- ΜΙΧΑΛΙΟΛΙΑΚΟΣ: "ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ!" - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
Η πορνεία δεν αναφέρεται και στην Αγία Γραφή.....?
Οχι μόνο αναφέρεται, αλλά επιβραβέβεται και απο τον
Γιαχβέ αν δεν κάνω λάθος
Αυτό δεν θα επιτρεπόταν?
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:
Γιατί, Γηγενή, η γυναίκα έπρεπε να υποβαθμιστεί, όπως νόμιζαν αυτοί.
Τους θύμιζε φαίνεται τη λατρεία της Μεγάλης Θεάς.
Οπότε έπρεπε να υπάρξει μία κοινωνία γύρως από ένα Θεό και γύρω από τον άνδρα.
Και πιστεύω πως η κάθε γυναίκα θα έπρεπε να είχε δικαίωμα να επιλέγει μόνη της αν μπορεί να γίνει ιερωμένη ή όχι.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ. ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΟΥΝ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ.
ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΑΡΧΑΙΩΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, ΟΠΟΥ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ.
Δεν επιτρέπεται να πάτε στο Άγιο Όρος, δε μπορείτε να μπείτε στο Άγιο Βήμα στην Εκκλησία κτλ...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Edited by - Dying_Incubus on 21/08/2005 17:31:39
Πορνεία είναι όταν επι χρήμασι μια γυναίκα είτε αναγκαστικά είτε οικιοθελώς ικανοποιεί με το κορμί της τις ορέξεις του όχλου.
Αυτό σημαίνει ότι η τιμή της γυναίκας και ο ρόλος της σαν σκευτόμενο άτομο πάνε περίπατο αφού κανείς δεν ρώτησε για την προσωπικότητά της και τον ερωτά της αλλά όλοι αναρωτήθηκαν για το κορμί της.
Είναι υποδεέστερο άτομο της κοινωνίας , το ζώο του νταβαντζή, το άτομο που μπορούμε ελεύθερα να κάνουμε έρωτα χωρίς να το αγαπήσουμε, και αν έχουμε 5 ευρώ παραπάνω να το εξευτελίσουμε σωματικά και υπαρξιακά.
Ιστορικά.
Η πορνεία στον αρχαίο κόσμο, ήταν στις ακμές της.
Στην αρχαία ελλάδα, στην π. διαθήκη κτλ.
Ο Σόλων φυσικά και ήταν μεγάλος αλλά πως να του συγχωρήσουμε ότι έκανε πόρνες τις σκλάβες για να κτίσει το ναό της αφροδίτης με το πορνόσημο.
Ρώτησε μια σκλάβα αν αγαπάει κάποιον? Απλά της φόρεσε αλυσίδες.
Σκλάβα ήταν εξ άλλου και όχι άνθρωπος. Δεν ήταν αθηναία , ήταν απ την πάτρα και έχασε όχι μόνο τον πόλεμο αλλά και τον εραστή της.
Η διαφορά μεταξύ βυζαντίου και αρχαιότητας είναι ότι στο βυζάντιο οι πατέρες καταδίκαζαν την πορνεία. Προβλημάτιζαν με τον τρόπο τους τον άνδρα αν αυτό είναι καλό.
Στην αρχαιότητα αντίστροφα προβλημάτιζαν τον άνδρα αν είναι κακό να μην επιτελέσεις τα θεάριστα θρησκευτικά σου καθήκοντα στο ναό της Πανδήμου Αθηνάς , περνώντας πάνω από μια ανθρωπίνη ύπαρξη πού πέρασε όλος ο δήμος, (κορμί και ψυχή θεικό) χωρίς κανείς να τη ρωτήσει αν είναι ελεύθερη ή σκλάβα, αν είχε ερωτευτεί κάποτε κάποιον και είχε πλάσει με αυτόν τα όνειρά της που κάποια ανωτέρα δύναμη της τα κατάστρεψε και κάποια κατωτέρα ηλιθίων της τα γαμ γιατί έτσι έπρεπε σε μια φαλοκεντρική κοινωνία ηλιθίων και ανόριμων ανδρών.
