Η ικανότητα του να νιώθεις διάφορα! Χάρισμα ή Κατάρα;
Γεια σας.
Είμαι καινούργια στο forum και χαίρομαι πολύ που σας βρήκα.
Η εμπειρία μου είναι η εξής:
Πείτε το χάρισμα, πείτε το κατάρα (δεν έχω ιδέα τι είναι), αλλά όταν βρίσκομαι σε 1 χώρο νιώθω διάφορα πράγματα. Κάποιοι μου έχουν πει ότι έχω πολύ ευαίσθητο ψυχισμό (ή αδύνατη αύρα αν δεν κάνω λάθος), γι' αυτό και συμβαίνει.
Παράδειγμα:
Επισκέφτηκα πρόσφατα το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο βρίσκετε (κυριολεκτικά) κρεμασμένο σε 1 πλαγιά της Πάρνηθας, από την μεριά του Αυλώνα. Στο εκκλησάκι αυτό υπάρχει ακριβώς δίπλα του μια πολύ μικρή σπηλιά, στην οποία βρέθηκε η εικόνα της Αγίας. Δεν πάσχω από κλειστοφοβία ή από οποιοδήποτε άλλο είδους φοβία, αλλά, μόλις μπήκα μέσα, με έπιασε πανικός. Ένιωθα λες και υπήρχαν πολλά άτομα μεσ’ το κεφάλι μου που έκλαιγαν και ένιωθα 1 αβάσταχτο βάρος στο στήθος μου. Περιττό να σας πω ότι έκανα κάπου στη 1 ώρα να συνέλθω μετά από αυτό.
Άλλο 1 παρόμοιο γεγονός έγινε όταν πλησίασα για πρώτη φορά το κόκκινο σπίτι στην παραλία της Χαλκίδας. Εκεί ήμουν λες και άκουγα ανθρώπους να ουρλιάζουν από πόνο και σχεδόν ένιωθα και τα χτυπήματα που τον προκαλούσανε. Μετά έμαθα ότι το σπίτι αυτό θεωρείτε στοιχειωμένο, γιατί, επί κατοχής, το χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί ως τόπο βασανιστηρίων.
Μήπως μπορεί κανείς να μου δώσει μια εξήγηση, γιατί το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω εγώ μέχρι τώρα είναι απλός να το δεχτώ.
Σας ευχαριστώ, πολύ, όλους σας, εκ των προτέρων.
Είμαι καινούργια στο forum και χαίρομαι πολύ που σας βρήκα.
Η εμπειρία μου είναι η εξής:
Πείτε το χάρισμα, πείτε το κατάρα (δεν έχω ιδέα τι είναι), αλλά όταν βρίσκομαι σε 1 χώρο νιώθω διάφορα πράγματα. Κάποιοι μου έχουν πει ότι έχω πολύ ευαίσθητο ψυχισμό (ή αδύνατη αύρα αν δεν κάνω λάθος), γι' αυτό και συμβαίνει.
Παράδειγμα:
Επισκέφτηκα πρόσφατα το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο βρίσκετε (κυριολεκτικά) κρεμασμένο σε 1 πλαγιά της Πάρνηθας, από την μεριά του Αυλώνα. Στο εκκλησάκι αυτό υπάρχει ακριβώς δίπλα του μια πολύ μικρή σπηλιά, στην οποία βρέθηκε η εικόνα της Αγίας. Δεν πάσχω από κλειστοφοβία ή από οποιοδήποτε άλλο είδους φοβία, αλλά, μόλις μπήκα μέσα, με έπιασε πανικός. Ένιωθα λες και υπήρχαν πολλά άτομα μεσ’ το κεφάλι μου που έκλαιγαν και ένιωθα 1 αβάσταχτο βάρος στο στήθος μου. Περιττό να σας πω ότι έκανα κάπου στη 1 ώρα να συνέλθω μετά από αυτό.
Άλλο 1 παρόμοιο γεγονός έγινε όταν πλησίασα για πρώτη φορά το κόκκινο σπίτι στην παραλία της Χαλκίδας. Εκεί ήμουν λες και άκουγα ανθρώπους να ουρλιάζουν από πόνο και σχεδόν ένιωθα και τα χτυπήματα που τον προκαλούσανε. Μετά έμαθα ότι το σπίτι αυτό θεωρείτε στοιχειωμένο, γιατί, επί κατοχής, το χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί ως τόπο βασανιστηρίων.
Μήπως μπορεί κανείς να μου δώσει μια εξήγηση, γιατί το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω εγώ μέχρι τώρα είναι απλός να το δεχτώ.
Σας ευχαριστώ, πολύ, όλους σας, εκ των προτέρων.
Καλησπέρα Queen Lilith και καλώς ήλθες! 
Αν και επί του συγκεκριμένου υπάρχουν άλλοι πολύ μεγαλύτεροι γνώστες, πιστεύω πως αυτό που νοιώθεις πρέπει να έχει κάποια βάση.
Η μόνη διαφορά μας είναι στο γεγονός πως δεν έχεις αδύναμη αύρα, αλλά αντίθετα αυτή είναι ανοιχτή σε "εξωτερικά" ερεθίσματα.
BTW The Vampires are still Alive? Απλά μία δήλωση ή κάτι παραπάνω?
Αν και επί του συγκεκριμένου υπάρχουν άλλοι πολύ μεγαλύτεροι γνώστες, πιστεύω πως αυτό που νοιώθεις πρέπει να έχει κάποια βάση.
Η μόνη διαφορά μας είναι στο γεγονός πως δεν έχεις αδύναμη αύρα, αλλά αντίθετα αυτή είναι ανοιχτή σε "εξωτερικά" ερεθίσματα.
