Τι πιστευετε οτι ειναι οι Δαιμονες?

Μυθικα οντα? Ζωντανες υπαρξεις? Η απλως αναλογα με τις θρησκευτικες μασ προτημησεις ονομαζουμε δαιμονες τους αρχοντες του αντιπαλου στρατοπεδου?Ακουω γνωμες!!!

Το θέμα που άνοιξες είναι άσχετο... Αν έχει περισσότερες πληροφορίες εσυ για το τί είναι γιατί δε μας λες;;;

Κατα τη γνώμη μου,οι δαίμονες είναι πνευματικές υπάρξεις που αποτελούν ακόλουθους του Σατανά και αποτελούν φορείς αυτού που ονομάζουμε απόλυτο Κακό και προσπαθούν στον αόρατο κόσμο,όπου υπάρχουν,να μας ωθήσουν σε πράξεις ανήθικες ή ακόμη και σε αρνητικές σκέψεις απέναντι στον συνάνθρωπό μας.Πάντως,ανεξάρτητα από το τι είναι οι δαίμονες,θέλω να ευχηθώ σε όλους τους χρήστες του forum ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ για εσάς και τους ανθρώπους που αγαπάτε,για το νέο έτος που μπαίνει σε λίγες ώρες.

Αυτή όντως είναι μιά καλή, απλοϊκή όμως απάντηση με βάση την θρησκεία για το τι είναι οι δαίμονες.

Με τον ορο «δαίμων» στην αρχαια ελλαδα ενοουσανε τις θεοτητες και οχι τις κακες προσωποποιησεις του μεσαιωνα επισης πολλοι δαιμονες εδωναν επνευση σε πολλους φιλοσοφους και καλυτεχνες της αρχαιας ελλαδας τωρα βεβαια φιλε μου εαν ψαχνεις τι ειναι οι δαιμονες με την αντιλιψη του μεσαιωνα μπορεις να ψαξεις σε μια πληθορα απο μπουρδες θεολογικου περιεχομενου και δυσιδαιμονιας που γραφοντουσαν στον μεσαιωνα απο αμορφοτους και ανηδεους τις εποχης που χαρης τον τιτλο τους που φυσικα τον αγορασανε για λιγα χρυσα νομισματα νομιζανε οτι μπορουσανε να κρινουνε τα παντα λες και κατεβηκε ο θεος και τους εχρησε υπευθηνους δικαστες τους ανθρωπινου γενους εχοντας φυσικα το αλαθητο.

Κατα την ταπινη μου αποψη.. δαιμονες ειναι ασχημα/τερατομορφα οντα που σκορπουν τον τρομο στο περασμα τους, μεχρι να φτασουν στον σκοπο τους ο οποιος ειναι η εντολη που παρουν απο τον διαβολο, και προερχονται απο την σφαιρα της φαντασιας των χριστιανων, και συναντουντε και σε αλλες θρησκειες με αλλα ονοματα..

τοσο απλα.. φυσικα μπορει να κανω και λαθος.

Υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν αυτά που παρέθεσε πολύ περιληπτικά ο Darkoverlordoftheabyss. Μετά από τόσους αιώνες έχει υποστεί έντονη διαστρέβλωση ο όρος δαίμονας και το τι αντιπροσωπεύει (όπως γίνεται και με τόσα πολλά πράγματα άλλωστε). Και αυτή η διαστρέβλωση προήρθε κυρίως από την ίδια την θρησκεία, μιας και χρειαζότανε να παρουσιάσει έναν εχθρό για να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και συνεπώς να στηρίξει και την παρεμβολή της στα δρώμενα του κόσμου, οπότε πήρε ότι είχε κάποτε μια ιδιαίτερη σημασία για τον κόσμο και το παρουσίασε όπως την βόλευε (για να αναδείξει έναν 'εχθρό').

