άβαξ

Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου στις παραπάνω διατυπώσεις .Ασφαλώς η προοπτική της εξέλιξης και αξιοποίησης των τεχνικών της κλωνοποίησης η’ ακόμα και της εμφύτευσης μελών στην συμβατική ιατρική φαντάζει αδύνατη. Τα πειράματα και αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η κλωνοποίηση έχει σε πολλά ακόμα στάδια να δοκιμαστεί ώστε στο μέλλον να εδραιωθεί και να νομιμοποιηθεί η εφαρμογή της τόσο σε ανθρώπινο όσο και σε επιστημονικό επίπεδο. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι η ιατρική και οι εφάμιλλες επιστήμες της δεν έχουν άλλη επιλογή από την ολοκλήρωση της προσπάθειας αυτής. Είναι μια σπουδαία ανακάλυψη η οποία αποτελεί πεπρωμένο της ανθρωπότητας, η οποία θα επιφέρει τεράστιες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Το αληθινό ερώτημα δεν είναι το «εάν» θα πραγματοποιηθεί μια τέτοια ιστορική μεταβολή στoν τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζαμε τους νόμους και τις επιπτώσεις της Φύσης, αλλά το «πότε». Το άλλοθι του «απίθανου»,του «αδύνατου» σε πολλές περιπτώσεις δεν φάνηκε δυνατό να περιορίσει την ξέφρενη, ενδελεχή προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Στην παγκόσμια ιστορία έχουν καταγραφεί ,όχι λίγες φορές ,στιγμές στις οποίες ο άνθρωπος αδυνατούσε να αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις των δυνατοτήτων του. Θα αναφέρω 2-3 παραδείγματα στα οποία άντρες που έχουν γράψει ιστορία, ο καθένας στον τομέα του, διαψεύσθηκαν οικτρά από την μετέπειτα εξέλιξη των πραγμάτων τα οποία έψεξαν :
- Ο Ναπολέων απευθυνόμενος στον Robert Fultons (κατασκευαστή και εφευρέτη των ατμόπλοιων) φέρεται να λέει απαξιωτικά : «Σχεδιάζεις να φτιάξεις ένα πλοίο που θα πλέει ενάντια στον αέρα και τα κύματα, ανάβοντας φωτιά κάτω από το κατάστρωμα ;Δεν έχω καιρό να ακούω τέτοιες αηδίες!»
- Παρόμοια επικριτική στάση διατηρεί χρόνια αργότερα(1902) ο μαθηματικός –φυσικός - αστρονόμος Simon Newcomb όταν καλείται να πει την γνώμη του για τις πρώιμες τότε αεροπορικές πτήσεις : «Η πτήση με μηχανές που είναι βαρύτερες από τον αέρα, είναι μη πρακτικό και ανούσιο αν όχι κάτι το εντελώς αδύνατον να συμβεί.» Η συνεχεία γνωστή από όλους και το πόσο επηρέασε εκτός των άλλων και γεωπολιτικά την υφήλιο.
- Σε έναν νεώτερο ,πάμπλουτο και πασίγνωστο άνθρωπο, που άλλαξε για πάντα την σχέση μας με τους κομπιούτερ και τον ψηφιακό κόσμο, ανήκει η παρακάτω δήλωση, η οποία έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 80 σχετικά με το μέλλον της πληροφορικής : «Κανένας δεν θα χρειαστεί πάνω από 637 kilobyte μνήμης στον προσωπικό του υπολογιστή.»Ο Bill Gates δεν θα μπορέσει ποτέ να διαψευστεί ξανά πιο ολοκληρωτικά στην ζωή του.
Η σύγκριση φυσικά των παραπάνω επιτευγμάτων με τις τωρινές προκλήσεις της ανθρωπότητας ,πρέπει να τεθεί κάτω από την κατάλληλη κλίμακα των γεγονότων. Η ουσία είναι μια :Η κλωνοποίηση και η ολική η’ μερική αντικατάσταση ανθρωπίνων μελών αργά η’ γρήγορα θα αποτελέσει πραγματικότητα και οι αλλαγές που θα προκαλέσει κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο θα είναι τρομακτικές, δημιουργώντας κυριολεκτικά νέες τάξεις ανθρώπων και κοινωνικές διαβαθμίσεις(ίσως μου δοθεί η ευκαιρία στο μέλλον να γίνω πιο αναλυτικός σε αυτό το σημείο).

Όσον αφορά το σκέλος της τεχνολογίας τροφίμων και τις επιπτώσεις που τείνει να δημιουργήσει στην παγκόσμια αγορά ,συμφωνώ ότι είναι ένα ιδιαίτερα σοβαρό θέμα που ήδη υφίσταται ,το οποίο όμως επιδέχεται ποικίλλων μορφών κριτικής. Η θέση και η προοπτική κάτω από τις οποίες επιδιώκει κάποιος να μελετήσει το θέμα αυτό, μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα τα οποία ξεφεύγουν από την πραγματική τους υπόσταση.

Για να το συγκεκριμενοποιήσω λίγο, το πρόβλημα που θεωρώ ότι έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα ,απ’ όλη την πρακτική των «νέων τύπων τροφής»,είναι οι ολοένα και πιο έντονες φήμες που ακούγονται παγκοσμίως για την «συνομωσία των φαρμακευτικών εταιριών».Σύμφωνα με αυτήν την φρικιαστική θεωρία, εταιρίες που παράγουν και διοχετεύουν τροφές στην αγορά και παράλληλα διαχειρίζονται φαρμακευτικό υλικό, εμπλουτίζουν με τέτοια υλικά τα προϊόντα τους(κρέμες μωρών, σνακ, γάλα, κτλ) έτσι ώστε να διαμορφώνουν τους μελλοντικούς πελάτες τους .

Προσωπικά όσον αφορά τις φήμες και τις εκάστοτε συνομωσίες που διοχετεύονται στην δημοσιότητα, διατηρώ πάντα μια επιφυλακτική στάση. Γνωρίζοντας την σαρωτική γοητεία που ασκεί στις μάζες κάθε τι το κρυφό –αμαρτωλό -σκανδαλώδες, οφείλω να διαφυλάττω τις αμφιβολίες μου. Δεν είναι ότι δεν πιστεύω στην ικανότητα κάποιων ανθρώπων να συνωμοτήσουν ,απλά πιστεύω ότι καμία συνομωσία δεν είναι δυνατόν να μην καταλυθεί (αργά η’ γρήγορα) από τους ίδιους ανθρώπους που συμμετάσχουν σε αυτή .Το γεγονός ότι μια εταιρία τροφίμων-φαρμακευτικών ειδών, ‘ποτίζει’ με παθήσεις τους καταναλωτές της έτσι ώστε στο μέλλον να τους πλασάρει και τα υπόλοιπα ‘προϊόντα’ της ,σαν σενάριο δεν μου φαίνεται υπερβολικό η’ απίθανο(έτσι κι αλλιώς πολλές ενδείξεις θα μπορούσαμε να καταθέσουμε και τα συμφέροντα της παγκόσμιας βιομηχανίας τροφίμων-φαρμακων είναι τεράστια) όμως βασίζομαι προς το παρόν στην εντιμότητα και την ευσυνειδησία των υπευθύνων. Το μέλλον θα δείξει…

Μια βραδινή μου επίσκεψη στον κινηματογράφο της γειτονιάς στάθηκε η αιτία να ενταθούν οι προβληματισμοί μου σχετικά με την κατεύθυνση που έχει πάρει η ξέφρενη επιστημονική «πρόοδος» και πως θα μπορούσε να διαμορφώσει την ζωή μας. Παρακολουθώ τακτικά και με έντονο ενδιαφέρον όλες τις επιστημονικές ανακαλύψεις και τις μοντέρνες πρακτικές οι οποίες ακολουθούνται η’ θα ακολουθηθούν τόσο στον ιατρικό όσο και στο βιολογικό τομέα και για τον λόγο αυτό δεν εντυπωσιάστηκα τόσο από το σενάριο της ταινίας όσο από την προοπτική της να γίνει πραγματικότητα στο μέλλον.