BTW The Vampires are still Alive? Απλά μία δήλωση ή κάτι παραπάνω?
αγαπητη φιλη
πιστευω οτι εσυ και μονο μπορεις να αποφασισεις τη θα το κανεις
ευχη η καταρα
εκει που χρειαζετε προσπαθεια ειναι το ελγχεις
πιστευω οτι εσυ και μονο μπορεις να αποφασισεις τη θα το κανεις
ευχη η καταρα
εκει που χρειαζετε προσπαθεια ειναι το ελγχεις
Καλησπέρα σε όλους.
Φίλη Queen Lilith καλώς όρισες. Κατ'αρχάς θα συμφωνήσω κι εγώ με τον φίλο Y1anni. Μόνο αδύναμη αύρα δεν έχεις! Εξήγηση προσωπικά δεν μπορώ να σου δώσω, αν και δεν νομίζω ότι υπάρχει. Θα έλεγα, πως είσαι μια από τους λίγους που μπορούν να αισθανθούν την ενέργεια σε χαμηλότερες συχνότητες.
Δηλαδή, έχεις κάνει το πρώτο και βασικότερο ίσως βήμα.
Αν για οποιονδήποτε λόγο θέλεις να το ψάξεις περαιτέρω, με λίγη έρευνα θα βρεις τις κατάλληλες πηγές. Αν πάλι όχι, μπορείς απλά, όταν βρίσκεσαι σε κάποιο μέρος που σε γεμίζει αρνητικά συναισθήματα, να "την κάνεις" με τρόπο
Έχω μια απορία: αυτόν τον αρνητισμό, τον εκλαμβάνεις ενίοτε και από ανθρώπους που συναναστρέφεσαι στην καθημερινότητά σου;
Ευχαριστώ.
Φίλη Queen Lilith καλώς όρισες. Κατ'αρχάς θα συμφωνήσω κι εγώ με τον φίλο Y1anni. Μόνο αδύναμη αύρα δεν έχεις! Εξήγηση προσωπικά δεν μπορώ να σου δώσω, αν και δεν νομίζω ότι υπάρχει. Θα έλεγα, πως είσαι μια από τους λίγους που μπορούν να αισθανθούν την ενέργεια σε χαμηλότερες συχνότητες.
Παράθεση:
| το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω εγώ μέχρι τώρα είναι απλός να το δεχτώ |
Δηλαδή, έχεις κάνει το πρώτο και βασικότερο ίσως βήμα.
Αν για οποιονδήποτε λόγο θέλεις να το ψάξεις περαιτέρω, με λίγη έρευνα θα βρεις τις κατάλληλες πηγές. Αν πάλι όχι, μπορείς απλά, όταν βρίσκεσαι σε κάποιο μέρος που σε γεμίζει αρνητικά συναισθήματα, να "την κάνεις" με τρόπο
Έχω μια απορία: αυτόν τον αρνητισμό, τον εκλαμβάνεις ενίοτε και από ανθρώπους που συναναστρέφεσαι στην καθημερινότητά σου;
Ευχαριστώ.
Ένα ένα και με τη σειρά.
Καταρχάς χάρηκα για την γνωριμία.
Y1annis: ούτε δήλωση ούτε τπτ. Απλώς κόλλημα. Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας και η δικιά μου είναι η εξελικτική πορεία των βαμπίρ μέσα από την λογοτεχνία και τους θρύλους των λαών και πως αυτού του είδους οι δεισιδαιμονίες επηρεάζουν την πολιτιστική μας πορεία. Έχω γράψει κι ένα άρθρο γι' αυτό και το έχω στήλη στο site εδώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν το έστειλα σωστά.
ava3: αν μπορούσα να το ελέγξω καλά θα ήταν.
mata xari: δεν νιώθω μόνο τα αρνητικά αλλά και τα θετικά πολλές φορές. Ναι, το νιώθω και σε ανθρώπους αλλά είναι πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσω. Ο άνθρωπος είναι πολύ πολύπλοκο ον και εκτός αυτού είμαι και ολίγον τι ευκολόπιστη.
Για να καταλάβετε, όταν νιώθω αυτά που νιώθω, είναι σαν να είναι κομμάτι του εαυτού μου, σαν να είναι δικά μου συναισθήματα δλδ. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ δεν το θεωρώ κακό (αλλά ούτε και χάρισμα). Πολλές φορές μπορεί να με φοβίζουν, αλλά, όπως είπα πριν, νιώθω και τα θετικά κύματα. Όταν, για παράδειγμα πηγαίνω, στην ακρόπολη ή σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό αξιοθέατο νιώθω μια ηρεμία, μια γαλήνη και ένα δέος, άλλο πράγμα, κάτι το οποίο δεν θέλω να χάσω. Αλλά, όσο περίεργο, και αν φαίνεται και τα αρνητικά κύματα έχουν τα οφέλη τους. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω, αλλά πιστέψτε με έτσι είναι.
Υ.Γ.: θα σας ευγνωμονούσα αν μου λέγατε πώς να ποστάρω το άρθρο μου σε αυτό το site.
Καταρχάς χάρηκα για την γνωριμία.
Y1annis: ούτε δήλωση ούτε τπτ. Απλώς κόλλημα. Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας και η δικιά μου είναι η εξελικτική πορεία των βαμπίρ μέσα από την λογοτεχνία και τους θρύλους των λαών και πως αυτού του είδους οι δεισιδαιμονίες επηρεάζουν την πολιτιστική μας πορεία. Έχω γράψει κι ένα άρθρο γι' αυτό και το έχω στήλη στο site εδώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν το έστειλα σωστά.
ava3: αν μπορούσα να το ελέγξω καλά θα ήταν.
mata xari: δεν νιώθω μόνο τα αρνητικά αλλά και τα θετικά πολλές φορές. Ναι, το νιώθω και σε ανθρώπους αλλά είναι πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσω. Ο άνθρωπος είναι πολύ πολύπλοκο ον και εκτός αυτού είμαι και ολίγον τι ευκολόπιστη.