Edited by - dimitris2 on 22/08/2005 01:05:32
για μια ακομη φορα
θελω ιστορικα στοιχεια που να επικηρωνουν αυτα που λες
<<Στην αρχαιότητα αντίστροφα προβλημάτιζαν τον άνδρα αν είναι κακό να μην επιτελέσεις τα θεάριστα θρησκευτικά σου καθήκοντα στο ναό της Πανδήμου Αθηνάς>>
ξεχνας οτι η αθηνα μαζι με την αρτεμη ηταν οι παρθενες της αρχαιας ελλαδας αρα το να εκαναν πορνειο τον ναο της ειναι το λιγοτερο γελιο
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
quote:
Ρώτησε μια σκλάβα αν αγαπάει κάποιον? Απλά της φόρεσε αλυσίδες.
Σκλάβα ήταν εξ άλλου και όχι άνθρωπος. Δεν ήταν αθηναία , ήταν απ την πάτρα και έχασε όχι μόνο τον πόλεμο αλλά και τον εραστή της.
Οι Εβραίοι όταν έδιναν τη χήρα κάποιου στον αδελφό του τη ρώτησαν αν το ήθελε?
Στη περίπτωση που στη Παλαιά Διαθήκη η άλλη έκανε γύρα ανάμεσα σε 7 αδελφούς ρωτήθηκε αν τους γούσταρε...?
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:<<Στην αρχαιότητα αντίστροφα προβλημάτιζαν τον άνδρα αν είναι κακό να μην επιτελέσεις τα θεάριστα θρησκευτικά σου καθήκοντα στο ναό της Πανδήμου Αθηνάς>>
Τυπογράφικό λάθος, Πανδήμου Αφροδίτης είναι το σωστό. Πάνδημος ονομάστηκε γιατί λάμβανε μέρος στο ναό της Πας-Δήμος.
Αποδείξεις θα σου φέρω για αυτά που έγραψα παραπάνω.
quote:Οι Εβραίοι όταν έδιναν τη χήρα κάποιου στον αδελφό του τη ρώτησαν αν το ήθελε?
Στη περίπτωση που στη Παλαιά Διαθήκη η άλλη έκανε γύρα ανάμεσα σε 7 αδελφούς ρωτήθηκε αν τους γούσταρε...?
Νομίζω ότι παραπάνω ανέφερα και την π. διαθήκη και όχι μόνο την αρχαία ελλάδα.
quote:
Η διαφορά μεταξύ βυζαντίου και αρχαιότητας είναι ότι στο βυζάντιο οι πατέρες καταδίκαζαν την πορνεία. Προβλημάτιζαν με τον τρόπο τους τον άνδρα αν αυτό είναι καλό.
Προχθές νομίζω σου είχα αναφέρει την Συνοικία στην Κωνσταντινούπολη όπου ήταν γεμάτη με πόρνες, χιλιάδες πόρνες...
Αυτές γιατί δεν τις πείραξαν οι "Πατέρες"....?
Κι όλα αυτά επί Ιουστινιανού.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Το θέμα μας είναι γυναίκα και θρησκεία.
Αν ήταν γυναίκα και κοινωνία φυσικά θα έπρεπε να γράψουμε για τα πορνεία της αρχ. ελλάδας και του βυζαντίου.
Στη θρησκεία όμως έχουμε ναούς και τρόπους λατρείας.
Στην αρχαία ελλάδα βλέπουμε ναούς με πόρνες και ανθρώπους να επιτελούν το θρησκευτικό τους καθήκον με αυτές.
Στο βυζάντιο δεν παρατηρείται κάτι τέτοιο.
Βλέπουμε τα συγγράμματα των πατέρων της εκκλησίας να βάλλουν εναντίον της πορνείας και μάλιστα σε σημείο που το παράκαναν για να αποτρέψουν τους πιστούς να επισκεφτονται τα ιδρύματα.
"""Προχθές νομίζω σου είχα αναφέρει την Συνοικία στην Κωνσταντινούπολη όπου ήταν γεμάτη με πόρνες, χιλιάδες πόρνες...
Αυτές γιατί δεν τις πείραξαν οι "Πατέρες"....?
Κι όλα αυτά επί Ιουστινιανού."""
Και τι ήθελες να κάνουν οι πατέρες, να δείρουν τον νταβατζή ή τις κοπέλες?
