- ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΘΕΩΡΙΑ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Εξαιτίας του λιβελλογραφήματός του Γίββωνα (που ο ίδιος το λέει ιστορία), που γράφτηκε κάτω από το καταστροφικό πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού (έργο που επιζεί σήμερα μόνο στα συρτάρια των νεοπαγανιστών αφού όλοι οι ιστορικοί το έχουν απορρίψει ως μονόπλευρο, εχθρικό, ανυπόστατο και αποτυχημένο), επί έναν ολόκληρο αιώνα, υπέστησαν ύφεση οι Βυζαντινές σπουδές!
Ο Άγγλος ιστορικός Εδουάρδος Γίββων (1737 - 1794) είναι γνωστός για το εντυπωσιακό του έργο "Παρακμή και πτώση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας". Περιγράφει αναλυτικότατα την φθοροποιό χριστιανική δράση των χριστιανών στην Ρώμη, και τον καταλυτικό τους ρόλο στην πτώση της.
Ο ίδιος αρνήθηκε τον χριστιανισμό για πρώτη φορά στα 27 του χρόνια αηδιασμένος όπως γράφει στα Απομνημονεύματα του "Στην Ρώμη στις 15/10/1764 καθώς στοχαζόμουν στα ερείπια του Καπιτωλίου, ενώ οι καλόγεροι έψαλλαν εσπερινούς στον ναό του Διός". Δούλεψε απο κείνη την μέρα 9 ολόκληρα χρόνια προκειμένου να συγκεντρώσει στοιχεία για το έργο του. Σάν θαυμαστής της αρχαίας Ρώμης φυσικό είναι να μήν έχει και μεγάλο ενδιαφέρον για την χριστιανόπληκτη Ανατολική Ρωμαική αυτοκρατορία αυτό δέν σημαίνει οτι αμφισβητείται η εγκυρότητα του ιστορικού του έργου.
Είναι αναγνωρισμένος απο όλους, ακόμα και απο τους φανατικούς του χριστιανούς αντιπάλους.
Όπως λέει ο Καρδηνάλιος John Newman (Λονδίνο 1961) " ... όσο και άν μας μελαγχολεί, πρέπει να πούμε οτι ο κυριότερος ίσως ο μόνος Άγγλος συγγραφέας που μπορεί με αξιώσεις να θεωρηθεί εκκλησιαστικός ιστορικός είναι ο άθεος Γίββων"
quote:
Ο Κοραής, σε μία στιγμή άφταστης χυδαιολογίας, χλεύαζε ακόμη και το μέγιστο κρητικό έπος, τον "Ερωτόκριτο"!! Μπορεί άνθρωπος ποτέ να το φανταστεί αυτό; Ένας άνθρωπος που ήθελε να επιβάλλει στον λαό να μιλάει σαν μαϊμού, πιθηκίζοντας μια γλώσσα που την έφτιαξε ο Κοραής στο γραφείο του στο Παρίσι, για να μιλάνε οι Έλληνες "σωστά". Και γι αυτό τον έβριζε ο Σολωμός για τις ηλιθιότητες του.
Τότε γιατί ο Κοραής αποκαλεί τον Βιτσέντζο Κορνάρο "Όμηρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας";;
Για την ευεργετική επίδραση του Κοραή στην λογοτεχνία και την γλώσσα μας αναφέρεται αναλυτικά ο Φίλιππος Ηλιού στο βιβλίο του "Ιδεολογικές χρήσεις του Κοραισμού στον 20ο αιώνα" (1984)
Εκεί αναλύει σχετικά με το πώς ο Κοραής χειροκροτήθηκε τελικά, αναγνωριζόμενος για την αξία του απο τους ίδιους τους μεγάλους του αντιπάλους τους ΔΗΜΟΤΙΚΙΣΤΕΣ, τους ανθρώπους που έστρεψαν τα βέλη εναντίων του.
Αρχικά οι πρώτοι συγγραφείς που στράφηκαν εναντίον του Κοραή ήταν οι συγγραφείς Δημήτρης Βερναρδάκης, Εμμανουήλ Ροίδης, Γιώργος Χατζηδάκης λόγω του ότι με τις γλωσσικές του προτάσεις διαμόρφωσε την καθαρεύουσα ενώ είχε ξεχαστεί απο τον απλό λαό την εποχή της Τουρκοκρατίας μιλώντας κάθε περιοχή την δική της διάλεκτο, παραφθορά της αρχαίας Ελληνικής.