Για να καταλάβετε, όταν νιώθω αυτά που νιώθω, είναι σαν να είναι κομμάτι του εαυτού μου, σαν να είναι δικά μου συναισθήματα δλδ. Για να είμαι ειλικρινής, εγώ δεν το θεωρώ κακό (αλλά ούτε και χάρισμα). Πολλές φορές μπορεί να με φοβίζουν, αλλά, όπως είπα πριν, νιώθω και τα θετικά κύματα. Όταν, για παράδειγμα πηγαίνω, στην ακρόπολη ή σε οποιοδήποτε αρχαιολογικό αξιοθέατο νιώθω μια ηρεμία, μια γαλήνη και ένα δέος, άλλο πράγμα, κάτι το οποίο δεν θέλω να χάσω. Αλλά, όσο περίεργο, και αν φαίνεται και τα αρνητικά κύματα έχουν τα οφέλη τους. Δεν μπορώ να σας εξηγήσω, αλλά πιστέψτε με έτσι είναι.
Υ.Γ.: θα σας ευγνωμονούσα αν μου λέγατε πώς να ποστάρω το άρθρο μου σε αυτό το site.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Queen Lilith
Επισκέφτηκα πρόσφατα το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, το οποίο βρίσκετε (κυριολεκτικά) κρεμασμένο σε 1 πλαγιά της Πάρνηθας, από την μεριά του Αυλώνα. Στο εκκλησάκι αυτό υπάρχει ακριβώς δίπλα του μια πολύ μικρή σπηλιά, στην οποία βρέθηκε η εικόνα της Αγίας. Δεν πάσχω από κλειστοφοβία ή από οποιοδήποτε άλλο είδους φοβία, αλλά, μόλις μπήκα μέσα, με έπιασε πανικός. Ένιωθα λες και υπήρχαν πολλά άτομα μεσ’ το κεφάλι μου που έκλαιγαν και ένιωθα 1 αβάσταχτο βάρος στο στήθος μου. Περιττό να σας πω ότι έκανα κάπου στη 1 ώρα να συνέλθω μετά από αυτό.
|
Γνωρίζει κανείς κάτι για το συγκεκριμένο εκκλησάκι? Εννοώ αν υπάρχει κάποια ιστορία η θρύλος σχετικά?
Περίπου τι ηλικίας είσαι? Το έχεις βιώσει ξανά, αν ναι από τι ηλικία?
Όχι, δεν έχει κάποια ιστορία, δλδ έχει αλλά είναι για το πώς φτιάχτηκε το εκκλησάκι. Αυτό που συμβαίνει εκεί, είναι ότι κάθε χρόνο στη γιορτή της γίνετε χαμός από κόσμο. Προσεύχονται, κλαίνε, ζητάνε συχώρεση. Κάθε είδους συναίσθημα συσσωρεύετε στη μικρή αυτή σπηλιά και φυσικά επικρατούν τα αρνητικά κύματα. Και μετά πάω εγώ και βγαίνω έξω από εκεί πανικόβλητη.
Βασικά, γεννήθηκα έτσι. Από όσο με θυμάμαι, ένιωθα περίεργα πράγματα και έβλεπα ακόμη πιο περίεργα όνειρα. Κάποια στιγμή μετριάστηκε αυτό, μέχρι που γέννησα τον γιο μου, οπότε το μητρικό ένστικτο ( το πυροδότησε πάλι.
Και για να μην σας αφήσω με την απορία, είμαι 27 και ο γιος μου 4 και είμαι παντρεμένη εδώ και 5 χρόνια (σχεδόν).
Βασικά, γεννήθηκα έτσι. Από όσο με θυμάμαι, ένιωθα περίεργα πράγματα και έβλεπα ακόμη πιο περίεργα όνειρα. Κάποια στιγμή μετριάστηκε αυτό, μέχρι που γέννησα τον γιο μου, οπότε το μητρικό ένστικτο (
το πυροδότησε πάλι.Και για να μην σας αφήσω με την απορία, είμαι 27 και ο γιος μου 4 και είμαι παντρεμένη εδώ και 5 χρόνια (σχεδόν).
Αγαπητή Λίλιθ (με το δυσοίωνο ψευδώνυμο ) καταρχήν να σε καλωσορίσω στην παρέα μας. Θέλω να σου πω ότι άνθρωποι σαν εσένα υπάρχουν πολλοί. Με όλους αυτούς μοιράζεσαι την ικανότητα του να βλέπεις και να αισθάνεσαι εκείνα που ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να δει, για αυτό και συνέχεια τα αμφισβητεί και είναι λογικό, αν θέλεις την άποψή μου. Ο κόσμος κοιτάζει περίεργα όποιον αναφέρει τέτοια πράγματα, ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα της σύγχρονης εποχής. Δεν πειράζει, όμως. Γνώμη μου είναι πως υπάρχουν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι που αισθάνονται αυτές τις ενέργειες, ας τις πω έτσι, όμως τις αποδίδουν σε διαφορετικές αιτίες. Υπάρχουν τόποι που προκαλούν μια έντονη αποστροφή, πολλές φορές μάλιστα αυτή η αποστροφή σωματοποιείται, δηλαδή μπορεί να έχουν μια έντονη ναυτία και τάση για εμετό, ή μια σχεδόν ανεξήγητη επιθυμία να βάλουν τα κλάματα και γενικά διάφορες άλλες σωματικές αντιδράσεις.
Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να το ονομάσει κανείς χάρισμα, πάντως εγώ δεν το βλέπω καν ως κατάρα. Το βλέπω ως μια ικανότητα που σε μερικούς ανθρώπους είναι έκδηλη και τέτοιους ανθρώπους δεν τους θεωρώ καν ως ξεχωριστούς, δεν τους ξεχωρίζω δηλαδή από τους άλλους.
Δεν μπορώ να σε συμβουλεύσω για το πως να θεωρήσεις αυτή σου την ικανότητα. Εγώ, πατώντας πια στα τριάντα και έχοντας τέτοιες εμπειρίες από την πολύ παιδική μου ηλικία, πέρασα από διάφορα εξελικτικά στάδια. Στην αρχή τις είχα δεχτεί ως δώρο, μετά τις φοβήθηκα, με κούρασαν και τις θεώρησα κατάρα ενώ τώρα πια έχω πλέον συμβιβαστεί και τις αποδέχομαι, χωρίς να αφήσω τη ζωή μου να οδηγηθεί από αυτές, γιατί νομίζω πως είναι λάθος. Πέρα από όλα αυτά, νομίζω πως όλα δίνονται για κάποιο λόγο και μακροπρόθεσμα αυτός ο λόγος αποκαλύπτεται μέσα από το ψάξιμο και τη συνεχή μελέτη, χωρίς να δέχομαι ταμπέλες περί αλαφροίσκιωτου, otherkin ή οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα.
Είμαι σίγουρος πως στο μάλλον θα κατανοήσεις όλα αυτά και δεν θα σε απασχολεί αν είναι ευχή ή κατάρα. Κατάρα σίγουρα δεν θα είναι πάντως
) καταρχήν να σε καλωσορίσω στην παρέα μας. Θέλω να σου πω ότι άνθρωποι σαν εσένα υπάρχουν πολλοί. Με όλους αυτούς μοιράζεσαι την ικανότητα του να βλέπεις και να αισθάνεσαι εκείνα που ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να δει, για αυτό και συνέχεια τα αμφισβητεί και είναι λογικό, αν θέλεις την άποψή μου. Ο κόσμος κοιτάζει περίεργα όποιον αναφέρει τέτοια πράγματα, ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα της σύγχρονης εποχής. Δεν πειράζει, όμως. Γνώμη μου είναι πως υπάρχουν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι που αισθάνονται αυτές τις ενέργειες, ας τις πω έτσι, όμως τις αποδίδουν σε διαφορετικές αιτίες. Υπάρχουν τόποι που προκαλούν μια έντονη αποστροφή, πολλές φορές μάλιστα αυτή η αποστροφή σωματοποιείται, δηλαδή μπορεί να έχουν μια έντονη ναυτία και τάση για εμετό, ή μια σχεδόν ανεξήγητη επιθυμία να βάλουν τα κλάματα και γενικά διάφορες άλλες σωματικές αντιδράσεις.Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να το ονομάσει κανείς χάρισμα, πάντως εγώ δεν το βλέπω καν ως κατάρα. Το βλέπω ως μια ικανότητα που σε μερικούς ανθρώπους είναι έκδηλη και τέτοιους ανθρώπους δεν τους θεωρώ καν ως ξεχωριστούς, δεν τους ξεχωρίζω δηλαδή από τους άλλους.
Δεν μπορώ να σε συμβουλεύσω για το πως να θεωρήσεις αυτή σου την ικανότητα. Εγώ, πατώντας πια στα τριάντα και έχοντας τέτοιες εμπειρίες από την πολύ παιδική μου ηλικία, πέρασα από διάφορα εξελικτικά στάδια. Στην αρχή τις είχα δεχτεί ως δώρο, μετά τις φοβήθηκα, με κούρασαν και τις θεώρησα κατάρα ενώ τώρα πια έχω πλέον συμβιβαστεί και τις αποδέχομαι, χωρίς να αφήσω τη ζωή μου να οδηγηθεί από αυτές, γιατί νομίζω πως είναι λάθος. Πέρα από όλα αυτά, νομίζω πως όλα δίνονται για κάποιο λόγο και μακροπρόθεσμα αυτός ο λόγος αποκαλύπτεται μέσα από το ψάξιμο και τη συνεχή μελέτη, χωρίς να δέχομαι ταμπέλες περί αλαφροίσκιωτου, otherkin ή οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα.
Είμαι σίγουρος πως στο μάλλον θα κατανοήσεις όλα αυτά και δεν θα σε απασχολεί αν είναι ευχή ή κατάρα. Κατάρα σίγουρα δεν θα είναι πάντως
Αγαπητέ Μιχάλη
Η Λίλιθ δεν είναι και τόσο δυσοίωνη όσο φαίνεται. Επειδή κινδυνεύω να με πιάσει το φεμινιστικό μου, προσπαθώντας να σου εξηγήσω, θα σου πω μόνο ότι Λίλιθ ονομάζετε η μαύρη σελήνη στην αστρολογία, η οποία συμβολίζει (με 2 λόγια) τη μοιραία γυναίκα.
Καταρχάς έχει δίκιο στο ότι τέτοιου είδους ιδιότητες είναι μη αποδεκτές στην Ελλάδα. Η ταμπέλα που έχει το σόι μου είναι «νεραϊδογέννητοι», που σημαίνει ότι κάποια προγονός μας ήταν νεράιδα (η κλασική ιστορία με την νεράιδα και το μαντίλι που μας δίδασκαν κάποτε στα κείμενα στο σχολείο).
Για μένα δεν είναι ούτε χάρισμα, ούτε κατάρα, αλλά ούτε ιδιότητα. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου και το έχω δεχτεί απόλυτα, χωρίς, φυσικά να το αφήνω να οδηγεί τη ζωή μου.
