- Περί Πίστεως - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Έχω αρχίσει να ανησυχώ με την απουσία του Ampere. Παλιοamperάκι βγες σε παρακαλώ, όπου κι αν κρύβεσαι.
Δημήτρη, να είσαι καλά.
Snoopy μου όσο ταυτιζόμαστε με το Εγώ μας τόσο οι λύσεις των φοβερών αινιγμάτων της πίστης θα μας φαίνονται όπως η "θολή γραμμή των οριζόντων", μακρινές και άπιαστες... Τουλάχιστον όμως ας έχουμε ρίξει μια ματιά στον ορίζοντα για να ξέρουμε ότι υπάρχει. Γιατί όπως είπαμε, ό,τι δεν ξέρουμε, ό,τι δεν έχουμε δει, δεν υπάρχει.
Από κει και πέρα υπάρχουν τρόποι. Υπάρχει ο τρόπος του γάτου του Πλάτωνα, να βγεις από το Εγώ μέσα από τη μουσική. Υπάρχει και ο τρόπος της ζωγραφικής: παίρνουμε μαντάλα και τα χρωματίζουμε. Είναι ένα ισχυρό και πολύ ωφέλιμο εργαλείο και κοίταξε τι μπορεί να συμβεί: εκεί που ζωγραφίζεις, ζωγραφίζεις και κάποια στιγμή το κάνεις πια μηχανικά, ξαφνικά εμφανίζεται κάτι, μία γραμμή που ΞΕΡΕΙΣ ότι δεν είναι δική σου, που είναι διαφορετική από τις δικές σου και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι για μια στιγμή, έστω για μία μόνο στιγμή, δεν ήρθες από το Εγώ σου, αλλά Εκείνο το Κάτι Άλλο που Είσαι έβαλε τη δική του γραμμή, εκδήλωσε την παρουσία του. Φυσικά υπάρχει και ο πιο δύσκολος τρόπος του διαλογισμού επί της ουσίας των πραγμάτων.
Καλή μου NADA τι ωραία η παρομοίωση με το δέντρο! Ποια είναι, αλήθεια, η πραγματικότητα του δέντρου: ο σπόρος, οι ρίζες, ο κορμός ή μήπως τα φύλλα και οι καρποί του; Και πότε είναι πλήρης; Όταν το δέντρο έχει όλα τα φύλλα του, όταν δεν τα έχει, όταν έχει καρπούς, όταν δεν έχει; Κάποια στοιχεία φαίνονται πιο εφήμερα (τα φύλλα και οι καρποί), άλλα δεν έχουν καν τη μορφή του δέντρου (π.χ. ο σπόρος), όλα όμως φέρουν την ουσία του δέντρου, αδιαμφισβήτητα. Άραγε έχουν επίγνωση της ουσίας την οποία κομίζουν ή μήπως όχι; Ξέρει το φύλλο ότι, όσο εφήμερο κι αν είναι, μοιράζεται την ίδια ουσία με τον κορμό, που ίσως του φαίνεται αρχαίος (και συγκριτικά με το ίδιο μάλλον είναι); Ο σπόρος; Ξέρει για το τεράστιο δέντρο που πρόκειται να γίνει;
Εμείς; Ξέρουμε τι είμαστε; Ίσως όχι. Μπορούμε όμως να πιστέψουμε σε αυτό που δυνάμεθα να γίνουμε.
Με αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
Edited by - Unseen on 29/11/2006 08:58:31
Edited by - Unseen on 29/11/2006 08:59:46
το θέμα με το Εγώ είναι.... ότι τα μεγαλύτερα του ατού ... είναι τα αποτελέσματα στα οποία προσκολλάται - δημιουργία - και
και το πρόβλημα είναι ότι ταυτιζόμαστε και βολευόμαστε (γιατί όχι) με τα υπάρχοντα αποτελέσματα - κατάσταση (ιδίως εάν μας αρέσει ή "κατάσταση)
όποτε μια λύση ... θα ήταν απομακρυνθείς ξεφύγουμε... από αυτά ...
