- Χρειαζονται οι γυναικες ξυλο? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:
να μάθουμε και πως να μην ξαναπερνάμε τέτοιες καταστάσεις,τέτοιες πολώσεις και φανατισμούς
Συμφωνώ απόλυτα… 
Λέει πολλα:
"Την Αγορά εξιστόρησε ο άντρας και όχι τη ζωή σου.
Τα μάτια εκείνα που αναγνωρίζουν την γυναίκα μέσα από την αντίθεση, άγγιξαν επιδερμικά την ύπαρξή σου.
Είναι τα ίδια μάτια που όταν ποθούν την γυναίκα την εξυψώνουν κι όταν την μισούν την καταβαραθρώνουν... Κάπου ανάμεσα κι ο ποθόμισος που εναλλάσσει τη λατρεία, την ποίηση, τη δημιουργία, την μουσική με την σκληρότητα, την άγνοια, το δόγμα, τη βία, την καταστροφή και την στειρότητα. Ελάχιστα διέφυγαν του δίπολου κι ήταν εκείνα που άνοιγαν την σκέψη προς το μεγάκοσμο – μόνο σαν εικόνα, γιατί η οικουμενικότητα δεν αγγίχτηκε καν.
Ω ναι, ήταν επιδέξιος ο αφηγητής και ικανός εικονοπλάστης.
Μα πόσο απείχε απο Σένα!
Την Αγορά περιέγραψε κι όχι Εσένα.
Την Αγορά, τότε και τώρα, απ’ τη δική του Αγορά ορμώμενος.
Περιέγραψε με γνώση τον πόλεμο σαν να τον κατείχε. Ανάπλασε εικόνες μιας Αλεξάνδρειας που δεν υπάρχει πια σαν ικανός πολεοδόμος και αρχιτέκτονας. Ανάδειξε νέες τεχνολογίες με γνώση ικανοποιητική. Περιέγραψε τα ιερατεία ακριβώς ως είχαν, λες κι ήταν ιδρυτής και ιερέας. Κράτησε ίσες αποστάσεις από εβραίους και πρωτοχριστιανούς και τους παγανιστές είδε ως μια σκιά που πέρασε βιαστικά λες και η ιστορία του ξεκίνησε μετά απ’ εκείνους. Ανάλυσε περίφημα την μάχη των εξουσιών σαν να το κάνει αιώνες τώρα. Μπόρεσε κι «είδε» τον πατέρα, τον εραστή, τον σκλάβο, τον νεοφώτιστο φανατικό, το δάσκαλο, τον όχλο, την παραφροσύνη, τις ρωγμές προς μια μεγαλύτερη εικόνα του σύμπαντος μακρινή, τον ορθολογισμό, το μίσος, την δύναμη και πάθος που μια γυναίκα δίνει.
Την γυναίκα την είδε μέσα από μια στρατιά ανδρών όπως του πατέρα που θέλει την κόρη ελεύθερη για να μην ανήκει σ’ άλλον άντρα. Τον άντρα που κλαίει σαν παιδί την ίδια στιγμή που είναι ικανός να διαπράξει ανομήματα ως επίκληση ελαφρυντικών.
Σε κράτησε παρθένα, απόμακρη, δοσμένη σε κάτι υψηλό λες και τα ανθρώπινα δεν έχουν Θείο.
Σε είδε μέσα από τα μάτια άλλων σαν μάγισσα, άθεη και τον φθόνο τον πραγματικό δεν τον ξεσκέπασε. Ακόμα και εκείνη την έμπνευση του μουσικού στην ερωμενη απέδωσε κι όχι σε ‘σένα το Ενδιάμεσο.
Παράξενο αλλά δεν είδε γυναίκες γύρω σου κι ας ήταν η ζωή σου πλημμυρισμένη από γυναίκες.
Ούτε Εσένα «είδε». Την ιστορία σου με τα έμμηνα αναπαρήγαγε στρεβλά... τι όμορφα θα ήταν αν είχε καταλάβει!