Η ταινία στην οποία αναφέρομαι, φέρει τον τίτλο «Το Νησί» και για όσους τυγχάνει να μην την έχουν δει αναφέρεται σε ένα κοντινό μέλλον στο οποίο, εφόσον έχει επιτευχθεί(και νομιμοποιηθεί) η δημιουργία κλώνων, (παρά)ιατρικές κλινικές παίρνοντας την άδεια των « νοσουντων » πελατών τους, θα παράγουν τον κλώνο τους έτσι ώστε όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή , να αποσπούν όργανα από το «αντίγραφο» για να τα μεταμοσχεύουν στους ασθενείς τους. Η διαδικασία αυτή φυσικά δεν γίνεται γνωστή στους πελάτες των αδίστακτων ιατρών, οι οποίοι έχουν την εντύπωση ότι τα όργανα της μεταμόσχευσης προέρχονται είτε από δότες ,είτε από ειδικές καλλιέργειες “ανθρωπίνων μελών” στις οποίες δεν παρεμβαίνει το στοιχείο της προσωπικότητας η΄ της ψυχικής συνειδητότητας. Με λίγα λόγια ,εάν π.χ. έχω πρόβλημα στην καρδιά ,πληρώνω τον ιατρό να μου δημιουργήσει τον κλώνο από το dna μου και να τον αναπτύξει μέχρι την στιγμή που θα τον «σφάξει»(όπως αναφέρεται κυνικά και στην ταινία) μεταμοσχεύοντας την καρδιά του για να ζήσω!

Όπως προανέφερα, το ενδεχόμενο της πραγματικής διάστασης που θα μπορούσε να έχει στο μέλλον μια τέτοια ανίερη πρακτική ,ήταν το στοιχείο που με έκανε να ανατριχιάσω και να προβληματιστώ. Αν εξαιρέσουμε την αισχρή, κακόγουστη έμμεση διαφήμιση πολυεθνικών προϊόντων τις οποίες λανσάρει σκανδαλωδώς και την μάλλον αδιάφορη σκηνοθεσία, είναι πολύ πιθανόν στο απώτερο μέλλον η ταινία αυτή ,όσον αφορά το κυρίως θέμα της, να χαρακτηριστεί προφητική. Οι ενδείξεις και οι προθέσεις της επιστήμης σε όσους παρακολουθούν έστω και επιδερμικά τα ιατρικά δρώμενα, δεν φαίνεται να αποτάσσουν το παραπάνω σενάριο. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω 2-3 παραδείγματα τα οποία δημοσιεύθηκαν στον ημερήσιο τύπο:α. Ζευγάρι που έφερε στον κόσμο δίδυμα, δωρίζει το τρίτο έμβρυο(το οποίο δεν αναπτύχθηκε ποτέ) σε ανάδοχη μητέρα η οποία ,τοποθετώντας το στην μήτρα της ,αναλαμβάνει να το γεννήσει σαν δικό της. β. Μητέρα, η οποία έχει μια κόρη η οποία δεν είναι ικανή να κάνει παιδία, δέχεται και εμφυτεύει το σπέρμα του συζύγου της κόρης της για να γεννήσει το παιδί-εγγόνι της. γ. Γυναίκα 56 χρόνων μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης αποκτάει παρά την προχωρημένη-όσον αφορά την ικανότητα να γεννήσει-ηλικία της ένα υγιέστατο κοριτσάκι.

Τα παραπάνω παραδείγματα δεν έχουν άμεση σχέση με την κλωνοποίηση, έχουν όμως τις ίδιες νοσηρές επιδιώξεις : να μεταλλάξουν και να διαστρεβλώσουν την ευρυθμία και την ομαλότητα της φύσης. Τέτοιες παρόμοιες ιστορίες είναι πάμπολλες, απλώς παρέθεσα κάποια γεγονότα από μνήμης τα οποία μου είχαν προκαλέσει την εντύπωση. Και στις τρεις περιπτώσεις γινόμαστε αμήχανοι μάρτυρες μιας κατάφορης(και ανερμάτιστης θα προσέθετα)προσπάθειας, να ξεπεράσουμε η’ καλύτερα να καταπατήσουμε φυσικούς νόμους δείχνοντας για άλλη μια φορά πόσο ανερυθρίαστα, αδίστακτα μπορούν να θυσιάσουν οι άνθρωποι, ηθικές και νόμους ,πάνω στον βωμό του κέρδους.

Βεβαίως όταν γράφω για την ηθική στην οποία θα έπρεπε να υπακούνε κάποιοι ανεκδιήγητοι επιστήμονες, δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτή η οποία μεταφέρει πάνω της μια θεολογική χροιά. Παρότι δεν δηλώνω άθεος, πιστεύω ότι οι νόμοι και οι συμβάσεις οι οποίες κατά περιόδους εμφανίσθηκαν και δυνάστευαν τους ανθρώπους αυτής της γης, ήταν προϊόν ανθρώπινης διεργασίας και σκοπός τους ήταν να διασφαλίσουν και να διαμορφώσουν όσο το δυνατόν μια ασφαλής και δημιουργική κοινωνία. Για να προσδώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα στους νόμους αυτούς και για να τους καταστήσουν ενεργούς στις συνειδήσεις των πολιτών ,απέδωσαν μια θεολογική προέκταση αλλά και προέλευση, έτσι ώστε να περιορίσουν τον παρορμητικό χαρακτήρα του πλήθους και να τον συγκρατήσουν μέσα στα πλαίσια της εκάστοτε ορθότητας. Οι ηθικοί νόμοι όμως, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, όσο αυστηροί και εάν ήτανε, πάντα συμβάδιζαν αρμονικά με την φυσική συνέπεια του κόσμου αυτού .Κανένας νόμος π.χ. δεν απαγόρεψε ποτέ σε κάποιον πολίτη να βραχεί από βρόχινο νερό η’ να φάει κρέας, ακόμα και εάν ίσως επηρεάσει την υγειά του αρνητικά , για τον απλούστατο λόγο ότι και στις δυο περιπτώσεις είναι, όπως συνηθίζουμε να λέμε ,πολύ “φυσικό” να συμβεί.

Η ίδια η φύση, όντας σαν μέρος αυτής, μας έχει προικίσει με ένα στοιχειώδες επίπεδο ορθής κρίσης και λογικής το οποίο ακόμα και εάν δεν υπάρχουν θεοί η’ νόμοι που να υποδεικνύουν το “ορθό” ,μας δίνει την ικανότητα να κρίνουμε σωστά η’ τουλάχιστον να “αισθανόμαστε” το παράλογο. Έτσι λοιπόν, όταν ακούω ότι μια γυναίκα θα γίνει μητέρα κοντά στα 60,καταπατοντας τις ασφαλιστικές δικλίδες της φύσης αλλά και του δικαιώματος του παιδιού να μεγαλώσει σε φυσιολογικές συνθήκες ανατροφής ,το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συλλυπηθώ το δύσμοιρο βρέφος. Το ίδιο αισθάνομαι όταν διαβάζω για ένα ζευγάρι κωφάλαλων λεσβιών από την Αμερική, το οποίο όχι μόνο προτίθεται να αποκτήσει (με τεχνητά μέσα βεβαίως) ένα παιδί ,αλλά προς μεγάλη έκπληξη των ιατρών επιθυμεί το παιδί αυτό να αποκτήσει τα ίδια συμπτώματα με τις “μητέρες” του(δηλαδή να το κάνουν και αυτό κωφάλαλο)δηλώνοντας αναιδώς πως «-εμείς είμαστε ευτυχισμένες έτσι και αυτό θέλουμε και για το παιδί μας!». Σε τέτοιο σημείο μας έφτασε η περίφημη επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, να αφήνουμε άτομα ανεύθυνα, υπερφίαλα, γεμάτα συμπλέγματα και ενοχές, να φτύνουν στο πρόσωπο της φύσης καταπατώντας κάθε στοιχειώδη ηθικό η’ φυσικό νόμο, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τα εγωιστικά τους θέλω, ακόμα και εάν πρόκειται για έναν ζωντανό οργανισμό.

Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν μέμφομαι τις σπουδαίες ανακαλύψεις και εφευρέσεις που επιτεύχθηκαν τον προηγούμενο -συγκλονιστικό- αιώνα, καθώς και εγώ επικροτώ την προσπάθεια για την κατανόηση και αντιμετώπιση παγκόσμιων κινδύνων μέσω της τεχνολογίας και των παραγωγών της. Όμως όσον αφορά το κομμάτι της τεχνολογίας που ενέχει άμεσα ανθρώπινες πτυχές και θέτει σε κίνδυνο τον κοινωνικό ιστό, η παγκόσμια κοινότητα θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτική και να έχει μακροπρόθεσμη λογική. Ο Α. Αϊνστάιν κάποτε είπε ότι «η εποχή μας είναι η εποχή των τελείων μέσων και των συγκεχυμένων σκοπών» και σίγουρα οι σκοποί του κάθε αντικειμένου είναι αυτοί που διαμορφώνουν την ευεργητική η’ όχι αντανάκλαση που θα έχει στην ανθρωπότητα. Χωρίς τις εξισώσεις του Αϊνστάιν ίσως να μην δημιουργούταν ποτέ η πυρηνική βόμβα ,όμως και χωρίς αυτές δεν θα πραγματοποιόντουσαν ποτέ τα όνειρα για μια διαστημική περιπλάνηση και αποίκιση στο διάστημα. Ακολούθως η κλώνοι, η τεχνητή γονιμοποίηση, το σπάσιμο του κώδικα του dna είναι στο χέρι μας να μας ωφελήσουν η’ να στραφούν εναντίων μας δημιουργώντας μια τερατόμορφη Χίμαιρα.

Αγαπητέ Michalis, πράγματι το υδροπλάνο PBM-5 Martin Mariner που στάλθηκε προς βοήθεια για την αναζήτηση της πτήσης 19, δεν ανατινάχτηκε λίγο ΠΡΙΝ την απογείωση, αλλά λίγο ΜΕΤΑ, όπως έπρεπε σωστά να έχω γράψει την πρόταση. Εδώ συμφωνούμε και σε ευχαριστώ που διόρθωσες το λάθος μου.

Από εκεί και πέρα, δεν νομίζω ότι διατύπωσα κάτι ανακριβές στα γραφόμενα μου. Συνεχίζω να πιστεύω ότι το μυστήριο των Βερμούδων είναι ένα σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά. Δεν ισχυρίζομαι ότι αποκλείω απόλυτα οποιαδήποτε μεταφυσική έκφανση της συγκεκριμένης υπόθεσης, όμως τα στοιχεία πάνω στα οποία βασίζονται οι διάφορες μεταφυσικές ιδιότητες του Τρίγωνου, εμένα προσωπικά δεν με πείθουν. Και εξηγούμαι :

Καταρχήν πρέπει να πω ότι το “Τρίγωνο του Διάβολου” μου έγινε γνωστό μέσα από το βιβλίο του Charles Berlitz “To πείραμα της Φιλαδέλφειας” το οποίο, όπως και το “μυστήριο” των Βερμούδων, αναδείχθηκε από τον ίδιο συγγραφέα με τρομερή εμπορική επιτυχία. Όσο και εάν αναγνωρίζω στον Berlitz το εξαιρετικό ταλέντο του να γράφει για μυστήρια με τέτοιον τρόπο, που να τραβάει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ωστόσο έχω σοβαρές αμφιβολίες για τον τρόπο και για την “διασκευή” που κάνει στα στοιχεία των ερευνών του, προς όφελος των εντυπώσεων.

Συνεχίζοντας, πιστεύω, ότι δεν υπάρχει κάτι μυστηριώδες στην εξαφάνιση της πτήσης 19. Τα συγκεκριμένα αεροπλάνα, τα λεγόμενα και “Iron Birds” ζυγίζανε γύρω στους 5.5 τόνους και είναι φυσιολογικό μετά την πτώση τους στην θάλασσα να πάνε κατευθείαν στον πάτο, αύτανδρα. Επίσης, στις περιπτώσεις του USS Cyclops του βομβαρδιστικού Β-52 θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι “εξαφανίσεις” τους συνέβησαν κατά την διάρκεια έντονων πολιτικών και στρατιωτικών συγκρούσεων( Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και Ψυχρός Πόλεμος, αντίστοιχα) και οι κυβερνήσεις τότε, για ευνόητους λόγους είχαν συμφέρον να αποκρύπτουν πληροφορίες(χαρακτηριστικά, στην περιβόητη περίπτωση του USS Cyclops,ο καπετάνιος είχε επανειλημμένα κατηγορηθεί σαν γερμανόφιλος από το πλήρωμα, και πριν ξεκινήσουν για το τελευταίο ταξίδι ).Η περίπτωση του γαλλικού πλοίου Rosalie είναι αρκετά παλιά και είναι δύσκολο μόνο από τα άρθρα εφημερίδων της τότε εποχής να βγάλει κάποιος ασφαλή συμπεράσματα.

Καταλήγοντας, πρέπει να επισημάνω ότι οι περιπτώσεις εξαφάνισης πλοίων και αεροσκαφών που έγιναν γνωστές με την πάροδο του χρόνου στο συγκεκριμένο Τρίγωνο, ακόμα και εάν κάποιες παρουσιάζουν κάποιες στοιχειώδη υποψίες μεταφυσικής, δεν εξηγούν γιατί το φαινόμενο παρουσιάζεται “επιλεκτικά” ,και όχι μαζικά ,σε οποιοδήποτε σκάφος διασχίζει την επίμαχη περιοχή ,δια αέρος η θαλάσσης. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι να δούμε στο μέλλον με την τεχνολογία GPS (Global Positioning Satellites), όπου θεωρητικά τίποτα δεν ξεφεύγει από τους δορυφόρους, εάν θα υπάρξουν άλλες “εξαφανίσεις”, και όχι ατυχήματα στην περιοχή. Τέλος, επειδή δεν γνωρίζω τις υποθέσεις του "Μίλτων Ιατρίδης"και του "Kiki", θα είχε ενδιαφέρον αν κάποιος ξερει λεπτομέρειες να μας τις αναπτύξει.

Το “μυστήριο” σχετικά με τις Βερμούδες, παρόλο που είναι αρκετά δημοφιλές στους ανά τον κόσμο θιασώτες του Μεταφυσικού, προσωπικά θεωρώ ότι σαν θέμα είναι τραβηγμένο. Ο μύθος βασίσθηκε σε γεγονότα-ατυχήματα που έγιναν στο παρελθόν και σκόπιμα παρερμηνεύτηκαν από διάφορους κύκλους προς όφελος τους.

