι…
θετικά .
Αυτό εννοώ αδυναμίες .
quote:
Όταν ο νους ( πνεύμα) γίνεται σκλάβος του οχήματος (ύλη) «γεμίζει» από εμμονές, αρνητικές σκέψεις, φοβίες, θυμούς, προκαταλήψεις κλπ .
Για να γίνει ο νους σκλάβος της ύλης, νομίζω οτι πρέπει να παρεμβληθεί το συναίσθημα [ η επιθυμία].
Συμφωνώ μαζί σου ...αν δεν αντιληφθούμε τις σκέψεις και τον ρόλο τους καθως και την ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ τους γινόμαστε σκλάβοι του εαυτού μας.
Αναφέρθηκα στις αδυναμίες επειδή παρατηρώ οτι οι ρόλοι εναλάσσονται συνεχώς ανάλογα του αποτελέσματος και της οπτικής.
Σκέψεις, που κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκαν ως αδυναμίες η και πράξεις , αργότερα μπορεί να χρησιμεύσουν ως πηγή δύναμης κλπ...
Ισως το ζήτημα να μην είναι στο δύναμη-αδυναμία αλλά στην χρήση τους.
<Η "χρυσόθρονος" Ήρα,στο Ολυμπιακό Πάνθεον,είναι η Ψυχή του Κόσμου,ισότιμη με τον σύζυγο της.Θα παραμείνει αιώνια πιστή στο Δία[Νου],διότι η Ψυχή αναγνωρίζει το υπέρτατο μαγαλείο της ένωσης της με τον "παγγενέτην",ο οποίος ορίζει τη ζεύξη κ τη διάζευξη{Ζευ-ξης κ δια-ζευ-ξης}.Είναι απαραίτητη η συνεύρεση του Δία με άλλες θυλικές οντότητες,άλλων επιπέδων,προκειμένου να προωθηθούν οι σκοποί της συνολικής εξέλιξής.>
Ακόμα κ ο Απόλλων που συμβολίζει τη φώτηση δεν είναι παιδί της Ηρας.
Το δικό μου απόφθεγμα είναι οτι ο Νούς απατάει τη ψυχή...ας πούμε,οτι ξεπερνάει κάποια "συναισθήματα"για να "γεννηθεί"κάτι νέο,διαφορετικό...πιο φωτεινό.
quote:
anassa - Το δικό μου απόφθεγμα είναι οτι ο Νούς απατάει τη ψυχή...ας πούμε,οτι ξεπερνάει κάποια "συναισθήματα"για να "γεννηθεί"κάτι νέο,διαφορετικό...πιο φωτεινό.
Προσωπικά anassa θα έλεγα πως η ψυχή μας απατάει τον Νου μας …
Πάντως αν κατάλαβα καλά μιλάς για συναισθήματα (βιώματα/εικόνες) που λαμβάνει κάθε φορά η ψυχή μας στην διάρκεια του δύσκολου «ταξιδιού» που έχουμε επιλέξει να κάνουμε, αντανακλάσεις του Νου που κάθε φορά που τον ανακαλύπτουμε, γίνονται ποιο φωτεινές ποιο καθαρές.
Αν δεν κατάλαβα καλά… 
..κάνε μια δεύτερη προσπάθεια, βλέπεις η ώρα είναι περίεργη..
Αλλά και να κατάλαβα, με ενδιαφέρει να γνωρίσω την άποψη σου..
Η πρώτη μου εικόνα,όταν το είχα διαβάσει,ήταν ο Δίας-Νούς,πρέπει να "γεννήσει"ενα σωρό θεούς κ ημίθεους (μεταφορικά κ για τον δικό μας νου),για να γεννηθεί η Άρτεμης-Ημίφως κ ο Απόλλων-Φως αναγκάζεται να απατήσει την Ήρα με την Λητώ-Λήθη-Σκοτάδι,γιατί απο το σκοτάδι γενιέται το φώς.Όπως αντίστοιχα κ με την Αθηνά,η οποία δεν είχε μάνα-μόνο ο Νούς "γενναει"νόηση...
