Nikitas1
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Είναι αδύνατο ο άνθρωπος να εμποδίσει την διάχυση της Αγάπης του Θεού όπως είναι αδύνατο να εμποδίσει τη λάμψη του ηκιακού φωτός. Είναι δυνατόν να κρυφτεί σε μια σκοτεινή περιοχή ή να δημιουργήσει σκιά. Με ανάλογο τρόπο μπορεί να κρυφτεί από την Αγάπη του Θεού κάτω από την σκιά της αμαρτίας. Η Αγάπη του Θεού βέβαια επιμένει με μανική αγάπη να τον φωτίσει όπως και το το φως του ήλιου πέφτει αδιάκριτα σε όλα τα αντικείμενα. Ο άνθρωπος με την αμαρτία κρύβεται από την Αγάπη του Θεού. Η Αγάπη του Θεού επιμένει να κατακτήσει τον άνθρωπο.
Ανάκτηση από
http://www.psyche.gr/amartia.htm
Αγαπητοί φίλοι νομίζω πως δεν μπορούμε να μιλάμε για τον Θεό και να πολεμάμε ο ένας τον άλλο ή να τον στενοχωρούμε ή να θέλουμε με το ζόρι να πείσουμε το συνομιλητή μας.
Νομίζω πως χρειάζεται ν ασεβόμαστε βαθιά τον εαυτό μας και τους συνομιλητέ ςμας για να κάνουμε διάλογο.
Ο στόχος δεν είναι να επιβληθούμε ή να δικαιωθούμε αλλά να καταλάβουμε και να νιώσουμε τον άλλο. Όχι σαν κάποιο που βρίσκεται σε αντίπαλο στρατόπεδο αλλά σαν συμπάσχοντα αδελφό μας στην αναζήτηση της αλήθειας.
Η αισθητική έχει σημασία, η ομορφιά έχει σημασία. Η ευγένια, η καλωσύνη, η αγάπη και η ταπείνωση καλλιεργούν μια πνευματική ατμόσφαιρα στην οποία μπορεί να εκδηλωθεί ο Θεός. Ενώ ο θυμός και η σύγκρουση διώχνουν το Θεό.
Ο Ντοστογιέφσκυ είχε πει ότι "η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο".
Ας προσέξουμε παρακαλώ την ομορφιά του διαλόγου, την απόδοση τιμής στην εσωτερικότητα του άλλου.
Και μια επιπλέον παρατήρηση επειδή ίσως δεν ξαναγράψω άλλο μήνυμα:¨
"Οι αλήθειες του Θεού δεν αποκαλύπτονται στους ανθρώπους που αναζητούν με ορθολογιστικά μέσα ιστορικές ή αντικειμενικές λεπτομέρειες. Οι αλήθειες του Θεού αποκαλύπτονται σε όσους λαχταρούν ταπεινά από τα βάθη της καρδιάς τους να γνωρίσουν τον ίδιο το Θεό. Το μέσον προσέγγισης του Θεού δεν είναι γνωστικό είναι καρδιακό"
Εύχομαι να είστε πάντα χαρούμενοι!
"Ορθόδοξο Περιθωριακό Καφενείο" μπορεί να επισκεφτεί τη διεύθυνση
http://www.psyche.gr/speak/viewtopic.php?t=188&postdays=0&postorder=asc&start=0
Γιατί τόσος ανταγωνισμός και αντιπαλότητα; Γιατί πασχίζουμε να εξουθενώσουμε τον άλλο και να βγούμε από επανώ; Γιατί βιώνουμε τον άλλο ως πολέμιο και αμυνόμαστε επιτιθέμενοι.
Ακόμη και αν δεν υπήρχε Θεός, ακόμη και ο Χριστός δεν ήταν Θεός, ακόμη και αν τίποτε στην Εκκλησία δεν ήταν αληθινό θα προσπαθούσα να είμαι χριστιανός για να μπορώ να σέβομαι τον άλλο και να τον βάζω πάνω από τον εαυτό μου.