Ο πόλεμος απέναντι στην καθαρεύουσα του Κοραή συνεχίστηκε με τον Ψυχάρη, αλλά την ίδια εποχή ο κορυφαίος μαζί με τον Ψυχάρη δημοτικιστής ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ είδε με εγκωμιαστικό βλέμμα την προσφορά του Κοραή στην Ελληνική γλώσσα. Συμμεριζόταν συγκεκριμένα την άποψη του Κοραή οτι "μόνο ο καιρός έχει την εξουσία να μεταβάλλη των εθνών τους διαλέκτους, καθώς μεταβάλλη και τα έθνη". Το 1914 ο Τριανταφυλλίδης ανθολόγησε κείμενα του Κοραή στην "Απολογία της δημοτικής". Ο τρίτος ένθερμος δημοτικιστής Δημ. Γλυνός σε κείμενο του (1910) χαρακτήρισε τον Κοραή "φωτισμένο φιλελεύθερο πνεύμα της εποχής του".
Ο μόνος που διαφωνούσε ουσιαστικά μαζί του ήταν ο Ψυχάρης σε τυπιό βαθμό για τον μοναδικό λόγο οτι ο Κοραής πίστευε οτι τα τελευταία 2.000 χρόνια η Ελληνική γλώσσα είχε φθαρεί πως ήταν αναμενόμενο και θα πρέπει να γίνει μιά επέμβαση εμπλουτισμού της απο το αρχαίο λεξιλόγιο. Για την γλώσσα επέκρινε και τον Ερωτόκριτο του Κορνάρου που ήταν γραμμένος σε μιά τοπική Κρητική διάλεκτο.
Στα 100 χρόνια απο τον θάνατο του Κοραή (1933) στον λόγο του ο Τριανταφυλλίδης τόνισε οτι είναι λανθασμένη η δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίζουν τον Κοραή οι διαφωνούντες με αυτόν, μίλησε για τις "σαφείς υποθήκες του ... την φωτεινή του αξίωση για τα δικαιώματα του λαού στην δημοτική παιδεία και την γραπτή γλώσσα".
Συνήθως, οι συγγραφείς, είτε δεν γνώριζαν την προέλευση των περγαμηνών, είτε δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν την αξία τους, όπως εμείς την εκτιμούμε σήμερα.
Σχετικά με το παράδειγμα που αναφέρει ο Συνοδινός, βλέπουμε πως πρόκειται για μια περγαμηνή στην οποία παρατηρούνται ήδη τρία στρώμματα κειμένου.
Άρα, δεν ήταν μόνο ο μοναχός που τη χρησιμοποίησε.
Ο Συνοδινός όμως, όπως και τα μέσα που παρουσίασαν το γεγονός αυτό, θεώρησε σκόπιμο να τονίσει μόνο το την περίπτωση του Μοναχού.
Το γιατί παρουσιάστηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο η εν λόγω είδηση, δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να το καταλάβουμε.
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_3_26/04/2007_188778
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβoλωντας το κεφαλι του
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=9170#321671
Edited by - gigenis on 28/04/2007 15:58:27
quote:
Ο Άγγλος ιστορικός Εδουάρδος Γίββων (1737 - 1794) είναι γνωστός για το εντυπωσιακό του έργο "Παρακμή και πτώση της Ρωμαικής αυτοκρατορίας". Περιγράφει αναλυτικότατα την φθοροποιό χριστιανική δράση των χριστιανών στην Ρώμη, και τον καταλυτικό τους ρόλο στην πτώση της.
Πάντα απορούσα αν θα μπορούσε να βρεθεί άνθρωπος να υπερασπιστεί την ιστορία του Γίββωνα. Πάντως σοβαρός, δεν νομίζω να είναι και φαίνεται από την ..."επιστημονική" φράση "φθοροποιό χριστιανική δράση".
Έφερα λοιπόν μερικά αποσπάσματα, που αφορούν τη θέση της ιστορίας του Γίββων, σήμερα:
."Σήμερα, φυσικά, τά σχετικά μέ τόν Χριστιανισμό κεφάλαια του Γίββωνος, έχουν πολύ μικρότερο, και όχι ιστορικό, ενδιαφέρον. [...] Έπιπλέον ο Γίββων δέν είχε επιδοθή στά 'Ελληνικά."
(Vasiliev Α.Α., 'Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας', τόμ. Α', σελ. 21)
σημ.: Όποιος έχει στοιχειώδη γνώση των θεμάτων, μπορεί να φανταστεί ότι αποτελεί τουλάχιστον ΑΝΕΚΔΟΤΟ, η μελέτη της Βυζαντινής ιστορίας, απόάνθρωπο που ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!
Πως μελέτησε τις πρωτότυπες πηγές; Ιδού η απορία...
