ΑΙΝΕΙΑΝ06
12Μηνύματα
2007-08-11 15:54Πρώτο μήνυμα
2011-07-29 23:41Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Απο τον Ελ Γκρεκο του Καζατζακη διαβασα την εξης φραση
''Με τον Θεο εχω την καλυτερη σχεση . Δεν του ζητησα ποτε τιποτε , δεν με απογοητευσε ποτε δεν γογγυσα ποτε εναντιον του''
Αυτη την φραση την εβαλε ο Καζατζακης στο στομα ενος παλεμαχου Κρητικου καπετανιου ..
Καπου αυτη η φραση ταιριαζει με τις Επικουρειες αποψεις μου ...
Θα ηθελα την γνωμη σας ..
''Με τον Θεο εχω την καλυτερη σχεση . Δεν του ζητησα ποτε τιποτε , δεν με απογοητευσε ποτε δεν γογγυσα ποτε εναντιον του''
Αυτη την φραση την εβαλε ο Καζατζακης στο στομα ενος παλεμαχου Κρητικου καπετανιου ..
Καπου αυτη η φραση ταιριαζει με τις Επικουρειες αποψεις μου ...
Θα ηθελα την γνωμη σας ..
Σχολιαστε το παρακατω αποσπασμα απο
ΑΠΟ ΤΟ ''Ο ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ'' ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ...
………………………………………..
Έτσι φώναζε καί παραμιλούσε καί σπάραζε πεσμένος μπρούμυτα στή σπηλιά, όλη τή μέρα• κατά τό δειλινό, τήν ώρα πού ακόμα εγώ γύριζα στήν Ασίζη καί ζητιάνευα, ό Φραγκίσκος άκουσε φωνή άπό πάνω του: «Φραγκίσκο! — Νά με, Κύριε, πρόσταξε. — Φραγκίσκο, μπορείς νά πας στήν Ασίζη, όπου γεννήθηκες καί σέ γνωρίζουν όλοι, μπορείς νά πάς, καί μπροστά άπό τό σπίτι του κυρού σου νά σταθείς καί ν’ αρχίσεις νά τραγουδάς καί νά χορεύεις καί νά χτυπάς τά παλαμάκια καί νά κράζεις τ’ όνομά μου;»
Ο Φραγκίσκος άκουγε, ανατρίχιαζε καί σώπαινε• κι ή φωνή ακούστηκε πάλι από πάνω του, πιό κοντά τώρα, μέσα στό αυτί του. «Μπορείς να τσαλαπατήσεις, νά εξευτελίσεις τό Φραγκίσκο ετούτον; Ο Φραγκίσκος ετούτος μας εμποδίζει να σμίξουμε, αφάνισέ τον! Θα σε πάρουν από πίσω τά παιδιά, θα σου πετούν πέτρες• θά προβάλουν οι κοπέλες από τά παράθυρα καί θά πιάσουν τά γέλια• καί σύ νά στέκεσαι, όλο αίματα άπό τό πετροβολητό, χαρούμενος, καί νά κράζεις: “ Οποιος μού ρίξει μιά πέτρα, νά ‘χει τήν εύκή τού Θεού μιά φορά• όποιος μού ρίξει δυό πέτρες, νά ‘χει τήν ευχή τού Θεού δυό φορές• όποιος μού ρίξει τρείς πέτρες, νά ‘χει τήν εύκή τού Θεού τρείς φορές...” Μπορείς; μπορείς; γιατί σωπαίνεις;»
Ακουγε ό Φραγκίσκος, άκουγε κι τρεμε. «Δέν μπορώ, συλλογίζουνταν, δέν μπορώ...» Μά ντράπηκε νά τό μολοήσει• άνοιξε τό στόμα του: ‘’ Δε θες, Κύριε, να με στείλεις σέ άλλη πολιτεία, νά χορέψω στή μέση τής πλατείας καί νά κράζω τ’ όνομά Σου;» Μά ή φωνή άποκρίθηκε, βαριά, όλο καταφρόνεση: ‘’Οχι, στήν Ασίζη!»
Κι ό Φραγκίσκος δάγκασε τό χώμα, όπου ακουμπούσε τό στόμα του, τά μάτια του βούρκωσαν: «Κύριε, φώναξε, έλεος! δώσ’ μου καιρό νά ετοιμάσω τήν ψυχή μου• νά ετοιμάσω τό κορμί μου• τρείς μέρες Σού ζητώ, τρείς νύχτες, τίποτα άλλο!» Κι ή φωνή πάλι βρόντηξε, όχι πιά μέσα στό αύτί τού Φραγκίσκου, παρά μέσα στό σπλάχνο του: ‘’Οχι, τώρα! — Γιατί βιάζεσαι, Κύριε; γιατί θές νά μέ παιδεύεις τόσο; — Γιατί σέ άγαπώ...» άκούστηκε τώρα χαμηλή, τρυφερή, μέσα στήν καρδιά τού Φραγκίσκου, η φωνή του Θεού.
…………………………………………..
Σήκωσε τά μάτια στον ουρανό:
— Πίσω από το νερό, το ψωμί, το φιλί, το πρόσωπό Σου• πίσω άπό τή δίψα, τήν πείνα, τήν παρθενιά, τό πρόσωπό Σου• πως να μπορέσω, Κύριε, να Σου ξεφύγω;
Εδωκε ένα σάλτο καί μπήκε στό πρώτο δρομάκι, στάθηκε στήν πλατεία τού ‘Αι-Γιώργη, άρχισε νά πηδάει, νά χτυπάει τά παλαμάκια καί νά φωνάζει:
— Ελάτε! ελάτε! έλάτε ν’ ακούσετε μιά καινούρια τρέλα!