Ακόμη και αν δεν μπορούσα να το πετύχω θα γέμιζα τη ζωή μου με νόημα που το προσπάθησα.
"Τι σημαίνει αγάπη;" αλλά δεν μπόρεσα ν ααπαντήσω.
Μετά μου ήρθε στο νου ένα απόσπασμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:63 καὶ ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· ἐξορκίζω σε κατὰ τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος ἵνα ἡμῖν εἴπῃς εἰ σὺ εἶ ὁ χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ.
ο δε Ιησούς εσιώπα
------------
Yπάρχουν όντως πολλά χωρία της Αγίας Γραφής και αποσπάσματα άπό λόγια των Αγίων Πατέρων από όπου διαφαίνεται μια τιμωρητική διάθεση του Θεού. Επίσης αρκετοί από εμας μεγαλώσαμε σε ένα πολιτισμικό κλίμα όπου συχνά κάποιοι μεγαλύτεροι προσπαθούσαν να περιορίσουν τις αταξίες μας και να μας βάλουν σε τάξη επικαλούμενοι την τιμωρία του Θεού. Φράσεις όπως "Αν δεν είσαι καλό παιδί ο Θεός θα σε τιμωρήσει" ή "Θα σε κάψει ο Θεός" ή "Βρε αθεόφοβε δεν φοβάσαι το Θεό" ηχούν ακόμη στα αυτιά μου από άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος αλλά και από συμμαθητές και φίλους.
Έχει διαδωθεί στο πολύ κόσμο το παρακάτω στερεότυπο. Ο Θεός είναι ένας παντοδύναμος γέρος με μακρυά λευκή γενειάδα που κάθεται σε ένα θρόνο στον ουρανό και από εκεί αστυνομεύει τους ανθρώπους και τους αξιολογεί με ηθικά κριτήρια. Τους καλούς τους ανταμοίβει και τους κακούς τους τιμωρεί.
Αυτή η φτωχή και ανόητη, παιδαριώδης αντίληψη σχετικά με τον Θεό συνέβαλλε ώστε να απομακρυνθούν οι περισσότεροι σκεπτόμενοι άνθρωποι από την Εκκλησία. Μόλις οι νέοι βίωναν την διάθεση να αυτονομηθούν στην εφηβεία τους και να ζήσουν ελεύθερα αμφισβητούσαν την ύπαρξη του Θεού-μπαμπούλα και κατακτούσαν την ελευθερία τους. Αυτοί που συνέχιζαν να παραμένοιυν στην Εκκλησία μετά την εφηβεία ήταν ή ανασφαλείς και φοβισμένοι που δεν τολμούσαν να κάνουν την επανάστασή τους ή κάποιες σπάνιες «εκ γενετής» ευλογημένες ψυχές που είχαν γευθεί το Θεό ως Αγάπη.
Δέχομαι λοιπόν αγαπητοί φίλοι τις διαμαρτυρίες κάποιων συμμετεχόντων στο διάλογο ως απόλυτα φυσιολογικές. Και ζητώ συγνώμη προσωπικά (αν και αυτό δεν είναι σημαντικό) από όλο τον κόσμο που ταλαιπωρήθηκε και ταλαιπωρείται από ανόητες ποιμαντικές παρεμβάσεις αστυνομικού τύπου.
Δεν πιστεύουμε στο Θεό επειδή συμπεραίνουμε θεωρητικά-γνωσιολογικά ότι υπάρχει και κυβερνά το σύμπαν. Πιστεύουμε ερωτικά σε Αυτόν επειδή (και στο βαθμό που) έχουμε γευθεί την ένταση της Αγάπης Του.
Ο Θεός ακτινοβολεί άνευ όρων την αγάπη Του στο σύμπαν και ιδαίτερα σε όλους τους ανθρώπους πάντοτε.