"...το σοβαρότερο μειονέκτημα τού δεύτερου μέρους τής ιστορίας τού Γκίμπον. που τόν παρέσυρε σε καταφανείς αντιφάσεις. [...] Το γεγονός είναι ότι ο Γκίμπον όχι μόνο δεν συμπαθούσε τον βυζαντινό πολιτισμό αλλά δεν ήταν και εξοικειωμένος αρκετά με τις ελληνικές πηγές όσο με τις λατινικές, ούτε είχε πρόσβαση στο πλούσιο υλικό άλλων γλωσσών που συγκέντρωσαν εν τω μεταξύ οι μελετητές, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σοβαρές παραλείψεις στην εξιστόρηση του καθώς και μη ικανοποιητικές συγκεφαλαιώσεις."
('Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα', τόμ. 18, εκδ. Δίας, Αθήνα 2004, λήμμα: Γκίμπον, Έντουαρντ)
."Ή Βυζαντινή Ιστορία έτσι κακομεταχειρισμένη, παρουσιάζεται άσχημα. [...] «Αυτός ό τρόπος διαχειρίσεως τοϋ θέματος», παρατηρεί ό J. Β. Bury «ανταποκρίνεται προς τήν περίφρονητική θέσι πού παίρνει ό συγγραφεύς απέναντι στή "Βυζαντινή,, ή "κατώτερη,, Αυτοκρατορία.» Ή ερμηνεία πού δίνει ό Γίββων στην εσωτερική ίστορία τής Αυτοκρατορίας, μετά τόν Ηράκλειο, δέν είναι μόνον επιπόλαιη αλλά συγχρόνως δίνει λανθασμένη έντυπωσι τών γεγονότων."
(Vasiliev Α.Α., 'Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας', τόμ. Α', σελ. 22)
."Ό Γίββων θά μπορούσε νά πάρη μαθήματα γιά τήν τέχνη τής ειρωνείας άπό τον Ηρόδοτο...."
(Bury B. John, 'Οι Αρχαίοι Έλληνες Ιστορικοί', Παπαδήμας, 1999, σελ. 105)
.."..βέβαια, η Ιστορία του έχει αρκετά ξεπεραστεί, όπως λένε, από την πρόοδο της έρευνας."
(Encyclopedie De La Pleiade, 'Ιστορία και Μέθοδοι της', τόμ. Α', ΜΙΕΤ, , σελ. 56)
."Σήμερα δέν υπάρχει πιά ανάγκη νά αποδείξουμε πόσο ιστορικά αστήρικτες είναι οι θεωρίες τοϋ Lebeau καί τού Gibbon. Πέρασε ευτυχώς ανεπανάληπτα ή εποχή, πού όσοι έγραφαν βιβλία γιά τό Βυζάντιο βρίσκονταν στην ανάγκη νά δικαιολογηθούν πειστικά, γιατί προτίμησαν ένα τέτοιο θέμα καί νά καταπολεμήσουν μέ πομπώδεις εκφράσεις καί συχνά εξεζητημένο τρόπο τους ισχυρισμούς τού Gibbon.."
(Ostrogorsky Georg, 'Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους', τόμ. Α', σελ. 52)
."τό έκ φύσεως δμως δηκτικόν αύτοΰ πνεύμα έκλινεν είς τό νά ευρίσκη και εις τάς άρετάς ακόμη μεμπτέας όψεις."
(Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, εκδ. Πυρσός, Αθήνα 1927- 1934, τόμ. 7, 'Βυζάντιον')
"..τις παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης ό Γίββων δέν έδειξε μικρότερη εχθρότητα απ' ό,τι ό Βολταίρος απέναντι στον χριστιανισμό."
(Lefebvre Georges, 'Η Γαλλική Επανάσταση', MIET, 2003, σελ. 77)
"..αφηγήθηκε την ιστορία της αυτοκρατορίας αυτής αρχίζοντας από την εποχή του Τραϊανού [...] και με πνεύμα κάθε άλλο παρά φιλικό ... μαζί με τον σύγχρονο του Βολτέρο, ο Γίββων και ο Βίνκελμαν, ο καθένας με τον τρόπο του, μετέτρεψαν την ιστορία σε όπλα επίθεσης."
(UNESCO, Ιστορία της Ανθρωπότητας, τόμ. 12, 'Η Θεμελίωση των Νεώτερων Χρόνων 1300-1775', εκδ. Χ. Τεγόπουλου-Ν. Νίκας & ΣΙΑ Ο.Ε., Αθήνα 1970, σελ. 4137)
."Ετσι προκύπτουν οι παρανοήσεις που αμαυρώνουν τις σελίδες ενός συγγραφέα όπως ό Gibbon..."