Δεν με ενδιαφέρει τι είναι και γιατί το έχω, αλλά το πώς μπορώ να το «εκπαιδεύσω», ώστε να μπορώ να το ελέγχω και να μην πανικοβάλομε μπροστά σε κόσμο, για να μην κάνω ρεζίλη το παιδί μου και τον άντρα μου και μαζί με μένα βγάλουν στο περιθώριο και αυτούς.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο ξέχασα να αναφέρω και στο οποίο είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να σκεφτώ λογικά, είναι το παρακάτω:
Μία νύχτα, πριν αρκετό καιρό, την ώρα που έβλεπα τηλεόραση και ενώ οι άλλοι 2 κοιμόντουσαν, ένιωσα, ξαφνικά, ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος μου, σαν να είχε πέσει κάτι πολύ βαρύ πάνω μου, προκαλώντας μου δύσπνοια. Ξύπνησα τον άντρα μου και του είπα ότι κάτι κακό έχει συμβεί, γιατί, εκτός από το βάρος, ένιωθα και μία παρουσία μέσα στο σπίτι, όχι και τόσο ευχάριστη, αλλά δεν με πίστεψε. Όλα αυτά άρχισαν μετά τις 12 τα μεσάνυχτα και κράτησαν μέχρι το ξημέρωμα, οπότε και μάθαμε ότι ένας ξάδερφος του άντρα μου, που είχαν πάνω κάτω την ίδια ηλικία, είχε πεθάνει. Γυρίζοντας από τη δουλειά του, είχε σηκώσει το αμάξι και είχε μπει από κάτω να ελέγξει ένα θόρυβο που άκουγε και το αμάξι είχε πέσει πάνω στο στήθος του, εμποδίζοντας του πνεύμονες να λειτουργήσουν. Τελικά πέθανε από ασφυξία. Όταν ήρθε η ώρα να συλλυπηθώ τη χήρα, ήξερα ακριβώς τι ήθελε να πει ο ξάδερφος στη γυναικά του και τα παιδιά του, αλλά φοβήθηκα την αντίδραση της κοπέλα και του κόσμου και ακόμα και σήμερα δεν έχω βρει το θάρρος να το κάνω.
Η Λίλιθ δεν είναι και τόσο δυσοίωνη όσο φαίνεται. Επειδή κινδυνεύω να με πιάσει το φεμινιστικό μου, προσπαθώντας να σου εξηγήσω, θα σου πω μόνο ότι Λίλιθ ονομάζετε η μαύρη σελήνη στην αστρολογία, η οποία συμβολίζει (με 2 λόγια) τη μοιραία γυναίκα.
Καταρχάς έχει δίκιο στο ότι τέτοιου είδους ιδιότητες είναι μη αποδεκτές στην Ελλάδα. Η ταμπέλα που έχει το σόι μου είναι «νεραϊδογέννητοι», που σημαίνει ότι κάποια προγονός μας ήταν νεράιδα (η κλασική ιστορία με την νεράιδα και το μαντίλι που μας δίδασκαν κάποτε στα κείμενα στο σχολείο).
Για μένα δεν είναι ούτε χάρισμα, ούτε κατάρα, αλλά ούτε ιδιότητα. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου και το έχω δεχτεί απόλυτα, χωρίς, φυσικά να το αφήνω να οδηγεί τη ζωή μου.
Δεν με ενδιαφέρει τι είναι και γιατί το έχω, αλλά το πώς μπορώ να το «εκπαιδεύσω», ώστε να μπορώ να το ελέγχω και να μην πανικοβάλομε μπροστά σε κόσμο, για να μην κάνω ρεζίλη το παιδί μου και τον άντρα μου και μαζί με μένα βγάλουν στο περιθώριο και αυτούς.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο ξέχασα να αναφέρω και στο οποίο είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να σκεφτώ λογικά, είναι το παρακάτω:
Μία νύχτα, πριν αρκετό καιρό, την ώρα που έβλεπα τηλεόραση και ενώ οι άλλοι 2 κοιμόντουσαν, ένιωσα, ξαφνικά, ένα ασήκωτο βάρος στο στήθος μου, σαν να είχε πέσει κάτι πολύ βαρύ πάνω μου, προκαλώντας μου δύσπνοια. Ξύπνησα τον άντρα μου και του είπα ότι κάτι κακό έχει συμβεί, γιατί, εκτός από το βάρος, ένιωθα και μία παρουσία μέσα στο σπίτι, όχι και τόσο ευχάριστη, αλλά δεν με πίστεψε. Όλα αυτά άρχισαν μετά τις 12 τα μεσάνυχτα και κράτησαν μέχρι το ξημέρωμα, οπότε και μάθαμε ότι ένας ξάδερφος του άντρα μου, που είχαν πάνω κάτω την ίδια ηλικία, είχε πεθάνει. Γυρίζοντας από τη δουλειά του, είχε σηκώσει το αμάξι και είχε μπει από κάτω να ελέγξει ένα θόρυβο που άκουγε και το αμάξι είχε πέσει πάνω στο στήθος του, εμποδίζοντας του πνεύμονες να λειτουργήσουν. Τελικά πέθανε από ασφυξία. Όταν ήρθε η ώρα να συλλυπηθώ τη χήρα, ήξερα ακριβώς τι ήθελε να πει ο ξάδερφος στη γυναικά του και τα παιδιά του, αλλά φοβήθηκα την αντίδραση της κοπέλα και του κόσμου και ακόμα και σήμερα δεν έχω βρει το θάρρος να το κάνω.