Μπορείτε να το διαβάσετε στην διεύθυνση:
http://www.psyche.gr/amartia.htm
πχ
http://paparokades.blogspot.com/2010/01/agora.html
επίσης μια χριστιανική ερμηνευτική
http://oode.wordpress.com/2010/02/16/agora-ios_erwtas/
------------
www.psyche.gr
Edited by - Nikitas1 on 20/04/2010 20:17:32
«Ζητώ συγγνώμη, ήθελα να νικήσουμε.
Είμαι πολύ λυπημένος που δεν μπόρεσα
να ανταπεξέλθω στις προσδοκίες όλων».
Σάκης
Ο Σάκης είναι πολύ όμορφος, πάντα νέος, γεμάτος ζωντάνια και χαμογελαστός. Πήγε στη Eurovision για το πρώτο βραβείο και τα έδωσε όλα. Προετοιμάστηκε καλά, πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις και έδωσε τον καλύτερο εαυτό του. «Αυτό ήθελα και αυτό προσπάθησα με την καρδιά, την ψυχή μου και όλες μου τις δυνάμεις» Σάκης. Επιδίωξε και πόθησε τόσο πολύ την πρώτη θέση ώστε έφθασε στους τελικούς με ένα δικαιολογημένο άγχος να στολίζει σεμνά την ελευθερία της κίνησής του, τη δύναμη της φωνής του και το πασίχαρο χαμόγελό του. Η εναγώνια προσπάθεια δεν έφερε το ποθούμενο αποτέλεσμα. Πολλοί αστάθμητοι παράγοντες συνέβαλλαν στην αποτυχία. «Άλλοι κερδίζουν και άλλοι χάνουν. Έδωσα τα πάντα». Σάκης
Είναι σαφές ότι η επίμονη προσπάθεια δεν αρκεί για να οδηγήσει στην επιτυχία. Οι αρχαίοι Στωικοί φιλόσοφοι γνώριζαν καλά αυτή την αλήθεια «Αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο τις δυνατότητές σου και δέξου τα υπόλοιπα έτσι όπως έρχονται» Επίκτητος.
Το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι στα χέρια μας. Μπορούμε να προσπαθήσουμε αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας. «Να μη ζητάς να γίνονται τα πράγματα που δεν είναι στα χέρια σου και δεν εξαρτώνται από εσένα όπως τα θέλεις εσύ, αλλά να τα δέχεσαι όπως έρχονται και τότε θα είσαι ευτυχισμένος» Επίκτητος. Ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τις θετικές ή αρνητικές συνέπειες που θα έχει μια πιθανή επιτυχία στην μετέπειτα ζωή μας.
Γι αυτό και δεν πρέπει να αξιολογούμε τον εαυτό μας με βάση τις επιτυχίες και τις αποτυχίες αλλά σύμφωνα με την προσπάθεια που καταβάλλουμε. Και αν θα θέλαμε να εμβαθύνουμε ακόμη περισσότερο το συλλογισμό μας θα λέγαμε ότι δεν πρέπει να αξιολογούμε τον εαυτό μας με βάση τις επιτυχίες και τις αποτυχίες αλλά με βάση την προαίρεσή μας. Το πιο σημαντικό είναι η προαίρεση, η διάθεση, η όρεξη και το μεράκι για την επιτυχία του στόχου. Όχι διότι η επιτυχία είναι σημαντική από μόνη της αλλά επειδή λειτουργεί ως κίνητρο το οποίο κινητοποιεί την ύπαρξή μας και την βγάζει από την αδράνεια. Αυτό που μετράει δεν είναι η επιτυχία αλλά η δράση. Η εγρήγορση και η αγωνιστική προσπάθεια είναι σημαντικές αξίες από μόνες τους.
Η Οδύσσεια δεν αποκτά το νόημά της από την επιτυχή επιστροφή στην Ιθάκη αλλά από τον πλουτισμό και τη νοηματοδότηση της ύπαρξης που συνοδεύει το ταξίδι. Η περιπέτεια είναι το νόημα. Όπως και στην τέχνη η έμπνευση και η εμπειρία της δημιουργίας έχουν μεγαλύτερη σημασία από το ίδιο το έργο τέχνης. Το ίδιο το τελικό δημιούργημα σηματοδοτεί το τέλος της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η επιστροφή στην Ιθάκη οδηγεί στο τέλος της νοηματογόνου εμπειρίας του ταξιδιού. Η βράβευση στη Eurovision σημαίνει το τέλος της διαγωνιστικής περιπέτειας.