(Walsh H.W., 'Εισαγωγή στη Φιλοσοφία της ιστορίας', ΜΙΕΤ, σελ. 105)
κι αν συνεχίσω τις παραθέσεις, δεν θα τελειώσω ποτέ με το κατάπτυστο αυτό έργο, την ντροπή της ιστοριογραφίας, την σαπίλα της μονομέριας και της στρατευμένης επιστήμης. Οι κρίσεις της βιβλιογραφίας είναι σαφείς.
quote:
rectum
την σαπίλα της μονομέριας και της στρατευμένης επιστήμης
Είναι πράγματι γελοίο, άνθρωποι που χρησιμοποιούν σαν βιβλιογραφία μαϊμουδίζοντες χριστιανούς απολογητές οι οποίοι αυτο-προσδιορίζονται ως "ιστορικοί", όπως ο Παπαρρηγόπουλος ή ο ανεκδιήγητος Ζακυνθινός, των οποίων οι "ιστορικές" καταγραφές βρίθουν από ομολογίες πίστης και θυμίζουν καινή διαθήκη, να μιλάνε για στρατευμένη επιστήμη.
Και είναι επίσης γελοίο, ανιστόρητοι και ρωμαιογενείς γραικύλοι να κρίνουν μορφές όπως ο Κοραής, ο Gibbon, ο Βάμβας κι ένα σωρό άλλους μέσα από τη χριστιανική τους τυφλότητα, στο πλαίσιο της διατεταγμένης υπηρεσίες που έχουν αναλάβει.
Ανοησίες πουλάτε για τις οποίες, δυστυχώς, υπάρχουν πάντα πρόθυμοι αναλφάβητοι αγοραστές.
macedon
quote:
"Τότε γιατί ο Κοραής αποκαλεί τον Βιτσέντζο Κορνάρο "Όμηρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας"
Φίλε μου αυτό είναι παραμύθι!
Σύμφωνα με την 'Ιστορία του Ελληνικού Έθνους', τόμ. ΙΑ', Εκδοτική Αθηνών Α.Ε, σελ. 305Α::
"ο Κοραής έμεινε στό βάθος ξένος προς το φαινόμενο της ποιήσεως, και η περιφρονητική του κρίση για τον "Ερωτόκριτο" είναι, από την άποψη αυτή, χαρακτηριστική."
η Φράση: "Όμηρος της νεοελληνικής λογοτεχνίας" δεν είναι ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΙΚΗ!
Αντιθέτως, ο Κοραής αποκαλεί τον συγγραφέα του Ερωτόκριτου:
"Όμηρο της ΧΥΔΑΪΚΗΣ φιλολογίας"!!!
"Ο Κοραής, που είχε αποκοπεί από την καθαρή λαϊκή παράδοση, έφθανε σε σημείο να αποκαλεί τον Ερωτόκριτο "Όμηρον της χυδαϊκής φιλολογίας"
(Παράδοση και αλλοτρίωση, τομές στην πνευματική πορεία του νεώτερου ελληνισμού κατά τη Μεταβυζαντινή περίοδο', Δομός, 1994, σελ. 114)
και
"...ο συγγραφεύς Κορνάρος απεκλήθη από τον Κοραήν ο "Όμηρος της χυδαϊκής φιλολογίας".
(Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, εκδ. Πυρσός, τόμ. 7, λήμμα: 'Βυζάντιον')
Επιπλέον μήνυμα προς Trainmman
quote:
ένα καλό μάθημα ανοχής και προόδου
Εξαιρετικό μάθημα "προόδου" μας δίνουν σάπιες νοοτροπίες, που είναι ικανές να εξαφανίζουν χιλιετίες της ανθρώπινης ιστορίας και του πολιτισμού.
Ο Φασισμός και ο Σκοταδισμός στο έπακρο.!
Όπως ήδη είπα, η δεισιδαιμονία του Βολταίρου, ήταν η "δεισιδαιμόνως" δηλ. με παράλογο φόβο αντιμετώπιση του παρελθόντος. Όπως γράφει ο J.Murray, στο "The autobiographies of Ed. Gibbon", Λονδίνο 1986, σελ. 152, ο Γίββων, αυτός ο ιστορικός τρομοκράτης (1737-1794), "έβλεπε ως οπισθοδρόμηση, κάτω από τη βολταιρική επίδραση" ολόκληρη τη Βυζαντινή ιστορία.
Εξαιτίας του λιβελλογραφήματός του Γίββωνα (που ο ίδιος το λέει ιστορία), που γράφτηκε κάτω από το καταστροφικό πνεύμα της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού (έργο που επιζεί σήμερα μόνο στα συρτάρια των νεοπαγανιστών αφού όλοι οι ιστορικοί το έχουν απορρίψει ως μονόπλευρο, εχθρικό, ανυπόστατο και αποτυχημένο), επί έναν ολόκληρο αιώνα, υπέστησαν ύφεση οι Βυζαντινές σπουδές!