... έχετε προσέξει πώς πάντα οι περισσότεροι Μύστες ... γκουρού..κλπ... πηγαίνουν και "χάνονται" σε ερήμους και βουνά και ερημιές .. και μετά γυρίζουν .. να μας δείξουν ....κάτι ... γιατί άραγε κανένας από αυτούς δεν δούλευε 9-5 (εξαιρούνται βέβαια οι Δημ. Υπάλληλοι στην Ελλάδα ... οπού σχεδόν όλοι τους είναι Ζεν μαστερς...)
Αγαπητή Unseen
και όσο και εάν θα ήθελα να έχω το χρόνο - χρήμα ... για ( πολύ ωφέλιμα και ισχυρά 
..?εργαλεία ...) όπως μουσικές ... και ζωγραφικές ...
θα ήθελα να επισημάνω ότι
υπάρχουν ακόμα και διάφορες χρήσεις φυτά/ ουσίες που μπορούν να σε βγάλουν από Εγώ .. ( boundary dissolution) το ίδιο αρχαίες με την χρήση της μουσικής ή της ζωγραφικής)
ή ακόμα οργιαστικές τελετές ... εαν είσαι fun loving guy και θέλεις να γνωρίσεις και κόσμο...(με ερμητικά κλειστά μάτια)
quote:
Ποια είναι, αλήθεια, η πραγματικότητα του δέντρου: ο σπόρος, οι ρίζες, ο κορμός ή μήπως τα φύλλα και οι καρποί του; Και πότε είναι πλήρης; Όταν το δέντρο έχει όλα τα φύλλα του, όταν δεν τα έχει, όταν έχει καρπούς, όταν δεν έχει; Κάποια στοιχεία φαίνονται πιο εφήμερα (τα φύλλα και οι καρποί), άλλα δεν έχουν καν τη μορφή του δέντρου (π.χ. ο σπόρος), όλα όμως φέρουν την ουσία του δέντρου, αδιαμφισβήτητα. Άραγε έχουν επίγνωση της ουσίας την οποία κομίζουν ή μήπως όχι; Ξέρει το φύλλο ότι, όσο εφήμερο κι αν είναι, μοιράζεται την ίδια ουσία με τον κορμό, που ίσως του φαίνεται αρχαίος (και συγκριτικά με το ίδιο μάλλον είναι); Ο σπόρος; Ξέρει για το τεράστιο δέντρο που πρόκειται να γίνει;Εμείς; Ξέρουμε τι είμαστε; Ίσως όχι. Μπορούμε όμως να πιστέψουμε σε αυτό που δυνάμεθα να γίνουμε.
dude...!!!? μήπως έχουμε "ξεφύγει" λιγουλάκι...
Γιώργος
drugs are bad,.....mk...? if you do drugs then ...you are bad..!!
quote:
Unseen:
Snoopy μου όσο ταυτιζόμαστε με το Εγώ μας τόσο οι λύσεις των φοβερών αινιγμάτων της πίστης θα μας φαίνονται όπως η "θολή γραμμή των οριζόντων", μακρινές και άπιαστες... Τουλάχιστον όμως ας έχουμε ρίξει μια ματιά στον ορίζοντα για να ξέρουμε ότι υπάρχει. Γιατί όπως είπαμε, ό,τι δεν ξέρουμε, ό,τι δεν έχουμε δει, δεν υπάρχει.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανθρώπινη αρρώστια :
ΤΟ ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΜΕΙΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΧΩΡΙΣΤΕΙ.
Ακόμα και τα πιό λατρευτά του πρόσωπα ... τα παιδιά του στην σφαίρα του εγώ προσπαθεί να τα φέρει, ο εγωισμός του φτάνει σε τέτοιο σημείο που ούτε κατα διάννοια δέν μπορεί να φανταστεί το εμείς.
Για αυτό και με αυτόν του τον δρόμο τα αινίγματα της πίστης τις περισσότερες φορές δέν τα βλέπει ούτε με το κυάλι.
