Τελικά τι γίνεται με την αιώνια μάχη Καλό-Κακό;

"Οι Δυνάμεις είναι οι φύλακες των συνόρων μεταξύ Παράδεισου και Κόλασης. Ασκούν επιρροή και σε δαίμονες και γι’ αυτό μερικές φορές καταλαμβάνονται από αυτούς. Η πλειοψηφία των «έκπτωτων» αγγέλων φαίνεται να προέρχεται από αυτό το τάγμα, εξαιτίας της επικίνδυνης φύσης των καθηκόντων τους στο μεταίχμιο Παράδεισου-Κόλασης. Στα καθήκοντά τους περιλαμβάνεται η διασφάλιση της δίκαιης ανταμοιβής των ανθρώπινων ψυχών (Παράδεισος ή Κόλαση) και αποτελούν την κύρια αμυντική δύναμη του Παράδεισου σε περίπτωση δαιμονικής επίθεσης."

Κατ' αρχήν καλησπέρα
Τώρα για να περάσω στο θέμα:
Αυτή η παράγραφος, και πιο συγκεκρημένα προς το τέλος της, μου κίνησε το ενδιαφέρων καθώς διάβαζα το άρθρο "Ο Κόσμος Των Αγγέλων" στο http://www.supernatural.gr και αναρωτιέμαι πώς είμαστε σίγουροι οτι (μετά από τόσους αιώνες προσπάθειας των δυνάμεων της κόλασης να νικήσουν τις στρατιές του Παραδείσου) η κακή πλευρά δεν κυριάρχησε και οτι εμείς κινούμαστε από το κακό στο χειρότερο εξ' αιτίας αυτής της χαμένης μάχης (υποθετικά μιλόντας πάντα);

Για να πλατιάσω λίγο το συλλογισμό, καταρχήν δεν είμαστε καν σίγουροι ότι τίθεται θέμα ύπαρξης αυτής της περίφημης μάχης ή ότι ακόμα υπάρχουν ευδιάκριτα σύνορα μεταξύ του "καλού" και του "κακού", αφού οι ορισμοί αυτοί είναι πολύ γενικοί και αόριστοι. Δεν είμαστε ακόμα σίγουροι (με την έννοια των απτών αποδείξεων) ότι υπάρχουν αγγελικά και δαιμονικά όντα, πόσο μάλλον ότι βρίσκονται σε διαμάχη.
Αν δεχτούμε αυτό που αναφέρει το απόσπασμα που παραθέτεις, έχω να σου πω ότι τόσο στη Γένεση όσο και στο Μέγα Συναξαριστή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ είναι εκείνα που φυλάνε την είσοδο του Παράδεισου. Μάλιστα τα πρώτα διαθέτουν πύρινες ρομφαίες και τα δεύτερα είναι πολυόμματα, με την έννοια ότι βλέπουν τα πάντα και τίποτα κρυφό δεν υπάρχει για αυτά. Πουθενά δεν έχω βρει να υποστηρίζεται η άποψη ότι ένα αγγελικό ον μπορεί να καταληφθεί από ένα αντίστοιχο δαιμονικό. Η Εκκλησία δεν δέχεται κάποια τέτοια άποψη.
Τώρα για το αν νίκησε η σκοτεινή πλευρά και όχι η φωτεινή, όπως γνωρίζουμε, αυτό δνε μπορεί να το πει κανείς με σιγουριά, δεδομένου ότι ο κόσμος μας, παρά την "κυριαρχία" του "κακού", διατηρεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις "καλά" στοιχεία.

Οι έννοιες καλό και κακό δέν είναι δυνατόν να οριστούν με αγγελικά και δαιμονικά όντα.
Όπως σωστά είπε ο Μιχάλης ποτέ δέν έχουν εμφανιστεί, ποτέ δέν έχει αποδειχτεί η ύπαρξη τους.
Το μόνο που μπορεί να υπάρχει είναι το ΚΑΛΟ, και αυτό πρέπει να πλησιάσει ο άνθρωπος προκειμένου να πετύχει την σωτηρία της ψυχής του.
Το κακό δέν είναι τίποτε άλλο απο την απομάκρυνση απο το καλό. Όσο απομακρύνεται ο άνθρωπος απο το καλό, όσο μειώνονται οι πιθανότητες να το πλησιάσει, άλλο τόσο κατακυριεύεται απο το κακό.