Απλά έγραψαν ότι η χριστιανική θρησκεία δεν συμφωνεί με αυτά.
στοιχεια;
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Χαρακτηριστικά της πόρνης ήταν ότι βαφότανε έντονα έκανε περίεργες κομμώσεις, δεν κάλυπτε το πρόσωπο και φορούσε πολυτελή φορέματα και κοσμήματα. Επίσης ήταν ομιλητικότατη και βάδιζε προκλητικά.
Οι βυζαντινοί αποκαλούσαν πόρνες τις γυναίκες που ασχολούνταν με το θέατρο και το τραγούδι, επίσης τις γυναίκες που δούλευαν στα καπηλειά, και στα ξενοδοχεία. Υπήρχαν ωστόσο δημόσια ή ιδιωτικά οικήματα που ονομαζότανε πορνεία, μιμαρεία, εργαστήρια ή καταγώγια στα οποία δούλευαν γυναίκες με σκοπό να ικανοποιούν της ερωτικές ανάγκες των ανδρών με αντάλλαγμα κάποια χρήματα.
Τα πορνεία ήταν χτισμένα έξω από τα τείχη της πόλης, διότι απαγορευόταν μία πόρνη να κατοικεί δίπλα σε μια έντιμη οικογένεια. Μάλιστα ο Μ. Κωνσταντίνος, φροντίζοντας για την ηθική των υπηκόων του, ίδρυσε έξω από τα τείχη της Κων/πόλης ένα οίκημα στο οποίο διέταξε να κατοικούν μόνον ελευθέρων ηθών γυναίκες. Παρά όμως τις απαγορεύσεις αυτές οι προαγωγοί είχαν το θράσος να χτίσουν πορνεία μέσα στις πόλεις και συγκεκριμένα στις αγορές όπου υπήρχε μεγάλη κίνηση. Μέσα σ' αυτά υπήρχαν διαμερίσματα , ένα για κάθε γυναίκα, τα οποία χωριζότανε με στύλους , μεταξύ των οποίων υπήρχαν παραπετάσματα. Στην είσοδο του κάθε διαμερίσματος υπήρχε μία ταμπέλα στην οποία αναγράφονταν το όνομα της πόρνης καθώς και η αμοιβή που έπαιρνε από τους πελάτες. Τα παράθυρα των διαμερισμάτων έβλεπαν στο δρόμο, έτσι ώστε οι πόρνες να καλούν από εκεί τους περαστικούς να μπούνε στο οίκημα ως πελάτες.
Ιδιοκτήτης του πορνείου ήταν ο προαγωγός, που μπορεί να ήταν και γυναίκα. Οι βυζαντινοί νόμοι μας επιτρέπουν να μάθουμε τον τρόπο με τον οποίον οι προαγωγοί προμηθεύονταν το ανθρώπινο εμπόρευμά τους. Πήγαιναν στις επαρχίες του κράτους και εκεί είτε αγόραζαν νέα φτωχά κορίτσια από τους γονείς τους, είτε τα παραπλανούσαν με την υπόσχεση ότι θα τους πρόσφεραν τροφή, πολυτελή φορέματα, υποδήματα και κοσμήματα. Μάλιστα οι προαγωγοί για να είναι σίγουροι ότι τα κορίτσια αυτά δεν πρόκειται να φύγουν από την υπηρεσία τους , τις υποχρέωναν να υπογράψουν συμβόλαιο, το οποίο καθόριζε το χρόνο παραμονής τους στα πορνεία. Η πολιτεία προστάτευε τα νεαρά κορίτσια και επέβαλλε αυστηρές ποινές στους προαγωγούς. Η Εκκλησία επίσης έφτασε στο σημείο ν' αφορίζει τους προαγωγούς.
Οι γυναίκες πόρνες εκτός από τις ελεεινές συνθήκες διαβίωσης, είχανε ν' αντιμετωπίσουν σοβαρές αρρώστιες όπως σύφιλη και άλλα αφροδίσια νοσήματα. Επίσης είχαν ν' αντιμετωπίσουν την βία των εραστών τους και γενικά η ζωή τους ήταν ιδιαίτερα δύσκολη.