Αυτές τις μέρες τα παιδιά μας δίνουν πανελλήνιες εξετάσεις για μια θέση στις ανώτερες και ανώτατες σχολές. Ο Σάκης είναι ένα καλό παράδειγμα χαρισματικού και ικανού αγωνιστή που αποτυγχάνει. Η αποτυχία δεν μειώνει καθόλου τα χαρίσματα και τις ικανότητες του διαγωνιζόμενου. Αγκαλιάζουμε στοργικά, άνευ όρων τα παιδιά μας και χαιρόμαστε για την προσπάθεια που καταβάλλουν χωρίς να απαιτούμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Διότι γνωρίζουμε ότι ακόμη και οι καλύτεροι αποτυγχάνουν. Ένα μόνο καλό αναγνωρίζουμε στις πανελλήνιες: Δίνουν στα παιδιά μας την ευκαιρία να αγωνιστούν. Οι υποψήφιοι καλούνται να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Καλούνται να μείνουν πάνω από το βιβλίο αντί να βρίσκονται κοντά στους φίλους τους. Καλούνται να αποστηθίζουν ένα σωρό ανόητες πληροφορίες αντί να χαίρονται τη ζωή. Καλούνται να υπακούν σε συμβουλές και παραγγέλματα των καθηγητών και των φροντιστών αντί να βιώνουν στην πληρότητα την ελευθερία που συνοδεύει την άνθιση της ηλικίας.
Αυτός ο αγώνας υπέρβασης του εαυτού είναι το φωτεινό σημείο μέσα στο πνιγηρό τοπίο των εξετάσεων. Η υπομονετική προετοιμασία για τις πανελλήνιες αυξάνει την δυνατότητα για αυτοέλεγχο, αυτογνωσία και αγωνιστική διεκδίκηση. Χαιρόμαστε για την μικρή ή μεγάλη προσπάθεια των παιδιών. Τα επιβραβεύουμε για αυτό που είναι και όχι για αυτό που κατορθώνουν. Τα βοηθούμε να καταλάβουν ότι ο ίδιος τους ο εαυτός μετράει πάνω από τις προσπάθειες που μπορούν να καταβάλλουν. Το τελικό αποτέλεσμα ίσως έχει ωφελιμιστική λειτουργικότητα αλλά δεν μπορεί να προσδιορίσει την αξία ενός ανθρώπου.
Η έβδομη θέση του Σάκη είναι η πρώτη θέση στην καρδιά μας. Διότι δεν βαθμολογήσαμε με βάση την ψηφοφορία των πολλών αλλά σύμφωνα με τον μέτρο της αγάπης. Ο Σάκης αναλαμβάνοντας την ευθύνη και βιώνοντας την ενοχή δείχνει τα χέρια του στους δημοσιογράφους και λέει «πιείτε όσο αίμα θέλετε, έχω άφθονο». Εμείς του απαντούμε με την αποδοχή, τη στήριξη και την αγάπη. Δεν θέλουμε το πρώτο βραβείο ... θέλουμε το Σάκη. Όπως είπε μια φίλη μετά τα αποτελέσματα «Δεν με ενδιαφέρει για την Ελλάδα εμένα με νοιάζει που στενοχωρήθηκε ο Σάκης». Και αν αγαπάμε τον καλλιτέχνη που εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Eurovision πόσο μάλλον αγαπάμε τα παιδιά μας που είναι η ίδια μας η ζωή.