Έχει ενδιαφέρον αν δούμε ότι στα Αγγλικά υπάρχουν δύο λέξεις-ορισμοί:
Demon, που παλιότερα συναντιότανε ως daimon ή daemon, που προέρχεται από το Ελληνικό «δαίμων».
Και το, Devil.
- Ως demon χαρακτηρίζεται ένα πνεύμα ή ακόμη και τζίνι (τζιν)-genius το οποίο παρέχει έμπνευση, διαίσθηση και διορατικότητα σε εκείνον που έρχεται σε επαφή μαζί του. Αυτή είναι και μια από τις επιδιώξεις των πρακτικών και τελετουργιών αποκρυφιστών, αλλά και μη, πχ φιλόσοφοι, καλλιτέχνες και λοιποί που επιδιώκουν την υπέρτατη έμπνευση και διόραση. Και για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν είναι απαραίτητη η ενασχόληση με μια απόκρυφη τέχνη. Θα μπορούσε να γίνει με αρκετή αναζήτηση, στοχασμό, διαλογισμό…
Ένα τέτοιο πνεύμα πιστεύεται ότι επέτρεπε στους ανθρώπους να συνομιλούν με τους θεούς.
Πολλοί θεωρούν ότι το δαίμονας (demon) προέρχεται από, και μεταφράζεται ως, «διάολος». Όμως η λατινική λέξη για το διάολο είναι diabolus και όχι demon.
- Devil από την άλλη είναι εκείνο που χαρακτηρίζεται ως κάτι κακό και καταχθόνιο.

Μερικές φορές αναζητώντας και εξετάζοντας τους όρους και τα νοήματα που τους έχουν αποδοθεί, και πώς έχουν αλλάξει με τους αιώνες, μπορεί να αποβεί αρκετά διαφωτιστική. (Αυτό συμβαίνει με πάμπολλες λέξεις που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνουν πραγματικά και από πού προέρχονται.)
Βλέπουμε λοιπόν πως η λέξη «δαίμων» έχει δαιμονοποιηθεί, (και σε αυτό έχουν συμβάλει αρκετά μέσα). Ενώ στην πραγματικότητα (και εξ αρχής) όπως αναφέρει και η Virginia Moore στο 'The Unicorn: William Butler Yeats’s Search for Reality', σημαίνει,
...η φωνή εκ των έσω, που άλλοτε έχει ερμηνευτεί ως συνείδηση, άλλοτε ως ανώτερος εαυτός και άλλοτε ως μια θεότητα συνδεδεμένη με τον ίδιο – ποτέ όμως ως κακοποιό ον. Δαίμων…ένα προστατευτικό πνεύμα προσκολλημένο στο γήινο αντίθετο ενός ανθρώπου…
Σε μια κοσμολογία που απεικονίζει το θείο στην «κορυφή», υπεράνω της ανθρώπινης εμπειρίας, και τοποθετεί τον επίγειο κόσμο στον «πυθμένα», κάτω από τον υψηλό κόσμο της θεότητας, ένας δαίμων, και μάλιστα ο δαίμων ενός ανθρώπου είναι το ανάποδο του θεού (αντανάκλαση) – μια θεία υψηλή πραγματικότητα που πηγάζει προς τα «κάτω» προς το επίγειο βασίλειο και που έχει τη δυνατότητα να φέρει τον άνθρωπο σε επαφή με τα ανώτερα στρώματα.
(Κάτι σχετικό συναντάμε και στο σύστημα της Qabalah (το Καμπαλιστικό Δέντρο της Ζωής) με τα sephiroth(κόσμους ή στάδια) που χρειάζεται να περάσει κανείς από το κατώτερο Malkuth μέχρι να φτάσει στο ανώτερο το Kether. Ένα σύστημα που είχε επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το έργο του ποιητή και μυστικιστή W.B.Yeats, ο οποίος είχε και σημαντικό λόγο για την επιλογή του χαρακτηριστικού του εμβλήματος, το Λατινικό ρητό, Demon est Deus Inversus, και ο οποίος είχε έντονη ενασχόληση με τον μυστικισμό.)

Με την παρεξηγημένη νοοτροπία που κυριαρχεί εδώ και πολλούς αιώνες κατέληξαν μεγάλες και διαφωτιστικές προσωπικότητες να κατηγορηθούν ως σατανιστές από κάθε λογής αδαή και αμαθή. (Βλ. πχ περί δαιμόνιου του Σωκράτη, και, το συμβολικό ρητό του Yeats.)