Ήταν ή ώρα πού οί νοικοκυραίοι γύριζαν άπό τά μποστάνια τους κι άπό τ’ άμπέλια, μέ τά γαϊδουράκια φορτωμένα• οί έμποροι κι οι μαστόροι σφαλνούσαν τά μαγαζιά τους καί μαζεύουνταν στίς ταβέρνες νά πιούν ενα έκατοσταράκι και νά πιάσουν μέ τούς φίλους τή γλυκιά κουβέντα. Οι γριές κάθουνταν στά κατώφλια τους, τά μάτια τους είχαν θαμπώσει κι είχαν πιά βαρεθεί νά βλέπουν τούς δρόμους καί τούς ανθρώπους και τα γαϊδουράκια τής Ασίζης. Μα οι νέοι κι οι νέες είχαν πλυθεί, είχαν αλλάξει καί πήγαιναν απόψε, Σαββατόβραδο, απάνω κάτω στή μακρόστενη πολιτεία, δροσερό αγεράκι είχε σηκωθεί, τά σύννεφα είχαν σκορπίσει, κυμάτιζαν οι κορδέλες στά μαλλιά τών κοριτσιών κι οι νέοι αγκρίζουνταν και μάτιαζαν τις κοπέλες με λαχτάρα καί μίσος• τα πρώτα λαγούτα αντιλάλησαν μέσα στις ταβέρνες.
Αξαφνα γέλια, φωνές, γιουχαητά• ό Κόσμος στράφηκε• από τήν άκρα τής πλατείας ό Φραγκίσκος φάνηκε νά πηδάει καί νά χορεύει, μέ άνασκουμπωμένο τό μαντύα, καί νά φωνάζει:
— Ελάτε, ελάτε, ελάτε ν’ ακούσετε, αδέρφια, μια καινούρια τρέλα!
Και πίσω του ένα τσούρμο παιδιά χαχάριζαν, τον κυνηγούσαν και του πετούσαν πέτρες.
Ετρεχα εγώ πίσω τους, τα φοβέριζα μέ τό ραβδί μου, μα άπ’ όλους τούς δρόμους ξεπρόβαιναν άλλα, έσμιγαν όλα μαζί καί ρίχνουνταν στό Φραγκίσκο• κι αυτός, ήσυχος, γελούσε, κάπου κάπου στέκουνταν, άπλωνε τά μπράτσα του στά παιδιά, Φώναζε:
— Οποιος μού ρίξει μιάν πέτρα, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού μιά φορά• όποιος μου ρίξει δυό πέτρες, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού δυό φορές• όποιος μού ρίξει τρείς πέτρες, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού τρείς φορές..
Καί δώστου έπεφταν απάνω του βροχή οι πέτρες.
Από τό μέτωπο καί το πηγούνι τού Φραγκίσκου έτρεχαν τώρα τά αίματα, από τις ταβέρνες πετάχτηκαν οι νοικοκυραίοι και γελούσαν, και τα σκυλιά της Ασίζης αναστατώθηκαν κι αυτά, μαζώχτηκαν κι άρχισαν νά τον γαβγίζουν. Είχα σταθεί μπροστά από τό Φραγκίσκο να πάρω κι εγώ στο μερτικό μου μερικές πέτρες• μέ ό Φραγκίσκος μέ αναμέριζε, χοροπηδούσε συνεπαρμένος καί τραγουδούσε, όλο αίματα:
Ακούστε, αδέρφια, μια καινούρια τρέλα.
Ο κόσμος γελούσε, οί νέοι σφύριζαν, νιαούριζαν, γάβγιζαν νά σκεπάσουν τή φωνή του, οι κοπέλες είχαν στριμωχτεί στις κολόνες τού αρχαίου ναού και σκλήριζαν, κι ένας από τήν αντικρινή ταβέρνα φώναξε:
— Καλέ, δέν είσαι ό Φραγκίσκος ό γλεντζές, ο γιός του Μπερναρντόνε; Λέγε, το λοιπόν, τήν καινούρια σου τρέλα να δούμε!
— Λέγε! Λέγε! Λέγε! άκούστηκαν ολούθε φωνές και χάχανα.
Κι ο Φραγκίσκος σκαρφάλωσε στα σκαλοπάτια του ναού, άνοιξε τίς αγκάλες στό λαό πού τόν γιουχάιζε καί φώναξε:
— Αγάπη! Αγάπη! Αγάπη!
Ετρεχε άπό τή μιαν άκρη τής πλατείας στήν άλλη, χοροπηδούσε καί φώναζε• στό μπαλκόνι ένός αρχοντικού σπιτιού σκυμμένη μιά κοπέλα κοίταζε, κοίταζε κι έκλαιε.
— Κλάρα! ακούστηκε μιά φωνή από μέσα, Κλάρα!
Μά ή κοπέλα δεν κουνήθηκε.
Αξαφνα τό αίμα μου πάγωσε• βρουχητό άκούστηκε, ό Κόσμος αναμέρισε, κόπηκαν τά γιουχαητά, ένας άντρακλας είχε τιναχτεί, είχε άρπάξει από τό σβέρκο τό Φραγκίσκο καί τόν ταρακουνούσε• ό Κύρης του, ό σιόρ Μπερναρντόνε.
— Πάμε, βρουχήθηκε.
Μα ο Φραγκίσκος πιάστηκε από μια κολόνα του ναού:
— Πού; φώναξε. Δέν πάω πουθενά!
— Στό σπίτι!