Νικήτας Καυκιός
www.psyche.gr
πχ
http://paparokades.blogspot.com/2010/01/agora.html
επίσης μια χριστιανική ερμηνευτική
http://oode.wordpress.com/2010/02/16/agora-ios_erwtas/
------------
www.psyche.gr
Edited by - Nikitas1 on 20/04/2010 20:17:32
πχ
http://paparokades.blogspot.com/2010/01/agora.html
επίσης μια χριστιανική ερμηνευτική
http://oode.wordpress.com/2010/02/16/agora-ios_erwtas/
------------
www.psyche.gr
Edited by - Nikitas1 on 20/04/2010 20:17:32
Δεν είναι τυχαίο που η εσωτερική, πνευματική ζωή χαρακτηρίζεται ως μυστικισμός.
Γιατί μια διδασκαλία χαρακτηρίζεται ως μυστική;
Θέλει να την κρατήσει κανείς μυστική και να μην την διαδώσει;
Όχι ακριβώς το αντίθετο. Οι μυστικοί δάσκαλοι κήρυτταν την Αλήθεια που τους αποκαλυπτόταν και μάλιστα επίμονα και δωρεάν.
Γιατί;
Οι εσωτερικές διδσκαλίες είναι μυστικές διότι δεν ισχύουν στο επίπεδο του λόγου ή της αντικειμενικότητας ή της λογικής. Η εγκυρότητά τους είναι πνευματική, υπαρξιακή ή οντολογική.
Μαρτυρούν Αλήθειες εσωτερικές, δηλαδή Αλήθειες που αφορούν στην νοηματοδότηση-ολοκλήρωση-τελειοποίηση-φωτισμό της ύπαρξης.
Οι Αλήθειες αυτές δεν αποδεικνύονται με αντικειμενικές μεθοδολογίες αλλά επαληθεύονται μέσα από βιωματικές εμπειρίες. Οι Αλήθειες αυτές δεν μας βοηθούν να ελέγξουμε και να αλλάξουμε την πραγματικότητα αλλά να αναμορφώσουμε την προσωπική μας ζωή και τις σχέσεις μας.
Ο πιστός δεν βεβαιώνεται λογικά για την ύπαρξη του Θεού. Λογικά πάντοτε αμφιβάλλει. Ο πιστός βεβαιώνεται εμπειρικά για την θεραπευτική σοφία και τη δύναμη του λόγου και της Αγάπης του Θεού στη ζωή του.
Ο πιστός δεν γνωρίζει ότι ο Θεός υπάρχει. Ο πιστός φωτίζεται και αναμορφώνεται μέσα από την προσωπική του σχέση με το Θεό.
Ίσως δεν υπάρχει Θεός. Ίσως πρόκειται για ένα παιχνίδι της φαντασίας. Κανείς δεν θα αποδείξει ποτέ με αντικειμενικά επιχειρήματα ότι ο Θεός υπάρχει. Και αν το αποδείξει δεν θα έχει αποδείξει ότι ο Θεός υπάρχει. Απλά θα έχει επικυρώσει αντικειμενικά-λογικά μια "υπόθεση εργασίας". Ο Θεός δεν αποδεικνύεται. Προσκαλεί σε ερωτική σχέση.
Από την σκοπιά της θεολογίας, δεν χρειάζεται να αποδείξουμε ότι ο Θεός υπάρχει αλλά ότι η "αποδεικτική διαδικασία" είναι έγκυρη όταν αναφέρεται στο Θεό. Από την σκοπιά της θεολογίας, ο Θεός αξιολογεί την εγκυρότητα της επιστημονικής μεθοδολογίας και όχι η επιστημονική μεθοδολογία το Θεό. Από την σκοπιά της θεολογίας, ο Θεός είναι το μέγα κριτήριο της Αλήθειας. Ο Θεός είναι ο έγκυρος, ο σημαντικός, ο πρωτεύων, ο μέγας Αλήθινός.
Για να γίνει περισσότερη ευνόητη η σπουδαιότητα του Θεού στη ζωή του χριστιανού ας την αντιπαραβάλλουμε με την σπουδαιότητα του ερώμενου προσώπου στην ζωή του ερωτευμένου.