Έβαλε μια χούφτα ανθρώπους να προσκυνούν αγάλματα και τους ονόμασε παγανιστές. Αν ήξερε πόσο λάθος κάνει!
Λες και δε ρώτησε ποτέ, καμιά γυναίκα. Η Αγορά του ακριβώς όπως η αλεξανδρινή - πλημμυρισμένη μόνο από άντρες που δρουν σε μια εποχή τυφλοί.
Μόνο μια φράση σου μου φάνηκε δική σου...
Εκεί, λίγο πριν το τέλος όταν σου είπε «Έλα να με βοηθήσεις να νικήσω τον Κύριλλο» και εσύ είπες, «Μα, ο Κύριλλος ήδη έχει νικήσει!»
Να περιγράψει την Αγορά κι όχι εσένα δεν θα ‘ταν λάθος γιατί μπορεί να εξηγηθεί. Σου στέρησε όμως την ηρωική στιγμή του θανάτου σου γιατί ήθελε την πνοή σου να πάρει ένας άντρας πρώτα για να μην πονέσεις... Ιστορικά αυθαίρετο και ουσιαστικά ακόμα μια κλεψιά.
έτσι κι αλλιώς Εσύ, γυναίκα, γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν ανώδυνοι θάνατοι.
Ιστορικά ήσουν και θα ‘σαι πάντα, κυρίως, μοναχή...
Εκτός αν..."
Rose....
Πιστεύω, λέει άλλα απο ότι είδαμε,ως τώρα...
quote:
Θέλω να πιστεύω τουλάχιστον πως αρκετοί που είδαν την ταινία (έστω και από περιέργεια) θα ασχοληθούν να μάθουν για την νεοπλατωνική φιλόσοφο Υπατία, αλλά και για το κλίμα που επικρατούσε την εποχή εκείνη…
Συμφωνώ κι επαυξάνω!
Ειδικά το γεγονός ότι φαίνεται πως η φιλόσοφος συνέλαβε το γεγονός των ελλειπτικών τροχιών των πλανητών ήταν πολύ σημαντικό για τα χρόνια εκείνα όπου θεωρούταν αυτονόητο ότι οι κινήσεις είναι απόλυτα κυκλικές (ένδειξη τελειότητας).
In anticipation of my resurrection...
Από ιστορικής απόψεως...... καμία σύγκρουση ανάμεσα σε Έλληνες και χριστιανούς δεν υπήρχαν όπως λες αγαπητέ Dying_Incubus, παρά αυτή ανάμεσα σε χριστιανούς-εθνικούς και σε χριστιανούς-Εβραίους και κανένα βιβλίο δεν έκαψαν οι χριστιανοί.
Εδώ το Σέραπις κατεδάφισε ο Θεόφιλος και δεν άφησε να πάει χαμένη ούτε σελίδα!
Αγάλματα και ναούς στις ανατολικές επαρχίες είναι γεγονός ότι καταστράφηκαν από φανατισμένους ανθρώπους, αυτό όμως δεν ήταν πολιτική ούτε του αυτοκράτορα ούτε απόφαση κάποιας Οικουμενικής Συνόδου,
αλλά τοπικές αποφάσεις που συνήθως ως κίνητρο είχαν το πλιάτσικο όπως για παράδειγμα ο θείος του Κύριλλου, Θεόφιλος, που επιδιδόταν σε αυτό, γι' αυτό και η έκταση των γεγονότων αυτών ήταν περιορισμένη.
Μεταφέρω τα ποιο βασικά από την παρακάτω ιστοσελίδα, αν κάποιος έχει επιπρόσθετες ή διαφορετικές πληροφορίες ας τις αναφέρει.
Εγώ μόνο να επισημάνω ότι ο Μαλάλας, θεωρείται τελείως αναξιόπιστος, γιατί χαρακτηρίζεται από την υπερβολή και τα μυθεύματα....αν κάποιος έχει αντίρρηση να το πει.
"Στη βιβλιογραφία, οι χρονολογίες γέννησης που συναντάμε για την Υπατία είναι δύο: το έτος 370 και τα έτη 355/360 μ.Χ.