— Εδώ ‘ναι τό σπίτι μου, εδώ, στήν πλατεία• καί τούτοι, οι άντρες κι οί γυναίκες πού μέ γιουχαζουν, είναι ό πατέρας κι ή μάνα μου.
Ο γερο-Μπερναρντόνε φρένιασε• άρπαξε καί μέ τά δυό του χέρια τό γιό του από τή μέση, νά τόν ξεκορμίσει από τήν κολόνα.
— Δέ φεύγω! δέ φεύγω! ξεφώνιζε ό Φραγκίσκος, ρίχνουνταν κι αγκάλιαζε πάλι τήν κολόνα• δέν έχω πατέρα καί μάνα, δέν έχω σπίτι, μονάχα τό Θεό!
Σώπαινε, κι ευτύς άρχιζε πάλι νά φωνάζει:
— Μονάχα τό Θεό! Μονάχα τό Θεό!
Ο κόσμος σκούσε στά γέλια.
— Δέν είχαμε καραγκιόζη νά περνά ή ώρα μας, είπε ένας ποντικομούρης, ό Σαμπατίνο — τόν γνώρισα• τώρα, δόξα σοι ό Θεός, έχουμε τό γιό του Μπερναρντόνε! Γειά σου, Φραγκίσκο, αρκούδα του Θεού, σύρε σάλτο, χόρεψε!
Ο κόσμος σκουσε στά γέλια.
..............
ΑΠΟ ΤΟ ''Ο ΦΤΩΧΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ'' ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ...
………………………………………..
Έτσι φώναζε καί παραμιλούσε καί σπάραζε πεσμένος μπρούμυτα στή σπηλιά, όλη τή μέρα• κατά τό δειλινό, τήν ώρα πού ακόμα εγώ γύριζα στήν Ασίζη καί ζητιάνευα, ό Φραγκίσκος άκουσε φωνή άπό πάνω του: «Φραγκίσκο! — Νά με, Κύριε, πρόσταξε. — Φραγκίσκο, μπορείς νά πας στήν Ασίζη, όπου γεννήθηκες καί σέ γνωρίζουν όλοι, μπορείς νά πάς, καί μπροστά άπό τό σπίτι του κυρού σου νά σταθείς καί ν’ αρχίσεις νά τραγουδάς καί νά χορεύεις καί νά χτυπάς τά παλαμάκια καί νά κράζεις τ’ όνομά μου;»
Ο Φραγκίσκος άκουγε, ανατρίχιαζε καί σώπαινε• κι ή φωνή ακούστηκε πάλι από πάνω του, πιό κοντά τώρα, μέσα στό αυτί του. «Μπορείς να τσαλαπατήσεις, νά εξευτελίσεις τό Φραγκίσκο ετούτον; Ο Φραγκίσκος ετούτος μας εμποδίζει να σμίξουμε, αφάνισέ τον! Θα σε πάρουν από πίσω τά παιδιά, θα σου πετούν πέτρες• θά προβάλουν οι κοπέλες από τά παράθυρα καί θά πιάσουν τά γέλια• καί σύ νά στέκεσαι, όλο αίματα άπό τό πετροβολητό, χαρούμενος, καί νά κράζεις: “ Οποιος μού ρίξει μιά πέτρα, νά ‘χει τήν εύκή τού Θεού μιά φορά• όποιος μού ρίξει δυό πέτρες, νά ‘χει τήν ευχή τού Θεού δυό φορές• όποιος μού ρίξει τρείς πέτρες, νά ‘χει τήν εύκή τού Θεού τρείς φορές...” Μπορείς; μπορείς; γιατί σωπαίνεις;»
Ακουγε ό Φραγκίσκος, άκουγε κι τρεμε. «Δέν μπορώ, συλλογίζουνταν, δέν μπορώ...» Μά ντράπηκε νά τό μολοήσει• άνοιξε τό στόμα του: ‘’ Δε θες, Κύριε, να με στείλεις σέ άλλη πολιτεία, νά χορέψω στή μέση τής πλατείας καί νά κράζω τ’ όνομά Σου;» Μά ή φωνή άποκρίθηκε, βαριά, όλο καταφρόνεση: ‘’Οχι, στήν Ασίζη!»
Κι ό Φραγκίσκος δάγκασε τό χώμα, όπου ακουμπούσε τό στόμα του, τά μάτια του βούρκωσαν: «Κύριε, φώναξε, έλεος! δώσ’ μου καιρό νά ετοιμάσω τήν ψυχή μου• νά ετοιμάσω τό κορμί μου• τρείς μέρες Σού ζητώ, τρείς νύχτες, τίποτα άλλο!» Κι ή φωνή πάλι βρόντηξε, όχι πιά μέσα στό αύτί τού Φραγκίσκου, παρά μέσα στό σπλάχνο του: ‘’Οχι, τώρα! — Γιατί βιάζεσαι, Κύριε; γιατί θές νά μέ παιδεύεις τόσο; — Γιατί σέ άγαπώ...» άκούστηκε τώρα χαμηλή, τρυφερή, μέσα στήν καρδιά τού Φραγκίσκου, η φωνή του Θεού.
…………………………………………..
Σήκωσε τά μάτια στον ουρανό:
— Πίσω από το νερό, το ψωμί, το φιλί, το πρόσωπό Σου• πίσω άπό τή δίψα, τήν πείνα, τήν παρθενιά, τό πρόσωπό Σου• πως να μπορέσω, Κύριε, να Σου ξεφύγω;
Εδωκε ένα σάλτο καί μπήκε στό πρώτο δρομάκι, στάθηκε στήν πλατεία τού ‘Αι-Γιώργη, άρχισε νά πηδάει, νά χτυπάει τά παλαμάκια καί νά φωνάζει:
— Ελάτε! ελάτε! έλάτε ν’ ακούσετε μιά καινούρια τρέλα!
