Ατονία

Αγαπητοί φίλοι...
μετά τους παράξενους βόμβους που κατά διαστήματα ακούγονται τα βράδια,
μετά τους κατά χιλιάδες αεροψεκασμούς οι οποίοι ως δια μαγείας έχουν σταματήσει εδω και τρεις μήνες περίπου (μιλώ τουλάχιστον για τον ουρανό της Αθήνας τον οποίο παρατηρώ συνέχεια...)
μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές,
τώρα ξαφνικά εδω και λίγες μέρες πριν τις εκλογές όλοι μα όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους ομιλώ μετά το μεσημέρι περιέρχονται σε μια ανεξήγητη κατάσταση κατάπτωσης, κόπωσης, γενικής δυσθυμίας και ατονίας και με ψυχολογική διάθεση απραξίας και αδυναμίας για οτιδήποτε...
Με τι μας βομβαρδίζουν ή μας ποτίζουν οι αλήτες (1ο σενάριο).
Μήπως ισχύει αυτό που μου έχει πει φίλη θεραπεύτρια ότι η δόνηση του πλανήτη αλλάζει σε πιο έντονο ρυθμό και επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να παρακολουθήσουμε την αλλαγή νοιώθουμε έτσι; (2ο σενάριο το αισιόδοξο).
Τι άραγε συμβαίνει; Γιατί κάτι συμβαίνει και το νοιώθει πολύς κόσμος πια...
Φιλικά...

Δεν ξέρω τι να πιστέψω...ελπίζω όντως να μην ισχύει το πρώτο! Μήπως όλα αυτά ευθύνονται στο γεγονός ότι το οξυγόνο έχει λιγοστέψει και το διοξείδιο του άνθρακα έχει "ανέβει" σε μεγάλα ποσοστά λόγω των πυρκαγιών??

Σημαντικό το θέμα που ανοίγεις Απέρριτε και με τεράστιες προεκτάσεις. Δεν πιστεύω όμως πως είναι καινούργιο το φαινόμενο. Η γνώμη μου είναι ότι η ατονία αυτή οφείλεται καθαρά στο σύγχρονο τρόπο ζωής, στον τρόπο σκέψης δηλαδή της ανθρώπινης φυλής αλλά και δράσης, πέρα από τα γνωστά θέματα της διατροφής. Και ειλικρινά, δε νομίζω ότι θα πρέπει να απόρουμε. Σήμερα ο άνθρωπος στις περισσότερες κοινωνίες, γενιέται και μεγαλώνει μέσα σε "γυάλα", τη γυάλα της σύγχρονης πόλης και εν τέλει, τη γυάλα των ανθρώπων-ρομπότ. Των ανθρώπων δηλαδή που δεν σκέφτονται, μοναχά πράτουν.

Ίσως ξεφεύγω αρκετά από αυτά που παραθέτεις στην κουβέντα Απέρριτε. Συγχώρεσέ με λοιπόν αλλά πιστεύω πως όλα θα πρέπει να γράφονται.

Δυστυχώς σήμερα οι πόλεις μας είναι γεμάτες από αυτό το είδος των ανθρώπων. Δεν είναι κακό να το λέμε, κι εγώ έχω υπάρξει στο παρελθόν έτσι. Δουλειά, γυναίκες, άντε και καμιά σκέψη φιλοσοφική για να το παίξουμε ξύπνιοι κι από ουσία μηδέν. Να λοιπόν φίλε μου Απέρριτε πως έρχεται στον κόσμο η ατονία. Όταν έχεις βαρεθεί τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια, τους καβγάδες με τον προιστάμενό σου, τη γκρίνια της γυναίκας σου(ή τα άσχημα του άντρα σου για τις γυναίκες), την τρώγλη που συχνάζεις για καφέ, τις πολυκατοικίες που σε πνίγουν, τόσα άλλα, και εσύ δεν ξέρεις τι να κάνεις γιατί δεν σε ενημέρωσαν ότι υπάρχουν πράγματα που μπορείς να κάνεις για να ξεφύγεις, τότε θα έρθει η ατονία (γι'αυτό καλό είναι κανείς να ψάχνει μόνος του ). Ποιά είναι η λύση; Σίγουρα το ένα κομμάτι της λύσης είναι μια τρύπα στη γυάλα. Τα υπόλοιπα, ευχαρίστως τα συζητάμε...

