16thThief

Καλά κάνεις. Εγώ δεν μίλησα για αγάπη. Που την είδες ? Σύ είπας!

Deva Parinito

Κι εγώ, πολλές φορές.

Κοίτα. Δεν ξέρω αν είμαι αυτός που περίμενες, αυτός που είδες στο όνειρό σου, αυτός που θα γίνει τσιμέντο για να σπάσει τα μούτρα της η μαυρίλα των Αρείων, αυτός που θα σε κάνεις να γράψεις την ψυχή σου στο χαρτί. Δεν ξέρω. Όμως να θυμάσαι. Προσπαθώ να γίνω ...

Deva

Ωραία. Μην συνεχίζεις λοιπόν να το κάνεις και τώρα...

Deva Parinito

Τι ερώτηση είναι αυτή ? Δεν το ξέρεις ? Δεν το έχεις δει αυτό ? Απορώ. Έτσι γίνεται. Νομίζω το ξέρεις, το έχεις καταλάβει, γιατί ρωτάς λοιπόν ?

Deva Parinito

Δικαίως απορείς. Κι εσύ το κάνεις όμως. Απλά, δεν το συνειδητοποιείς. Ή ακόμη κι αν το συνειδητοποιήσεις, το "εγώ" σου, δεν σου επιτρέπει να το ανακοινώσεις, ακριβώς για να μην δώσεις το δικαίωμα στους άλλους, να κάνουν αυτές τις ερωτήσεις που κάνεις τώρα εσύ σε εμένα...

Έχεις πρόσωπο, έχεις "εγώ", έχεις όνομα. Εγώ δεν έχω τίποτε από όλα αυτά. Στο ψάξιμο είμαι...

Deva Parinito

Pagwna,

Έχω φοβερά καλή διάθεση & διασκεδάζω. Θα σου εξηγήσω όμως το γιατί. Το ό,τι "τα έχω πάρει", είναι δικό σου συμπέρασμα, εσφαλμένο για μένα, δεν πειράζει, και δεν στέκομαι σ' αυτό.

Στέκομαι όμως στο "γιατί".

Πρέπει να γίνει απολύτως κατανοητό - προτού μπουν οι ταμπουρωμένοι - πως το θέμα του γιαλαντζί εκδότη Oannes, αφορά κατ' εξοχήν το esoterica. Είναι πρόβλημα του esoterica, όσο κι αν αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από τους υπεύθυνους. Και είναι πρόβλημα που έχει επιτραπεί από αυτούς τους ίδιους να υπάρχει.

Γνώρισα τον Θράσσο, τον Oannes δεν τον ξέρω. Ο Oannes όμως γράφει στο esoterica, κι εσύ διαβάζεις αυτόν, όχι τον Θράσσο. O Θράσσος δεν είναι ο Oannes, όπως και ο Oannes δεν είναι ο Θράσσος. Τι θα συμβεί όμως αν κάποιος πιστέψει πως πρόκειτε για έναν ? Θα συμφωνήσει με τον Oannes αλλά θα ξεγελαστεί από τον γιαλαντζί Θράσσο, όταν το esoterica, θα μπει στο κατακάθι του καφέ που θα πίνει μαζί του.

Η βασική διαφωνία μου με τους ταμπουρωμένους, είναι αυτή. Ο morent11, ποτέ δεν θα παραδεχτεί την συνάντησή μας. Ο Λάμπρος όμως, θα την παραδεχτεί. Το "πρόσωπο" δεν υπάρχει στο esoterica. Γιατί να συμβαίνει αυτό ? Γιατί ένα φόρουμ όπως το esoterica, που είναι όντως αξιόλογο (το λέω από την πρώτη στιγμή αυτό και εξακολουθώ να το λέω) να αφήνει τα μέλη του να δημιουργούν τεχνηέντως πρότζεκτ - Κυριακή, δικό σου είναι αυτό - φαντασιόπληκτων θεμάτων και να μην έχουν τουλάχιστον την ειλικρίνεια να το παραδεχτούν ?