Αλλά,μεσα στο μυαλό μου μπερδέυονται ακόμα περισσότερο...
τι εννοούμε όταν λέμε "απατάει";Εξαπατάει,δηλαδή δημιουργεί λανθασμένα στοιχεία;
Ή είναι αυτό που λέμε ξεπερνάω τον εαυτό μου,δηλαδή υπερνικώ το φοβό;κ τελικά ο φόβος που κατοικεί,στο νου ή στην ψυχή;
Εγώ,πάντως,εμπιστεύομαι,πιο ευκολα τη ψυχή μου παρά το μυαλό μου,αυτό ολο σε αδιέξοδα με φέρνει,ενω εκείνη ξέρει τον δρόμο...
quote:
anassa - Φίλε μου,είναι μπέρδεμα το αν η ψυχή απατάει το νου ή το αντίθετο,είναι σαν τη κοτα με τ'αυγο κ εγω το ψάχνω κ δεν εχω κατασταλάξει κάπου για να είμαι ειλικρινής...Αλλά,μεσα στο μυαλό μου μπερδέυονται ακόμα περισσότερο...
Αυτό είναι και η ομορφιά καλή μου anassa, η προσπάθεια που κάνουμε στο να ξετυλίξουμε και να τυλίξουμε το κουβάρι των σκέψεων μας .
Ότι και να σου γράψω δεν παύει να είναι από το δικό μου κουβάρι, που κάθε φορά προσπαθώ να γνωρίσω και από έναν κόμπο και να τον ξεμπερδέψω ή και να τον δημιουργήσω μόνος μου «χωρίς να το γνωρίζω»…..
Αν δεν γνωρίσεις τον λόγο που υπάρχει ο κάθε κόμπος, αλλά και τον τρόπο που δημιουργήθηκε, συνέχεια θα βρίσκεις μπροστά σου τους ίδιους και κάθε φορά θα έχεις την ίδια δυσκολία στο να τους λύσεις και να προχωρήσεις στο ξετύλιγμα του κουβαριού .
quote:
anassa - Εγώ,πάντως,εμπιστεύομαι,πιο ευκολα τη ψυχή μου παρά το μυαλό μου,αυτό ολο σε αδιέξοδα με φέρνει,ενω εκείνη ξέρει τον δρόμο
Αν εννοείς την ψυχή ως συναισθήματα και το μυαλό ως λογική, προσωπικά θα έλεγα ότι η λογική μας (αποφάσεις) πάντα «χρωματίζεται» και από τα συναισθήματα .
Φιλη ανασσα, δεν θα γινει προσπαθεια να ερμηνευθουν ορισμενα από οσα εγραψες, γιατι ισως και να σε μπερδεψω περισσοτερο.
Θυμαμαι καποιο σπουδαιο Ανθρωπο, (δασκαλος για τους πολλους, μα για τους φιλους ηταν απλα φιλος) καποτε, που μια επιστημωνας, θελησε να του παρει συνεντευξη, για να γραψει η ιδια ένα βιβλιο.
Της εκλεισε το μαγνητοφωνο, λεγοντας της, πως είναι αδυνατο σε λιγο χρονο να μεταφερθουν τα οσα ελεγε, μα συγχρονως τις ειπε.
Προσεξε, μετα γραψε οτι καταλαβες με δικα σου λογια, ετσι θα τα αποδωσεις καλυτερα.
Ας δουμε λοιπον κατι μαζι.
Ο Νους μας, με τι θρεφεται?
Μπορει να βρεθει καπου η ευτυχια, η αναζητα και βρισκει συνεχως εντυπωσεις?
Γιατι, αν προσεξεις πως λειτουργει, αυτές (οι εντυπωσεις) συνεχως χανονται, και ο νους δεν κανει άλλο, σε διαφορα επιπεδα, να τις αποζυτα και…να τις προωθει. Προφανως για λιγο να είναι ευτυχης, με αυτές. (ευχαριστημενος είναι πιο σωστα διατυπωμενο) Π.χ Νικησε η ομαδα μου, αγορασα καινουργιο αυτοκινητο, σπιτι, γυναικα… :) Και παει λεγοντας.