Απέριττε, θα ήθελα αν μπορείς να δώσεις λίγες περισσότερες λεπτομέριες σε αυτά που λες. Τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα! Και θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς ειναι αυτοί οι παράξενοι βόμβοι! Μπορείς να δώσεις κάποιες περισσότερες λεπτομέριες για αυτά που παραθέτεις;

Όλα είναι πιθανά...Η πρώτη ημέρα στη δουλειά...(Πάνε οι ξάπλες!!)Το διοξείδιο του άνθρακα που αυξάνεται στις πόλεις...Καθώς και η κόπωση που κάποτε μας κατακτά. Απλά πάρε την οικογενειά σου το σαββατοκύριακο και ζήσε λίγο εκεί που υπάρχει αρκετό οξυγόνο. Μείνε κι εκεί πάντα αν θές. Απλά να ξέρεις πως στην πόλη φέτος ο Χειμώνας θα είναι Βαρύς...

Έρχονται πλυμμήρες!! Πάει ο πλανήτης...Τον φάγανε οι Κ@&!*)!#Ε$!!!!!



Αυτό όμως είναι κάτι που συμβαίνει γενικά τα τελευταία είκοσι χρόνια...ίσως και πάντα αλλά θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου και θα το δεχθώ προσωπικά ως έναν παράγοντα...Εκτός απο την καταστροφή της φύσης που θα μας έρθει μπούμερανγκ. Αλλά η αλήθεια είναι πως νοιώθω κι εγώ άτονα τόσο καιρό χωρίς τέτ α τέτ με κανένα άτομο σαν εμένα. Οπώτε πάει κι αυτό μέσα.

"Άτοιμη ζώη...Μας πέταξες στου δρόμου την άκρη..."

Φίλοι μου καλημέρα σας.

Φίλε μου Απέριττε είναι ένα ωραίο θέμα αυτό που άνοιξες.

Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γιά αυτό το θέμα που πραγματεύεσαι.

1-Η επιστροφή απο ξένιαστες διακοπές και σε διαφορετικό (ποιό υγιεινό)
περιβάλλον.
Δυστυχώς αρχιζει το τρέξιμο για όλους μας. (Ηδη έχει αναφερθεί)

2-Η διατροφή μας...
Αλήθεια έχουμε καταλάβει τι τρώμε ??????
Έχουμε καταλάβει την σημιασία τις διατροφής μας ????

3-Η Γυμναστική ???
Μια βόλτα κάπου πάμε ????

4-Τα προβλήματα που υπάρχουν ????? (Προσωπικά κυρίως)

Πιστεύω πως όλα αυτά είναι συσωρευτικά στο σώμα μας και καθ' επέκταση
έχουν επίπτώση στην διάθεση μας και στην υγεία μας.
(Ψυχικη,πνευματική,σωματική)

Βέβαια χωρίς να θέλω να μειώσω κατ' ουδένα τρόπο τον προβληματισμό σου
φίλε μου.

Ευχαριστώ.

Καλημέρα αγαπητέ Αβατάρ...
αυτό που θα ήθελα να επισημάνω και σε σένα αλλά και στον άλλο φίλο που το έγραψε, είναι ότι αυτό το συναίσθημα υπάρχει και σε άτομα που είναι σε επαρχιακό μέρος. Για παράδειγμα μου έλεγε ο αδελφός μου ότι το ένοιωθε και στο νησό που βρισκόταν... πάντως το συναίσθημα υπάρχει και μακάρι η εξήγηση να είναι απλή και να μην κρύβει κάτι άλλο...
Φιλικά...

Αγαπητέ φίλε Απέριττε.

Σοβαρότατο το θέμα σου.
Μεγάλα και πολλά τα ερωτηματικά με τεράστιες προεκτάσεις.
Αφορούν την ζωή και την συνέχειά της…
για ζώα, πτηνά, ψάρια, έντομα, φυτά και τέλος πάντων
κάθε είδος ζωής επάνω σε αυτό τον πλανήτη.
Μα πιο πολύ αφορά εμάς τους ανθρώπους που υποτίθεται,
ότι είμαστε λογικά όντα.
Συνεργάτες και μη.
Συνένοχους και μη.
Εκτός των άλλων που όλοι γνωρίζουμε, διατροφική αλυσίδα,
υδροφόρος ορίζοντας, καταστροφή της χλωρίδας και της πανίδας,
κάψιμο των παιδικών ψυχών, δασών και καλλιεργειών, βομβαρδισμών,
σεισμών και δεν συμμαζεύεται, προσετέθη και η ακτινοβολία.
Ακτινοβολία η οποία είναι ύποπτη.
Τώρα μας ψεκάζουν… λες και είμαστε ακρίδες.
Να παρακολουθήσουμε?
Τι να παρακολουθήσουμε και πως?
Μετά από όλα αυτά… με τι προσόντα?
Πώς να μην έχουμε ατονία?