Συμφωνώντας με τον Ζέπελλιν, θέλω να διευκρινίσω ότι δεν ισχυρίστηκα ότι αυτά τα όντα δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ. Αντίθετα, υπάρχουν πολλές χιλιάδες αναφορές, από τις παλιότερες εποχές έως και τη σύγχρονη, ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι έχουν έρθει σε επαφή με τέτοιες οντότητες.
Συμφωνώ, επίσης, σχετικά με την απόπειρα ορισμού του κακού όχι ως ξεχωριστή "οντότητα" αλλά μέσω της παραδοχής της απομάκρυνσής του από το "Καλό".

Ξέχασα να αναφέρω οτι είναι η πρώτη φορά που γράφω σε forum γενικά και σας ευχαριστώ πολύ που απαντήσατε στην ερώτηση μου (έστω κι αν ακούγετε άστοχη) πάντως μου λύσατε κάποιες απορίες που είχα σχετικά με το θέμα
(α και παρεπιμπτόντως Μιχάλη σήμερα διάβασα το μικρό Γιωργάκη και τα σχετικά και μου άρεσαν πάρα πολύ .Ξέρεις πότε θα βγεί η συνέχεια του?)

Ευχαριστώ για τον χρόνο σας

Προσωπικα θεωρω πως το καλο και το κακο ειναι καθαρα ανθρωπινες ενοοιες. Οι αρχαιοι το ηξεραν αυτο καλυτερα απο εμασ (παρατηρηστε πως οι αρχαιοι θεοι ειναι αλλοτε καλοι και αλλοτε κακοι προς τους ανθρωπους, οπως και η ιδια η φυση αλλωστε).
Δεχομαι πως πιθανον να υπαρχουν πνευματικες οντοτητες φιλικες και εχθρικες προς εμας (αγγελοι και δαιμονες δηλαδη), αλλα πως τελικα εξυπηρετουν τους δικους τους σκοπους κι οχι απλα καποιες ανωτερες εννοιες-δυναμεις - το καλο και το κακο.

Είμαι κι εγώ σύμφωνος με αυτά που απάντησαν οι φίλοι. Αλλά ήθελα να κάνω κι εγώ μερικές παρατηρήσεις.

Λέει ότι οι «δυνάμεις» είναι οι φύλακες των συνόρων, χωρίς να ξεκαθαρίζει τι είδους δυνάμεις είναι αυτές. Παρόλο που στη συνέχεια εννοεί μάλλον άγγελους, αλλά και πάλι τα μπλέκει ακατανόητα σε γελοίο βαθμό. Επιπλέον λέει ότι επηρεάζουν και δαίμονες. Και αν επηρεάζουν δαίμονες πώς γίνεται να προέρχονται από εκείνο το τάγμα (??) οι έκπτωτοι εάν είναι κατ’ αρχήν δαίμονες;;
Λέει ακόμη: Στα καθήκοντά τους περιλαμβάνεται η διασφάλιση της δίκαιης ανταμοιβής των ανθρώπινων ψυχών (Παράδεισος ή Κόλαση) και αποτελούν την κύρια αμυντική δύναμη του Παράδεισου σε περίπτωση δαιμονικής επίθεσης."
Ποιανών τα καθήκοντα; Των αγγέλων ή των δαιμόνων; Τα λέει ανακατεμένα. Αν και αναφέρεται τελικά σε αγγέλους, παρόλο που αρχικά μιλάει για δαίμονες.
__________________________________________________ ____________