Η χρονολογία 370 προέρχεται από την ερμηνεία της φράσης "ήκμασεν επί της βασιλείας Αρκαδίου" 
την οποία συναντάμε στο λεξικό Σούδα και η οποία προέρχεται από ένα λεξικό για τους Έλληνες συγγραφείς του Ησύχιου της Μιλήτου (γνωστού ως Επιφανούς), το οποίο γράφτηκε τον 6ο αιώνα[9].
Αν δηλαδή η Υπατία είχε γεννηθεί το 370, θα βρισκόταν στην ωριμότητα της γύρω στο 400, που ήταν περίπου το μέσο της βασιλείας του Αρκαδίου (395-408).
Εκτός αυτών, η βιογραφία του Συνεσίου, αγαπημένου μαθητή της Υπατίας, προσφέρει ένα πρόσθετο επιχείρημα υπέρ της χρονολογίας 355/360. Σύμφωνα με την Maria Dzielska:
"Αν και το έτος της γέννησης του, το 370, είναι υπό αμφισβήτηση, η περίοδος των σπουδών του με την Υπατία -η δεκαετία του 390- είναι απολύτως βέβαιη.
Ο Κάμερον ομοίως πιστεύει ότι το έτος γέννησης του Συνεσίου βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο 368 και στο 370.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να μαθήτευσε κοντά σε κάποιον όχι της ηλικίας του, αλλά αρκετά μεγαλύτερο.
Ο πλήρης σεβασμού τρόπος με τον οποίο απευθύνεται στη δασκάλα του δεν συμφωνεί με την εικόνα μιας εικοσάχρονης κοπέλας.
Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι σε μια τέτοια ηλικία θα μπορούσε η Υπατία να διακριθεί σαν μοναδική αυθεντία στα μαθηματικά, στην αστρονομία και στη φιλοσοφία"[15].
Η Υπατία, πρωτοεμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία κατά την εποχή που ιστορικά είναι γνωστή ως εποχή του Διαφωτισμού[26].
Αν και ο θρύλος της ξεκινά ουσιαστικά από τον Δαμάσκιο[27], αρκετοί συγγραφείς από τον 18ο αιώνα και εξής χρησιμοποίησαν την ιστορία της Υπατίας σαν όπλο για τους θρησκευτικούς και φιλοσοφικούς τους αγώνες, δημιουργώντας έναν όγκο καλολογίας παραμορφωμένο από συναισθήματα και ιδεολογικές προκαταλήψεις[28].
Η φαντασιακή εικόνα της Υπατίας "μέσω της λογοτεχνικής αυθαιρεσίας" συσκότισε την ιστορική αλήθεια, τροφοδότησε "την λαϊκίζουσα αντιχριστιανική φιλολογία"[29]
και "οι ποιητές, οι συγγραφείς και οι λαϊκοί ιστοριογράφοι δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από το να πολλαπλασιάζουν τις υποκειμενικές εικόνες ανάλογα με την εποχή και τους ατομικούς στόχους τους"[30]. Με τον τρόπο αυτό, η Υπατία παρουσιάστηκε ακόμη και ως πρόδρομος "του φεμινισμού"[31].
Τα αίτια δολοφονίας της Υπατίας θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού, και όχι σε μια θρησκευτική διαμάχη χριστιανών ενάντια σε μια εκπρόσωπο των ειδωλολατρών, ούτε ακόμη περισσότερο στον ανδρικό φθόνο και μισογυνισμό[40] τα οποία θα ήταν δύσκολο να προκαλέσει μια ασκητική γυναίκα σε τέτοια ηλικία:
"όταν πέθανε το 415...ήταν περίπου 60 ετών. Έτσι φαίνεται ότι δεν υπάρχει λογική βάση για την εικόνα της Υπατίας, την ώρα του φρικτού θανάτου της, σαν μιας νέας κοπέλας με κορμί αντάξιο της Αφροδίτης, που μπορούσε να κεντρίσει τον σαδισμό και τον πόθο των δολοφόνων της"[41].