Πάλι καλά μετά από όλα αυτά που δεν περπατάμε με τα τέσσερα,
ή μήπως περπατάμε?

Που μας πάνε?
Ποιοι μας πάνε και γιατί μας πάνε?
Ποιοι είναι πίσω από αυτούς που μας πάνε?

Γιατί κάπου μας πάνε… αυτό είναι το μόνο βέβαιο!!!

Φίλοι μου καλησπέρα σας.

Φίλε μου Απεριττε δεν αποκλείω την περίπτωση πως κάτι ύποπτο να συμβαίνει...

Θα πρέπει να μάθεις (αποψή μου είναι) εαν συμβαίνει και σε άλλους αυτό
αφού αποκλεισθούν οι περιπτώσεις που εχουμε αναφέρει καθώς και
διαφορα προβλήματα υγείας.

Επίσεις και κατι αλλο που θελω να αναφέρω ειναι πως σε πολλές περιοχές της
Ελλάδος και σε άλλα Κράτη σε αγροτικούς πληθυσμους εχουν αναφερθεί
διάφορα περιστατικα αλλά υπήρχε πρόβλημα σε ΦΥΤΟΦΑΡΜΑΚΑ που
δυστυχώς πολλοι τα χρησιμοποιούν χωρίς ελεγχο και χωρίς προφυλάξεις.

Ευχαριστώ.

Σίγουρα η Ατονία προέρχεται από την καθημερινή μας ρουτίνα. Κάνοντας τα ίδια κ τα ίδια κάθε μέρα έρχεται η ανία, η ατονία, η αδιαφορία για καινούρια πράγματα, κ.τ.λ.

Σαφώς αυτό οφείλεται στον σύγχρονο τρόπο ζωής των ανθρώπων, είτε είναι σε αστικές είτε σε επαρχιακές περιοχές.

Αλλά δεν πιστεύω ότι κάποιος ή κάτι μπορεί να ευθύνεται γι αυτό.

Καλώς ή κακώς γεννηθήκαμε κ ζούμε σε αυτό τον κόσμο. Μπορούμε όμως, αντί να καθόμαστε κ να γκρινιάζουμε ή να απογοητευόμαστε, να κάνουμε κάτι καινούριο, κάτι μοναδικό ίσως, κάτι για εμάς τους ίδιους. Κάτι ομαδικό, κάτι που θα γίνει γνωστό ή θα μας κάνει εμάς διάσημους!

Κ φυσικά μπορούμε να αρχίσουμε από πολύ απλά πράγματα! Μα πάρα πολύ...

Δεν είναι ανάγκη να τα δραματοποιούμε τόσο πολύ τα πράγματα. Στο χέρι μας είναι καθαρά πιστεύω να αποφύγουμε την ψυχολογική κατάπτωση, την ατονία, την αδιαφορία, την κατάθλιψη, κ.τ.λ.

Δίκιο έχει το μπιζέλι. Για σκέψου αππέριτε τον εαυτό σου σε μια ΣΥΝΙΘΙΣΜΕΝΗ μέρα. Είναι η λέξη κλειδί το συνηθισμένο. Περνάει ως το απλό και αυτό που βολεύει. Μεγαλώνεις μέσα σε περιβάλλον ρουτίνας. Από μαθητής ξυπνάς κάθε μέρα την ίδια ώρα και καταπιέζεσε συνεχώς. Συνεχώς μέχρι να τελειώσει το σχολείο. Μετά φτου πάλι το Πανεπηστήμιο. Πάλι τα ίδια. Και με την δουλειά, σταματάει η χαρά της ζωής σε μεγάλο μέρος. Και θα χαρείς μόνο όταν βγεις στην σύνταξη. Να που είναι το mind control. Υπάρχουν χιλιάδες καλούπια που σε οδηγούν στον ίδιο στενό θάλαμο. Στον θάλαμο που δεν χωράν όνειρα. Ευχαριστώ