Όταν έγραψα τα "Τραγούδια του Εντός", βγήκα και το είπα. Όταν γράφω τον Τανούκι, βγαίνω και το λέω. Ο Τανούκι είναι δικός σας, όχι δικός μου. Εσείς τον φτιάξατε. Εγώ τον παρακολουθώ. Δεν τον αρνούμαι όμως, δεν λέω "οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική", δεν λέω "η συνάντησή μας είναι υποθετική". Λέω ναι ρε, βρεθήκαμε και ήπιαμε έναν καφέ.

Όταν διαπίστωσα την ταυτότητα του Moz, η Moz θύμωσε και έτρεμε η δόλια μήπως εγώ βγω και πω ποια είναι. Τώρα λέω πως είμαι εγώ. Σας μπερδεύει αυτό, ναι, αλλά ουσιαστικά σας βοηθάει να αναγνωρίσετε το ίδιο σας τον εαυτό και την λεγεώνα των "εγώ" σας. Η Moz έτρεμε, γιατί έλεγε πως πάνω στο esoterica, έφτιαχνε μια εργασία, ένα πρότζεκτ που αμφιβάλλω αν πάρει κάποτε σάρκα και όστα ή παραμείνει φαντασιόπληκτη προσδοκία. Εγώ ότι φτιάχνω, σας το λέω. Βρείτε τώρα αν εγώ είμαι η Moz, ή αν πρόκειτε για άλλο nickname προσωπικότητας.

Είναι λίγο περίεργα όλα αυτά. Η Amalia έκανε μια ανακοίνωση περί προσωπικών διαφωνιών. Είναι βιτρίνα. Δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα γιατί ουσιαστικά σε ένα φόρουμ δεν υπάρχουν διαφωνίες προσώπων. Όταν όμως κάποιος - ο κανένας - εκμεταλλέυεται την ανικανότητα των υπευθύνων του φόρουμ να διαχωρίσουν το πρόσωπο από το Ον και εμπαίζει το Ον, όπως κάνει ο Oannes-Θράσσος, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Καλώς ή κακώς, τα nicknames προσωπικοτήτων επιρρεάζονται. Πρακτικά, αυτό εμφανίζεται ως εξής, κρίνοντας την δική μου συμπεριφορά έναντι κάποιου ανθρώπου, που, - ω! του θαύματος – εγώ τώρα έχω τελείως διαφορετική γνώμη γι' αυτόν. Ομολογώ πως ξεγελάστηκα από τους ΑΤΜΑ, Ryche, Moz και Oannes, σχετικά με την Galadriel. Τι συνέβει λοιπόν τότε ? Βγήκα στο φόρουμ και της έκανα την ζωή δύσκολη. Είπα, είπα, είπα και στο τέλος, η galadriel αγανακτισμένη, μείωσε τις επισκέψεις της στο esoterica, μείωσε το να γράφει όλα όσα γνωρίζει – εγώ δεν ξέρω ούτε το ένα τρίτο από αυτά – και συνάμα και την πιθανότητα να διαβάσει κάποιος όσα λέει. Στην ουσία, τίποτε δεν μειώθηκε πάνω της. Αυτό όμως φάνηκε προς τα έξω. Και το "εξω" είναι το esoterica. Καλώς ή κακώς, η galadriel, επιλέγει να γράψει στο esoterica. Εγώ επιλέγω να γράφω στο esoterica. Κι αυτό είναι τιμή, πρώτα για το esoterica. Σας τιμούμε με την γραφή μας. Κι εγώ και η galadriel.