Η βιβλιογραφία που έχουμε στη διάθεσή μας, με τις συνεχείς αναφορές στον Σωκράτη, δείχνει να συμφωνεί σ' ένα βασικό συμπέρασμα σχετικά με τις διηγήσεις των τραγικών γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία της Υπατίας:
ότι "ο εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης αποτελεί την πιο αξιόπιστη πηγή των γεγονότων"[57][58].
Ο Σωκράτης είναι αυτός που "περιγράφει λεπτομερώς τα περί θανάτου αυτής", και μερικοί "μελετηταί εβασίσθησαν μόνον επί των μαρτυριών του Σωκράτους"[59].
Η Maria Dzielska αιτιολογεί το γεγονός αυτό ως εξής:
"Οι σημαντικότερες και αξιολογότερες πληροφορίες για τη ζωή της Υπατίας προέρχονται από την Εκκλησιαστική Ιστορία του συγχρόνου της Σωκράτη Σχολαστικού (379-450) [...]
Αν και αξιόλογες πληροφορίες για την Υπατία μπορούν να βρεθούν και στον Φιλοστόργιο και στο λεξικό Σούδα[61] (το οποίο αντλεί από τον Δαμάσκιο), σύμφωνα με τον καθ. Απ. Καρπόζηλο, υπάρχει το ζήτημα ότι οι πηγές αυτές είναι δυσμενώς χρωματισμένες είτε από "κύκλους οπαδών του Αρείου, όπως τουλάχιστον διαφαίνεται από το χωρίο του Φιλοστοργίου ("υπό των το ομοούσιον πρεσβευόντων")", είτε "από την απροκάλυπτη κριτική της Σούδας κατά του Κυρίλλου Αλεξανδρείας"[62].
Όπως επιβεβαιώνει ο Pierre Chuvin, "για τον ιστορικό, πολύ πειστικότερος από τον Δαμάσκιο είναι ο Σωκράτης"[63].
Την ίδια κριτική για τη μεροληψία του Φιλοστόργιου και της Σούδας συναντάμε και στο άρθρο του J.M. Rist για την Υπατία: "ό,τι έχει να πει ο Φιλοστόργιος για το θάνατο της Υπατίας, μπορεί να αγνοηθεί.
Η απροκάλυπτη δήλωση ότι λιντσαρίστηκε από τη μερίδα των ορθοδόξων ("υπό των το ομοούσιον πρεσβευόντων") μπορεί να θεωρηθεί ως κακία ενός αρειανιστή ο οποίος μισούσε την Αλεξάνδρεια, τον τόπο του μεγάλου εχθρού Αθανασίου.
Και σε αυτό το ζήτημα η Σούδα φαίνεται τόσο αναξιόπιστη όσο και ο Φιλοστόργιος"[64].
Η σύγκρουση αυτή ανάμεσα στα δύο κέντρα εξουσίας και επιρροής της Αλεξάνδρειας, τον νεοφερμένο έπαρχο Ορέστη και τον ντόπιο και αγαπητό σε μεγάλη μερίδα του λαού, Κύριλλο, "καθορίστηκε κατά ένα μεγάλο μέρος από τις ανυποχώρητες και λυσσώδεις διαμάχες ανάμεσα στους Εβραίους και τους Χριστιανούς"[72].
Ο Ορέστης φαίνεται να υποστήριζε το "πολυάριθμο εβραϊκό στοιχείο" της πόλης[73] και για το λόγο αυτό, σε μια πολυπληθή συγκέντρωση που έγινε με αφορμή μια θεατρική παράσταση στην οποία παρευρισκόταν ο έπαρχος, έκανε δεκτές τις εβραϊκές καταγγελίες ότι ο δάσκαλος Ιέρακας -έμπιστος του Κύριλλου- είχε την πρόθεση να "διεγείρη τα πλήθη εις αντιιουδαϊκήν στάσιν" και έτσι τον συνέλαβε και τον μαστίγωσε[74].
Ο Κύριλλος ερεθισμένος, συγκεντρώνει τους ηγέτες των Εβραίων και τους καλεί/απειλεί να σταματήσουν τις προκλήσεις.