Μικρή ένσταση προς τους φίλους xontro mpizeli και lifo.
Αυτό που περιγράφετε λέγετε αποχαύνωση και όχι ατονία.
Η ατονία στην οποία αναφέρετε ο απέριττος , έχει να κάνει με καθαρά σωματικά χαρακτηριστικά στα οποία η ρουτίνα δεν επιδρά.
Για παράδειγμα οι αθλητές γυμνάζονται καθημερινά με τον ίδιο τρόπο , τις ίδιες ώρες και πάρα αυτά δεν ατονούν.
Επί του θέματος λοιπόν , θεωρώ ότι όλες οι απόψεις που διατυπώθηκαν είναι ενδιαφέρουσες και έχουν βάση , αλλά τείνω να υιοθετήσω την εκδοχή της αλλαγής του πλανήτη.
Λιγότερο οξυγόνο , λιγότερη φύση , περισσότερη ρύπανση , περισσότερες τοξίνες και ένας πλανήτης που μεταλλάσσεται με ταχύτατους ρυθμούς προσπαθώντας να αποκαταστήσει την ισορροπία του.
Φίλοι μου γίναμε πολλοί και δεν "χωράμε" πλέον στον πλανήτη.
Δεν μπορεί πλέον να μας ταϊσει , να μας δώσει οξυγόνο και πρώτες ύλες , πρέπει να μας "φιλτράρει".

Παιδιά χαλαρώστε! Το Φθινόπωρο και η Ανοιξη είναι εποχές όπου επειδή αλλάζει ο καιρός παρατηρούνται συχνά τέτοια φαινόμενα στην ψυχοσύνθεση άρα και την ενέργεια του ανθρώπου, οι γιατροί το γνωρίζουν. Ιδιαίτερα οι ψυχίατροι αναφέρουν στην βιβλιογραφία τους ότι οι καταθλιπτικοί ή οι "κρυφο"καταθλιπτικοί [περιπτώσεις όπου δεν είναι εμφανής η κατάθλιψη, αλλά υφέρπουσα] έχουν παραδοσιακά συχνότερα φαινόμενα φθινόπωρο-άνοιξη, διότι υποσυνείδητα δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στις αλλαγές.

Φίλε KANE.

Κατά την άποψή μου η ¨τρύπα στην γυάλα¨ δεν είναι το ένα κομμάτι λύσης
αλλά η ίδια η λύση.
Εύχομαι πραγματικά να έχεις κάνει και εσύ την δική σου ¨τρύπα στην γυάλα¨.
Τα υπόλοιπα βεβαίως και τα συζητάμε.

Γράφει ο Πλάτωνας στον ¨Τίμαιο¨ 28

«Τον μεν ουν ποιητήν και πατέρα ποιητήν και πατέρα τούδε
του παντός ευρείν τε έργον και ευρόντα εις πάντας αδύνατον λέγειν….»

Φίλε Mars, χαίρομαι που ουσιαστικά συμφωνούμε. Και συνεχίζω λέγοντας ότι και μόνο η επιθυμία ενός ανθρώπου να αποχωριστεί κάποια στιγμή τη γυάλα της μεγαλούπολης, δείχνει πως κάπου κάπου καταφέρνει να "την κάνει" από εκεί. Πολλές φορές δε, χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται.

Έτούτο σημαίνει ότι ένας άνθρωπος της πόλης ο οποίος αρέσκεται στο να βρίσκεται συχνά πυκνά μέσα στη φύση(βλ. ορειβάτες, φυσιολάτρες, απλοί περιηγητές) κρύβει μέσα του την επιθυμία κάποια στιγμή να καταφέρει να ζήσει εκεί.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος άνθρωπος, εκείνος που ποτέ δεν γνώρισε από κοντά τη φύση και ίσως ποτέ να μη γνωρίσει, αλλά μπορεί που και που να κερδίζει λίγες στιγμές μαζί της μέσω της φαντασίας του, βλέποντας μιά ταινία, διαβάζοντας κτλ.

Κι έτσι τρυπάς τη γυάλα.

Αυτοί είναι δυό απλούστατοι τρόποι για να τρυπίσει κάποιος τη γυάλα και να "πηγαινοέρχεται". Και καλό είναι όσοι αισθάνονται πνιγμένοι στην πόλη και αγαπούν έστω κι από απόσταση τη φύση, που και που να το κάνουν. Το καλό που θα τους κάνει θα το καταλάβουν τότε. Σίγουρα πάντως, δε θα αισθάνονται ατονία.