Πόρνες υπήρχαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις του Βυζαντίου και κυρίως στα ναυτικά κέντρα. Άλλο ένα μέρος όπου οι πόρνες πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους ήταν τα στρατόπεδα. Εκεί οι πόρνες ήταν δύο ειδών, οι κατ' επάγγελμα πόρνη ή η αιχμάλωτη . Η παρουσία τους εκεί ήταν απαραίτητη για την πειθαρχία, την υγεία και την νίκη του στρατεύματος.
quote:
<<Στην αρχαία ελλάδα βλέπουμε ναούς με πόρνες και ανθρώπους να επιτελούν το θρησκευτικό τους καθήκον με αυτές.>>στοιχεια;
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Σου παραθέτω στοιχεία από τον δειπνοσοφιστή 1 του αθηναίου πανκαρατίτου εδάφιο 2.107
"ότι πρώτος Σόλων δια την των νέων ακμή έστησε επί οικημάτων γύναια πριάμενος ιστορεί Νίκανδρος ο Καλοφώνιος φάσκων αυτόν και πανδήμου ιερόν πρώτον ιδρύσασθε. Αφ ων ηργυρίσαντο αι προστάται των οικημάτων.
Αυτά και πολλά αλλα περί ιερής πορνείας μπορείς να βρείς στο ίδιο βιβλίο.
ΘΑ ΑΠΑΛΛΑΓΩ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ PC ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΊΜΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ
«Το θέμα μας είναι γυναίκα και θρησκεία.»
Ακριβώς. Και σε ετούτο το θέμα, ο χριστιανισμός ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΟΜΙΛΕΙ!
Και αυτό διότι είναι ο κατ’εξοχήν υπεύθυνος για την μισαλλόδοξη στάση έναντι των γυναικών, περνώντας στα θολωμένα μυαλά του ποιμνίου την εικόνα με την γελοία και βλακώδη ιστορία με το περίφημο σας «προπατορικό αμάρτημα».
Εάν δούμε όμως και τα άλλα «μυαλά» του δόγματος, έ τότε είναι που……..μάλλον κινδυνεύουμε να μας πέσουνε τα μαλλιά!!
Με λίγα λόγια, αυτό που προσπαθούνε ορισμένοι να «αναδείξουνε» είναι πως «ό Χριστιανι¬σμός δια της ηθικής του διδασκαλίας εξύψωσε τή θέση τής γυναίκας και καθιέρωσε τήν ισότητα των δύο φύλων»
Να όμως που εάν ανοίξει κανείς τα κείμενα της αποκαλούμενης «Ιεράς Παράδοσης» αποκαλύπτει ΑΛΛΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ!
Διαβάζοντας π.χ. κανείς τον Κλήμη τον Άλεξανδρέα («Παιδαγωγός» 2:33): «Μία γυναίκα, αν λά¬βουμε ύπ'οδψιν ποια είναι ή φύση της, πρέπει να αίσχύνεται γι' αυτήν».
Ο Τερτυλλιανός (De Cultum Feminarum 1.1) ισχυρίζεται, πώς οi γυναίκες αποτελούν «τήν πύλη μέσα από τήν οποία έρχεται ό Διάβολος». Ό πατέρας επίσης της Εκκλησίας επίσκοπος Κύπρου Έπιφάνειος (Ρ.Ο. 42,740) γράφει, πώς οί γυναίκες «άποπλανωνται εύκολα, είναι αδύναμες και τους λεί¬πει ή λογική. Ό Διάβολος ξερνά το χάος του μέσα από αυτές».
Ή αποθέωση όμως της…..« χριστιανικής εξύψωσης» της γυναίκας βρίσκεται στα χέρια του Αναστάσιου Σιναϊτη, πού είναι Πατέρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας και στο έργο του «Ερωτήσεις καί Αποκρίσεις» στην ερώτηση: «Πάς ό έμβλέψας γυναικί», γράφει:
«Τί είναι ή γυναίκα; Ναυάγιο στην ξηρά, πηγή κακίας, δοχείο ακαθαρ¬σίας, θανατηφόρα συνάντηση, ολίσθημα των ματιών, καταστροφή τών ψυχών, λόγχη τής καρδιάς, καταστροφή τών νέων, σκήπτρο του άδη, απόκρυφος πόθος. Τί είναι ή γυναίκα; Διαβολή τών αγίων, ανάπαυση τών μα¬τιών, παρηγοριά του διαβόλου, απαρηγόρητος πόνος, καμίνι πού σιγοκαίει, σκανδαλισμος αυτών πού σώζονται, αθεράπευτη κακία, καθημερινή φλυαρία, ξενοδοχείο τών ασώτων, εργαστήριο τών δαιμόνων.