Χαίρομαι που αντιμετωπίζεις με αυτό τον τρόπο την κατάσταση, γιατί εξαιτίας της συμπεριφοράς ορισμένων που τυγχάνει να έχουν παρόμοιες ικανότητες, ο κόσμος θεωρεί ότι νιώθουμε ξεχωριστοί και διαφορετικοί από τους άλλους (βλέπε θεωρίες otherkins, παιδιών του ΄83 κλπ). Ας κρατήσουμε το γεγονός ότι το Σύμπαν ξέρει τι δίνει και που το δίνει.
Παράθεση:
|
Δεν με ενδιαφέρει τι είναι και γιατί το έχω, αλλά το πώς μπορώ να το «εκπαιδεύσω», ώστε να μπορώ να το ελέγχω και να μην πανικοβάλομε μπροστά σε κόσμο, για να μην κάνω ρεζίλη το παιδί μου και τον άντρα μου και μαζί με μένα βγάλουν στο περιθώριο και αυτούς. |
αγαπητή Queen Lilith...
πρώτα απο όλα θέλω να σου πω οτι είναι πολύ ωραία να βλέπεις στις ημέρες μας μια μαμά να προσεγγίζει και να μιλάει(γράφει) τόσο όμορφα αλλά και προσγειωμένα για το "μεταφυσικό" στοιχείο του χαρακτήρα της.
συμφωνώ απόλυτα με την άποψη του μέλους Μιχάλη για το ότι το σύμπαν ξέρει τι κάνει τι δίνει και που...
απλά θα σου έλεγα οτι εκτός απο την "εκπαίδευση" που όπως γράφεις θα κάνεις για να μπορείς να ελέγχεις τις αντιδράσεις σου.... πιστεύω ότι θα μπορούσες να "εκπαιδευτείς" και στο πώς μπορείς να βοηθήσεις τους ανθρώπους με το "χάρισμα" που έχεις. δεν λέω να βγείς στους δρόμους...
το πως θα το βρείς μόνη σου...
δεν νομίζω δηλαδή το σύμπαν να μοιράζει "δώρα"(όπως και το δικό σου) στους ανθρώπους με σκοπό ή για να επιβεβαιώνουν καταστάσεις ή για να τους πανικοβάλλει... υπάρχει κάποιος λόγος...
φιλικά!
Αγαπητή Queen Lilith...
βέβαια συμφωνώ με τον Μιχάλη οτι ταλέντα τέτοιου είδους διαθέτουμε όλοι μας. Απλά οι καταστάσεις στη ζωή άλλους μας έκαναν να τα εξασκήσουμε κι άλλους όχι. Μην ξεχνάμε οτι μεγαλώσαμε με την άγνοια των γονέων μας κι αν όχι την άγνοια σίγουρα όχι και την επιβεβαίωση για την ύπαρξη των αφανών χαρισμάτων που διέπουν κάθε ανθρώπινο ον.
Θεωρώ οτι κάθε άνθρωπος έχει μία μεγαλύτερη κλίση σε κάποιο απο αυτά τα ταλέντα που σχετίζονται με ανεξήγητα φαινόμενα σαν κ τα δικά σου. Σαν να λέμε οτι κάποιος είναι μεν καλλιτέχνης αλλά με μεγαλύτερο ταλέντο στη ζωγραφική κ άλλος στη γλυπτική κ άλλος στην αγγειοπλαστική κ.ο.κ. Απο όσα μας γράφεις έχεις ένα χάρισμα να συντονίζεσαι με τον ανθρώπινο πόνο. Κάποιος άλλος μπορεί να είναι θεραπευτής ενώ άλλος να έχει καλύτερη σχέση με επαφές με άλλες οντότητες ενώ ένας άλλος να έχει απίστευτη σχέση με το χρόνο και τα ταξίδια του.
Οπως κ να έχει όλα θέλουν δουλειά. Κοίτα να τσεκάρεις καλά τη ζωή σου κ πως θα μπορούσες να το χωρέσεις στην πρακτική του οφελιμότητα και μιας κ είμαι κ η ίδια μητέρα (αν κ πολλών περισσότερων παιδιών) θα σου πω οτι το μητρικό ένστικτο το αντιλαμβάνομαι ως εξής: Ας πούμε οτι το μητρικό ένστικτο είναι ένα κόκκινο κουμπάκι που δουλεύει όποτε θέλει και όπως θέλει σε οποιαδήποτε γυναίκα. Απο τη στιγμή που μία γυναίκα γεννήσει το κουμπάκι αυτό πατιέται και δουλεύει εικοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο! Σαν να είσαι συνδεδεμένος στο διαδίκτυο όλη μέρα κ νύχτα ένα πράγμα! Φαντάσου πληροφορίες που δέχεσαι! Η μόνη διαφορά είναι οτι είσαι συνδεδεμένος με το σύμπαν...
Γι' αυτό μη σου κάνει εντύπωση αν το ταλεντάκι σου δουλεύει καλύτερα κ συχνότερα τελευταία
Επίσης σημαντικό είναι για μένα να κρατάμε τα παιδιά μας σε μία επαφή με μεταφυσικά φαινόμενα, πράγμα δύσκολο μιας κ ζούμε στην χρυσή εποχή του pc και του play station, αλλά αξίζει η προσπάθεια...
Καλή τύχη
βέβαια συμφωνώ με τον Μιχάλη οτι ταλέντα τέτοιου είδους διαθέτουμε όλοι μας. Απλά οι καταστάσεις στη ζωή άλλους μας έκαναν να τα εξασκήσουμε κι άλλους όχι. Μην ξεχνάμε οτι μεγαλώσαμε με την άγνοια των γονέων μας κι αν όχι την άγνοια σίγουρα όχι και την επιβεβαίωση για την ύπαρξη των αφανών χαρισμάτων που διέπουν κάθε ανθρώπινο ον.