Ετσι, μην βρισκοντας σταθερα ευτυχια, συσσωρευει την πειρα που δημιουργει η κάθε εντυπωση, (εμπειρια/μνημη), και ολα αυτά, γινονται… αναμνησεις.
Μπορει φυσικα να τις αναπολει, μα και παλι η αναγνωριση η ανταποκριση του παρελθοντος, ισως να είναι ευχαριστη η δυσαρεστη, δεν θα λεγαμε πως ειναι ευτυχια.
Και το βλεπεις ευκολα στους (καποιας) ηλικιας, μιας και η πραγματικη αιτια (στις αναμνησεις), εξεκολουθει να είναι η αντιδραση, σε κατι διλαδη που τους αρεσει η δεν αρεσει, στο παρον τους.
Τι αντιδρα λοιπον συνεχως?
Ο Νους. Ισως εδώ διακρυνουμε και το παιχνιδι του.
Αυτό που ειμαι, (Α) (το συνολο των εμπειριων που γραψαμε),
…..και αυτό που θα ηθελα να ειμαι, η να γινω. (Β)
Αυτή η κινηση ειναι πλανη, και βρισκεται διαχυτη, τοσο στο Α, οσο και στο Β. Εξηγησω το γιατι.
Στο (Β), γιατι ο Νους δημιουργει κατι μη υπαρκτο, και αυτό είναι σε συγκρουση, με ότι ειμαι.
Στο (Α), γιατι βασιζομαι σε κατι περασμενο, μνημες. Ο εαυτος, είναι το αποτελεσμα εμπειριων.
Ο Αγωνας αυτος, θεωρειται από τους περισσοτερους ουσιαστικος, απαραιτητος, πνευματικος κλπ κλπ.
Μα βρισκεται μεσα στη στενοτητα του Νου, μιας και μας οδηγει σιγα σιγα, σε αποσυνθεση και συγκρουση.
Βρισκομαστε σε φυλακη διχως διεξοδο, μιας και η διαπαιδαγωγηση μας, βασιζεται εκει ακριβως.
Ζουμε με τα ιδεωδη, (δεν είναι οι ιδεες του Πλατωνα, και αυτό το γραφω, για να μην γινεται συγχυση), ζουμε με λεξεις, με εικονες, με συμπερασματα…. της διανοιας, μιας και εκεινο που είναι, προβαλει συνεχως τον εαυτο του, *(δεν του αρεσει ότι είναι, και αποζητα κατι άλλο).
Φυσικα η προβολη, είναι αυτό που θα θελαμε, (σε φυσικο, ψυχικο η πνευματικο επιπεδο, δεν αλλαζει απολυτως τιποτα), όταν δεν καταλαβαινουμε τον μηχανισμο του Νου.
Και ο μηχανισμος φιλη μου, είναι η ουσια. Τοσο η αγαπη, οσο και η ευτυχια, είναι αποτελεσματα της μεταμορφωσης του ΝΟΥ…Και μεταμορφωση δεν μπορει να υπαρξει, οσο υπαρχει σκεψη/σκεπτομενος, που είναι τα ( και στα) ορια του ΝΟΥ.
Τι κανουμε?
Αν εμπιστευθεις (την ψυχη) όπως γραφεις, θα λυθει το προβλημα?
Αν η σκεψη, είναι η αποκριση της μνημης, των συμπερασματων, συνηδειτων και μη, δεν μας υπαγορευει η ιδια, μια δραστηριοτητα, αναλογα με την ευχαριστηση και τον πονο?
Αρα οι ιδεες, (σκεψεις), μας κυβερνουν, ετσι δεν ειναι? (κοιτα τις διαφορες καθημερινες σου δραστηριοτητες, και θα τα βρεις…)
Αναρωτιεμαι τι να γινοταν στο ΝΟΥ, αν η ΔΡΑΣΗ, *(σαν εντονη ζωη), ηταν ελευθερη* από τις ιδεες, (σαν σκεψη).
*Ελευθερη, δεν θα πει πως δεν υπαρχουν, η πως παυουμε να σκεφτομαστε.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 24/02/2008 15:10:16