Η ιστορία ξεκίνησε το 1945, όταν πέντε αεροπλάνα του ναυτικού, επιτελώντας εκπαιδευτική πτήση ,έπεσαν σε ισχυρή καταιγίδα με αποτέλεσμα να πέσουν στην θάλασσα. Ασφαλώς ο παράγοντας καταιγίδα δεν θα μπορούσε από μόνος του να προκαλέσει μια τέτοια πτώση. Καταλυτικό παράγοντα έπαιξε το γεγονός ότι στο αεροπλάνο το οποίο ηγητω του σμήνους, παρουσιάσθηκε βλάβη στην πυξίδα. Τα υπόλοιπα αεροπλάνα δεν ήταν εφοδιασμένα με πυξίδα (μιλάμε για το 1945) και ακολουθώντας τον “αρχηγό” τους ξέμειναν από καύσιμα και έπεσαν και αυτά. Η μοναδική “διαβολική” σύμπτωση συνέβη όταν ένα αεροσκάφος που ετοιμαζόταν προς την διάσωση τους, ανατινάχτηκε λίγο πριν την απογείωση, λόγο χαλασμένης αντλίας καυσίμων (οι αντλίες, όπως και οι πυξίδες εν έτη 1945 δεν φημίζονται για την αξιοπιστία τους και την αντοχή τους).

Ουδέποτε στο παρελθόν δεν έχει αναφερθεί κάποιο γεγονός μεταφυσικής φύσεως παρά μόνο από το συγκεκριμένο ατύχημα και μετά. Όπως προανέφεραν και παραπάνω user, τα ατυχήματα που γίνονται στην περιοχή δεν ξεπερνούν τον μέσο όρο ατυχημάτων άλλων περιοχών σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλά μάλιστα ατυχήματα που γίνονται πολύ μακριά από το λεγόμενο τρίγωνο, τοποθετούνται εσκεμμένα από κάποιους φαντασιόπληκτους , σώνει και καλά, μέσα στην επίμαχη περιοχή. Η παραφιλολογία σχετικά με την νέκρωση των πυξίδων στην περιοχή, θα είχε μια πιθανότητα αλήθειας (εφόσον είναι ένα μόνιμο –διαβολικό- φαινόμενο της περιοχής ) εάν συνέβαινε σε οτιδήποτε πέρναγε από εκεί, κάτι που δε συμβαίνει σε καμία περίπτωση παρόλο που η περιοχή βρίθει από δρομολόγια πλοίων και αεροπλάνων, λόγω του δημοφιλέστατου προορισμού των Βερμούδων. Επίσης, χαρακτηριστικά αναφέρω ότι ο πρώτος που βάφτισε την περιοχή “Τρίγωνο του Διαβόλου” δεν ήταν παρά ένας ταπεινός συγγραφέας , ο οποίος έτσι ονόμασε μια ιστορία του σε περιοδικό που ασχολείται με την μυθοπλασία και το “fiction” γενικότερα..

Έχουμε ανοίξει ωραία συζήτηση για την 9/11 και έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι περισσότεροι χρήστες παραθέτουν τις απόψεις τους δομημένες πάνω σε λογικά επιχειρήματα και όχι σε αόριστες εικασίες. Αυτό βέβαια οφείλεται στο γεγονός ότι ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία των “συνομωσιών”, τα στοιχεία και η ενδείξεις υποστηρίζονται από δεκάδες βίντεο και φωτογραφίες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν για την γνησιότητα τους,σε αντίθεση με αλλά π.χ. ΑΤΙΑ, εξωγήινοι, προσσελήνωση κτλ.

Προσωπικά, η στάση μου για την ύπαρξη συνομωσίας πίσω (-και-)από τις επιθέσεις τις 9/11 με έβρισκε αδιάφορο, καθώς έχω βαρεθεί να ακούω κάποιους συνομωσιόπληκτους να υποστηρίζουν με περισσή βεβαιότητα ότι πίσω από σχεδόν κάθε μεγάλο γεγονός της ιστορίας υπάρχει κάτι σκοτεινό, κάποιο αμαρτωλό μυστικό που δίνει στα γεγονότα μια άλλη, τρομακτική διάσταση. Εδώ βέβαια πρέπει να τονίσω ότι παρόλο που είμαι επιφυλακτικός σε κάθε θεωρία συνωμοσίας, δεν αποκλείω σε καμία περίπτωση ότι σε αρκετές περιπτώσεις έχουν στηθεί πράγματι τέτοιες επιχειρήσεις, όπως π.χ. στην περίπτωση της δολοφονίας του Kennedy, όπου χάρις στο πολύτιμο φιλμάκι του Zapruder καταδεικνύεται ξεκάθαρα η αλήθεια. Άρα συνομωσίες υπάρχουν. Το κλειδί σε τέτοιες υποθέσεις είναι να ανακαλύψεις το κίνητρο, το κέρδος και τις απολαβές που θα έχουν όσοι “στήνουν” τέτοια παιχνίδια.

Έτσι λοιπόν εντελώς τυχαία στο Google video(την υπηρεσία του ιντερνετ όπου μπορείς να βλέπεις διάφορα βιντεάκια) βρήκα ένα ντοκιμαντέρ –ολόκληρο!(1ωρα και 31 λεπτά!)- το οποίο είχε τίτλο 9/11 Mysteries και προφανώς είχε θέμα τις επιθέσεις στην Νέα Υόρκη. Έτσι λοιπόν είπα να δώσω μια ευκαιρία στους δημιουργούς του βίντεο αυτού, αφού έβαλαν κοτζάμ ντοκιμαντέρ δωρεάν στο ιντερνετ, και το κατέβασα για να το δω. Τα πρώτα λεπτά δεν μου έκαναν εντύπωση : αυτά που περίμενα, αυτά άκουγα και έβλεπα. Κάποια στιγμή όμως το ντοκιμαντέρ μπαίνει στο ζουμί της υπόθεσης με αποδείξεις και ονόματα και ..απογειώνεται. Στο τέλος ομολογώ ότι, αν όχι με έπεισε για τα στοιχεία που παρουσιάζει, τουλάχιστον με έβαλε σε σοβαρές σκέψεις.

Τι δείχνει; Όσοι έχουν την δυνατότητα και το χρόνο θα τους συμβούλευα να το δουν καλύτερα και να το αποθηκεύσουν στο δίσκο τους, πριν το κατεβάσει καμία “περίεργη” υπηρεσία. Περιληπτικά μπορώ να πω ότι ξεκινάει από την κατασκευή παλιότερων ουρανοξυστών, τα ατυχήματα που έχουν συμβεί, πως φτιάχτηκαν οι δίδυμοι πύργοι, γιατί έπεσαν και πως, μιλάνε εκπρόσωποι εταιριών κατεδαφίσεως, τι λένε οι μάρτυρες και φυσικά παραθέτει δεκάδες βιντεάκια με λεπτομερή ανάλυση. Πολύ καλά όλα αυτά, αλλά τα στοιχεία που εμφανίζει προς το τέλος είναι για μένα τα πιο σημαντικά και τα πιο ουσιώδη όσον αφορά στο ερώτημα “Γιατί έγιναν όλα αυτά ;”

Αξίζει πιστεύω να παραθέσω μερικά :
- Τρεις βδομάδες πριν τις επιθέσεις, γίνονταν χωρίς προφανή λόγο “έργα συντήρησης” στους πύργους όπου σε αρκετά από αυτά γινόντουσαν χωρίς την παρουσία των υπαλλήλων
- Η εταιρία που είχε υπό την επίβλεψη την ασφάλεια των πύργων άνηκε σε μέλος της οικογένειας Μπους
- Ο πύργος 7 (ο οποίος κατασκευάσθηκε μόλις το 1985) κατέρρευσε και αυτός χωρίς καν να έχει πιάσει κάποια φωτιά η να έχει ρήγματα για καλή τύχη του ιδιοκτήτη του συγκροτήματος, ο οποίος εισέπραξε την διόλου ευκαταφρόνητη αποζημίωση από την ασφάλεια του κτηρίου.
- Τράπεζα που έδρευε σε έναν από τους πύργους, λίγες μέρες πριν την καταστροφή αποφάσισε “εντελώς αυθόρμητα” να μεταφέρει τον χρυσό που φύλαγε στο χρηματοκιβώτιο της σε άλλο υποκατάστημα.
- Αντίθετα με ότι πιστεύεται, το συγκρότημα του WTC κάθε άλλο παρά κερδοφόρο ήταν για τον ιδιοκτήτη αλλά και για την πόλη της Νέας Υόρκης. Ο ιδιοκτήτης μάλιστα πιο πολλά κέρδισε παρά έχασε από την καταστροφή τους.