»Τι είναι ή γυναίκα; Κακό φίλτρο, αδιάντροπο θηρίο, ασυγκράτητη ορμή, αχαλίνωτο στόμα, θρίαμβος μυστηρίων, οδηγός σκοταδιού, δασκάλα πα¬ραπτωμάτων, πονηρή απόλαυση, ακόρεστη επιθυμία, πρόξενος αιώνιας κόλασης. Τί είναι ή γυναίκα; Γήινη επιθυμία, αιτία οκνηρίας τοϋ άνδρα, ακράτεια πού κοιμάται μαζί του, αγωνιώδης φροντίδα πού σηκώνεται μαζί του, οχιά με ενδύματα, αυθαίρετη μάχη, καθημερινή ζημιά, συμφορά του σπιτιού, ναυάγιο του άνδρα, ανήμερο θηρίο, καταγώγιο των μοιχών, όπλο του διαβόλου, επιθυμητή λύσσα, παγκόσμιος θάνατος. Δικαιολογημένα έλεγε ό Σοφός "κάθε κακία είναι μικρή συγκρινόμενη με την κακία τη γυ-ναίκας" (ΣοφίαΣειράχ25,19).
»(...) Κοίταξε με τον λογισμό σου κάτω από το δέρμα του προσώπου της, καί τότε δέν θά βρεις παρά μόνο κόκκαλα καί νεύρα καί φλέβες καί δυσωδία.
»Σκέψου την επίσης γριά, αλλοιωμένη, πεθαμένη, νά καταρρέει όλη εκείνη ή ανθηρότητα. Σκέψου, τί είναι αυτό πού θαυμάζεις καί νοιώσε ντροπή κι αφού ντραπείς, μετανόησε!.
Τα συμπεράσματα αυτής της……. «ανύψωσης» και «ισότητας»που χρωστάμε στην χριστιανική «σοφία»………………δικά σας!!!
200 μ.Χ.: Αθηναίος ο Ναυκρατίτης: Πρώτο σύγγραμα γαστρονομίας ("Δειπνοσοφισταί")
Πρόκειται για μια φανταστική συμποσιακή συζήτηση, που γίνεται το 228 μ.Χ. στη Ρώμη, στο σπίτι του επιφανούς Ρωμαίου Λαρύνσιου. Οι είκοσι πέντε συμποσιαστές, που είναι λόγιοι, φιλόσοφοι, γιατροί, μουσικοί, γενικά άνθρωποι έμπειροι σε όλο το φάσμα της ως τότε γνωστής επιστήμης, προσφέρουν στο συμπόσιο παντοειδείς γνώσεις τις οποίες τους αποδίδει ο συγγραφέας, διανέμοντας τα σταχυολογήματα των δικών του λεπτομερών ερευνών στην προγενέστερη γραμματολογία.
τωρα θα ηθελα ιστορικα στοιχεια και οχι ενα ωραιο συγγραμα με φανταστικη συζητηση που τα λογια τα βαζει ο συγραφεας στο στομα του καθε συζητητη
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
http://itsa.ucsf.edu/~snlrc/encyclopaedia_romana/greece/hetairai/hetairai.html
Και άλλο ένα (στις σημειώσεις και στο Β' μέρος) για τις ιερόδουλες (ιέρειες της Αφροδίτης) κατά την Μυκηναϊκή εποχή.
"Ετσι διαβάζοντας τις πινακίδες, που έλαχε να περιέχουν, θρησκευτικές αναφορές, για χάρι των θεών αυτών, σε πρώτο πλάνο συναντάμε, μάλλον την πρόδρομο του Δία, τη θεά Diwia (πινακίδα PY,Tn 316), που ίσως ήταν η Διώνη κι η Διωναία Αφροδίτη. Εκείνο όμως που μας κάνει, να βλέπουμε την Αφροδίτη, σπουδαία και σεβάσμια, κατά την Μυκηναϊκή περίοδο, είναι...