Πέρα από τα παραπάνω Ειλικρινά, με έχει προβληματίσει αρκετά χρόνια για το εάν παίζονται κάποια παιχνίδια εξωτερικών δυνάμεων επάνω στην ανθρωπότητα αλλά και πιο πέρα, και φαίνεται ότι μονίμως θα παραμένουμε με τα ερωτηματικά και τις εικασίες.
Μερικές φορές σαν να διαφαίνεται να υπάρχει όντως κάποιο είδος αρνητικής επιρροής που κατευθύνει τα πράγματα ολοταχώς προς το χειρότερο, και όσες προσπάθειες γίνονται προς μια καλύτερη κατεύθυνση εμποδίζονται, υπονομεύονται, καταπατώνται και απωθούνται. Αυτό σίγουρα σε κάνει να αναρωτιέσαι.
Και δυστυχώς, από την άλλη, κάτι τέτοια τα έχουνε εκμεταλλευτεί ανά τους αιώνες τα κάθε λογής ιερατεία προς χειραγώγηση των μαζών, κατασκευάζοντας σενάρια και παρουσιάζοντας 'προφητείες', 'θεϊκές' διδασκαλίες, 'ιερά' κείμενα και τα συναφή.

Το κακό από μια πλευρά, διακρίνω να αναβλύζει από τον ίδιο τον άνθρωπο και όχι απαραιτήτως από κάπου αλλού. Βλέπετε είναι πιο βολικό για τον άνθρωπο να κατηγορεί πάντα κάποιον άλλον για όλες τις συμφορές και τις δυσκολίες του αντί να αναλαμβάνει ο καθένας την υπευθυνότητα του εαυτού του. Υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα (κόμπλεξ) εγωισμού που συνοδεύει λίγο πολύ τους πάντες, και από εκεί μέσα πηγάζουνε ένα σωρό προβλήματα - αν όχι όλα, τα περισσότερα.
Επίσης να επισημάνω και το εξής.
Είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι αφηρημένος και να κάνεις μια ζημιά από το να είσαι προσεκτικός. Εύκολο το να αφήνεσαι σε μια αδρανή στάση και αδιαφορία, από το να κάνεις προσπάθειες να δημιουργείς και να ασχολείσαι με εποικοδομητικά πράγματα. Εύκολο να θρονιάζεσαι μπροστά από μια τηλεόραση με τις ώρες, από το να διαβάσεις βιβλία, να ζωγραφίζεις, να γυμνάζεσαι. Εύκολο το να βρωμίζεις και να μολύνεις ένα χώρο, από το να τον προσέχεις και να τον καθαρίζεις. Εύκολο είναι και να τσαλαπατήσεις ένα φυτό ή να σπάσεις ένα κλαδί από ένα δεντράκι, από το να φυτέψεις ένα και να το φροντίζεις επί αρκετό καιρό για να αναπτυχθεί.
Κάπως έτσι είναι και με το τι συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο με την περίπτωση των … ανθρωπίδιων. Προτιμάνε την πρώτη στάση έναντι της δεύτερης. Δεν μας αρέσει να κάνουμε προσπάθειες γιατί, έχουνε κόπο. Επιπλέον, περιμένουμε κάποιος άλλος να βρεθεί για να μαζεύει τα σπασμένα και τις βρωμιές που προκαλούμε. Έλα όμως που δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο και ούτε πρόκειται να συμβεί, εάν δεν την κάνουμε αυτή τη δουλειά εμείς οι ίδιοι και αν δεν αλλάξουμε επιπλέον και την στάση/νοοτροπία μας.

Είναι έντονο και αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι στην πορεία των αιώνων η ανθρωπότητα σταδιακά κατρακυλάει όλο και πιο χαμηλά χωρίς φρένο. Ούτε καν σταματάει ο κόσμος λίγο να αναρωτηθεί πραγματικά για κάτι ουσιώδες και υπαρξιακό (με την βαθύτερη έννοια). Η συντριπτική πλειοψηφία δεν ενδιαφέρεται καθόλου για κάτι το πνευματικό, το οποίο θεωρώ ότι είναι ένας σημαντικός τομέας, μια σφαίρα, που τροφοδοτεί τα υπόλοιπα επίπεδα της ύπαρξης. Χωρίς εντρύφηση σε αυτόν καταρρέουν όλα τα υπόλοιπα, μιας και δεν στηρίζονται εκεί που θα έπρεπε.

Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε περί καλού και κακού …
… σε αντίθεση με τις ταλανισμένες μυθολογίες περί σατανάδων και θεών που σερβίρουν ασταμάτητα κάποιοι.