Δεν θέλω να μπω σε άλλες λεπτομέρειες η να βγάλω ένα γενικό συμπέρασμα, προτιμώ να το δείτε(αφού είναι και δωρεάν) και να σχολιάσουμε την πειστικότητα η όχι των στοιχείων που παρουσιάζει. Ένα μόνο είναι άξιο προσοχής και όσοι είναι παρατηρητικοί θα το διαπιστώσουν : το όνομα του Μπιν Λαντεν και της οργάνωσης του δεν αναφέρεται σχεδόν σε κανένα σημείο της ταινίας(!!!) και με αυτό το τρόπο θέλει περίτρανα να ενισχύσει την πεποίθηση ότι το όλο σκηνικό στήθηκε ευφυώς από τους ίδιους τους αμερικανούς για να υποστηρίξουν τα δικά τους μεγάλα συμφέροντα, να δικαιολογήσουν τις κατοχές σε άλλες χώρες, και έτσι να μεγαλώσουν το μερίδιο τους από την συνολική παγκόσμια εκμετάλλευση του μαύρου χρυσού. Γνώμη μου είναι επίσης οτι επίτηδες αφήνουν τον Λαντεν ελεύθερο, για να διατηρήσουν την απειλή ζωντανή στα μάτια των ομοεθνών τους και να συνεχίζουν έτσι τον “ιερό” πόλεμο τους.

Μιλάμε για σενάρια υπερβολικά μεν, το παραδέχομαι, αλλά πολλές φορές η ιστορία έχει δείξει ότι ο άνθρωπος μπροστά στο κέρδος στον πλούτο και το μίσος είναι ικανός να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές και δυστυχία. Επειδή είναι υπερβολικά όμως και αδύνατα να τα χωρέσει υγιής ανθρώπινος νους δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να έχουν συμβεί. Πριν τη δική της Νυρεμβέργης, ούτε οι ίδιοι οι γερμανοί πολίτες δεν πίστευαν η φανταζόταν ότι 2.2 εκατομμύρια έχουν χάσει την ζωή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί...

Παραθέτω παρακάτω το link για το βίντεο του 9/11 Μysteries και ελπίζω όσοι έχετε χρόνο και διάθεση(και γρήγορη σύνδεση...) να έχετε και την υπομονή να το δείτε όλο γιατί αξίζει κάθε κεφάλαιο του. Είναι βέβαια στην αγγλική γλώσσα αλλά όσοι έχετε έστω και μια εμπειρική σχέση με τα αγγλικά δεν πιστεύω ότι θα έχετε πρόβλημα να κατανοήσετε τα επιχειρήματα του ντοκιμαντέρ :

911 MYSTERIES FULL

(freya φοβερό το βίντεο που παρέθεσες, στο Πεντάγωνο φαίνεται η προβοκάτσια δεν λειτούργησε τόσο καλά όσο περίμεναν...)

Πραγματι, Cult αυτο το βιβλιο πρεπει να ηταν! Δεν θυμομουνα καθολου τον συγγραφεα και ανακαλυπτοντας πως ηταν ο Arthur C. Clarke ηταν μια ευχαριστη εκπληξη.

Πριν από αρκετά χρόνια είχε πέσει στα χέρια μου ένα βιβλίο το οποίο περιείχε ιστορίες-έρευνες για τα μυστήρια του κόσμου. Τέτοιες ιστορίες όπως το τέρας του Λόχνες, διάφορα πνεύματα-φαντάσματα, το Κράακεν η΄ ο μετεωρίτης της Σιβηρίας κτλ, μου έκαναν φοβερή εντύπωση τότε και πέρασα πολλά βράδια διαβάζοντας ξανά και ξανά το βιβλίο το οποίο είχε ερεθίσει πραγματικά την φαντασία μου. Με τα χρόνια το βιβλίο εκείνο χάθηκε, πολλές από εκείνες τις ιστορίες τις (ξανά)διάβασα και εξάντλησα το ενδιαφέρον μου για αυτές σε αμέτρητες ιστοσελίδες στο ίντερνετ. Το μοναδικό όμως μυστήριο που μου έχει μείνει στην μνήμη μου και ακόμα και σήμερα δεν κατάφερα να βρω επαρκή στοιχεία και αξιόλογες επιστημονικές εξηγήσεις είναι το Κρυστάλλινο Κρανίο. Η μοναδική έγχρωμη φωτογραφία εκείνου του βιβλίου υπήρχε στο εξώφυλλο και δεν είχε άλλο αντικείμενο παρά ένα Κρυστάλλινο Κρανίο σε μαύρο φόντο. Ακόμα έχει στοιχειώσει η ανάμνηση εκείνου του κρανίου στη μνήμη μου.

Όπως προανέφερα, πολλές ιστορίες του μεταφυσικού-ανεξήγητου έχουν εξαντληθεί, έχουν περάσει ακόμα και στο μαζικό ασυνείδητο μέσω τον δεκάδων προβολών από τα Μέσα και το σινεμά(ufo, φαντάσματα, δαίμονες, κτλ)και ως ένα σημείο έχουν ερμηνευθεί ικανοποιητικά. Παραδόξως, το Κρυστάλλινο Κρανίο (για την ακρίβεια ΤΑ κρυστάλλινα κρανία, δεδομένου ότι δεν έχει βρεθεί μόνο ένα)δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό και πιστεύω ότι δεν του έχει δοθεί η δέουσα προσοχή που του αρμόζει στη παγκόσμια κοινότητα του Μεταφυσικού. Το ερώτημα μου είναι γιατί συμβαίνει αυτό; Αναρωτιέμαι μήπως έχει βρεθεί κάποιο στοιχείο τα προηγούμενα χρόνια το οποίο δεν έτυχε να πέσει στην αντίληψη μου, το οποίο εξηγούσε κάποια πράγματα ή αποδείκνυε έστω κάποια απάτη. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο ενεργοποιώ αυτό το θέμα, για να μοιραστούμε πληροφορίες και να καταθέσουν την άποψη και τα στοιχεία τους, όσοι πιστεύουν και έχουν κάποια παραπάνω πληροφόρηση από εμένα.

Για όσους δεν έχει τύχει να ακούσουν κάτι για το Κρυστάλλινο Κρανίο πρέπει να επισημάνουμε συντόμως τα εξής : Το Κ.Κ. ανακαλύφθηκε στη ζούγκλα του Yucatan της κεντρικής Αμερικής το 1927 κοντά σε έναν ερειπωμένο αρχαίο ναό των Μάγια. Το κρανίο είναι φτιαγμένο από κάποιο πετρώδες κρύσταλλο, έχει χρώμα κεχριμπαριού και οι διαστάσεις του είναι σε φυσικό μέγεθος ανθρώπου. Το κρανίο έχει τεράστια αξία τόσο σε αρχαιολογική όσο και σε μυστικιστική κλίμακα : Αρχαιολογική γιατί κανένας μέχρι σήμερα δεν έχει εξηγήσει το γιατί και κυρίως το πως φτιάχτηκε ένα τόσο τέλειο κρανίο χιλιάδες χρόνια πριν και μυστικιστική διότι όπως υποστηρίζουν όσοι ήρθαν σε επαφή μαζί του ,προκαλεί παραισθήσεις και οράματα προφητικού χαρακτήρα.