Ναι, βέβαια, μπορεί κανείς να ξεφύγει από το Εγώ του χρησιμοποιώντας ουσίες και έχουν γίνει πολλές πανεπιστημιακές μελέτες για τα altered states of consciousness με την ελεγχόμενη χρήση ουσιών, προσωπικά όμως εξακολουθώ να προτιμώ τις πιο δαπανηρές, χρονοβόρες και επικίνδυνες μορφές εξερεύνησης που προσφέρουν η μουσική και η ζωγραφική...
Καλέ μου SNOOPY
Έχεις ασφαλώς δίκιο. Και βέβαια, το τρωτότερο σημείο είναι - όπως σωστά λες - τα παιδιά μας, για τα οποία συνέχεια λέμε ότι έχουμε την ευθύνη. Και συχνά υπό το βάρος της "ευθύνης" (που τελικά είναι το καμουφλαρισμένο Εγώ μας πάλι, το Εγώ μας ως αυθεντία στη ζωή των παιδιών μας) τα εμποδίζουμε να υπάρξουν, να έχουν τις εμπειρίες που τους αναλογούν.. Όμως, γιατί να διαπιστώνουμε μια αδυναμία αν όχι για να κάνουμε κάτι γι' αυτήν; Γιατί να μην τολμάμε να αλλάξουμε; Ας αναλογιστούμε.
Και με αυτές τις σκέψεις, αποχαιρετώ το τόπικ και όλους τους φίλους που γνώρισα εδώ. Εύχομαι καλές αναζητήσεις σε όλους.
Με πολλή αγάπη,
Unseen
***** Συγχώρεση. Αγάπη. Ευλογία. *****
quote:
Unseen: Όμως, γιατί να διαπιστώνουμε μια αδυναμία αν όχι για να κάνουμε κάτι γι' αυτήν; Γιατί να μην τολμάμε να αλλάξουμε; Ας αναλογιστούμε.
Αγαπητή Unseen πάντοτε στα λόγια αλλάζουμε ακόμα και την χειρότερη αδυναμία μας, στην πράξη απο πολύ δύσκολα μέχρι ποτέ.
ΤΟ ΓΙΑΤΙ??
Απλούστατα ο δρόμος του καλού είναι στρωμένος με δυσκολίες και αγκάθια, ενώ ο δρόμος του κακού με γαρύφαλα. Μας αρέσει να ακολουθούμε πάντοτε τον εύκολο δρόμο να μήν υποβάλουμε τον εαυτό μας σε καμιά δυσκολία χωρίς να έχουμε την παραμικρή προνοητικότητα πού θα μας οδηγήσει αυτή η στάση μας στο μέλλον.
Edited by - τζιτζικας on 04/12/2006 23:08:32
***********
1. Το θεωρημα Γκεντελ αποτυπωνει ως μακρινος απογονος, χαρακτηριστικα σημεια πλατωνικων θεωρησεων που αφορουν την εγκυροτητα των πορισματων της επιστημης καθως και την περιεκτικοτητα εις μονιμον αληθειαν της επιστημονικης γνωσεως, αποτελει δε ανανεωση κατα τον 20ο αιωνα μερους της πλατωνικης γνωσιοθεωριας (συγκεκριμενα το σχετικο με την μαθηματικη υλη) και ορθως θα μπορουσε να χαρακτηρισθει ως μια νεα θεωρηση των μαθηματικων αντικειμενων του Πλατωνος εξεταζομενων εκ νεου εις το φως της εξελικτικης εμπειριας των επιστημων και των συγχρονων μορφων της αυστηρης μαθηματικης μεθοδου.
Διαβαζοντας προσεχτικα τον Πλατωνα παρατηρουμε ότι η επιστημη (με τη σημερινη σημασια που εχει η λεξη) χρησιμοποιωντας εικονες των πραγματικων αντικειμενων, λαμβανει αρχη αναζητησης υποθεση τινα, επι της οποιας και προοδευει «ουκ επ’ αρχην αλλ’ επι τελευτην» (ΠΟΛΙΤ.510b6) δηλαδη προς το τελος. Η «εξ υποθεσεων» τιθεμενη αρχη λεγεται αξιωμα. Το ζητειν εξηγησαι τα φαινομενα της εμπειριας, λαμβανοντας αφορμας επι αναποδεικτου προτασεως και αιτημα λεγεται παρα τοις αρχαιοις.