-Ναι φίλε Mars, έχω φύγει από καιρό από την Αθήνα και παρόλο που την επισκέπτομαι, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσω μόνιμα. Το θεωρώ καταστροφικό

Συμφωνώ με τη φίλη μου τη Δρυμονία. Θέλω επίσης να προσθέσω ότι τέτοιες καταθλιπτικές εκδηλώσεις παρουσιάζει η μεγαλύτερη πλειοψηφία των ανθρώπων τις εποχές που αναφέρθηκαν και έτσι εξηγούνται οι ατονίες που αισθανόμαστε όλοι. Μαζί με αυτά υπάρχει και ο εποχικός κύκλος των ορμονών που επίσης επιδρά με παρόμοιο τρόπο, ενώ από την άλλη, το συνεχές τρομολαγνικό κλίμα προκαλεί φόβους στο Συλλογικό Ασυνείδητο και με τη σειρά του άγχος, στρες, ατονίες και άλλες ψυχοσωματικές εκδηλώσεις.
Θέλω ακόμα να επισημάνω ότι αυτά τα σχετικά με το οξυγόνο, ότι είναι λιγότερο ή ότι λιγοστεύει, δεν είναι ακριβή. Το ποσοστό οξυγόνου της ατμόσφαιρας είναι σταθερό στην αναλογία που του έχει οριστεί...

Μιχάλη αυτό σχετικά με το οξυγόνο σε τοπικό επίπεδο είναι δυστυχώς πέρα για πέρα ακριβές.
Όταν το διοξείδιο του άνθρακα περιέχετε σε μεγαλύτερες από τους επιτρεπτές ποσότητες στην ίδια μάζα αέρα , είναι προφανές ότι αυτό που λιγοστεύει είναι το οξυγόνο.
Έξου και σε κλειστούς χώρους υπάρχει κίνδυνος ασφυξίας.
Σε πλανητικό επίπεδο η ατμόσφαίρα θα μπορούσε να θεωρηθεί το όριο του "κλειστού" χώρου που όμως επανατροφοδοτήτε συνεχώς με οξυγόνο από την βλάστηση και την εξάτμιση των νερών (κυρίως). Όταν η βλάστηση καίγεται και τα νερά μολύνονται , το παραγόμενο οξυγόνο τείνει να μειώνετε.
Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα κακής οξυγόνωσης θαλάσσιων περιοχών και θανάτου των ψαριών σε αυτές.
Προφανώς και συμφωνώ με την τοποθέτηση σου σχετικά με το ρόλο που παίζουν οι εποχές στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων (και όχι μόνο) , αλλά σε κάθε περίπτωση η επιβάρυνση που προκαλούμε στον πλανήτη θεωρώ ότι διογκώνει χρόνο με τον χρόνο τα αποτελέσματα αυτών.

Πολύ ενδιαφέρον θέμα!

Αγαπητέ Απέριττος, θα συμφωνήσω μαζί σου, ειδικά για τα σενάρια που αναφέρεις. Σίγουρα... κάτι δεν πάει καλά!

Παρατήρησα ότι κάτι παράξενο συνέβη στο διάστημα μεταξύ μέσα Ιουνίου με μέσα Ιουλίου. Το Ιούνιο, δε, είχαμε ξαφνικές βροχές και ασυνήθιστο καύσωνα...

Επίσης, χαρακτήριζε τότε τον περισσότερο κόσμο μία νευρικότητα, μία επιθετικότητα και μία διάθεση μελαγχολίας... Κατάλαβε κάποιος κάτι;;;; Ένιωθα την ατμόσφαιρα "βαριά", σαν να έχει αλλάξει κάτι στο ενεργειακό πεδίο (και όχι μόνο εγώ, αλλά και πολλοί γνωστοί μου, που το συζητήσαμε κιόλας)!

Γι' αυτό το διάστημα, δεν έχω παρατηρήσει κάτι (ίσως να είναι και η εποχή, τέλος του καλοκαιριού, ο χειμώνας που έρχεται κ.λ.π.). Αν, όμως, συνέβη κάτι, μπορεί να νιώθουμε τώρα πιο έντονα τον απόηχο μια και η καθημερινότητά μας μπαίνει σε άλλους ρυθμούς.

Το τι συμβαίνει, πάντως, πραγματικά... κανείς δε γνωρίζει... Απλά... το μέλλον θα δείξει...

Α, okay, μιλάς για κλειστούς χώρους, ενώ εγώ μιλούσα για το συνολικό ποσοστό οξυγόνου της ατμόσφαιρας, οπότε δεν έχουμε διαφορά σε αυτά που λέμε
Οι συνθήκες που σας περιγράφω σχετικά με τον εποχικό κύκλο των ορμονών και τη σχέση του με τις σωματοψυχικές μεταπτώσεις έχει αναγνωριστεί από την επιστήμη εδώ και καιρό και θεωρείται ακριβής. Πέραν τούτου σαφώς και επηρεάζεται από τις εκάστοτε συνθήκες που επικρατούν στην κοινωνία και ιδιαίτερα από το φοβικό κλίμα που εδώ και δεκαετίες συντηρείται.