ΥΓ: Το θέμα επειδή δεν έχει απαραιτήτως να κάνει με κάτι το θρησκευτικό αλλά περισσότερο παίρνει φιλοσοφική κατεύθυνση νομίζω ότι θα ταίριαζε καλύτερα να ήταν στην κατηγορία Εσωτερική Αναζήτηση - Φιλοσοφία - Επιστήμες.

Ο Mordiel έχει δίκιο, το θέμα μεταφέρθηκε στην κατηγορία Εσωτερική Αναζήτηση - Φιλοσοφία - Επιστήμες, επειδή, εκτός από τη θρησκευτική πλευρά που έχει, σαφώς είναι και περισσότερο φιλοσοφικό.
Τα όσα παρατίθενται περί των δυνάμεων του καλού και του κακού και της μεταξύ τους σύγκρουσης προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από την αγγελολογία και δαιμονολογία που μελετήθηκε διεξοδικά κυρίως στα χρόνια του Μεσαίωνα. Με αρκετά από αυτά συμφωνώ αλλά και με κάποια άλλα διαφωνώ.
Συμφωνώ επίσης σχετικά με το ότι είναι πάρα πολύ πιθανό πηγή του καλού και του κακού να είναι ο ίδιος ο άνθρωπος αλλά δεν μπορώ να αποκλείσω την πιθανότητα μιας εξωτερικής παρέμβασης, μιας και όλες οι μυθολογίες και φιλοσοφίες αφήνουν κάτι τέτοιο σαφώς να εννοηθεί.

Φίλε Mordiel, οι <δυνάμεις> αποτελούν ένα από τα 9 ουράνια τάγματα.
Η άποψή μου στο θέμα είναι ότι δεν είναι μόνο το γεγονός ότι κάθε στραβό μας το αποδήδουμε σε άλλους (πχ δαίμονες) αλλά είναι στην φύση μας να <αμαρτάνουμε> και γενικά να κερδίζουμε πολλά με οποιονδήποτε τρόπο. Το σωστό (κατ εμένα πάντα) δεν είναι να φορτώνουμε το φταίξιμο σε άλλους και εδώ τελειώνει το θέμα. Αλλά να αντισταθούμε στις σκέψεις που έχουμε (γιατί συνήθως πρώτα έχουμε την σκέψη-ιδέα και μετά πράτουμε) Πιστεύω πως αν οι δαίμονες φταίνε μια φορά για τα λάθη μας (λόγο του ότοι μας βάζουν ιδέες) εμείς φταίμε 10 γιατί υλοποιούμε την ιδέα.

Τέλος δεν είναι σωστό όταν αναφερόμαστε στην πτώση του διαβόλου να εννοούμε Μάχη με ανθρώπινο νόημα γιατί δεν πρόκειτε για ανθρώπους, και άρα υλική υπόσταση. Πιστεύω είναι μια πνευματική μάχη που δεν μπορούμε (εύκολα) να εξηγήσουμε και να καταλάβουμε...

Αυτό μου θυμίζει κάτι απο τα σενάρια που περιγράφει ο David Icke στο βιβλίο του "Το μεγαλύτερο μυστικό όλων των εποχών", σχετικά με τους ερπετοειδείς εξωγήινους που κατευθύνουν την ανθρωπότητα όπως θέλουν αυτοί. Μοναδικός τους στόχος είναι να την οδηγήσουν στην συμφορά και την απελπισία. Περιττό βέβαια να πώ οτι αυτά που γράφει είναι αβάσιμα, ίσως ο ίδιος να το ξέρει καλύτερα



Τα ίδια πιστεύω και εγώ. Ο εγωισμός είναι που κάνει τον κάθε άνθρωπο να βλέπει ύπουλα τον διπλανό του με μοναδικό σκοπό να αποκομίσει οφέλη σε βάρος του. Και φυσικά γίνεται με αυτόν τον τρόπο αρνητικός σε ολόκληρη την κοινωνία.
Και άν συγκεντρωθούν όλα μαζί σε ένα τότε η αρνητική δύναμη όχι μονάχα δημιουργείται αλλά και γιγαντώνεται.