Γνωστα και περιωνυμα, τρια αιτηματα του Καντιου :
1) το της ελευθερας βουλησεως 2) το της αθανασιας 3) το της υπαρξεως του Θεου.
Τα αιτηματα αυτα δεχεται, απρουποθετως και χωρις την απαιτησην αποδειξεως, ο πρακτικος λογος, προς ερμηνειαν,
- της υπαρχουσης εις τον ανθρωπον ηθικης αυτονομιας, (δηλαδη χωρις την απαιτηση προηγουμενης αποδειξης εξηγηται δια του αιτηματος αυτου, γιατι οι ανθρωποι εκλεγουν ηθικους σκοπους ολως διάφορους, πολλακις δε αντικειμενους μεταξυ των),
- της ηθικης αποκαταστασης (διατι εν τω κοσμω κακοδαιμονουσι οι αγαθοι και ευδαιμονουσι οι αδικοι ) τελος,
- της ηθικης ολοκληρωσης εις το υψιστον αγαθον (διοτι μονον ο Θεος νοων και βουλομενος, δυναται να αποκαταστησει την αρμονικην ταξην μεταξυ αγαθου και ευδαιμονιας, την επ’ουρανιοις αιδιως και ατελευτητως υπαρχουσα.
Αγνοουντες λοιπον την αρχην των οντων που ερευνουν, οι γεωμετρες και οι μαθηματικοι και οι επιστημες κανουν σαν να γνωριζουν (ως ειδωτες ΠΟΛΙΤ.510c7) και δεχονται ως δεδομενη αρχη μια δικη τους υποθεση (= αξιωμα), από την οποια ξεκινουν και εξεταζουν το αντικειμενο τους κατά λογικη συνεπεια και σειρα, προσθετωντας κάθε φορα στην προηγουμενη υποθεση μια καινουργια, υπο τον ορον και εφ’οσον μεταξυ των υποθεσεων εχει διαπιστωθει με σαφηνεια μια σχεση συμφωνιας. Υπερνικωντας ολες τις ενδιαμεσες δυσκολιες και χωρις να δινουν λογαριασμο σε κανεναν, ουτε στον εαυτο τους, και σε τιποτα άλλο εκτος από την υποθεση που εθεσαν οι ιδιοι ως αρχη, φθανουν στο συμπερασμα το οποιο πρεπει να είναι απαλλαγμενο από αντιφασεις και το οποιο γινεται αποδεκτο μονο στο βαθμο που δεν ερχεται σε αντιθεση με την αρχικη υποθεση. Ο Πλατων σημειωνει ότι η προταση στην οποια καταληγουν οι επιστημες είναι η αφετηρια της ερευνας τους.
Αποδειξη προκυπτει όταν υποθεση (= αξιωμα) και συμπερασμα συμφωνουν κατά τετοιο τροπο ώστε να μην υπαρχει δυνατοτητα αλληλοαναιρεσεως.
Είναι φανερο ότι δια των αποδειξεων δεν γνωριζομε, ουτε μπορουμε να γνωρισομε την πρωτη αρχη των οντων αλλα μονον την αρχη των υποθεσεων. Οι υποθεσεις τιθεμενες εις την αρχην της ερευνας, εχουν δεσμευτικο χαρακτηρα και καθως δεν αφηνουν την ψυχη να βγη ψηλοτερα, ερπουν αυτές προς τα χαμηλοτερα και προς το τελος (επι τελευτην.) Με τον τροπο της επιστημης, η ψυχη δεν δυναται να κινηθει προς τα ανω και προς την αρχη. Απο τις υποθεσεις από τις οποιες λειπει η οντολογικη αρχη, η ψυχη αποκτα ατελη και αβεβαιη γνωση και αυτή την πλατωνικη θεωρηση εκφραζει, συμφωνα με τους ορους του παιχνιδιου στον 20ο αιωνα, το θεωρημα της μη-πληροτητος.