Μπορείς να δεις λίγα μηνύματα πιο πάνω μερικές από τις κρίσεις που υπάρχουν σήμερα για το επιστημονικό έργο των στρατευμένων ιστορικών του διαφωτισμού, που ενέπνευσαν τα εξίσου σφαγιαστικά πνεύματα των μετέπειτα ολοκληρωτικών καθεστώτων, που επιχείρησαν να κόψουν τις παραδόσεις των λαών με σφαγές. Με βάση πάντα, την τυφλή πίστη στο πνεύμα του Διαφωτισμού, και όχι την κριτική αντιμετώπισή του ώστε να φιλτραριστεί η σαπίλα. Αυτό είναι το αποκρουστικό στα μηνύματά σου. Το να παραβλέπεις ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ, κάθε τι σάπιο που προήλθε από εκεί.
Εξιατίας του Βολταίρου, του Διαφωτισμού και του Γίββωνα, καθυστέρησε επί 2,5 αιώνες, η θεσμική αντιμετώπιση της Βυζαντινής ιστορίας ως συνέχεια της αρχαιότητας!
Σε μερικούς ίσως αιώνες, που θα παρατηρούν οι άνθρωποι τον ..."Διαφωτισμένο" πλέον κόσμο μας, με εκατομμύρια παιδιά να πεθαίνουν στην Αφρική, την παιδική εργασία, την παιδική πορνεία, την εγκληματικότητα, του πολέμους, την σωματεμπορεία, την διαπλοκή, την καταπίεση του τρίτου κόσμου, τις οικονομικές απάτες και όλα όσα διαδραματίζονται στον 18ο-19ο και 20ο αιώνα, με δύο παγκοσμίους πολέμους και ποτάμια αίματος, μπορούν άνετα να μας ονομάσουν "Σκοτεινούς αιώνες"!
Γιατί σύμφωνα με την πρωτοφανή και διάτρητη απολογητική σου, τα ΠΑΝΤΑ έστρωσαν με την έλευση του ..."Διαφωτισμού".
Και ήρθαν οι "Διαφωτισμένοι" ξένοι και Έλληνες στη χώρα μας πριν την Επανάσταση, και αντί να σεβαστούν τον πολιτισμό που υπήρχε και τις παραδόσεις, θέλησαν να μας φορέσουν καπέλο ό,τι έβλεπαν στη Δύση και τους έβγαινε η γλώσσα μέχρι το πάτωμα! Χωρίς να σεβαστούν την παράδοση, τα κτίσματά μας, την αρχιτεκτονική μας, τη ζωγραφική μας, τη λαϊκή μας μουσική. Τα αγαθά του πολιτισμού μας γι αυτούς ήταν σκουπίδια. Όλα έγιναν Νεοκλασσικά, οι ζωγράφοι πιθήκιζαν τους δυτικούς, οι μουσικοί αντέγραφαν τους δυτικούς, ντύνονταν σαν τους δυτικούς, έτρωγαν σαν τους δυτικούς, περπατούσαν σαν τους δυτικούς.
Παρ' όλα αυτά, η μετάφραση στα ελληνικά, από τον Ευγένιο Βούλγαρη, τον μέγα διδάσκαλο του Γένους, το 1766, του έργου Μέμνων ή περί της ανθρωπινής σωφροσύνης (Memnon ou la sagesse humaine) του Βολταίρου, μπορεί να θεωρηθεί ως "η πρώτη επαφή του ελληνικού κόσμου με το ευρωπαϊκό πνεύμα" όπως λέει ο Σιμόπουλος.
Είναι αλήθεια ότι από τον Ευγένιο Βούλγαρη και τον Νικηφόρο Θεοτόκη ως τον Βάμβα και τον Φαρμακίδη, οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού στην ελληνόφωνη διανόηση είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία κληρικοί, αλλά το ίδιο φυσικά ισχύει και στην αντίπαλη παράταξη των λεγομένων "συντηρητικών". Η Ελλάδα, και πάλι μέσω των εκφραστών της εκκλησιαστικής συνείδησης, του κλήρου, προσπάθησε να ισορροπίσει κατά τη διάρκεια της κρίσης ταυτότητας και αλλοτρίωσης του Νεώτερου Ελληνισμού.
Ακόμη και σε αυτήν την πολύπαθη, σκλαβωμένη, με πρόβλημα βασικής επιβίωσης, Ελλάδα, αλλά και στις ευρύτερες ελληνικές περιοχές, οι αυτοψίες σε δημόσιες, ιδιωτικές και μοναστηριακές βιβλιοθήκες, έδειξαν την ύπαρξη πνευματικής δραστηριότητας, με μια συγκέντρωση 2.300 χειρογράφων, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ του τομέα των Φυσικών & Θετικών Επιστημών! από τον 15ο αιώνα μέχρι πριν την επανάσταση.