Αναλυτικότερα : όπως ανέφερα και προηγουμένως το κρανίο βρέθηκε το 1927,ειναι δηλαδή ένα μυστήριο μόλις του προηγούμενου αιώνα. Το Κ.Κ. ήρθε στο φως κατά την διάρκεια μιας αρχαιολογικής αποστολής του βρετανού αρχαιολόγου Albert Mitchell-Hedges. Το μέρος στο οποίο έγιναν οι ανασκαφές είναι γνωστό σήμερα ως Lubaantun,το οποίο σημαίνει ‘ο τόπος των πεσόντων λίθων’. Ο Mitchell-Hedges λοιπόν, είχε πάρει μαζί του σε εκείνη την αποστολή και την (υιοθετημένη) κόρη του Αnna η οποία στάθηκε η τυχερή της αποστολής : την ημέρα των 17ων γενέθλιων της, στα ερείπια ενός αρχαίου βωμού κοντά στις ανασκαφές ξέθαψε το περίφημο κρανίο. Το Κ.Κ. υπολειπόταν του κάτω σιαγόνα, ο οποίος βρέθηκε τρεις μήνες μετά, αρκετά μέτρα μακριά από το βωμό. Όσοι άγγιξαν το κρανίο ,υποστηρίζουν ότι ένοιωσαν παράξενα συναισθήματα.

Η πρώτη που είχε τέτοιες απόκρυφες εμπειρίες ήταν ασφαλώς η Anna η οποία περιχαρής τότε για την ανακάλυψη της, κοιμήθηκε εκείνη την πρώτη νύχτα με το κρανίο δίπλα στο κρεβάτι της. Όταν ξύπνησε το πρωί ανέφερε ότι ονειρεύτηκε διάφορα αποσπάσματα εικόνων από την ζωή των Μάγια και μάλιστα μπορούσε να τα περιγράψει με λεπτομέρειες. Στην αρχή η Anna δεν συνδύασε τα όνειρα της με την παρουσία του κρανίου στο κρεβάτι της. Τα όνειρα όμως συνεχίσθηκαν και τις επόμενες μέρες ,στα οποία έβλεπε την καθημερινή ζωή των Ιθαγενών, άκουγε να μιλάνε, ενώ παρατηρούσε μέχρι και τις λατρευτικές τους συνήθειες, ενώ όποτε κοιμόταν χωρίς να έχει το κρανίο δίπλα της, τα όνειρα σταματούσαν.

Μετά τον θάνατο του πατέρα της, γύρω στο 1960 η Anna αποφάσισε να δώσει το Κ.Κ. σε ερευνητές ώστε να εξηγήσουν τα φαινόμενα και να ανακαλύψουν την καταγωγή και τον τρόπο κατασκευής του. Τα αποτελέσματα εξέπληξαν τους πάντες. Ο πρώτος που το εξέτασε ήταν ο κριτικός τέχνης Frank Dordland ο οποίος ανακάλυψε ένα σύμπλεγμα από φακούς, κανάλια και πρίσματα τα οποία δημιουργούσαν παράξενα οπτικά εφέ. Το πιο παράδοξο ήταν ότι ο ίδιος, ακόμα και με μικροσκόπιο δεν μπόρεσε να βρει ίχνος από επεξεργασία πάνω στην τέλεια ‘λουστραρισμένη’ επιφάνεια.

Ο Dordland εισηγήθηκε τότε στην Αnna, να απευθυνθεί στην πασίγνωστη εταιρία υπολογιστών Hewlett-Packard , η οποία τότε ειδικεύονταν σε ταλαντώσεις κρυστάλλων. Τα αποτελέσματα της έρευνας της εταιρίας το 1964 έδειξαν ότι το Κ.Κ. έχει δημιουργηθεί αιώνες πριν από την εμφάνιση των Μάγια. Επιπλέον αναφέρει ότι το πέτρωμα-κρύσταλλος τέτοιας υψηλής ποιότητας δεν υπάρχει σε ολόκληρη την περιοχή όπου κυριάρχησαν οι Μάγια. Το πιο εκπληκτικό εύρημα ήταν ότι το Κ.Κ., το οποίο ζυγίζει 5.13 kg, ήταν φτιαγμένο από ένα και μόνο κομμάτι ορυκτού. Επίσης, ένα κομμάτι σαν πρίσμα υπάρχει στο πίσω μέρος του κρανίου. Εάν κάποιος φωτίσει το περίβλημα των «ματιών» το φως θα καταλήξει σε εκείνο το σημείο μόνο.

Όσον αφορά την κατασκευή του Κ.Κ., το ορυκτό από το οποίο είναι φτιαγμένο είναι τόσο σκληρό που μπορεί να επεξεργαστεί από κάποιον, μόνο με διαμάντι. Όπως δήλωσαν και οι ειδικοί της Hewlett-Packard, είναι δύσκολο να φανταστούμε κάποιον Μάγια της εποχής εκείνης να μπορεί να εργαστεί με τόσο ακρίβεια και τόση τέχνη πάνω στο κρανίο χωρίς την κατάλληλη τεχνολογία. Παράλληλα, επιβεβαίωσαν τον Dordland, ο οποίος ,όπως και εκείνοι, δεν μπόρεσαν να βρουν το παραμικρό σημάδι επεξεργασίας πάνω στο κρανίο. Χαρακτηριστικά αναφέρουν ότι για να γίνει μια τέτοια δουλεία λείανσης πάνω σε μια τέτοια σκληρή επιφάνια εκείνο τον αιώνα, θα έπρεπε να εργαστούν αόκνως 9 γενεές ανθρώπων, οι οποίοι αποκλειστικά θα απασχολούνταν μόνο με αυτή την εργασία.

Όπως ήταν φυσικό, μετά από εκείνες τις έρευνες άρχισε σε κάποιο βαθμό να ασχολείται ο κόσμος με το Κ.Κ. και μάλιστα γνωστοί ηθοποιοί της εποχής εκείνης επισκέφτηκαν την Anna για να το δουν από κοντά, όπως ο Peter O'Toole και η Shirley MacLaine. Επίσης, ιστορικοί άρχισαν να συνδέουν το εκπληκτικό εύρημα με την Ατλαντίδα,(ίσως και λόγω περιοχής καθώς το Yucatan βρίσκεται στις βρετανικές Ονδούρες) ενώ κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν ότι ένας μύθος των Μάγια αναφέρεται στα ‘δεκατρία κρανία της Θεάς του Θανάτου’ τα οποία είχαν διασκορπιστεί στον κόσμο ,από τους παγανιστές μάγους και από ικανούς πολεμιστές. Άλλα κρανία βρέθηκαν στο Μεξικό, στη Βραζιλία, στην Γαλλία, στο Θιβέτ στην Μογγολία ,αλλά κανένα δεν ήταν τόσο τέλεια επεξεργασμένο όπως εκείνο της Anna(η οποία παρεμπιπτόντως ζει ακόμα και μάλιστα έχει και δικό της site www.mitchell-hedges.com ) .

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν βρεθεί αρκετά κρανία(από διαφορετικά ορυκτά) και αρκετοί είναι αυτοί που τα συλλέγουν, πιστεύοντας στις μαγικές τους ιδιότητες (www.jokys-peacemission.com/welcome.htm) ,κάποιοι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι το όλο θέμα επινοήθηκε από τον ίδιο τον Albert Mitchell-Hedges ο οποίος είχε την φήμη μεγάλου παραμυθά, όμως ακόμα και έτσι ,κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει το ποτέ και το πως φτιάχτηκε ένα τόσο τέλεια επεξεργασμένο αντικείμενο όπως είναι το Κρυστάλλινο Κρανίο. Οι ερευνητές της Hewlett-Packard ίσως έδωσαν το πιο εύστοχο σχόλιο στην αναφορά τους για το εύρημα λέγοντας ότι “...πολύ απλά, κάτι σαν και αυτό, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει!”