Μη αποδειξιμες προτασεις που ισχυουν χωρις όμως να μπορουν να αποδειχθουν, είναι υποθεσεις οι οποιες αν και δεν εχουν αποδειχθει στην αρχη, δηλ. στο ξεκινημα, από καποια άλλη αρχη (το επ’ αρχην), ωστοσο επιτρεπουν στο τελος μιας λογικης ακολουθιας, την εξαγωγη συμπερασματος που καθιστα προφανη την υπαρξη ορισμενης αιτιοτητας καθοδηγουσα πισω στην υποθετικη αρχη (δηλ. μεσω ενός λογικου συμπερασματος και της αιτιακης σχεσεως αναχωρουμε παλι από το τελος προς την αρχη.) Δεμενη από μεσα με περιτεχνη σκεψη λεπτης αλυσσου αιτιας-αιτιατου, το πρωι μεν αμυδρως πλην εν τη εσπερα ολοταχως κλινουσα κατω, η αρχικη υποθεση (= αξιωμα), παραμενει και μετα το περας της διανοητικης αναζητησης, ολωσδιολου αγνωστη κατά την οντολογικη της αρχη και μονο ως τελευτωσα αρχη γνωριζετε (τελευτωσιν ομολογουμενως ΠΟΛΙΤ.510d3.)
Αξιωματικη αρχη επομενως νοειται η εκκινηση εξ ενός σημειου τιθεμενου αναγκαιως και προκαταρκτικως ως αρχη και όχι η οντολογικη αληθεια. Αρχη νοουμενη αλλα όχι και πραγματικη. Διοτι λεγει ο Σωκρατης ότι οι επιστημες (με την σημερινη εννοια) κανουν σαν να ονειρευονται το ον, χωρις να το βλεπουν πραγματικα στο ξυπνιο τους, αποκοιμισμενες όπως είναι από υποθεσεις που δεν μπορουν να υπερβουν με το να τις αφηνουν απαραβιαστες. Και όταν παρει κανεις σαν αρχη κατι που δεν ξερει (εννοει εδώ, ότι δεν γνωριζει εις αυτο που ερευνα, την οντολογικην του αρχη) και το συνδεσει καθως πορευεται, από το μεσο προς το τελος των συλλογισμων του, με κατι άλλο εξ ισου αγνωστο, δεν υπαρχει τροπος να συναρμολογηθει επιστημη (εννοωντας εδώ, την πραγματικη επιστημη που είναι η διαλεκτικη μεθοδος ΠΟΛΙΤ.533c2.)
Παιρνοντας σαν βαση της ερευνης τα πραγματα που βλεπουν, οι επιστημες δεν συλλογιζονται αυτά τα ιδια τα πραγματα αλλα εκεινα που είναι εικονες των πραγματων και ο αποδεικτικος τους λογος εχει σαν αντικειμενο αναφορας το καθαυτο τετραγωνο και όχι αυτό που σχεδιαζουν (καθαυτο τετραγωνο, θεωρειται η ιδεα του τετραγωνου της οποιας ομοιωμα αποτελει το αισθητο τετραγωνο.) Τα σχηματα που σχεδιαζουν και πλαθουν, οι επιστημες τα μεταχειριζονται σαν εικονες και ζητουν να δουν εκεινα τα ιδια (δηλαδη τα προτυπα, τις ιδεες) που κανεις δεν μπορει να δη με άλλο τροπο παρα με τη διανοια. Το ειδος αυτό το οποιο η διανοια ερευνα, λεγεται νοητο μερος της ψυχης, οπου η ψυχη χρησιμοποιει ως εικονες τα ομοιωματα που απεικονιζονται από τα οντα του αισθητου κοσμου και τα οποια ομοιωματα θεωρουνται σαν να είναι ζωντανα και αποκτουν μεγαλη υποληψη από τη σχεση τους προς τα νοητα (ΠΟΛΙΤ. 5106d6-511b.)