Η ανικανότητα και η ανοησία των υπευθύνων όμως, συντηρεί σκοπίμως την φαγωμάρα. Δεν είμαστε άμοιροι των ευθυνών μας, αλλά διαπιστώνουμε πως ακόμη και ο admin, διακατέχεται από το matrix πρότζεκτ τροφοδοσίας των εντυπώσεων. Ναι, το esoterica είναι ένα Matrix Πρότζεκτ Τροφοδοσίας Εντυπώσεων που τα ιδρυτικά μέλη, ο Thoth για παράδειγμα, το έχει ήδη διαπιστώσει. Γι΄αυτό και απέχει.

Όταν πρωτομπήκα στο esoterica, νόμιζα πως ο admin του, ήταν ο Θεός. Έλεγα μέσα μου "Πω, πω, το άτομο, τι έχει φτιάξει. Άντε να σου μιλήσει αυτός !", τόσο δέος είχα. Όταν γνώρισα όμως τον Μιχάλη, είπα "Kαλά, αυτός είναι ο admin του esoterica ? Αυτός δεν ξέρει που παν τα τέσσερα!".

Ξέρω τώρα, πως από το μήνυμα αυτό θα διαγραφούν τα ονόματα. Ερωτώ : Ποια ονόματα Ποιες ονομασίες προσώπων . Το ό,τι με λένε Άγγελο, Μιχάλη, Αμαλία, Αφροδίτη, Κυριακή, Κωνσταντία, σημαίνει τίποτε . Για σένα ασυνείδητε αναγνώστη σημαίνει. Για μένα δεν σημαίνει τίποτε. Απλές ονομασίες, απλά ονόματα. Τι κάνω εγώ ? Γράφω. Και πριν έγραφα. Αλλά τώρα, γράφω θεό, βλέπω θεό, πίνω θεό, αγγίζω θεό. Εσύ γράφεις "ΜΟΖ", γράφεις "ΑΤΜΑ", γράφεις "Οannes", και ξεγελάς τον κοσμάκη που χαραμίζει τον χρόνο του διαβάζοντας τις μπούρδες σου. Είναι τελείως διαφορετικό.

Γι' αυτό αναρρωτιέσαι Pagwna, γι' αυτό αναρρωτιέσαι...

Deva Parinito.

Όπως βλέπεις λοιπόν παλικαρά μου, το θέμα σου θα αποκτήσει μεγάλη αναγνωσιμότητα αν φυσικά δεν επέμβουν οι ταμπουρωμένοι. Οι άγριοι και οι αχρείοι, να 'σαι σίγουρος, πως δεν θα σ' αφήσουν να μπουρδολογήσεις ερήμην τους αλλά θα σε κάνουν ξεφτύλα και θα απλώσουν τ' αντεράκια σου χιαστί στο ήλιο να ξεραθούν.

Γράψε όμως τέκνον μου και τέκτων μου, γράψε, αν το Τρία υπάρχει στο παντελόνι σου και δεν το έχεις χάσει σε καμιά στοά...

Γεια σου ρε Pagwna. Αν ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ποστάριζε στο esoterica, κάπως έτσι φαντάζομαι θα ήταν το πόστ του.

Αλλά μισό, γιατί να ανησυχεί ο έρ'μος ο Oannes Κοτζάμ εκδότης...

Deva Parinito

Αυτή απορεί. Εσύ, απορείς ? Κι αν απορείς, γιατί δεν παύεις να γράφεις ανόητε ?

Ampere Deva Parinito

Δεν έχω πρόσωπο.

Με ποιον λοιπόν θα συνομιλήσεις ?

Deva

Ο εαυτός μου δεν υπάρχει. Δεν έχω λοιπόν κανέναν να αδικήσω ή να δικαιώσω.

Γράψε όμως το μυθιστόρημά σου ταλεντάρα μου για να δούμε και τον οίστρο σου, για να βγούμε κι απ' το κλείστρο σου...

M@z Deva Parinito

Το δισκοπότηρό σου ? Το νόμιμο ή το παράνομο ?

Και ποιο είναι ρε παραμυθά το δισκοπότηρό σου ?