Είναι από της εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις όπου ένα ολόκληρο και σημαντικότατο στοιχείο ενός διάσημου μυστηρίου περιέρχεται στο Ελληνικό κράτος. Ο λόγος για το πολεμικό πλοίο USS Eldridge (DE-173),στο οποίο όπως επίμονα αναφέρεται, έγιναν πάνω του διάφορα πειράματα τηλεμεταφοράς, διαφάνειας κτλ. στο περίφημο “Πείραμα της Φιλαδέλφειας”, γνωστό και ως Project Rainbow. Το πλοίο αυτό, στις αρχές του ΄50, δωρίθηκε από της ΗΠΑ στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και μετονομάστηκε σε Α/Τ “Λέων”. Από ότι γνωρίζω, το “Λέων” υπηρέτησε το ναυτικό μέχρι το 1990 όπου και αφοπλίσθηκε. Κάποιοι λένε ότι αποσυναρμολογήθηκε, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι βρίσκεται αραγμένο στην στρατιωτική βάση της Σούδας στην Κρήτη.

Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον , εάν κάποιος που υπηρέτησε ή επισκέφθηκε ή ακόμα γνωρίζει κάποιες πληροφορίες για την κατάσταση του θρυλικού αυτού πλοίου, να τις μοιραστεί μαζί μας. Επειδή συχνά αναφέρονται τα αντίστοιχα βιβλία, γύρο από το θέμα του “Πειράματος”, στις παραισθήσεις και στις παράξενες δονήσεις που προκαλούσε το “Λέων” στο πλήρωμα του, θα ήταν καλό κάποιος να επιβεβαιώσει ή να αναιρέσει αυτούς τους ισχυρισμούς. Ευχαριστώ!

Μπορεί το παραπάνω όνομα να ακούγεται άγνωστο ως και αδιάφορο για τους περισσότερους αναγνώστες, όμως κάποιοι πιο προσεκτικοί φίλοι της μεγάλης οθόνης θα αναγνωρίσουν στο άκουσμα του έναν σπουδαίο συγγραφέα έργων επιστημονικής φαντασίας(?). Πρόκειται για έναν ευφάνταστο δημιουργό βιβλίων, που χάρη στο ταλέντο του να πλάθει αγχώδεις, εφιαλτικές πλοκές, έξαλλες καταστάσεις και μέσα σε όλα αυτά ,τραγικούς αντί-ήρωες να προσπαθούν να σώσουν την ίδια τους την υπόσταση, κατάφερε να κάνει το κερδομανή, άμουσο κατεστημένο του Χόλιγουντ να ασχοληθεί σοβαρά μαζί του.

Για την ακρίβεια, οι παραγωγοί της Μέκκας του κινηματογράφου, όχι απλώς ασχολούνται μαζί του και με τα γραπτά του, αλλά φροντίζουν ανά διαστήματα να μεταφέρουν τους ήρωες του και τις αγχωτικές ιστορίες τους στο πανί. Με γνωστότερα έργα τα : «Blade runner», «Total recall» και «Minority Report» καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για έναν δημιουργό ο οποίος δεν αρέσκεται να περιορίζεται σε μια καλογραμμένη ιστορία δράσης με μπόλικες σκηνές βίας και εκρήξεων, αλλά πάντα και με μια ανυπόκριτη αγωνία, προσπαθεί να μεταδώσει στον θεατή το αφανή βάρος κάποιων σκοτεινών μυστικών και ύποπτων αμφιβολιών.

Για τους μη μυημένους στην βιβλιογραφία του ή στις ταινίες στις οποίες διασκευάζονται τα γραπτά του, πρέπει να τονίσω την ιδιαίτερη επίμονη που τον χαρακτήριζε σε ολόκληρο το συγγραφικό του έργο, σχετικά με θέματα που αφορούνε κυρίως την μνήμη ,την πρόθεση και την πραγματικότητα που βιώνει κάθε άτομο. Δεν υπάρχει κάποιο έργο του στο οποίο δεν περιέχονται έστω ελάχιστα ψήγματα αμφιβολίας , κριτικής , καχυποψίας για ολόκληρο το σύστημα υλικής ή ιδεολογικής πραγματικότητας που μας περιβάλει. Παίζει με τα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, επαναπροσδιορίζει στοιχειώδη λογικά ερωτήματα , τοποθετεί τους δύσμοιρους(και συνήθως κυνηγημένους)ήρωες του, σε μια δύνη όπου ιδέες ,αισθήσεις ,λογική βυθίζονται στα βάθη της αμφιβολίας.

Προσωπικά τον Φιλιπ Ντικ τον θεωρώ έναν συνειδητοποιημένο εξερευνητή, ακτιβιστή κατά των σκοτεινών σκοπών, ο οποίος σκόπευε στην αφύπνιση της μάζας. Δεν μπορώ να τον τοποθετήσω κάτω από βαρύγδουπους τίτλους ,όπως : διανοητής ,στοχαστής κτλ, καθώς δεν ήταν αυτή η διάθεση του. Είχε όμως αναπτύξει ενδιαφέρουσες ιδέες οι οποίες, χρόνο με το χρόνο, επηρεάζουν όλο και περισσότερους σύγχρονους δημιουργούς που κυμαίνονται στο ίδιο ύφος με αυτόν, σε ταινίες τους ή στα βιβλία τους. Μια από τις πιο εμφανείς επιρροές του, ξεκίνησε το 1977, όταν σε μια από τις πολυάριθμες διαλέξεις που έδινε, υποστήριξε πως οι πραγματικότητες που ζούμε είναι πολλαπλές, σαν επάλληλες μήτρες(Matrix).

Όποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες στις οποίες έχει γράψει το σενάριο, ίσως να μην αισθανθεί όλα τα παραπάνω στοιχεία του ιδιόμορφου συγγραφέα. Ο ίδιος πέθανε λίγο μετά την προβολή του «Blade runner» (1982)και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ εάν οι επόμενες ταινίες του θα ήθελε να προβληθούν, έτσι όπως τις προώθησε το κινηματογραφικό κατεστημένο. Πιστεύω όμως ότι ακόμα και στις χειρότερες των περιπτώσεων, ο Φιλιπ Ντικ κατάφερνε να διοχετεύσει έστω και λίγο μια διάθεση αμφιβολίας για την ίδια μας την πραγματικότητα. Και η αμφιβολία αυτή είναι αρκετή για να μας συστήσει με έναν ολόκληρο διαφορετικό κόσμο.

Παραθέτω παρακάτω ένα απόσπασμα ενός δοκιμίου του(1978),που συνοψίζει ως ένα σημείο την φιλοσοφία του : «Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία πλαστές πραγματικότητες κατασκευάζονται από τα μέσα ενημέρωσης, από τις κυβερνήσεις, από τις μεγάλες επιχειρήσεις, από τις θρησκευτικές οργανώσεις ,από τις πολιτικές οργανώσεις. Δεν υποπτεύομαι τα κίνητρα τους. Υποπτεύομαι την εξουσία τους. Είναι μια εκπληκτική εξουσία : η εξουσία να πλάθουν ολόκληρους κόσμους, κόσμους του μυαλού. Εγώ ξέρω. Γιατί κάνω το ίδιο πράγμα.» .