Ήταν ή ώρα πού οί νοικοκυραίοι γύριζαν άπό τά μποστάνια τους κι άπό τ’ άμπέλια, μέ τά γαϊδουράκια φορτωμένα• οί έμποροι κι οι μαστόροι σφαλνούσαν τά μαγαζιά τους καί μαζεύουνταν στίς ταβέρνες νά πιούν ενα έκατοσταράκι και νά πιάσουν μέ τούς φίλους τή γλυκιά κουβέντα. Οι γριές κάθουνταν στά κατώφλια τους, τά μάτια τους είχαν θαμπώσει κι είχαν πιά βαρεθεί νά βλέπουν τούς δρόμους καί τούς ανθρώπους και τα γαϊδουράκια τής Ασίζης. Μα οι νέοι κι οι νέες είχαν πλυθεί, είχαν αλλάξει καί πήγαιναν απόψε, Σαββατόβραδο, απάνω κάτω στή μακρόστενη πολιτεία, δροσερό αγεράκι είχε σηκωθεί, τά σύννεφα είχαν σκορπίσει, κυμάτιζαν οι κορδέλες στά μαλλιά τών κοριτσιών κι οι νέοι αγκρίζουνταν και μάτιαζαν τις κοπέλες με λαχτάρα καί μίσος• τα πρώτα λαγούτα αντιλάλησαν μέσα στις ταβέρνες.
Αξαφνα γέλια, φωνές, γιουχαητά• ό Κόσμος στράφηκε• από τήν άκρα τής πλατείας ό Φραγκίσκος φάνηκε νά πηδάει καί νά χορεύει, μέ άνασκουμπωμένο τό μαντύα, καί νά φωνάζει:
— Ελάτε, ελάτε, ελάτε ν’ ακούσετε, αδέρφια, μια καινούρια τρέλα!
Και πίσω του ένα τσούρμο παιδιά χαχάριζαν, τον κυνηγούσαν και του πετούσαν πέτρες.
Ετρεχα εγώ πίσω τους, τα φοβέριζα μέ τό ραβδί μου, μα άπ’ όλους τούς δρόμους ξεπρόβαιναν άλλα, έσμιγαν όλα μαζί καί ρίχνουνταν στό Φραγκίσκο• κι αυτός, ήσυχος, γελούσε, κάπου κάπου στέκουνταν, άπλωνε τά μπράτσα του στά παιδιά, Φώναζε:
— Οποιος μού ρίξει μιάν πέτρα, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού μιά φορά• όποιος μου ρίξει δυό πέτρες, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού δυό φορές• όποιος μού ρίξει τρείς πέτρες, νά ‘χει τήν ευκή τού Θεού τρείς φορές..
Καί δώστου έπεφταν απάνω του βροχή οι πέτρες.
Από τό μέτωπο καί το πηγούνι τού Φραγκίσκου έτρεχαν τώρα τά αίματα, από τις ταβέρνες πετάχτηκαν οι νοικοκυραίοι και γελούσαν, και τα σκυλιά της Ασίζης αναστατώθηκαν κι αυτά, μαζώχτηκαν κι άρχισαν νά τον γαβγίζουν. Είχα σταθεί μπροστά από τό Φραγκίσκο να πάρω κι εγώ στο μερτικό μου μερικές πέτρες• μέ ό Φραγκίσκος μέ αναμέριζε, χοροπηδούσε συνεπαρμένος καί τραγουδούσε, όλο αίματα:
Ακούστε, αδέρφια, μια καινούρια τρέλα.
Ο κόσμος γελούσε, οί νέοι σφύριζαν, νιαούριζαν, γάβγιζαν νά σκεπάσουν τή φωνή του, οι κοπέλες είχαν στριμωχτεί στις κολόνες τού αρχαίου ναού και σκλήριζαν, κι ένας από τήν αντικρινή ταβέρνα φώναξε:
— Καλέ, δέν είσαι ό Φραγκίσκος ό γλεντζές, ο γιός του Μπερναρντόνε; Λέγε, το λοιπόν, τήν καινούρια σου τρέλα να δούμε!
— Λέγε! Λέγε! Λέγε! άκούστηκαν ολούθε φωνές και χάχανα.
Κι ο Φραγκίσκος σκαρφάλωσε στα σκαλοπάτια του ναού, άνοιξε τίς αγκάλες στό λαό πού τόν γιουχάιζε καί φώναξε:
— Αγάπη! Αγάπη! Αγάπη!
Ετρεχε άπό τή μιαν άκρη τής πλατείας στήν άλλη, χοροπηδούσε καί φώναζε• στό μπαλκόνι ένός αρχοντικού σπιτιού σκυμμένη μιά κοπέλα κοίταζε, κοίταζε κι έκλαιε.
— Κλάρα! ακούστηκε μιά φωνή από μέσα, Κλάρα!
Μά ή κοπέλα δεν κουνήθηκε.
Αξαφνα τό αίμα μου πάγωσε• βρουχητό άκούστηκε, ό Κόσμος αναμέρισε, κόπηκαν τά γιουχαητά, ένας άντρακλας είχε τιναχτεί, είχε άρπάξει από τό σβέρκο τό Φραγκίσκο καί τόν ταρακουνούσε• ό Κύρης του, ό σιόρ Μπερναρντόνε.
— Πάμε, βρουχήθηκε.