... οι ιερόδουλοι. Είναι οι υπερήφανες και ιερές γυναίκες που μας περιγράφουν με αρκετή σαφήνεια και οι πινακίδες που τιτλοφορούνται "ομάδες γυναικών". Από αυτά τα Ελληνόφωνα γραπτά ντοκουμένα, που εχαράχτηκαν στην Πύλο γύρω στον 14ο π.Χ. αιώνα, είναι δυνατό να αντλήσουμε, αρκετές πληροφορίες, για τις πανάρχαιες ιερο-δούλους και τον ιερό τους ρόλο. Ετσι στις πινακίδες της συλλογής Ad, βλέπουμε καταγραμμένες, αποκλειστικά γυναίκες, τις λεγόμενες "ασκήτριες" (των ασκητριών, a-ke-ti-ra-o), μαζί μ' ανήλικα κι αγνά παιδιά, τις "κόρες" (Κο-wa) και τους "κόρους"(Ko-wo). Τα ίδια θα διαβάσουμε και στις πινακίδες της συλλογής Ab, οι οποίες αναφέρουν τις γυναίκες αυτές, με τα ονόματα των ιερών πτολιέθρων της καταγωγής τους, όπως τις "Κνίδιες" και τις "Μιλήσιες", ενώ ταυτόχρονα θα μας παρουσιάσουν και το πλούσιο σιτηρέσιο αυτών των γυναικών, που ήτανε ο σίτος και τα σύκα. Εκείνο όμως που δηλώνει, την κοινωνική θέση, των Μυκηναίων ιεροδούλων, είναι το περιεχόμενο της πινακίδας PY-Ae 303, το οποίο αντικειμενικά θα σχολιάσει και ο J.T. Hooker, με αυτό εδώ το κείμενο."Η Ae 303 είναι ένα από τα ελάχιστα κείμενα της Γραμμικής Β΄ που επιτρέπουν άμεση μεταγραφή στην ελληνική:
- Πύλος ιερείας δοέλαι ένεκα χρυσοίοι ιεροίο ΓΥΝΑΙΚΑ 14+
- Πύλος: δούλες της ιέρειας ένεκα του ιερού χρυσού: 14+ γυναίκες.
Εκ πρώτης όψεως, ίσως να φαίνεται παράξενο ότι οι γυναίκες της πινακίδας Ae 303 δηλώνονται ρητά ως δούλες, ενώ οι γυναίκε ς στις πινακίδες Aa και Ab δεν χαρακτηρίζονται έτσι. Παρά το ότι προφανώς είναι δούλες. Η πιθανή εξήγηση είναι ότι πρόκειται για διαφορετικούς τύπους "δουλείας". Στη μια βαθμίδα είναι γυναίκες προορισμένες για ορισμένου είδους εργασία. Στην άλλη σίγουρα υψηλότερη, είναι εκείνες που προσδιορίζονται ως "δούλες της ιέρειας" Ακόμη υψηλότερα μπορούμε να υποθέσουμε ότι βρίσκονται οι "δούλες του θεού" που αναφέρονται στις πινακίδες Ε. Η έκφραση "δούλη της ιέρειας" ξαναεμφανίζεται επίσης σε μια από αυτέ ς τις πινακίδες, στην Εο 224. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε αυτή την περίπτωση η "δούλη" αναφέρεται ονομαστικά (e-ra-ta-ra) είναι κάτοχος γης και συμπεριλαμβάνεται στον ίδιο κατάλογο με την ιέρεια. Με λίγα λόγια, όλα φανερώνουν μια θέση πολύ υψηλότερη από αυτή που κατείχαν οι απλές εργαζόμενες: τόσο υψηλή, που πραγματικά η ίδια η έκφραση "Δούλη της ιέρειας" θα έπρεπε ίσως να θεωρηθεί, τιμητικός τίτλος" (J Hooker "Εισαγωγή στη γραμμική Β εκδ. Μορφ. Ιδρ. Εθνικής Τραπέζης σελ. 179).