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Λογω αυτης της κατιουσης συγγενειας που υπαρχει αναποφευκτα αναμεσα στις εικονες των ομοιωματων και τα ιδια τα ομοιωματα, η διανοια όπως την ονομαζει ο Πλατων, (δηλαδη αυτό με το οποιο ορωνται οι εικονες των ομοιωματων και τα νοητα αυτου του ειδους), η διανοια δεν βλεπει προς τα ανω αλλα κατω εις τα ομοιωματα και οι επιστημες, (ως αποτελεσματικη οργανωση των διανοητικων δυναμεων της ψυχης, σε λογικες κατηγοριες δια μεσω των οποιων γνωριζονται τα νοητα αυτου του ειδους), οι επιστημες δεν μπορουν να ξεφυγουν προς τα ανω και ακολουθοντας πορεια αντιθετη προς την αρχη, αναγκαζονται να κανουν υποθεσεις και αυτα των οποιων αγνοουν την ουσια (δηλ.των ομοιωματων) τα δεχονται ως αληθως οντα.
Για να το πουμε με λογια απλα, παραλειποντας ενδεχομενως πολλα και αλλα σημαντικα, οι πολυθρυλητες επιστημες αναλαμβανουν την υποχρεωση να εξηγησουν με συστηματικο τροπο γιατι τελικα αγνοουμε τα παντα, τουλαχιστον την ουσια, είναι σιγουρο δε ότι θεατης αργων εντος του προαυλιου της ακαδημιας των επιστημων προς συλλογην συμπερασματος, θα ανεφωνει τελικα μαλλον ενοχλημενος - μα οι επιστημες δεν είναι για τιποτα ! Μονο για να μας δειχνουν ποσο μεγαλη είναι η αγνοια μας ! Μα και παλι μονο γι’αυτό, υποχρεουνται να αποδεικνυουσι πρωτη και καλυτερη την ιδικη τους. Αλλα εν τη επιστημη, αυτο ισως είναι το μαλιστα ολων ζητουμενον και μειζων. Φιλοδοξουμε να γνωριζομε επ’ ακριβως τι και ποσα πολλα αγνοουμε.
Η διανοητικη εξεργασια των υποθεσεων αποδιδεται στη λατινικη με τον ορο discursus, οπερ σημαινει ενι λεξει την διεξοδο, δηλαδη, εν πραγμασι, την διοδευση διαστηματος από την μια ακρη εως την αλλη και εν τη φιλοσοφια, την σκεψη διατρεχουσα εξεταστικως με λεπτομερειαν και εις το εξης, τα δεδομενα προβληματος τινος. Ώστε γνωστο εργο του Καρτεσιου μεταφραζεται κυριολεκτικως Διεξοδος (περι της) μεθοδου, («Discours de la methode» πρβλ. «εν διεξοδω επεξιεναι» Πλωτ. «απειρον εστι…το διεξοδον εχων ατελευτητον» Αρστ.)
Ο γερμανος φιλοσοφος Wolf C.J. baron von (1679-1754) μαθητης του Λειβνιτιου (Leibniz) ο οποιος εθεωρειτο στην εποχη του ότι αποτελει μονος του μια ολοκληρωμενη φιλοσοφικη εγκυκλοπαιδεια, κατετασε τα ενεργηματα της διανοιας, δηλ. την σκεψην ενεργουσα μεσω των διανοηματων, στη διεξοδικη κριση (juducium discursivum) ισοδυναμου της juducium dianoeticum και αντιθετου προς την ενορατικη σκεψη.