Μα ο Φραγκίσκος πιάστηκε από μια κολόνα του ναού:
— Πού; φώναξε. Δέν πάω πουθενά!
— Στό σπίτι!
— Εδώ ‘ναι τό σπίτι μου, εδώ, στήν πλατεία• καί τούτοι, οι άντρες κι οί γυναίκες πού μέ γιουχαζουν, είναι ό πατέρας κι ή μάνα μου.
Ο γερο-Μπερναρντόνε φρένιασε• άρπαξε καί μέ τά δυό του χέρια τό γιό του από τή μέση, νά τόν ξεκορμίσει από τήν κολόνα.
— Δέ φεύγω! δέ φεύγω! ξεφώνιζε ό Φραγκίσκος, ρίχνουνταν κι αγκάλιαζε πάλι τήν κολόνα• δέν έχω πατέρα καί μάνα, δέν έχω σπίτι, μονάχα τό Θεό!
Σώπαινε, κι ευτύς άρχιζε πάλι νά φωνάζει:
— Μονάχα τό Θεό! Μονάχα τό Θεό!
Ο κόσμος σκούσε στά γέλια.
— Δέν είχαμε καραγκιόζη νά περνά ή ώρα μας, είπε ένας ποντικομούρης, ό Σαμπατίνο — τόν γνώρισα• τώρα, δόξα σοι ό Θεός, έχουμε τό γιό του Μπερναρντόνε! Γειά σου, Φραγκίσκο, αρκούδα του Θεού, σύρε σάλτο, χόρεψε!
Ο κόσμος σκουσε στά γέλια.
..............
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από ελληνας
Προς ολους τους οπαδους της αρχαιας ειδωλολατρικης θρησκειας μια ερωτηση που την εχω κανει σε πολλους και ακομα δεν εχω παρει απαντηση
Γιατι ο Χριστιανισμος δεν εξαφανιστηκε αφου απ τη γεννηση του αντιμετωπισε σφοδρο διωγμο και εναντιωση απο την ειδωλολατρικη Αυτοκρατορια για 2-3 αιωνες, ενω οταν αντιμετωπισε η αρχαιολατρεια την δυσμενεια και απορριψη της αυτοκρατοριας τους επομενους αιωνες εξαφανιστηκε και οι οπαδοι του τον εγκατελειψαν γρηγορα; Αυτο δεν δειχνει οτι ο Χριστιανισμος εχει κατι που δεν το εχει η αρχαιολατρεια ;Εναν Θεο πολυ πιο ισχυρο και μια δυναμη μοναδικη που κατευθυνει τις ζωες των χριστιανων, τοση ωστε να ειναι προθυμοι να πεθανουν γι αυτο; Αυτο δεν δειχνει οτι η αρχαιολατρεια ηταν ετοιμοθανατη και παρηκμασμενη σαν θρησκεια και γι αυτο ο χριστιανισμος την νικησε και μαλιστα πριν γινει νομιμη θρησκεια; Μιλαω για τους πρωτους αιωνες. |
Κατ αρχην τα περι Διωγμων τα περισσοτερα ειναι μυθος ... Οι διωξεις των Ρωμαιων προς τους Χριστιανους ουτε .. μονιμες ηταν , ουτε θανατωθηκαν μεγαλοι αριθμοι χριστιανων , ουτε εγιναν ολοι οι διωγμοι για τους ιδιους λογους ..
Μονο επι Διοκλητιανου .. εγιναν σοβαροι διωγμοι .. και θανατωθηκαν καποιες ..... εκατονταδες ατομα...
Επισης οι Ρωμαιοι δεν διωκαν μονον τους Χριστιανους αλλα κι οποια αλλη θρησκευτικη δοξασια στρεφονταν εναντια στα συμφεροντα τους η στην Ρωμαικη νομοθεσια ..
Επισης οι Χριστιανοι στην αρχη δεν ξεχωριζαν [ στα ματια των Ρωμαιων τουλαχιστον ] απο τους καθαυτο Εβραιους .. οι οποιοι Εβραιοι εκαναν συνεχως επαναστασεις συν του οτι οι Χριστιανοι ειχαν σαν αρχηγο τους καποιον ο οποιος σταυρωθηκε απο τους Ρωμαιους ...
Επισης ... δεν ονομαζονταν απο την αρχη ''Χριστιανοι'' Τρεις αιωνες μετα ο Ιουλιανος μιλαει για ..''Γαλλιλαιους'' [ Κατα Γαλιλαιων..]
Το μυστικο της κυριαρχειας του Χριστιανισμου ηταν οτι ηταν η πιο καταλληλη εξουσιαστικη θρησκεια για να εξυπηρετησει τα συμφεροντα αυτοκρατορων .. οχι μονον του Βυζαντιου αλλα και των εκχριστιανισμενων λαων πχ Ρωσων
Ενας Θεος στον Ουρανο ... ενας ο Βασιλιας στην γη
Μονοθεισμος = Απολυτη Μοναρχια
Πολλοι Θεοι = πιο .. δημοκρατικα καθεστωτα ...
Φιλοι μου
Επειδη ακουσα πολλες φορες την φραση ''να φτασω στο θεο'' .. αυτη την φραση την θεωρω γενικη αοριστη ασαφη λογοτεχνικη εκφραση κενη απο ουσιαστικο περιεχομενο. [ με τι μετρησιμα αντικειμενικα μεγεθη .. μετραμε την πορεια μας προς τον θεο ;; Και με τι αντικειμενικα κριτηρια θα καταλαβουμε οτι .. τον φτασαμε ;;]
Εγω παντως θελω να επαναλαβω οτι ειναι αλλο πραγμα το να συμπαθουμε μια θρησκεια κι αλλο να την πιστευουμε υπο την θρησκευτικη εννοια ....