Εκείνοι αντιδρούν, και ενθαρρυμένοι από την υποστήριξη του Ορέστη αλλά και τη δυσαρέσκεια του κατά του αρχιεπισκόπου, σχεδιάζουν επίθεση. Διαδίδουν ότι καίγεται ο ναός του Αγίου Αλεξάνδρου, και όταν οι χριστιανοί συγκεντρώνονται, οι Εβραίοι τους επιτίθενται ενόπλως και σκοτώνουν πολλούς[75] ("κατέσφαξαν" γράφει ο Θεοφάνης[76]).
Μέσα στη δίνη των γεγονότων, ο Κύριλλος εξοργισμένος από τη σφαγή, φτάνει στο σημείο με πλήθος χριστιανών, διώχνει με τη βία εκτός της πόλης μεγάλο αριθμό Εβραίων και επιτρέπει τη λεηλασία των περιουσιών τους[77], γεγονότα που είχαν επιπτώσεις στην οικονομική ζωή της πόλης[78].
Αυτή η υπέρβαση εξουσίας από τον Κύριλλο εξαγριώνει τον Ορέστη ο οποίος καταγγέλλει το γεγονός στον αυτοκράτορα, ενώ ο Κύριλλος, και με την πίεση μερίδας της χριστιανικής κοινότητας, ζητά να συνδιαλλαγεί με τον έπαρχο[79].
Ο Ορέστης όμως αρνείται, και ο Κύριλλος προσπαθεί να πιέσει την κατάσταση με τη βοήθεια 500 μοναχών της Αιγύπτου οι οποίοι οχλαγωγούσαν κατά του έπαρχου κατηγορώντας τον ως ειδωλολάτρη.
Ένας από αυτούς πέταξε μια πέτρα στον έπαρχο η οποία και τον χτύπησε, πλήθος όμως χριστιανών υπερασπίστηκαν τον Ορέστη και διέλυσαν την ομάδα των μοναχών.
Ο έπαρχος διατάζει τη σύλληψή του μοναχού, τον καταδικάζει σε βασανιστήρια, αλλά τον βασανίζουν τόσο, που τελικά πέθανε[80]. Ο Κύριλλος προσπαθεί να πείσει το λαό ότι ο μοναχός που βασανίστηκε έπρεπε να θεωρηθεί μάρτυρας της πίστεως, όμως αυτό δεν έγινε αποδεκτό από τους μετριοπαθείς χριστιανούς και τελικά ο Κύριλλος υποχώρησε[81].
Την τελευταία πράξη του δράματος, τα αίτια της δολοφονίας και τους άμεσα υπεύθυνους, μας τα περιγράφει με συντομία ο ιστορικός Σωκράτης:
"Περνούσε [η Υπατία] πολλές ώρες μαζί με τον Ορέστη και αυτό προκάλεσε συκοφαντίες προς τους ανθρώπους της εκκλησίας, ότι εκείνη ήταν η αιτία που εμπόδιζε τον Ορέστη να δημιουργήσει φιλικές σχέσεις με τον επίσκοπο.
Στο ίδιο συμπέρασμα κατέληξαν ορισμένοι από αυτούς που τη μισούσαν, τους οποίους κατηύθυνε κάποιος Πέτρος...
Την παρακολούθησαν λοιπόν όταν γύριζε από κάπου, την τράβηξαν έξω από την άμαξα της και την έσυραν στην εκκλησία που ονομαζόταν Καισάρειον. Έσκισαν τα φορέματα της και μετά τη σκότωσαν με θραύσματα κεραμικών (όστρακα)"[85].".Bekkeri Immanuelis, Suidae Lexicon, Berolini 1854, σελ. 1069.
[9].Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 130.
[15]. Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 131.
[26]. Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 18 (στις σελ. 17-57 βλ. τη σχετική βιβλιογραφία και έλεγχο των πηγών).
[27]. Chuvin Pierre, Οι τελευταίοι εθνικοί..., ό.π., σελ. 111.
[28]. Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π.