Ο έρως είναι ανίκατος μάχαν διότι είναι ριζικά συγκλονιστικός και υπέροχος. Δεν ερωτεύομαι επειδή συμπεραίνω λογικά ότι αξίζει τον κόπο να ερωτευθώ. Ερωτεύομαι επειδή αναδύεται μέσα μου η ερωτική εμπειρία και με μεταμορφώνει.
Ο χριστιανός είναι και αυτός ερωτευμένος. Ο έρωτας τον αρπάζει. Είναι αρπαγμένος από έρωτα. Γι αυτό και τα έχει χαμένα. Είναι παράφρων εν Χριστώ. Και όταν προσπαθεί να εξηγήσει στους άλλους τον έρωτά του δεν τον καταλαβαίνει κανείς. Διότι ο έρωτας δεν εξηγείται. Ανακύπτει μέσα μας σαν φωτιά και μας κατακαίει και μας φωτίζει. Αμήν!
Edited by - Nikitas1 on 09/11/2009 18:53:12
Νομίζω ότι ο σύγρονος άνθρωπος και ιδιαίτερα ο νέος είναι αναπόφευκτα άθεος. Ιδιαίτερα όσο μπορεί να καμαρώνει για τις δυνατότητές του και να απολαμβάνει την καθημερινότητά του. Στον Θεό μπορεί να απευθυνθεί ο αποτυχημένος, ο ριμαγμένος, ο τελειωμένος. Αυτός που έχει απογοητευθεί από τον εαυτό του. Αυτός που μπορεί ακόμη να εμπιστεύεται τις πεπεοιθήσεις του δεν μπορεί να με καταλάβει. Ίσως συναντηθούμε κάποτε, νοερά ή οντολογικά. Μετά τη συντριβή. Το λειώσιμο του εαυτού είναι η προϋπόθεση της μεταφυσικής επικοινωνίας.
Στην Εκκλησία δεν έχουμε βεβαιότητες, δεν έχουμε γνώσεις, δεν έχουμε δύναμη. Απλά καμιά φορά μέσα από μυστήριες συγκυρίες γίνονται κάποια υπαρξιακά κλικ και βρισκόμαστε μπλεγμένοι με τον Θεό.
Πιστέψτε με ... νομίζω ότι δεν επιλέγω ελεύθερα μετά από προβληματισμό να είμαι ορθόδοξος χριστιανός. Είμαι μάλλον αιχμάλωτος της Αγάπης του Χριστού. Δεν μπορώ να ξεφύγω από τη θύμηση της γλυκειάς του Χάρις. Το ξέρω πως μπορεί να κάνω λάθος. Ίσως έχω μπει σε κάποιο παραμύθι. Αλλά τι να κάνω. Ιδού, βρίσκομαι στο πεδίο της έλξης Του. Ως άνθρωπος δεν μπορώ να κάνω αλλοιώς.
Καλό θα είναι για εισαγωγή να περάσετε πρώτα από άλλες πνευματικές παραδόσεις:
Προτείνω λοιπόν έναν βιετναμέζο βουδιστή τον Thich Nhat Hanh και έναν άγγλο ψυχολόγο και δάσκαλο Σούφι τον Llewellyn Vaughan-Lee.
Στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλέ ομιλίες τους (στα αγγλικά) και αρκετά κείμενά τους.
Α! δεν είναι κακό και ένα βιβλίο του Alan Watts "Ο δρόμος του Ζεν" μεταφρασμένο στα Ελληνικά.
-------
Οφείλω να ομολογήσω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα η χυδαία αισθητική κάποιων μηνυμάτων. Και φυσικά με εμποδίζει να εμπλακώ στο διάλογο.
quote:
...η πραγματική αλήθεια φίλε μου βρίσκεται εντός σου...εντός μας..!!
«ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε ή ιδού εκεί. ιδού η γαρ η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστί» (Λουκ. 17. 20. 21)
Edited by - Nikitas1 on 11/11/2009 22:32:11
quote:
Τα έχεις διαβάσει;;;
Εχεις διαβάσει και τα άλλα που επικαλείσαι και κατέληξες χριστιανός και μάλιστα χο;
Πως;;;
θα ήταν εξαιρετικά διδακτικό κι ενδιαφέρον εάν μας εξηγούσες πως ξεκίνησες με αυτά τα βιβλία, γιατί τα απέρριψες, κλπ, κλπ.[quote]
Αν δεν τα είχα διαβάσει για ποιο λόγο τα αναφέρω;
Δεν απέρριψα τα βιβλία. Απλά στην ορθόδοξη Εκκλησία το 1987 με συνάντησε η Χάρη και με σαγήνεψε. Δεν απορρίπτω τίποτε. Απλά, αγαπώ την Αγάπη, την ταπείνωση και τον Χριστό. Ακόμη είμαι ρεμάλι ... αλλά μου καρφώθηκε στα σπλάχνα ο πόθος των ουρανών.
---------------
Ο Θεός αποκαλύπτεται σε όλους το ίδιο αλλά δεν μπορεί ο καθένας να νιώσει την αποκάλυψή Του. Νιώθουμε το Θεό στο βαθμό που εξομοιωνόμαστε με Αυτόν με την Αγάπη και την Ταπείνωση.
Άλλωστε δεν έχει σημασία να γνωρίσει κανείς το Θεό αλλά να ομοιωθεί με το Θεό. Η ομοίωση προϋποθέτει την υπαρξιακή ανακαίνιση δηλαδή την κάθαρση και τον φωτισμό της ζωής.
Αυτό που μπορούμε να γνωρίσουμε, ποτέ δεν είναι ο Θεός. Ακόμη και τις ιδιότητες του Θεού τις γευόμαστε καθώς μετέχουμε σε Αυτόν. Μετέχουμε ομοιούμενοι και ομοιονόμαστε μετέχοντας.
Edited by - Nikitas1 on 11/11/2009 17:06:09
Σε ένα κείμενό μου προσπαθώ και εγώ να εξηγήσω τις απόψεις μου για τη γνώση και την επιστημολογία στο κείμενο http://www.psyche.gr/epist1.htm
Επειδή καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να αφεθεί κανείς στην χριστιανική πίστη πρότεινα επίσης τη μελέτη άλλων παραδόσεων όπως πχ Βουδισμού, Ζεν, Σούφι κλπ. Καλό επίσης για την θραύση-υπέρβαση του νου είναι διαβάσει κανείς τα βιβλία του Καστανέντα για τη διδασκαλία του Δον Χουάν.
Βέβαια όσο και να διαβάσει κανείς, ακόμη και αν αποστηθίσει όλη την ορθόδοξη πατερική θεολογία, δεν πρόκειται να καταλάβει τίποτε σχετικά με το Θεό. Τον Θεό τον καταλαβαίνουμε μόνο βιωματικά ή όπως πιστεύουμε στην ορθόδοξη Εκκλησία Αυτός μας καταλαβαίνει. Η γνώση του Θεού δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα. Αλλά έρχεται ο ίδιος ο Θεός και αποκαλύπτεται στον άνθρωπο.
Σε νοητικό-θεωρητικό επίπεδο είναι πιο σωστό να ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχει Θεός παρά ότι υπάρχει. Για το μυαλό δεν υπάρχει Θεός. Αυτός που νομίζει ότι γνωρίζει το Θεό με το μυαλό του γνωρίζει μόνο είδωλα του Θεού αλλά όχι τον ίδιο το Θεό.
"Τι σημαίνει αγάπη;" αλλά δεν μπόρεσα ν ααπαντήσω.
Μετά μου ήρθε στο νου ένα απόσπασμα από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:63 καὶ ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· ἐξορκίζω σε κατὰ τοῦ θεοῦ τοῦ ζῶντος ἵνα ἡμῖν εἴπῃς εἰ σὺ εἶ ὁ χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ.
ο δε Ιησούς εσιώπα
------------