Στη διεξοδικη κριση, η σκεψη ενεργει παραλληλα με την πραγματικοτητα, κινουμενη διαδοχικως από τη μια παρασταση στην άλλη και τυπωνων αλυσιδα νοηματων. Πως μπορω να ειπω οτι ενωπιον μου στο ψηλοτερο ραφι της βιβλιοθηκης μου υπαρχουν δεκα τομοι, αν προηγουμενως δεν τους εχω αριθμησει προσθετικως ένα-ένα μεχρι το δεκα ; Αλλα δεν ημπορω να ιδω το συνολο εις ενιαιαν ταυτοτητα, αν δεν εχω αναγνωρισει προηγουμενως τα μερη του συνολου.
Το παω από δώ το παω από κει, σαν να συρομαι κι εγω μαζι μ’αυτό σε μακρινη περιοδεια πλανητων, μεχρι να βρω την σωστη θεση συγχωρουσα αμφοτερα τα του αντικειμενου και του υποκειμενου. Εως που το γενικο νοημα αποκτα αρμονικη πληροτητα και ευηχον ακουσμα, συνυπαρχων ελευθερως και ειρηνικως προς τα αντιθετα, εναργως αναπαυομενο χωρις να γερνει από δω κι από κει, βρισκοντας την διεξοδον επι του συγκεκριμενου ζητηματος εις το φως της λογικης αληθειας. Ή εγκαταλειπω την ολη προσπαθεια φυσικα, για μια νεαν ευκαιρια.
Δια της ενορατικης σκεψεως (intuition) παραχωρειται στο υποκειμενο της γνωσεως αμεσος θεα της αληθειας, χωρις την προετοιμασια συλλογισμου και εμπειρικης παρατηρησεως. Η ψυχη, γνωριζει την ουσια δια ενιαιας συλληψεως εις μια και μοναδικη στιγμη, όπως το φως ριπτομενο επι του αντικειμενου αποκαλυπτει την υπαρξη του, χωρις να χρειαζεται προηγουμενως να γνωριζει τις ενδιαμεσες αιτιες που συναγονται από την εμπειρια και την ορθολογικη ερευνα. Το φως του ηλιου ανατελωντος, δειχνει το δενδρο του οποιου γνωριζομε αμεσως την υπαρξη χωρις να είναι απαραιτητη προηγουμενως η επιστημονικη αποδειξη. Η απ’ ευθειας συλληψη του ενός και απλου, περιεκτικον των πολλων επι μερους, θεωρειται αποτελεσμα της ενορατικης σκεψεως. Ο ενορατικος νους, σαν να επροκειτο για τον υπερτελειο νου, συλλαμβανει απ’ αρχης δι ενός στιγμιαιου βλεμματος το γενικον συνολον και τον αριθμον δεκα βλεπει χωρις την αναγκην απαριθμησεως ενός πρωτου, ενός δευτερου, τριτου κλπ. Ορισμενον παραδειγμα ενορατικης πληροφοριας επι του πραγματικου, αποτελει η ποιητικη δημιουργια.
Το ενδιαμεσον τμημα, γι αυτό τον λογο ο Πλατων το ονομαζει δια-νοια. Επειδη τοποθετειται αναμεσα στον πραγματικο κοσμο των ιδεων ( = η νοερα ουσια) και στα ομοιωματα ( = η ορατη και αισθητη πραγματικοτητα.) Μεσω της διεξοδικης κρισεως, (η συλλογιστικη σκεψη) και της διανοητικης ενεργειας (η νοερη και λογικη ενεργεια της ψυχης), φθανομε στον πραγματικο κοσμο των ιδεων. Βλεπομε τοτε τις ιδεες εν αποδειξει και, μεσω του αποσπασματικου χαρακτηρος της γνωσεως των επι μερους, διαπιστωνομε την ενοτητα της πραγματικοτητας.