[29]. Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, 3η έκδ., Αρμός, 2003, σελ. 138.
[30]. Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 58.
[31]. Μιχάλαγα Δέσποινα, Οι Παραβαλανείς..., ό.π., σελ. 547.
[40]. Βλ. εκδοχές του μύθου στο Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 18.40.
[41]. Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 188-189.
[57]. Μιχάλαγα Δέσποινα, Οι Παραβαλανείς..., ό.π., σελ. 547.
[58]. Ως "η πλέον αξιόπιστη πηγή" χαρακτηρίζεται ο Σωκράτης και στο: Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 83.
[59]. Λαμπροπούλου Σταυρούλα, Υπατία..., ό.π., σελ. 66.
[60]. Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 200.
[61]. Λαμπροπούλου Σταυρούλα, Υπατία..., ό.π., σελ. 66.
[62]. Καρπόζηλος Απόστολος, Βυζαντινοί Ιστορικοί και Χρονογράφοι, τόμ. Α΄ (4ος-7ος αι.), Αθήνα 1997, η αναφορά από το: Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, 3η έκδ., Αρμός, 2003, σελ. 186.
[63]. Chuvin Pierre, Οι τελευταίοι εθνικοί..., ό.π., σελ. 111.
[64]. Στο πρωτότυπο: "What Philostorgius has to say about Hypatia's death can be discounted. His bald statement that she was lynched by the orthodox party (υπό των το ομοούσιον πρεσβευόντων) can be regarded as the malevolence of an Arian who hated Alexandria, home of the great enemy Athanasius. And in this matter the Suda seems as unreliable as Philostorgius." (J. M. Rist, Hypatia, Phoenix, τόμ., 19, αρ. 3, (1965), σελ. 222).
[72]. ↑ Ματσούκας Α. Νίκος, Ορθοδοξία και Αίρεση..., ό.π., σελ. 221.
[73]. ↑ Καρπόζηλος Απόστολος, Βυζαντινοί Ιστορικοί και Χρονογράφοι, τόμ. Α΄ (4ος-7ος αι.), Αθήνα 1997, η αναφορά από το: Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, 3η έκδ., Αρμός, 2003, σελ. 187.
[74]. ↑ Χρήστου Παναγιώτης, Ελληνική Πατρολογία, τόμ. Δ΄, 2η έκδ., Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 341.
[75]. ↑ Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 161.
[76]. ↑ Θεοφάνους, Χρονικόν, PG 108,224.
[77]. ↑ Φλορόφσκυ Γεώργιος, Οι Βυζαντινοί Πατέρες..., ό.π., σελ. 457.
[78]. ↑ Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 161-162.
[79]. ↑ Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 162.
[80]. ↑ Μεταλληνός Δ. Γεώργιος, Παγανιστικός Ελληνισμός..., ό.π., σελ. 141.
[81]. ↑ Dzielska Maria, Υπατία η Αλεξανδρινή, ό.π., σελ. 164.
πηγή
"Ο πιο σοφός άνθρωπος μπρος στο Θεό θα φανεί πίθηκος και στη σοφία και στην ομορφιά και σ' όλα τ' άλλα."(Ηράκλειτος).
Edited by - europaios2 on 17/03/2010 00:57:19
Ποιά ήταν;Δεν σώθηκε κάτι που να αξίζει να μεινει και να την μνημονεύουμε;Πέρασε η πραγματιή της εικόνα, μέσα απο την ταινία;
Γιατί, εγώ πιστεύω, ότι πέρασε...Ο κόσμος κατάλαβε ποιά ήταν, τόσο ζωντανή, που ήταν η παρουσία της...
Θα μείνει αιώνια..Κι αυτή η τανία, το βεβαιώνει...
Η ιστορική αλήθεια είναι όμως πολύ διαφορετική , γιατί ο Θεόφιλος παρουσιάζεται από τους ίδιους τους χριστιανούς σαν ένας από τους χειρότερους ανθρώπους της εποχής του , που φανάτιζε χρησιμοποιούσε τον αγράμματο χριστιανικό όχλο σαν εργαλείο για να λεηλατή τους θησαυρούς των ειδωλολατρικών ναών και να πλουτίζη .