Moz Deva Parinito
ΖΕ(ι)Ν και ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ

υ. γ. Όπως βλέπετε αγαπητοί μου, το όνομά μου έχει την εξής θαυμαστή και ανισόρροπη ιδιαιτερότητα να γίνεται : "Ο ΕΝΑΣ, Ο ΚΑΘΕΝΑΣ κι o ΚΑΝΕΝΑΣ", ακριβώς γιατί είμαι και μπορώ να γίνω, ο ένας, ο κανένας κι ο καθένας από εσάς. Τι έχεις να πεις εκδοταρά μου ?

Ο πραγματικός εαυτός σου, το όνομά σου δεν ξέρει. Και σ' αυτό είμαστε όλοι ίδιοι ταλεντάρα μου. Μην συνεχίζεις όμως να με προκαλείς, γιατί είμαι περισσότερο ελεύθερος από όσο μπορείς να κατανοήσεις και να φανταστείς.

Έτσι δεν είναι Κυριακή ? – Κυριακή ? – ναι, Κυριακή κοντή γιορτή εκδότη μου, Κυριακή κοντή γιορτή...

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν εκδότη μου, το παραπάνω προλογίσιο ποστ μου, λειτουργεί ως αγχολιτικό προληπτικό χαπάκι, ιδίως μετά από τις τελευταίες σου "επιτυχίες". Γνωρίζω λοιπόν ακριβώς τι επιθυμείς να κάνεις, γιατί πολύ απλά, το έχω κάνει εγώ πολύ πιο πριν από εσένα. Άσε λοιπόν τις μπαρούφες περί "συμπτωματικής ομοιότητας των προσώπων" και μίλα ξεκάθαρα και ειλικρινά, αν μπορείς, για μια φορά. Έλα, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο αυτό ! Έτσι, εκδοταρά μου ?

Όταν ξεκίνησα την ιστορία με τον Τανούκι, εμπνευσμένος από τον μυθάληθο του Τομ Ρόμπινς "Villa Ingognito", το esoterica ήταν ό,τι έπρεπε. Ο Ρόμπινς πρώτος διαπίστωσε το ψεύτικο μουστάκι του κόσμου και έφτιαξε μια Ιστορία, για την λεγεώνα του "εγώ" και για το προσωπείο των ανθρώπων. Η σύλληψη είναι εκπληκτική και προσπάθησα να αντιστοιχίσω το τι συνέβαινε στο esoterica σε συνδυασμό με τις προσωπικότητες που γνώρισα από κοντά, με ακριβώς το ίδιο το σκεπτικό του Ρόμπινς σχετικά με το "ινγκόγνιτο" των μελών του.

Το γεγονός αυτό μου έδωσε το δικαίωμα να ενσωματώσω αληθή και ζωντανά περιστατικά που μου συνέβησαν, που βίωσα με μέλη του esoterica, με τρόπο όμως μυθιστορηματικό, αφήνοντάς μου ανοιχτό το ενδεχόμενο, πάντα να επικαλούμαι το γεγονός του μύθου. Έτσι, κανείς δεν θα μπορούσε να μου πει πως Θίγω κανέναν. Είχα και έχω πάντα το άλλοθι του μυθιστορήματος. Η παγίδα μου όμως ήταν και είναι η εξής : Ο αναγνώστης θα πρέπει να βρει, ποια από όσα λέω είναι αληθινά περιστατικά και ποια ανήκουν στην φαντασία μου.