Μπορει πχ να συμπαθω το Δωδεκαθεο .. αλλα δεν πιστευω στην υπαρξη του Δια ... που αν του θυσιασω βοδια θα με βοηθησει στις επαγγελματικες μου δραστηριοτητες
Μπορει να συμπαθω για οικογενειακους κοινωνικους εθνικους λογους την ορθοδοξη χριστιανικη θρησκεια ... αυτο δεν σημαινει οτι πιστευω στην υπαρξη υπερφυσικης οντοτητας η οποια λεγεται Παναγια .. κι που αν της αναβω κανδηλια .. η ανεβω .. γονατιστος τα σκαλια της εκκλησιας της στην Τηνο ... θα με θεραπευσει απο την ασθενεια μου ....
Οι περισσοτεροι θρησκευομενοι σε ολες τις θρησκειες ... συμπαθουν την θρησκεια τους δεν πιστευουν σε αυτην ....
Επειδη ακουσα πολλες φορες την φραση ''να φτασω στο θεο'' .. αυτη την φραση την θεωρω γενικη αοριστη ασαφη λογοτεχνικη εκφραση κενη απο ουσιαστικο περιεχομενο. [ με τι μετρησιμα αντικειμενικα μεγεθη .. μετραμε την πορεια μας προς τον θεο ;; Και με τι αντικειμενικα κριτηρια θα καταλαβουμε οτι .. τον φτασαμε ;;]
Εγω παντως θελω να επαναλαβω οτι ειναι αλλο πραγμα το να συμπαθουμε μια θρησκεια κι αλλο να την πιστευουμε υπο την θρησκευτικη εννοια ....
Μπορει πχ να συμπαθω το Δωδεκαθεο .. αλλα δεν πιστευω στην υπαρξη του Δια ... που αν του θυσιασω βοδια θα με βοηθησει στις επαγγελματικες μου δραστηριοτητες
Μπορει να συμπαθω για οικογενειακους κοινωνικους εθνικους λογους την ορθοδοξη χριστιανικη θρησκεια ... αυτο δεν σημαινει οτι πιστευω στην υπαρξη υπερφυσικης οντοτητας η οποια λεγεται Παναγια .. κι που αν της αναβω κανδηλια .. η ανεβω .. γονατιστος τα σκαλια της εκκλησιας της στην Τηνο ... θα με θεραπευσει απο την ασθενεια μου ....
Οι περισσοτεροι θρησκευομενοι σε ολες τις θρησκειες ... συμπαθουν την θρησκεια τους δεν πιστευουν σε αυτην ....
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από beetlejuice
Aineian δεν μπορει ενα θεμα στην κατηγορια των συζητησεων να ξεκινησει με μια συντομη τοποθετηση δυο γραμμων. Προσπαθησε να αναλυσεις λιγο τη σκεψη σου και να θεσεις ερωτηματα για προβληματισμο και στους υπολοιπους.
Φιλικα |
Ζητω καταρχην συγνωμη για την παραλειψη μου .. εκεινο το οποιο ηθελα να πω .. οτι παρατηρω πολλους πχ χριστιανους να δηλωνουν οτι ακολουθουν την χριστιανικη θρησκεια οχι γιατι πιστευουν σε αυτη ως προς το δογματικο σκελος της ειτε γιατι ασπαζονται ολες τις ηθικες εντολες που εχει ο χριστιανισμος .. αλλα .. γιατι συνδυαζουν την χριστιανικη θρησκεια με τρυφερες οικογενειακες στιγμες οταν οι γονεις τους τους πηγαιναν το πασχα η τα χριστουγεννα στην εκκλησια η ο παππους τους τους επαιρνε δωρα την πρωτοχρονια και τους ελεγε οτι τα εφερνε ο Αι Βασιλης ...
Η .. αποδοχη δηλαδη της Χριστιανικης θρησκειας καθε αλλο παρα εχει σχεση με την αποδοχη θρησκευτικων δογματικων θεματων
Το ιδιο παρατηρω και σε αλλες θρησκειες πχ για Μωαμεθανους μεταναστες το Ισλαμ απλα τους θυμιζει την χωρα τους και τους εκει συγγενεις τους
Παρατηρω επισης και σε πολλους οι οποιοι αυτοαποκαλουνται οπαδοι της Αρχαιας Ελληνικης θρησκειας οτι απλως συμπαθουν την Αρχαια Ελληνικη Θρησκεια [ για εθνικους ισως λογους η απο θαυμασμο για τον Αρχαιο ελληνικο πολιτισμο ] ... δεν πιστευουν στο υπερφυσικο μεταφυσικο σκελος αυτης ..
Με το νημα λοιπον αυτο απλα θα ηθελα να διαχωρισω δυο διαφορετικες εννοιες ..
Αλλο το ρημα συμπαθω κι αλλο το ρημα πιστευω
Μπορει δηλαδη να συμπαθω μια θρησκεια [ και να δηλωνω οπαδος της λογω αυτης της συμπαθειας ] αλλα να μην πιστευω σε αυτη...
Εχω παρατηρησει οτι πολλοι ανθρωποι οι οποιοι δηλωνουν οτι ανηκουν σε ενα θρησκευμα ... το δηλωνουν γιατι το συμπαθουν [για διαφορους λογους .. πολλες φορες ασχετους με τις δογματικες η ηθικες αρχες αυτου του θρησκευματος ] και οχι γιατι πιστευουν - με την εννοια της θρησκευτικης πιστεως - στο θρησκευμα αυτο
Ανοιγοντας αυτο το θεμα θα ηθελα να διευκρινησω οτι θεωρω περισσοτερο τις εσωτερικες βιωματικες εμπειριες ως φυσικο φαινομενο προς μελετη απο την επιστημη της ψυχολογιας ..