Οι δαίμονες, έτσι όπως εννοούνται από τους περισσότερους, θα μπορούσαν βασικά να είναι περισσότερο πνευματικές οντότητες που άνετα θα μπορούσαν να παίξουν με το νου του αδύναμου και παραπληροφορημένου κάνοντάς τον να τις πάρει για δαίμονες, παρά να πρόκειται για τις δαιμονικές τερατώδεις και σατανικές οντότητες που έχουν καταντήσει πια…αιώνιο κλισέ.
Η δαιμονολογία που μελετάει περί δαιμόνων, κακών πνευμάτων, και τελετουργιών, προκαταλήψεων και παραδόσεων που συσχετίζονται με όλα αυτά δείχνει ανάμεσα σε άλλα ότι πολλές θεότητες όπως των θρησκειών της Μέσης Ανατολής και της Αιγύπτου (πχ. Baal, Ashtaroth, Bel, Apophis, Set) έχουνε συσχετιστεί με δαίμονες ή με θεότητες της μαύρης μαγείας και του μονοπατιού του αριστερού χεριού.

Δαίμονες συναντάει κανείς σε αρκετές παραδόσεις αρχαίων πολιτισμών. Ίσως όμως να μην ισχύουν με τον ίδιο τρόπο που παρουσιάζονται, το γνωστό πρότυπο δηλαδή που έχει επικρατήσει από κάποιο σημείο και έπειτα. Και η δουλειά του οποίου είναι τι άλλο; Να εντρυφήσει φόβο. Και στη συνέχεια, με τον κατάλληλο χειρισμό αυτού του φόβου μπορούν να χειραγωγήσουν όλους αυτούς που το έχουν αποδεχτεί ως κάτι αληθινό, και καταχθόνιο… Τα υπόλοιπα αφήνω σε εσάς να αναλογιστείτε, να αναλύσετε και να τα φιλοσοφήσετε.

Κάνοντας μια εκτενή μελέτη στο θέμα και αφήνοντας στην άκρη το συγκεκριμένο πρότυπο που σου έχουνε εντρυφήσει, καθώς επίσης και ότι άλλη επιρροή έχουν ασκήσει κινηματογραφικά φιλμ και μυθιστορήματα μπορεί να αρχίσεις να αναθεωρείς το όλο θέμα και να βρεθείς αντιμέτωπος με κάποιες συγχυτικές σκέψεις τελικά και δυσκολία κατάληξης στα γνωστά συμπεράσματα.

Μήπως τελικά οι δαίμονες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι μπαμπούλες του παρελθόντος, που κάποιοι συνεχίζουνε να ανασύρουν και να χρησιμοποιούνε μέχρι σήμερα, για κάποιους ευνόητους λόγους;! Μήπως είναι απλώς κάποια κακόβουλα πνεύματα, ή ακόμη, κάποιες αρνητικές και απροσδιόριστες ενέργειες;! Μήπως είναι…κάποια τμήματα του εαυτού μας για τα οποία δεν γνωρίζουμε, και που έχουν τον δικό τους τρόπο λειτουργίας στο να επηρεάζουνε καταστάσεις, και εμείς μέσα στην άγνοιά μας θεωρούμε ότι πρόκειται για εξωτερικές παρεμβολές μιας και μας αρέσει να αποδίδουμε αλλού το φταίξιμο για οτιδήποτε δυσάρεστο (εξάλλου εξειδικευόμαστε στις παρερμηνείες);!
Χμ…!;
Μήπως!;



Επίσης κάτι λίγα για το nickname που επέλεξες, baphomet:
Baphomet: Demonic deity represented by Eliphas Levi as a goat-headed god with wings, breasts, and an illuminated torch between his horns.
The name Baphomet may be a corruption of Mahomet (Mohammed). Eliophas Levi identified Baphomet with the Tarot card The Devil.
- The Dictionary of the Esoteric