Ασφαλώς, πολλά προορίζονταν για μια βασική εκπαίδευση και πρσέφεραν στοιχειώδης γνώσεις, ένα ποσοστό όμως ήταν έργα υψηλής εξειδίκευσης. Και όσο τα χρόνια περνούσαν, ήταν όλο και πέρισσότερα. Αν η Εκκλησία απεχθανόταν τη γνώση ως γνώση, τότε στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες δεν θα είχε επιζήσει τίποτα. Ούτε, αν ο χριστιανισμός από μόνος του ήταν ανασταλτικός παράγοντας για τη γνώση, θα υπήρχαν τόσοι λόγιοι χριστιανοί και μάλιστα κληρικοί.
Ο Χριστιανισμός έκανε το ξεκαθάρισμα μετά από μια μεγάλη μάχη, απαραίτητη σε κάθε πολιτιστική έφοδο. Κράτησε ΚΑΙ την πίστη του, κόντρα στον Διαφωτιστικό φασισμό της αλλοτρίωσης, αλλά κράτησε και όλα τα καλά του Διαφωτισμού. Και όπου οι απόγονοι του διαφωτιστικού πνεύματος, αντιμετώπισαν με το ίδιο πνεύμα την πίστη, ως κάτι κακό δηλ., και πάλι, με θυσίες οι άνθρωποι κράτησαν την πίστη τους, παρά τα πλήθη των σφαγιασθέντων νεομαρτύρων.
Σε κάθε περίπτωση όμως, η σφαγιαστική πλευρά του πνεύματος του διαφωτισμού που απλώθηκε στην Ευρώπη και ακόμη παραπέρα, με τη βία θέλησε να "φωτίσει" τους ανθρώπους και να πετσοκόψει τις παραδόσεις τους. Παντού όμως έχασε.
Έτσι, η καλή πλευρά του διαφωτισμού απλώθηκε χάρη στους χριστιανούς που αποτελούσαν το πολιτισμικό υπόστρωμα όπου πέρασαν όλες οι θετικές ιδέες, και χάρη πάλι στους χριστιανούς, κατάλαβαν όλοι πολύ καλά ποιος ήταν ο ρυθμιστής και ο νικητής ακόμη και αν χρειάστηκαν τότες θυσίες σε αίμα.
Αντικειμενική απολογητική σημαίνει να μπορεί κάποιος να δει τις ακρότητες, και τους φασισμούς που υπήρξαν από τους "Φωτισμένους" και όχι μόνο να προβάλονται τα θετικά. Αν το καταλάβεις, καλύτερο για σένα θα είναι.
-
quote:
Και είναι επίσης γελοίο, ανιστόρητοι και ρωμαιογενείς γραικύλοι να κρίνουν μορφές όπως ... ο Gibbon
Απολαύστε την παράνοια της επιχειρηματολογίας:
Οι καυστικές και εξευτελιστικές κρίσεις για τον Γίββων, όπως όλοι μπορούν να δουν, προήλθαν από τους μέγιστους:
- Vasiliev
- Bury
- Ostrogorsky
- Lefebvre
- Walsh
και άλλους, τους οποίους, μην έχοντας τίποτε καλύτερο να παραθέσει από μικρές κραυγές, ονομάζει..."ρωμαιογενείς γραικύλους"!!!
-
Δεύτερο: To "ανιστόρητοι και ρωμαιογενείς γραικύλοι" απευθυνόταν σε σένα τυφλέ μου απολογητή.
Οσο για τους "μέγιστους"... Είπαμε σε αφελείς απευθύνεσαι...
macedon
Ή ρωμαιογενής θα είσαι ή γραικύλος.
Διαλέγεις και παίρνεις.
Δύσκολα τα άτιμα τα ελληνικά 
macedon
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗ "ΓΕΝΙΚΗ ΣΑΛΑΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ"
29/04/2007
__________________________________________________________
quote:
Και ήρθαν οι "Διαφωτισμένοι" ξένοι και Έλληνες στη χώρα μας πριν την Επανάσταση, και αντί να σεβαστούν τον πολιτισμό που υπήρχε και τις παραδόσεις, θέλησαν να μας φορέσουν καπέλο ό,τι έβλεπαν στη Δύση και τους έβγαινε η γλώσσα μέχρι το πάτωμα! Χωρίς να σεβαστούν την παράδοση, τα κτίσματά μας, την αρχιτεκτονική μας, τη ζωγραφική μας, τη λαϊκή μας μουσική. Τα αγαθά του πολιτισμού μας γι αυτούς ήταν σκουπίδια. Όλα έγιναν Νεοκλασσικά, οι ζωγράφοι πιθήκιζαν τους δυτικούς, οι μουσικοί αντέγραφαν τους δυτικούς, ντύνονταν σαν τους δυτικούς, έτρωγαν σαν τους δυτικούς, περπατούσαν σαν τους δυτικούς.