Το ερωτημα μου ειναι το κατα ποσο τα προσωπικα βιωματα και [ εσωτερικο ψυχολογικες ] εμπειρειες επηρεαζουν στην αναπτυξη εσωτερικων μυστικιστικων διδασκαλιων ....
Θεωρω τα υποκειμενικα βιωματα και ψυχολογικες εμπειριες σαν τελειως λαθεμενη μεθοδο αναζητηση της αληθειας .. αυτος που νιωθει αισθανεται φοβαται ποναει .. ειναι τελειως ακαταλληλος να ανακαλυψει το τι του συμβαινει .. μονο ενας ουδετερος αντικειμενικος ερευνητης ανυπηρεαστος συναισθηματικα με επιστημονικα κριτηρια μπορει να ερευνησει τι συμβαινει ...
Αν αποτραβηχτω σε μια ερημο ... υποβαλω τον εαυτο μου σε πεινα διψα αυθυποβολη [μεσω προσευχων] αγρυπνια κουραση κλπ ... στο τελος θα αρχισω να βιωνω καταστασεις να βλεπω οραματα κι να ανακαλυπτω αληθειες ... αυτα εγω μπορει να τα βιωνω ως αληθινα .. ομως για εναν επιστημονα .. αυτα δεν στεκουν ...
Το ιδιο μπορει να ειπωθει και για ανθρωπους οι οποιοι βιωσαν μυστικιστικες καταστασεις .. υπο την επηρεια καποιων ιδιαιτερων συνθηκων . και δεν μιλω για χρηση παραισθησιογονων ουσιων ...
Πχ οι ανθρωποι οι οποιοι μαζευονται ολοι μαζι για να επικοινωνησουν με το πνευμα ενος νεκρου σε τι ψυχολογικη η σωματικη κατασταση βρισκονται και τι επιδρασεις εχει πανω στο βιωμα τους αυτο η διαρυθμιση του χωρου [ μισοσκοταδο κλπ]
Μηπως λοιπον υπο την επιδραση ορισμενων ψυχοσωματικων παραγοντων σε συνδυασμο με το γενικοτερο περιβαλον του χωρου οπου βιωνονται τετοιες καταστασεις ... η φαντασια μπλεκεται αξεδιαλυτα με την πραγματικοτητα ;;;;
Το ερωτημα μου ειναι το κατα ποσο τα προσωπικα βιωματα και [ εσωτερικο ψυχολογικες ] εμπειρειες επηρεαζουν στην αναπτυξη εσωτερικων μυστικιστικων διδασκαλιων ....
Θεωρω τα υποκειμενικα βιωματα και ψυχολογικες εμπειριες σαν τελειως λαθεμενη μεθοδο αναζητηση της αληθειας .. αυτος που νιωθει αισθανεται φοβαται ποναει .. ειναι τελειως ακαταλληλος να ανακαλυψει το τι του συμβαινει .. μονο ενας ουδετερος αντικειμενικος ερευνητης ανυπηρεαστος συναισθηματικα με επιστημονικα κριτηρια μπορει να ερευνησει τι συμβαινει ...
Αν αποτραβηχτω σε μια ερημο ... υποβαλω τον εαυτο μου σε πεινα διψα αυθυποβολη [μεσω προσευχων] αγρυπνια κουραση κλπ ... στο τελος θα αρχισω να βιωνω καταστασεις να βλεπω οραματα κι να ανακαλυπτω αληθειες ... αυτα εγω μπορει να τα βιωνω ως αληθινα .. ομως για εναν επιστημονα .. αυτα δεν στεκουν ...
Το ιδιο μπορει να ειπωθει και για ανθρωπους οι οποιοι βιωσαν μυστικιστικες καταστασεις .. υπο την επηρεια καποιων ιδιαιτερων συνθηκων . και δεν μιλω για χρηση παραισθησιογονων ουσιων ...
Πχ οι ανθρωποι οι οποιοι μαζευονται ολοι μαζι για να επικοινωνησουν με το πνευμα ενος νεκρου σε τι ψυχολογικη η σωματικη κατασταση βρισκονται και τι επιδρασεις εχει πανω στο βιωμα τους αυτο η διαρυθμιση του χωρου [ μισοσκοταδο κλπ]
Μηπως λοιπον υπο την επιδραση ορισμενων ψυχοσωματικων παραγοντων σε συνδυασμο με το γενικοτερο περιβαλον του χωρου οπου βιωνονται τετοιες καταστασεις ... η φαντασια μπλεκεται αξεδιαλυτα με την πραγματικοτητα ;;;;
Η πατριδα προδιδει τον πολιτη η ο πολιτης την πατριδα;;
Επισης εντυπωση προκαλει οτι ο Σωκρατης - στα εργα του Πλατωνα - δεν αναφερει τιποτε ουτε για την προδοσια του Αλκιβιαδη ουτε την τυρανια του Κριτια ο οποιος βασιζονταν στις Σπαρτιατικες λογχες [ πως λεμε κυβερνηση δοσιλογων επι κατοχης ] ...