- Από το κείμενο αυτό, καθώς και από τις αφηγήσεις των Ομηρικών επών, είναι πανεύκολο να αντιληφθούμε, ότι οι έννοιες του δούλου, ακόμα και της ιερόδουλου, κατά την Μυκηναϊκή περίοδο, δεν είχανε καμία σχέση, με τους γνωστούς μας δούλους, της Ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Τους δούλους δηλαδή, που εμφανίστηκαν νομοτελιακά, σαν "ομιλούντα εργαλεία" (cinstrumenta vocalia), κατά τον "δεύτερο μεγάλο καταμερισμό της εργασίας και του πλούτου", που αναπτύχθηκε παράλληλα, με τη συσσώρευση του κέρδους, που επέφερε στους Ελληνες, το εμπόριο και η ναυτιλία, του 5ου π.Χ. αιώνα. Εκείνη τη συσσώρευση, που μάλλον εκατάφερε, σιγά - σιγά να διαφθείρει, ακόμα και τα μυστηριακά ιερά της γνωστής αρχαιότητας. Οπως διέφθειρε το ιερό της Αφροδίτης εις την Κόρινθο, το ιερό της Αλαίας Αθηνάς στην Αρκαδία, το ιερό του Πυθίου Απόλλωνα στην Δήλο (Αισχίνης - Κτησιφ. 108) και άλλα πολλά ιερά της ανατολής, όπου συγκεντρώνονταν, χιλιάδες ιερόδουλοι, που με την χρήση της πορνείας, του δόλου και της βασκανίας, αρπάζανε τα χρήματα, των ταλαιπωρημένων ναυτικών. Αντίθετ' από την παράδοση, των ιερών του γένους, που μάλλον απαιτούσε, αμόλυντες ιέρειες και όμορφες παρθένες, όπως εκείνες που αναφέρουν, πολλοί αρχαίοι συγγραφείς.
Ο Παυσανίας ο περιηγητής, γραπτά θα μας πληροφορήσει, πως η ιέρεια της Αφροδίτης στη Σικυώνα, έπρεπε αναγκαστικά να είναι παρθένος. Το ίδιο κι ο Ιππόλυτος ("Ελεγχος κατά πασών των αιρέσεων"), ο οποίος θα μας πει, ότι ο Ιεροφάντης και η Ιέρεια της Δήμητρας στην Ελευσίνα, έπρεπε να είναι, "απηρτημένοι την σαρκικήν γένεσιν". Ο Στράβωνας επίσης, θα γράψει ότι στην αρχαία Ελληνική Δήλο, αντίθετα από τις χιλιάδες ιεροδούλους όπου πρωτοστατούσαν, οι όμορφοι χοροί, των παρθένων ιερειών (Γεωγραφικά I C, 845). Εκείνο όμως που συνδέει, την προαιώνια λατρεία, των λίθινων Αφροδιτών, που βρίσκουν οι αρχαιολόγοι στους ανοχύρωτους συνοικισμούς, του ηλιόλουστου Αιγαίου. (Κυκλαδικά και μινωικά ειδώλια), με την υπέροχη λατρεία της Αειπάρθενου Μαρίας, που πάντοτε δεσπόζει σ' αυτό το λίκνο του πολιτισμού, είναι... οι Παναγίες. Είναι οι "παναγείς ιέρειαι" που ζούσαν κοινοβιακά, στα ιερά της Δήμητρας, σαν τις δικές μας μοναχές, έχοντας το προνόμιο, όχι μονάχα να "άπτωνται" τα άγια δισκοπότηρα (αμφικύπελλα) και τ' άλλα ιερά, αλλά ακόμα και να τα "περιφέρουν". Είναι εκείνες οι παρθένες, που όπως μας λέει ο Ιουλιανός (ρη. V173), ήταν "οι των αρρήτων απτόμενοι Παναγείς εισί" για να προσθέσει και ο Ησύχιος, ότι η κάθε Παναγία ήταν "ιέρεια, ήτις ου μίσγεται ανδρί".
http://www.mesogios.gr/arxeio/1999/07/27/afieroma.htm
'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
<<Ostria, πολύ ωραία η παραπομπή σου!>>
σωστος
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του