Επαναλαμβάνεις συνεχώς οτι μας κατέστρεψαν οι δυτικοί με τις επεμβάσεις τους, τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση.
Στο οτι η επιρροή των δυτικών στο νεοελληνικό κράτος είναι υπερβολικά έντονη και φτάνει μέχρι και τις μέρες μας συμφωνώ αλλά ...
Μπορείς να μας απαντήσεις ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ είχαν οι Έλληνες τότε, εκείνη την εποχή λίγα χρόνια πρίν την επανάσταση του 1821 ή και λίγο μετά, τί πολιτισμό είχαν τότε ώστε να μπορούν να βασιστούν στα πόδια τους χωρίς να χρειάζεται κανένα ξένο χέρι βοήθειας?
Τί είδους λαική παράδοση, ποίηση, ζωγραφική, αρχιτεκτονική, λογοτεχνία, φιλοσοφία, θετικές επιστήμες είχαν τότε οι Έλληνες ώστε να βασιστούν να προχωρήσουν πάνω σε αυτά χωρίς να πηθικίσουν κανέναν Δυτικό?
Τί είδους πολιτισμό είχε σε τελική ανάλυση ένας λαός που σε ποσοστό 99 στα 100 δέν ήξερε να διαβάζει και να βάζει την υπογραφή του?
Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Oικουμενικός Πατριάρχης.
Οι τω καθ' ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ' ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ' ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.
Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ' αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη' όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.
Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μηώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης. Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ' ημάς τεταγμένης κραταίας βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ' από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία' από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς' τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.
Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας. Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των' πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα' επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν, ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν' και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών' και τόσον εκ της ειδοποιήσεως τάυτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ' εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.
Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους. Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων' επειδή όμως είν' ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ' εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ' εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ' ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος' καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον. Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία' καθότι η μετ' ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ' άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας.
Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν. Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος' ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου. Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν' εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης. Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.
Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ' οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε. Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτο, Χριστέ βασιλέυ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ' ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ' ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.
Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ' αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς' ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας' ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.
Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εαν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εαν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εαν καθ' οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του πανάγιου Πνέυματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας. Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.
αωκα' εν μηνί Μαρτίω.
Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.
Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται.
Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.
Ο καισαρίας Ιωαννίκιος.
Ο Νικομηδείας Αθανάσιος.
Ο Δέρκων Γρηγόριος.
Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος.
Ο Βιζύης Ιερεμίας.
Ο Σίφνου Καλλίνικος.
Ο Ηρακλείας Μελέτιος.
Ο Νικαίας Μακάριος.
Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.
Ο Βερροίας Ζαχαρίας.
Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος.
Ο Βάρνης Φιλόθεος.
Ο Ρέοντος Διονύσιος.
Ο Κυζίκου Κωνστάντιος.
Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.
Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος.
Ο Πισειδίας Αθανάσιος.
Ο Δρύστας Άνθιμος.
Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.
Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός.
Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.
Μιας και μιλάμε για τον Γρηγόριο τον Ε' και την ελληνική επανάσταση.
Ο αφορισμός χωρίς σχόλια.
Τα τονισμένα δικά μου.
Το υπέρ Πατρίδος (του '21) δεν ήταν εθνικίστικο (ούτε τον εθνισμό μας αμφισβήταγαν οι Τούρκοι).
Ούτε στάθηκεν αυτό σύνθημα ή επίγραμμα μέσα στον αγώνα. Το υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, σε καμμίαν παντιέρα εικοσιένικη δεν γράφηκε.
Μόνον το "Ελευθερία ή θάνατος" αντήχαε στον αέρα. Η επανάσταση δεν γελάστηκε. Ο Τούρκος δεν της ήταν εθνικός - ειπείν - εχθρός, αλλά συγκατεστημένικος Δυνάστης του λαού, μαζί με τους άλλους δύο (=τον Κλήρο και τους Προύχοντας) και όχι ο χειρότερος... Βούταε, απαίταε ή και λήστευε, αλλά δεν έγδυνε, ούτε έγδερνε όπως οι Κοτζαμπάσηδες και ο Κλήρος.
Χωρίς σχόλια επίσης.
quote:
Το παρακάτω έγγραφο είναι το κείμενο του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη
Εδώ έχουν γραφτεί 500 μηνύματα από την αρχή για τον Γρηγόριο και έχει αναστραφεί όλη η κατάσταση, με αφορμή τον "αφορισμό".