Το "δισκοπότηρο του Ρέουτ" – που στο τέλος φαντάζομαι πως θα γίνει "Δισκοπότηρο του Ρε-Ουστ! ", ξεκίνησε από σένα εκδότη μου, που πήγαινες σε αρκετά από τα γυναικεία μέλη του φόρουμ (όσα σου έδιναν την ευκαιρία να τα γνωρίσεις από κοντά) και τους έλεγες "Είσαι το δισκοπότηρό μου !". Σκέφτηκα πως αν τούτο το δισκοπότηρο έχει τόση σημασία, γιατί να μην το χρησιμοποιήσω ως "έπαθλο" για το κυνήγι μιας παρέας ? Αφού στο esoterica ψάχνετε γκόμενες και γκόμενους (δεν το βρίσκω κακό, κι εγώ τώρα με κάποιο μέλος του φόρουμ είμαι αλλά δεν είναι απλώς η γκόμενά μου, αλλά η γυναίκα μου), γιατί να μην το φτιάξω έναν μυθάληθο ? Στην ουσία αυτό γίνεται, και είχε δίκιο ο jonniebegood όταν προχθές στο τηλέφωνό του, μου το υπενθύμησε.

Παρ' ότι φυσικά "το δισκοπότηρο" ήταν δική σου πατέντα, το ίδιο έλεγαν και η ΑΤΜΑ με τον Ryche, σε κατ' ιδίαν συναντήσεις μου μαζί τους, το ίδιο έλεγε και το Moz. Όταν ο Ryche, μου έδειξε περί τίνος πρόκειτε, συγκλονίστηκα και ομολογώ πως μου άρεσε η "αποκωδικοποίηση" της έννοιας, τουλάχιστον έτσι όπως την είδα μέσα από κάποια εικόνα. Ναι, φαντάζει όμορφο αυτό, αλλά εξακολουθεί να βρίσκεται στο ενδιάμεσο του μύθου & της πραγματικότητας. Αυτό εκμεταλλεύτηκα.

Έχω να σου πω κι άλλα εκδότη μου, αν αυτό το θέμα συνεχιστεί και δεν κλειθωδεί από τους ταμπουρωμένους. Πρόχειρα τα γράφω αυτά, σαν "Πρόλογο", όπως λες...

Ξέχασες το "ο κανένας" εκδότη μου...

Τανούκι Καράμπελας

Το θέμα, δεν ανοίκει στη υποενότητα "Η ΨΥΧΗ". Περισσότερο για το "Απόψεις, Προτάσεις" το κόβω. Ιδίως αν έχει πολιτικές προεκτάσεις

Γιατί το άνοιξες σ' αυτήν την υποενότητα

Επί του θέματος φίλε. Αν δεν έχεις τι να πεις, μην λες βλακείες...

Deva

Καλημέρα εκδότη μου,

Πολύ χαίρομαι για το θέμα σου. Ακροβατώντας στο χορτόσχοινο του μυθιστορήματος και του ντοκουμέντου, καλό θα ήταν να θεσμοθετηθεί το όριο (αν υπάρχει) για τους κατ' επάγγελμα ιθαγενείς Ιαχούδες (από την τελευταία ιστορία του Γκούλιβερ)

Τα δέοντα,
Τανούκι Καράμπελας Deva Parinito

υ.γ Να δούμε τι θα πεις όταν θα σκάσει μύτη η Αφροδιτούλα με τα ποιήματά της στο θέμα σου...

Θέλει και 'ρώτημα ?

Deva Parinito

Ντριν, ντριν !

- Ποιος είναι ?

- Ο Κρις - η μήπως ο Ντεβά ? - Σου τηλεφωνώ από το Άμστερνταμ. Κατευθύνομαι στο Κισινάου της Μολδαβίας αλλά σκέφτηκα να σταματήσω για λίγο στην Πράγα. Συμβαίνει κάτι περίεργο.

- Κι εσύ ? Τι διάολο συμβαίνει ? Καλά, θα σε περιμένω.

"Κι εσύ ? Τι διάολο συμβαίνει ?". Αν ο Μοζέ δεν ήταν τόσο ψύχραιμος, το ΜοΖέν θα είχε χυθεί στο πάτωμα του μαγειρίου και οι μοναχοί θα είχαν εξαγριωθεί.