Στην ψηλοτερη βαθμιδα τοποθετειται η ιδεα, ητις είναι αμεσος θεωρησις της αληθειας δια συνοπτικου βλεμματος, χωρις το ενδιαμεσο τμημα της επιστημης. Η ιδεα δεν καθοριζεται ως υποκειμενικη ή αντικειμενικη πραγματικοτης, αλλα είναι καθαρη υπερβαση, το εξω ον και χωριστον του Αριστοτελους. Το γνωστικο οργανο της ψυχης με το οποιο γινεται γνωστη η ιδεα ενός πραγματος, ονομαζεται νους. Στους Πατερες της Εκκλησιας, ο νους ονομαζεται νοερος οφθαλμος της ψυχης και είναι το οργανον της θεογνωσιας, αυτό το οποιο εχει την ικανοτητα να δεχθει την θεια ελλαμψη και να ενωθει με τον Θεο. Η διανοια εκφραζει λογικως αυτά τα οποια βλεπει ο νους, αυτά τα οποια ορα αγνωστως και υπεραγνωστως ο νους.
Με δυο λογια. Διανοια αρχη τελευταια, νους αρχη τελειουσα. Διεξοδος και συνοψις ουσιας.
quote:
[Ο τρόπος με τον οποίο αποδεχόμαστε τα πράγματα μέσα στον κόσμο, και
τον ίδιο τον κόσμο, είναι ένας τρόπος πίστης.
Ο βασικός χαρακτήρας της αποδοχής του κόσμου και των πραγμάτων
μέσα στον κόσμο, είναι εκείνος της πίστης ή, για να χρησιμοποιήσουμε τον ελληνικό
όρο, της δόξας.]
Από το πολύ καλό e-βιβλίο που μας πρότεινε ο Δημήτρης περί φαινομενολογίας και του οποίου την ανά-γνωση συνεχίζω να προσπαθώ.
Η περιοχη της ορατης και αισθητης πραγματικοτητας περιλαμβανει αφ’ενός τις σκιες και τα φαντασματα των αντικειμενων, στα οποια αναφερεται η εικασια και αφ’ ετερου τα ιδια τα αντικειμενα.που υπαρχουν στη πραγματικοτητα στα οποια αναφερεται η πιστη. Ολη η περιοχη αυτή ανηκει στη γνωστικη κατηγορια της δοξας. Ορισμενες φορες, η δοξα αναφερεται ειτε μονο στο ένα ειτε μονο στο άλλο, διχως να ξεκαθαριζεται ρητως σε ποιο από τα δυο. Στην περιπτωση αυτή, η χρηση της λεξης είναι μαλλον αποτελεσμα της αναγκης να διατηρηθει αμεταπτωτη η εσωτερικη ροη του λογου.
(Χ.Π. 4 Δεκεμβριου 2006)
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
που δεν μπορεί ποτέ να βρει το καραβάνι της γνώσης.
Χαλίλ Γκιμπράν
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
σε ευχαριστώ θερμά για το κείμενο που μας παρέθεσες.
Συγκρατώ για την ώρα τα παρακάτω:
A) "Είναι φανερο ότι δια των αποδειξεων δεν γνωριζομε, ουτε μπορουμε να γνωρισομε την πρωτη αρχη των οντων αλλα μονον την αρχη των υποθεσεων. Οι υποθεσεις τιθεμενες εις την αρχην της ερευνας, εχουν δεσμευτικο χαρακτηρα και καθως δεν αφηνουν την ψυχη να βγη ψηλοτερα, ερπουν αυτές προς τα χαμηλοτερα και προς το τελος (επι τελευτην.)"
B) "Δια της ενορατικης σκεψεως (intuition) παραχωρειται στο υποκειμενο της γνωσεως αμεσος θεα της αληθειας, χωρις την προετοιμασια συλλογισμου και εμπειρικης παρατηρησεως. Η ψυχη, γνωριζει την ουσια δια ενιαιας συλληψεως εις μια και μοναδικη στιγμη, όπως το φως ριπτομενο επι του αντικειμενου αποκαλυπτει την υπαρξη του, χωρις να χρειαζεται προηγουμενως να γνωριζει τις ενδιαμεσες αιτιες που συναγονται από την εμπειρια και την ορθολογικη ερευνα."
Γ) "Διανοια αρχη τελευταια, νους αρχη τελειουσα. Διεξοδος και συνοψις ουσιας."
Την αγάπη μου σε όλους και τα λέμε σύντομα!