Διάβασες καλε μου άνθρωπε τίποτα από τα προηγούμενα μηνύματα ή μια και πέρναγες είπες να πεις και συ κάτι;
Αν θες να μιλήσεις για τον Γρηγόριο, να διαβάσεις από την αρχή και να φέρεις απαντήσεις σε όλα όσα έχουν γραφτεί υπέρ του.
-
quote:
Το κάτωθι απόσπασμα προέρχεται από το "1821 και η Αλήθεια" του Ι. Σκαρίμπα, τόμος Β', σελίδα 20.
Α! Ο Σκαρίμπας. Ναι...
Αν θυμάμαι καλά στο ίδιο έργο, στον τόμο Α' έγραφε:
"Ο Παλαιολόγος ήταν Έλληνας; Ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος Αθηναίος; Φυλετικά, καμιάν δεν είχαμε αναμεταξύ μας, συγγένεια. Ήσαν και οι δυο καταχτητές μας"
Αλίμονο, να αφήσουμε χωρίς επιχειρήματα τους Σκοπιανούς;
Επίσης έχει πλάκα ότι γράφει:
"Ό Κοραής; Δέν ήταν κακός άνθρωπος! Ένας Έλληνογάλλος φιλέλληνας, πού έκανε και υποχρεωτικές ομοιοκαταληξίες [...] Κάμποσοι άπ' αυτούς τους σοφολογιώτατους της Διασποράς, ούτε την ελληνικήν γλώσσα δέν καταδέχτηκαν νά γράψουν"."
Τα τονισμένα, δικά μου...
-
29/04/2007
________________________________________________________
Συνοδινε πρόσεχε μην εκραγείς 
quote:Το θέμα είναι να παίξει η κασέτα να πει το «παραμύθι».
tecto
Διάβασες καλε μου άνθρωπε τίποτα από τα προηγούμενα μηνύματα ή μια και πέρναγες είπες να πεις και συ κάτι;
Edited by - GreenLantern on 29/04/2007 11:25:44
quote:Διάβασα γλυκιέ μου τις 2-3 πρώτες σελίδες και δεν είδα πουθενά ολόκληρο το κείμενο του αφορισμού (στην αρχή έπρεπε να είχε "πέσει") και γι' αυτό το κατέθεσα ΧΩΡΙΣ σχόλια.
Εδώ έχουν γραφτεί 500 μηνύματα από την αρχή για τον Γρηγόριο και έχει αναστραφεί όλη η κατάσταση, με αφορμή τον "αφορισμό".Διάβασες καλε μου άνθρωπε τίποτα από τα προηγούμενα μηνύματα ή μια και πέρναγες είπες να πεις και συ κάτι;
Για να το κρατήσει στο αρχείο του όποιος θέλει.
...και δεν μπορώ να διαβάσω 22 σελίδες!
Είναι καλλίτερα να είμαι περαστικός ΧΩΡΙΣ να σχολιάζω, άρα χωρίς να προκαλώ το "Εθνικόν μένος"...
Δεν πιστεύω αυτά που κατέθεσα ν' αναιρούν την... αναστραφήσα κατάσταση ε;
Ούτε πιστεύω να ενοχληθείς αν αναστραφεί η αναστραφήσα τάξη των πραγμάτων...
Το θέμα αφορά την ιστορία και ΟΧΙ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΊΑ και απ' ότι πρόλαβα να διαβάσω κάποιοι τα έχουν μπερδέπσει.
Μάτς!
Edited by - Αίολος on 29/04/2007 11:51:16
quote:Πες μου και την σελίδα για να το βλεφαριάσω πάλι φιλαράκο!
Αν θυμάμαι καλά στο ίδιο έργο, στον τόμο Α' έγραφε:"Ο Παλαιολόγος ήταν Έλληνας; Ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος Αθηναίος; Φυλετικά, καμιάν δεν είχαμε αναμεταξύ μας, συγγένεια. Ήσαν και οι δυο καταχτητές μας"
Πάει καιρός που το διάβασα...
...και απ' ότι θυμάμαι, ο Σκαρίμπας τεκμηριώνει τα γραπτά του με συνεχείς παραπομπές.
Αντί να ρίχνουμε στον καιάδα ότι δεν μας βολεύει, μήπως θα ήταν καλλίτερα ν' αναρωτηθούμε "κι αν λέει αλήθεια;"
Ξεβολευόμαστε και το πσάχνουμε, ή αναγάγουμε την ιστορία σε πίστη επειδής έτσι μας βολεύει;
Και ο Παλαιολόγος, απ' ότι θυμάμαι, υπέγραφε ως "Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων"...
Θέλεις απόδειξη γι αυτό;