Το link του Ποσειδώνιου στο focus βοηθάει αρκετά στην περαιτέρω ανάλυση του θεωρήματος του Barbour, αν και πάλι αφήνει κάποια κενά εάν όντως η Platonia επαληθεύεται με κάποιους μαθηματικούς τύπους, έστω τυπικά στο χαρτί. Βέβαια εδώ πρέπει να επισημάνουμε οτι σύμφωνα με το θεώρημα της μη πληρότητας του Godel για τη μαθηματική επιστήμη και σε συνδυασμό με την αρχή της απροσδιοριστίας του Heisenberg αποδεικνύεται( ; ) ότι η επιστήμη έχει όρια και δεν είναι δυνατό να εξηγεί τα πάντα μέσα από μαθηματικούς τύπους και εξισώσεις. Άρα κάθε θεωρία αφήνει και ένα παράθυρο στην φιλοσοφία ή στην φαντασία να καλύψει τα κενά που υπάρχουν στην επιστημονικά ορθή λογική.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είμαι πως πέρα από το ορθό ή όχι του σύμπαντος της Platonia, με την ιδέα περί κβαντώσεις του χρόνου, δηλαδή κόβοντας τα κομμάτια του χρόνου σε άπειρα κομμάτια (χρονοκάψουλες), θα μπορούσε να εξηγήσει διάφορα αμφισβητούμενα φαινόμενα που προκύπτουν σε ανθρώπους, όπως είναι το déjà vu, η ενόραση, η αίσθηση της “προηγούμενης ζωής” , κτλ. Σε μια τέτοια περίπτωση ο άνθρωπος, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θα μπορούσε να δικαιολογήσει τις παραπάνω εμπειρίες του, χάρη στην υπερδιαίσθηση-υπερπήδηση σε ένα άλλο “τωρα”. Φοβάμαι όμως ότι μια τέτοια συζήτηση καταρχήν είναι πολύ δύσκολο να διαλευκανθεί χωρίς κάποια απόδειξη και δεύτερον θα μπούμε σε μια ατέρμονη συζήτηση, προσθέτοντας και ακατανόητους φυσικομαθηματικούς όρους που θα κάνει την παρακολούθηση του θέματος αποτρεπτικό για τους χρήστες.

Γι αυτό το λόγο θα προσανατολίσω λίγο την συζήτηση προς ένα πιο δημοφιλές θέμα, το ταξίδι στον χρόνο. Έχοντας σαν αφετερία πάλι την Platonia, τα ταξίδια στον χρόνο θα ήταν εφικτά, κάτι που με τις μέχρι τώρα θεωρήσεις του σύμπαντος καθίσταται αν όχι αδύνατα ,τότε απίθανα να συμβούν ( αφήνω ένα μικρό παραθυράκι για τις λεγόμενες “σκουληκότρυπες” ). Μάλιστα στην περίπτωση της θεωρίας του Barbour ,δεν υπάρχουν τα παράδοξα που συναντάμε σε άλλες θεωρίες ,όπως είναι το παράδοξο του παππού : Αν πήγαινες πίσω στο χρόνο και σκότωνες τον παππού σου, τι θα γινόταν σε εσένα; Σε άλλα σύμπαντα, η απάντηση είναι ικανή να δημιουργήσει υλικό για μια σειρά από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, στην περίπτωση όμως της Platonia, (θεωρητικά πάντα) δεν θα συμβεί τίποτα αφού για να βρεις τον παππού σου θα πρεπει να βρεθείς σε ένα άλλο “τώρα” από το δικό σου, δηλαδή σε μια άλλη πραγματικότητα η οποία δεν θα επηρεάσει την δική σου, όταν επιστρέψεις πίσω.

Έχει διαπραγματευτεί αρκετές φορές σε προηγούμενα posts η σχέση μεταξύ χρόνου και χώρου, η σχετικότητα κτλ, και καθώς είμαι ενθουσιώδης αναγνώστης βιβλίων σχετικά με την κοσμολογία, τους πλανήτες ,το σύμπαν και όλα τα συναφή αλλά δυστυχώς οι γνώσεις μου στην φυσική είναι περιορισμένες θα ήθελα κάποιος με μεγαλύτερη ειδίκευση και εμπειρία να μου λύσει κάποιες απορίες.

Φαντάζομαι ότι όλοι θα έχουμε ακούσει για την περίφημη Μεγάλη Ενοποιημένη Θεωρία, η οποία στην ουσία πρόκειται για την προσπάθεια που γίνεται στον χώρο της επιστήμης να ενώσει δυο μεγάλους κλάδους : της κλασσικής φυσικής που θα εξηγεί ακριβώς κάθε διαδικασία που συμβαίνει στην φύση, συγχρόνως εισάγοντας και την νεώτερη φυσική των quant. Όπως γίνεται κατανοητό, εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η άξια της θεωρίας αυτής θα είναι ισάξια με το “σπάσιμο” του ανθρώπινου DNA. Μετά, με λίγα λόγια, θα μπορούμε να νιώθουμε λίγο θεοί στην θέση των θεών...

Το πρόβλημα όμως, εάν δεν κάνω λάθος, είναι ότι οι δυο θεωρίες είναι ασύμβατες μεταξύ τους, κυρίως γιατί κάποιοι νόμοι που ισχύουν στην μια θεωρία δεν ευσταθούν στην άλλη (παραβολικά, είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να συγχωνέψει τον κώδικα των Windows με τα Macintosh : αυτόνομα δουλεύουν μια χαρά, κάνουν σχεδόν την ίδια δουλεία-σε μια ένωση τους το πιθανότερο θα ήταν να φρακάρουν τον υπολογιστή...) Το πρόβλημα είναι το πόσο διαφορετικά η θεωρία της σχετικότητας και η φαινομενικά χαώδης φυσική των κβαντων αντιμετωπίζουν τον χώρο και το χρόνο.

Πολλά σενάρια και θεωρίες έχουν διατυπωθεί ώστε να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα, αλλά μια μόνο θεωρία ξεχώρισε για την πρωτοτυπία της και την εξωφρενικότητα της. Ανήκει στον φυσικό Julian Barbour ο οποίος λίγο-πολύ υποστηρίζει ότι για να γίνει δυνατή η ένωση μεταξύ των δυο θεωριών, πρέπει να πεταχτεί έξω από αυτές η έννοια του χρόνου(!) Ο Barbour εξηγεί ότι ο χρόνος δεν είναι ούτε ουσία, ούτε πεδίο, ούτε σωματίδιο που η φυσική μπορεί να μετρήσει (sic) και κυρίως δεν είναι καν μια θεμελιώδη ιδιότητα του σύμπαντος.

Το σύμπαν του κυρίου Barbour, αποτελείται από άπειρα “τώρα” τα οποία επεκτείνονται από την γέννηση του σύμπαντος μέχρι το τέλος του. Ο χρόνος, σύμφωνα με την θεωρία του, είναι μια ψευδαίσθηση η οποία δημιουργήθηκε από την αντίληψη του ανθρώπου ,η οποία συλλαμβάνει μόνο ένα “τώρα” καθώς μετακινείται ανάμεσα σε πολλά αλλά “τώρα” στην διάρκεια της ζωής του. Κάπου στο σύμπαν του Barbour, το οποίο ο ίδιος ονομάζει “Platonia”, γεννιέσαι, πας στο σχολείο, το πρώτο ραντεβού, τρως, πεθαίνεις κτλ. όμως “τώρα” το μόνο που συναισθάνεσαι είναι τον εαυτό σου που διαβάζει αυτή την δημοσίευση. (εδώ άρχισα λίγο να τα χάνω, αν και κατάλαβα τον συνολικό σκεπτικό του...)

Τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι ο συμπαθής κατά τα αλλά κύριος Barbour, πιστεύει ότι η θεωρία του είναι η μόνη που μπορεί να επισπεύσει την “Θεωρία των Πάντων” και αυτό θα συμβεί, διαγράφοντας εντελώς τον χρόνο από τους θεμελιώδεις νόμους που διέπουν το σύμπαν(...έτσι η έκφραση “έχασα τον χρόνο μου” θα αποκτήσει μια άλλη διάσταση). Το ερώτημα μου είναι εάν κάποιος μπορεί να μας διαφωτίσει περισσότερο για την εξωφρενική αυτή θεωρία και εάν όντως ισχύει, εάν θα αλλάξει εντελώς την ιδέα που έχουμε για τον Χρόνο.
.