Θεωρώ οτι κάθε άνθρωπος έχει μία μεγαλύτερη κλίση σε κάποιο απο αυτά τα ταλέντα που σχετίζονται με ανεξήγητα φαινόμενα σαν κ τα δικά σου. Σαν να λέμε οτι κάποιος είναι μεν καλλιτέχνης αλλά με μεγαλύτερο ταλέντο στη ζωγραφική κ άλλος στη γλυπτική κ άλλος στην αγγειοπλαστική κ.ο.κ. Απο όσα μας γράφεις έχεις ένα χάρισμα να συντονίζεσαι με τον ανθρώπινο πόνο. Κάποιος άλλος μπορεί να είναι θεραπευτής ενώ άλλος να έχει καλύτερη σχέση με επαφές με άλλες οντότητες ενώ ένας άλλος να έχει απίστευτη σχέση με το χρόνο και τα ταξίδια του.
Οπως κ να έχει όλα θέλουν δουλειά. Κοίτα να τσεκάρεις καλά τη ζωή σου κ πως θα μπορούσες να το χωρέσεις στην πρακτική του οφελιμότητα και μιας κ είμαι κ η ίδια μητέρα (αν κ πολλών περισσότερων παιδιών) θα σου πω οτι το μητρικό ένστικτο το αντιλαμβάνομαι ως εξής: Ας πούμε οτι το μητρικό ένστικτο είναι ένα κόκκινο κουμπάκι που δουλεύει όποτε θέλει και όπως θέλει σε οποιαδήποτε γυναίκα. Απο τη στιγμή που μία γυναίκα γεννήσει το κουμπάκι αυτό πατιέται και δουλεύει εικοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο! Σαν να είσαι συνδεδεμένος στο διαδίκτυο όλη μέρα κ νύχτα ένα πράγμα! Φαντάσου πληροφορίες που δέχεσαι! Η μόνη διαφορά είναι οτι είσαι συνδεδεμένος με το σύμπαν...
Γι' αυτό μη σου κάνει εντύπωση αν το ταλεντάκι σου δουλεύει καλύτερα κ συχνότερα τελευταία
Επίσης σημαντικό είναι για μένα να κρατάμε τα παιδιά μας σε μία επαφή με μεταφυσικά φαινόμενα, πράγμα δύσκολο μιας κ ζούμε στην χρυσή εποχή του pc και του play station, αλλά αξίζει η προσπάθεια...
Καλή τύχη Προσωπικα δεν πιστευω οτι υπάρχει χαρισμα χωρις λιγη απο κατάρα. Και χαιρομαι που το βλέπεις ετσι, πιο σφαιρικα. Οπως προειπανε, απλα νομιζω οτι βλεπεις πιο πολλα πράγματα απο αλλο κόσμο. Βλεπεις, αισθανεσαι πραγματα που άλλοι δεν εχουμε (ή απωλέσαμε) και αυτό σου φαινεται περιεργο ισως γιατι πολυ λίγοι άνθρωποι το εχουνε. Εφόσον λοιπόν "βλέπεις" πιο πολλα, κανεις δεν σου εγγυαται οτι ολα θα ειναι καλα. Θα δεις απ'ολα, και καλα και ασχημα και όμορφα και γαλήνια. Οσο πιο πολυ το δεχτεις σαν ενα ακομα χαρακτηριστικο σου όπως η ακοη τόσο πιο καλυτερα για σενα νομιζω.
Νομίζω πως Η απάντηση στο αρχικό ερώτημα είναι τόσο απλή όσο και το ερώτημα αφού ρωτά και απαντά από μόνο του .
Φυσικά άλλες φορές είναι χάρισμα και άλλες κατάρα .
Το θέμα είναι να κατανοήσει κανείς και τα δύο ώστε να Σμικρύνει τη διαφορά τους .
Φυσικά άλλες φορές είναι χάρισμα και άλλες κατάρα .
Το θέμα είναι να κατανοήσει κανείς και τα δύο ώστε να Σμικρύνει τη διαφορά τους .
Καλή μου και εγώ θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες! Οτιδήποτε μας δίνεται από την φύση χωρίς να το ζητήσουμε είναι ευλογία. Το αν αυτό θα μετατραπεί σε κατάρα είναι στο χέρι μας, αφού από εμάς εξαρτάται το πως θα το αντιμετωπίσουμε/αξιοποιήσουμε. Και εγώ έχω κάτι που οι άλλοι θεωρούν χάρισμα. Μπορώ και κάνω τους ανθρώπους να ξεχνούν τα προβλήματά τους, να γελάνε και να βλέπουν την ζωή αισιόδοξα. Οι άλλοι αισθάνονται καλά όταν βρίσκονται μαζί μου (δεν θέλω να το πάρετε στραβά- δεν είμαι ψώνιο), αλλά εγώ πολλές φορές δεν αντέχω να βρίσκομαι σε κόσμο γιατί αισθάνομαι ότι με εξαντλούν. Όσο για αυτό που αναφέρεις με την εκκλησία και εγώ είχα μία παρόμοια εμπειρία πέρισυ το καλοκαίρι στην Τήνο. Και ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα που ο αρραβωνιαστηκός μου με έβγαλε σηκωτή έξω... Το αγαπώ, όμως, αυτό που έχω και δεν ξέρω πως θα ήμουν εγώ σαν προσωπικότητα αν δεν το είχα.
Χαίρομαι πάντως που υπάρχουν άνθρωποι σαν και μένα, με έντονα συναισθήματα.
Χαίρομαι πάντως που υπάρχουν άνθρωποι σαν και μένα, με έντονα συναισθήματα.