Αλλά μισό λεπτό. Όσο κι αν τα λογικά - λογικά ?- άλματα του τσαπατσούλη συγγραφέα εξακολουθούν να διατηρούν την ακροβατική τους τέχνη, το άλμα του αναγνώστη που δεν γνωρίζει την χαοτική συμπεριφορά ενός μαστουρωμένου νου, θα είναι πάντα μικρό και αλόγιστο και θα διατηρεί πάντα την επικινδυνότητα του εθισμού, αγνοώντας την σημασία του ερεθισμού. Ο μαστουρωμένος νους δεν είναι τίποτε περισσότερο από τον νου που έχει την ικανότητα να παρακάμπτει την χωροχρονική γραμμικότητα της σκέψης, ακολουθώντας την καθετότητα των συναισθημάτων.

Υπό αυτήν την οπτική, ο Jonnie, ήταν ένας πολύ συναισθηματικός τύπος. Δεν ήταν πρεζόνι, δεν ήταν χασικλής, δεν ήτανε μαστούρης. Ηταν ένας πολύ συναισθηματικός τύπος, ένας μικροαπατεώνας από την ορεινή Ημαθία, μεγαλωμένος στα μπαϊρια και στις χαράδρες του Βέρμιου και φορτωμένος με 'κεινο το αχανές διαπεραστικό βλέμμα που φτάνει μέχρι και στην τελευταία πέτρα του Μακεδονικού κάμπου. Όταν ο συγχωρεμένος - ναι, ξέρω, συνήθως δεν γράφω έτσι – ο πατέρας του, τον έβαλε για πρώτη φορά πάνω στο τρακτέρ και του ζήτησε να οργώσει ένα χωράφι, ο Jonnie προτίμησε μ' αυτό να οργώσει ολόκληρη την Ελλάδα. Κι αν ο πατέρας του κλαίει ακόμη για το τρακτέρ, ο Jοnnie κλαίει που κάποτε έφτασε σε θάλασσα κι εκεί εγκατέλειψε κάθε φιλόδοξη σκέψη του.

Ο αναγνώστης πρέπει να ενημερωθεί πως ο Jonnie, είναι ίσως το πιο εξαπατημένο μέλος της Βίλας Ινκόγκνιτο, διότι ποτέ του δεν μπόρεσε να καταλάβει πως το να οργώσεις μια θάλασσα ισούται με το να αρνηθείς να πιεις ένα τσιγάρο χασίς. Κι αν το χασίσι πίνεται, η θάλασσα χύνεται. Και χύνεται παντού, απλώνοντας την εκτιφλωτική αντανάκλασή της και 'κείνο το ιερό στραφτάλισμα του ιωδίου της, μέσα σε κάθε αχόρταγο κύταρο του ανθρωποκεντρικού συστήματός μας. Ο Jonnie είναι βουνίσιος. Ποτέ του δεν θα μάθει για την θάλασσα. Ούτε όμως και ο αναγνώστης θα μάθει την συνέχεια της Ιστορίας, αν εγώ συνεχίσω έτσι. Τέλος πάντων.

Ναι, είναι αλήθεια. Την στιγμή που ο Χοάνες τηλεφωνούσε στην Σάντει, συνεπαρμένος από την Ευρωπαϊλα του αεροδρομίου του Άμστερνταμ, την στιγμή που ο Ντεβά ταξίδευε σιδηροδρομικώς από την Πράγα προς το Κισινάου, την στιγμή που η μις Τζι Σουϊτι παρέδιδε μαθήματα ορθογραφίας στα παιδιά της κοινότητας του Τόγκο Μπέο, την ίδια περίπου ώρα, ο Jonnie τηλεφωνούσε στον Ζαν Μοζέ και τον ενημέρωνε πως η δουλειά με τα σταφύλια χάλασε και πως έπρεπε επειγόντως να φύγει για το Κισινάου. Τι είχε συμβεί ?