Για τον εγκληματικό χαρακτήρα του Θεόφιλου υπάρχει ένα κεφάλαιο μέσα στην βιογραφία του Ιωάννη του Χρυσόστομου που περιγράφει να έργα και τις ημέρες του πατριάρχη Θεόφιλου , τον οποίο διαδέχθηκε στον πατριαρχικό θρόνο Αλεξανδρείας ο ανεψιός του Κύριλος , κατ’ εντολή του οποίου δολοφονήθηκε η Υπατία .
Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να σας παραθέσω μερικά χαρακτηριστικά απσπάσματα του κεφαλαίου αυτού .
Ο Θεόφιλος εθεωρείτο από τους συγχρόνους του ως εις των μεγαλυτέρων θεολόγων , αλλά και ως εις από τους περισσότερον κακούς ανθρώπους της εποχής εκείνης . Προικισμένος με ευρείας γνώσεις , τας οποίας κατόπιν πολλών μελετών , εν τη θεολογική σχολή της Αλεξανδρείας είχεν αποκτήσει , ενεργητικός , νοήμων ευφυής , επιδέξιος , εις το να υπερνικά τας δυσκολίας , όπως και εις το να διεξάγη μίαν επίθεσιν , συνεδύαζε προς τας ιδιότητάς του ταύτας και ελαττώματα , άτινα μετέβαλλον τα προτερήματά του αυτά εις μάστιγας .
Η επιστήμη και αι γνώσεις διά τον Θεόφιλον δεν ήσαν παρά εν μέσον δια να ικανοποιή την φιλοδοξίαν του , η οξύνοιά του δεν ήτο παρά εν όργανον δια σκευωρείας κακοποιούς , η δραστηριότης του δεν ήτο παρά μια απειλή κατά παντός ανθρώπου ή πάσης διδασκαλίας , άτινα θα παρουσιάζοντο επισκιάζοντα τον εγωισμό του . Το συμφέρον του ήτο ο μόνος κανών της θελήσεώς του , η θέλησίς του ο μόνος νόμος της εκκλησίας του ....... Ήτο άπληστος . Ηγάπα το χρήμα πολύ , το ηγάπα δια να ζη πολυτελώς και εχρειάζετο να εξοδεύη συνεπώς , το ηγάπα δια να έχη τα μέσα να δωροδοκή , να διαφθείρη , να βλαπτη , να επεκτείνη την εξουσίαν του .
Και είχεν εφεύρει περίεργα μέσα , δια να αποκτά χρήματα όχι μόνον χωρίς να δίδη αφορμήν τινα μομφής , αλλά του’ναντίον να αποσπά συγχρόνως και την εκτίμησιν των χριστιανών κατορθώνων να σκεπάζη τας κλοπάς του με ποικίλα προσχήματα ευσεβείας και κοινωφελούν δράσεως .........
Εξέλεγε κυρίως ο Θεόφιλος τους ναούς τους περισσότερον εξακουστούς δια τα πλούτη των , με τα οποία ηδύνατο αρκετά καλά να αποζημιωθή ο επιδεικνυόμενος ζήλος του . Ούτω προηγήθη αυτοπροσώπως μιάς λεηλασίας εναντίον του περιφήμου ναού της Κανόπης . Ωσαύτως ενήργησε κατά του Σεραπείου της Αλεξανδρείας , το οποίον μετά το Καπιτώλιον της Ρώμης , ήτο το σπουδαιότερον και πλουσιότερον κέντρον του πολυθεϊσμού . Ήτο εξ ολοκλήρου εκτισμένον με μάρμαρα και εσωτερικώς είχεν επενδυθεί με τρία μεταλλικά ενδύματα , το έν κάτωθι του άλλου . Το πρώτον ήτο χάλκινον , το επ’ αυτού επικαθήμενον δεύτερον αργυρούν και το τρίτον χρυσούν . Χρυσά αγάλματα , αφιερώματα πολύτιμα με λίθους πολυτίμους , με τεμάχια χρυσού ευρίσκοντο εκεί εν αφθονία .