Μιλαει ο Σωκρατης για φιλοπατρια - προτιμωντας να πιει το κωνιο παρα να δραπετευσει - ετσι οπως τον παρουσιαζει ο Πλατωνας ... ενω απετυχε παταγωδως ως δασκαλος ... βγαζοντας δυο μαθητες του ... οχι απλα προδοτες αλλα ... οι κυριοι καταστροφεις της πατριδας του ..
Μιλαει ο Σωκρατης για φιλοπατρια - προτιμωντας να πιει το κωνιο παρα να δραπετευσει - ετσι οπως τον παρουσιαζει ο Πλατωνας ... ενω απετυχε παταγωδως ως δασκαλος ... βγαζοντας δυο μαθητες του ... οχι απλα προδοτες αλλα ... οι κυριοι καταστροφεις της πατριδας του ..
Καπου στην Αρχαια Ελληνικη Ιστορια δεν εχω καταλαβει γιατι θεωρουμε ως συνωνυμο της εννοιας της προδοσιας τον Εφιαλτη .. κι οχι τον Αλκιβιαδη ..
Ο Εφιαλτης στο τελος τελος ηταν ενας αγραμματος χωρικος .. που προδωσε τον Λεωνιδα με τους πολεμιστες του ..- οι οποιοι στο τελος τελος δεν ηταν και συμπατριωτες του - κι αυτο λαμβανοντας υποψιν οτι το μεγαλυτερο μερος των ελληνικων πολεων στην εκστρατεια τουΞερξη ειχε μηδισει .. κι μαλιστα οι ομοφυλοι των Αθηναιων Ιωνες πολεμουσαν χωρις ενδοιασμο τους Αθηναιους [ Ναυμαχια της Σαλαμινας ]
Αντιθετα ο Αλκιβιαδης ηταν ενα επιφανες ηγετικο στελεχος της Αρχαιας Αθηνας ... μαθητης του Σωκρατη που διδασκε .. φιλοπατρια [ ασχετα εαν ολοι του οι μαθητες βγηκαν ..προδοτες εχθροι της πατριδας .. εκτος απο τον Αλκιβιαδη κι ο Κριτιας .. ακομη κι ο Πλατωνας κι ο Ξενοφωντας ηταν ..Φιλολακεδαιμονιοι ... οπως λεμε σημερα Ελληνες Φιλοτουρκοι ..]..
Ο Αλκιβιαδης οδηγησε δημαγωγωντας την πατριδα του την Αθηνα σε μια ανοητη εκστρατεια κι .. οταν αυτοι τον κατηγορησαν .. αντι να φερθει σαν μαθητης του Σωκρατη .. πηγε με τους εχθρους της πολης του κι τους επεισε να καταστρεψουν την πατριδα του ... ενω ανετα θα μπορουσε οταν τον κατηγορησαν να δραπετευσει .. κι απλα να μην ανακατευτει ..
Ο Εφιαλτης στο τελος τελος ηταν ενας αγραμματος χωρικος .. που προδωσε τον Λεωνιδα με τους πολεμιστες του ..- οι οποιοι στο τελος τελος δεν ηταν και συμπατριωτες του - κι αυτο λαμβανοντας υποψιν οτι το μεγαλυτερο μερος των ελληνικων πολεων στην εκστρατεια τουΞερξη ειχε μηδισει .. κι μαλιστα οι ομοφυλοι των Αθηναιων Ιωνες πολεμουσαν χωρις ενδοιασμο τους Αθηναιους [ Ναυμαχια της Σαλαμινας ]
Αντιθετα ο Αλκιβιαδης ηταν ενα επιφανες ηγετικο στελεχος της Αρχαιας Αθηνας ... μαθητης του Σωκρατη που διδασκε .. φιλοπατρια [ ασχετα εαν ολοι του οι μαθητες βγηκαν ..προδοτες εχθροι της πατριδας .. εκτος απο τον Αλκιβιαδη κι ο Κριτιας .. ακομη κι ο Πλατωνας κι ο Ξενοφωντας ηταν ..Φιλολακεδαιμονιοι ... οπως λεμε σημερα Ελληνες Φιλοτουρκοι ..]..
Ο Αλκιβιαδης οδηγησε δημαγωγωντας την πατριδα του την Αθηνα σε μια ανοητη εκστρατεια κι .. οταν αυτοι τον κατηγορησαν .. αντι να φερθει σαν μαθητης του Σωκρατη .. πηγε με τους εχθρους της πολης του κι τους επεισε να καταστρεψουν την πατριδα του ... ενω ανετα θα μπορουσε οταν τον κατηγορησαν να δραπετευσει .. κι απλα να μην ανακατευτει ..
Παράθεση:
|
Αρχική Δημοσίευση από Trithemius
Καλησπέρα. Μπορείς να δώσεις το στίγμα/λόγο ύπαρξης αυτού του θέματος;
*η ορθή φράση είναι "μέτρον άριστον" (χωρίς το "παν") και αποτελεί Δελφικό παράγγελμα... |
..η απορια μου ειναι απλη
Κατα ποσο τηρουσαν την αρχη ''μετρον αριστον'' στην αρχαια Ελλαδα ...
''Ηταν οι αρχαιοι ημων προγονοι ''εραστες του μετρου'' ; Τηρουσαν την αρχη ''παν μετρον αριστον'';;
Αν δουμε την αρχαια ελληνικη γραμματεια θα δουμε οτι αυτη την αρχη δεν την τηρουσαν ουτε ο απλος λαος ουτε οι αριστοι στην αρχαια Ελλαδα ...
Αν δουμε την αρχαια ελληνικη γραμματεια θα δουμε οτι αυτη την αρχη δεν την τηρουσαν ουτε ο απλος λαος ουτε οι αριστοι στην αρχαια Ελλαδα ...