Ο Mordiel νομίζω έδωσε μια εμπεριστατωμένη άποψη πάνω στο ερώτημα που τέθηκε και θα προσθέσω λίγες μόνο πινελιές.
"Δαίμονες" στην αρχαία Ελλάδα ονομάζονταν μια σειρά από θεότητες κατώτερου βαθμού από το Δωδεκάθεο, οι οποίες δεν ήταν ούτε αποκλειστικά καλές ούτε κακές αλλά χαρακτηρίζονταν ανάλογα με το αποτέλεσμα που επέφεραν. Είχαν δηλαδή και "καλή" και "κακή" πλευρά. Το δαιμόνιο του Σωκράτη ήταν στην ουσία ένας σύντροφός του, που όπως λέει τον έλεγχε για τις πράξεις του αλλά απέφευγε να τον συμβουλέψει.
Στην πορεία η λέξη απέκτησε αρνητική χροιά καθώς ταυτίστηκε με την εικόνα των Δαιμόνων που "επέβαλε" ο χριστιανισμός, ότι δηλαδή είναι πρώην άγγελοι που εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο για λόγους που δεν είναι εντελώς ξεκαθαρισμένοι και υπάρχουν πολλές απόψεις πάνω σε αυτούς. Ο χριστιανισμός δανείστηκε στοιχεία από πολλούς πολιτισμούς για να καταλήξει στη μορφή και τις ιδιότητες των δαιμόνων του και του αρχηγού τους, του Σατανά ή Διαβόλου ή Εωσφόρου. Χρησιμοποίησε, λοιπόν, τις απεικονήσεις του Θεού Πάνα των ελλήνων, του Σεθ με το κόκκινο χρώμα των αιγυπτίων (που δεν ήταν μια αποκλειστικά "κακή" θεότητα), του Βάαλ των Χαναανιτών, του Χουμπαμπά του έπους του Γκιλγκαμές και του Αριμάν των Ζωροαστριτών και κατέληξε στη γνωστή φιγούρα του Διαβόλου. Εμμέσως πλην σαφώς δηλαδή, φονταμενταλιστικοί κύκλοι των δογμάτων του χριστιανισμού θεωρούν ότι οι αρχαίες θρησκείες ήταν στη βάση τους λατρείες του Σατανά και των δαιμόνων του, άποψη με την οποία διαφωνώ κάθετα.
Έτσι, ειδικά την περίοδο του Μεσαίωνα, η Δαιμονολογία "αναπτύχθηκε" πάρα πολύ και έχουμε την εμφάνιση γριμορίων και τις πρώτες καταγραφές για τη φύση των Δαιμόνων και τις ιεραρχίες τους, οι περισσότερες από τις οποίες υποτίθεται ότι δόθηκαν στους συγγραφείς τους από τους ίδιους τους Δαίμονες μέσα από σεάνς και εξορκισμούς. Περισσότερα στοιχεία για τους δαίμονες και τους αντιπάλους τους θα μπορέσετε να βρείτε στο άρθρο μου που σύντομα θα δημοσιευθεί.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επίσης, η ψυχαναλυτική άποψη σχετικά με τη φύση των σκοτεινών οντοτήτων που ονομάζονται Δαίμονες και των αντίστοιχων φωτεινών που είναι οι Άγγελοι. Τόσο ο Φρόυντ όσο και ο Γιουνγκ (και ο τελευταίος πιο τελειοποιημένα, κατά την άποψή μου), είδαν τις ψυχολογικές προεκτάσεις αυτού του φαινομένου και έδωσαν μια ικανοποιητική από επιστημονικής πλευράς ερμηνεία. Ο Φρόυντ έκανε την αρχή ερευνώντας από ψυχιατρικής άποψης τα αρχεία για τις δίκες των Μαγισσών του Μεσαίωνα, ενώ ο Γιουνγκ το ανήγαγε σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα από το πρίσμα του Συλλογικού Ασυνείδητου.

Αγαπητε Μιχαλη,θα το εκτιμουσα ιδιαιτερα αν μπορουσες να γραψεις πιο αναλυτικα για την αποψη του Φρουντ και του Γιουννγκ κ αν μπορεις να μας δωσεις καποια βιβλιογραφια.

Αν και θα προτιμούσα να περιμένατε τη δημοσίευση του άρθρου μου, ωστόσο θα υποκύψω στην παράκληση του Πλανήτη.
Ο Φρόυντ, λοιπόν, ταύτιζε το Διάβολο με την αρνητική πλευρά της πατρικής φιγούρας και το Θεό με το υποκατάστατο του πατέρα για το ανθρώπινο γένος. Στο έργο του "Μια δαιμονολογική νεύρωση του 17ου αιώνα" υποστήριξε ότι ο Σατανάς ήταν η προσωποποίηση όλων των καταπιεσμένων, υποσυνείδητων παρορμήσεων της ανθρωπότητας.
Ο Γιουνγκ στο έργο του "Ο σύγχρονος άνθρωπος σε αναζήτηση μιας ψυχής" υποστήριξε ότι Θεός και Διάβολος είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.