Ο Πατριάρχης το επολιόρκησε , συνοδευόμενος από τον έπαρχον και από στρατηγόν , των οποίων εχρειάσθη την βοήθειαν , διότι οι ειδωλολάτραι εφαίνοντο αποφασισμένοι να προστατεύσωσι το τελευταίο τούτο άσυλον της πίστεώς των .Ολόκληρον το Σεράπειον διηρπάγη και ο πατριάρχης συνήθροισεν όλα τα χρυσά είδωλα .........
από το «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» σελίς 65 κ.ε. Έκδοσις αδελφότητος θεολόγων «η Ζωή» Αθήνα 1932 .
Επίσης στο έργο αποφεύγεται ο βίαιος τρόπος θανατώσεως της Υπατίας , η οποία αφού γυμνώθηκε και βιάστηκε , στη συνέχεια κατακρεουργήθηκε ζωντανή , και αφού περιέφερε ο όχλος τα μέλη της στους δρόμους της Αλεξάνδρειας , τα έκαψαν μαζί με τα βιβλία της . Κατά τα άλλα έχει έξοχη σκηνική και ενδυματολογική παρουσίαση , και ορισμένα μηνύματα όπως αυτό το αναποδογύρισμα της εικόνας κατά την λεηλασία του Σεραπείου .
*
Δεν το δέχομαι,απο όχλο, που λειτουργεί εν βρασμώ ψυχής,μόνο απο μαινόμενους θιασώτες, μορώ να το δεχτώ κι αυτό αθωώνει τους χριστιανούς...
Κι επειδή διαφωνώ, ότι δεν ήταν χριστιανοί, γι αυτο, σκέψου καλύτερα,τι άλλο θα τους προσάψεις....Θα τους βγάλεις λάδι σε λίγο...
Απο την άλλη, κανείς, δεν θα πει ποιά ήταν,τι πίστευε;
Κανείς δεν θα μιλήσει γι αυτήν;Το άτομο και τις ιδέες του;
Αξιζει να αναφερθούμε στο πόσο καθαρά έβλεπε και γι αυτό διώχθηκε...Στο έργο της, στους μαθητές της...
Στη μνήμη της, οι υπερασπιστές της,θα έπρεπε να ξέρουν να την υμνήσουν, αντί να τη διασύρουν... Να προλάβουν να την αναδείξουν, πριν το κάνουν άλλοι και πάλι δεν καταλάβουν ποιοί είναι οι τιμητές και ποιοί οι θύτες...
Υπατία..Η μεγάλη επιστήμονας και φιλόσοφος!
Ποιά ήταν,τι ήθελε η Υπάτια...
Για να καταλάβουν κι οι υπόλοιποι την ταινία...
Μια μικρή ιδέα για την Υπατία μπορεί να διαβάσει κανείς εδώ
Εάν πάλι κάποιος θέλει να καταλάβει την ταινία, μπορεί κάλλιστα να την δει. 
Να αναφέρω για άλλη μια φορά μόνο πως ο τρόπος με τον οποίο δείχνει η ταινία να θανατώνεται η Υπατία δεν είναι ιστορικά ακριβής.
Εάν ο σκηνοθέτης μας έδειχνε τον τρόπο με τον οποίο θανατώθηκε πραγματικά η Υπατία από τον χριστιανικό όχλο, η ταινία θα μπορούσε να καταταχθεί στις ταινίες splatter...
In anticipation of my resurrection...
Λέει πολλά, όμως, η ταινία, έστω,για προβληματισμό, περι πνεύματος και ύλης...
πχ
http://paparokades.blogspot.com/2010/01/agora.html
επίσης μια χριστιανική ερμηνευτική
http://oode.wordpress.com/2010/02/16/agora-ios_erwtas/
------------
www.psyche.gr
Edited by - Nikitas1 on 20/04/2010 20:17:32
Ευτυχώς, που πέρασαν...
Το κρίμα,είναι να χάνονται πνευματικά άτομα, οπως η Υπατια...