Η δυναμη της Εμβιωσης (οπως αλλιως ονομαζεται) επειδη πασχω απο αυτην, πιστευω ακραδαντα οτι ειναι μια καταρα...προσωπικα για μενα η αποψη μου ειναι ετσι γιατι ειναι πολυ σκληρο να νιωθεις τον πονο του αλλου, να νιωθεις την οργη του, να νιωθεις την αγανακτηση του και αλλα πολλα...φυσικα αυτα ειναι χαλαρα στην αρχη.....γιατι αργοτερα θα "ακους" και τις πιο βαθειες σκεψεις των αλλων οι οποιες σε κανουν να αποξενωνεσαι γιατι σε πληγωνουν...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Witch Shadow
ειναι πολυ σκληρο να νιωθεις τον πονο του αλλου, να νιωθεις την οργη του, να νιωθεις την αγανακτηση του και αλλα πολλα...φυσικα αυτα ειναι χαλαρα στην αρχη.....γιατι αργοτερα θα "ακους" και τις πιο βαθειες σκεψεις των αλλων οι οποιες σε κανουν να αποξενωνεσαι γιατι σε πληγωνουν...
|
Ναι, συμφωνώ, είναι πολύ σκληρό να νιώθεις και να πονάς το ίδιο. Είναι άσχημο να ακούς πως σε χαρακτηρίζουν οι άλλοι (και να το ακούς με τόσο περίεργο τρόπο) αλλά να θυμάσαι ότι αν σέβεσαι και αγαπάς το χάρισμα που έχεις τότε θα πληγώνεσαι λιγότερο. Τότε θα κατανοείς πολύ περισσότερο την συμπεριφορά των άλλων. Των άλλων που σε θεωρούν παράξενο (?) γιατί τους φαίνεται αδιανόητο. Δεν είναι και τόσο άσχημα τα "χαρίσματα" όσο και αν μας βασανίζουν. Έχω κι εγώ ένα παρόμοιο που με ταλαιπωρεί μερικές φορές αλλά προσπαθώ να ζω με αυτό και να μην τα βλέπω όλα μαύρα.
Με εκτίμηση
Α.p.
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από A.p.
Ναι, συμφωνώ, είναι πολύ σκληρό να νιώθεις και να πονάς το ίδιο. Είναι άσχημο να ακούς πως σε χαρακτηρίζουν οι άλλοι (και να το ακούς με τόσο περίεργο τρόπο) αλλά να θυμάσαι ότι αν σέβεσαι και αγαπάς το χάρισμα που έχεις τότε θα πληγώνεσαι λιγότερο. Τότε θα κατανοείς πολύ περισσότερο την συμπεριφορά των άλλων. Των άλλων που σε θεωρούν παράξενο (?) γιατί τους φαίνεται αδιανόητο. Δεν είναι και τόσο άσχημα τα "χαρίσματα" όσο και αν μας βασανίζουν. Έχω κι εγώ ένα παρόμοιο που με ταλαιπωρεί μερικές φορές αλλά προσπαθώ να ζω με αυτό και να μην τα βλέπω όλα μαύρα.
Με εκτίμηση Α.p. |
Εν μερει 8α συμφωνησω μαζι σου. Το χαρισμα (ειδικα η Εμβιωση) δεν σε βοηθα να πληγωνεσαι λιγοτερο αν το αγαπας ή οχι. Αυτο ειναι και αναλογα με τη ψυχολογια του καθενος και πως λαμβανει αυτες τις πληροφοριες. Θα συμφωνησω ομως στο οτι μπορεις να καταλαβεις τους αλλους γιατι σε θεωρουν "παραξενο".
Ολα τα χαρισματα δεν ειναι ιδια και ετσι δεν ειναι ολα ασχημα ή καλα. Σκεψου να μπορουσες να εισαι πυροκινητικη και καθε φορα που εισαι εξαλη και νευριασμενη να αναβεις φωτιες απο δω και απο κει. Δεν θα ηταν καπως τρομακτικο?
πιστευω πως ο καλυτερος τροπος για να βοηθηθεις ειναι να δουλεψεις με τον εαυτο σου ψυχολογικα...να οργωσεις λιγακι τον χαρακτηρα σου τα βιωματα σου να συναισθηματα σου...ετσι θα νιωσεις αρκετα δυνατη για να μπορεις να ανταπεξερχεσαι καλυτερα στο χαρισμα σου,γιατι δεν ειναι καταρα,και να αποκομιζεις πραγματα μεσα απο αυτο...
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από goldieB
πιστευω πως ο καλυτερος τροπος για να βοηθηθεις ειναι να δουλεψεις με τον εαυτο σου ψυχολογικα...να οργωσεις λιγακι τον χαρακτηρα σου τα βιωματα σου να συναισθηματα σου...ετσι θα νιωσεις αρκετα δυνατη για να μπορεις να ανταπεξερχεσαι καλυτερα στο χαρισμα σου,γιατι δεν ειναι καταρα,και να αποκομιζεις πραγματα μεσα απο αυτο...
|
εχεις δικιο Χρυσα...
πρωτα πρεπει να γινει αυτο που γραφεις παραπανω ετσι ωστε να καταλαβει ο καθε ανθρωπος με τι πραγματικα θελει να ασχοληθει και πως...
οχι μονο οταν εχει να κανει με το χαρισμα του αλλα γενικοτερα με την πνευματικη του αναπτυξη...
το δευτερο και εξισου σημαντικο με το παραπανω, ειναι να βρεθουν στο δρομο μας αξιολογοι και με εμπειρια ανθρωποι
οπου θα βοηθησουν και θα βαλουν το μυαλο σε μια ταξη...(γιατι οταν ξαφνικα ανοιγεις τα ματια σου...στραβωνεσαι!) οχι να σε χειραγωγησουν αλλα να σε ξεμπερδεψουν και να πιασεις την "αρχη του νηματος..." απο εκει και περα ο δρομος ειναι ελευθερος...για περπατημα... οποτε ανθρωποι