- anakainisi paliou spitiou se estiatorio - "Μουσείο" Απολιθωμένων Θεμάτων/Συζητήσεων...
quote:
Αν μας βλεπαν οι τουρκοι θα ειχαν σκασει στα γελια.
Το πιο σωστό πράγμα που ακούστηκε σε αυτό το topic... Χριστιανοί-Δωδεκαθειστές, και δε συμαζεύεται, συνεχίστε υην ανώφελη και ατελείωτη κόντρα σας, τη στιγμή που οι τούρκοι αποβιβάζονται στα Ίμια.
Κοινώς, εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ%$#ι χτενίζεται...
Φιλικά,
*πρώην Kaizer
«Αυτό το θέμα του πότε ο όρος "Έλληνας" έφτασε να σημαίνει (οποιοσδήποτε) παγανιστής είναι άκρώς ενδιαφέρον.»
Όχι μόνο ενδιαφέρον, αλλά και άκρως διαφωτιστικό για την συζήτηση.
Kynikos:
«Βέβαια, όπως και να έγινε - καλώς ή κακώς - όποιος και να κόλλησε την "ρετσινιά", τελικά έγινε, και έτσι η δίωξη των "Ελλήνων" ήταν δίωξη των παγανιστών (κυρίως Κουρδων και Βαλκανών τσοπαναρέων, φαντάζομαι).»
Οι υπεραπλουστεύσεις και η λογική του «ότι έγινε, έγινε» δεν συμβάλουν στον διάλογο αλλά στην διατήρηση ενός μύθου. Παίζει τεράστιο ρόλο να αποδίδουμε όρους και ρετσινιές σε όσους ανήκουνε, ως δημιουργούς.
Ας μην θυμόμαστε μόνο τα «ευχάριστα» (όποια και να είναι αυτά) αλλά και το πώς δημιουργήθηκαν τα δυσάρεστα.
Kynikos:
«Φρονώ, λοιπόν, οτι το μέλος που του κατεύθυνε τον λίβελο του "ψεύδους", είτε από κεκτημένη, είτε άθελα του, θα κάνει πολύ καλά να ζητήσει συγνώμη για την έλλειψη του σεβασμού και την παραβίαση των κανόνων του φόρουμ και ελπίζω οι συντονιστές του χώρου να εφαρμόσουν τους κανονισμούς τους εδώ.»
Ομιλείς άραγε από προσωπική πείρα στο θέμα των παραβιάσεων?
Αντί να πληκτρολογείς με τους κανονισμούς παραμάσχαλα (!), καλό θα ήταν να σκεφτείς ότι η λογοκρισία δεν προάγει καμία ιδιαίτερη αξία παρά μόνο εξυπηρετεί κλειστούς ορίζοντες.
Kynikos:
«Μην παρασυρρόμαστε λοιπόν από ψευτοεθνικιστικές φαντασιώσεις, και κυρίως ας μην προσπαθούμε να καπηλευθούμε το γνήσιο πατριωτικό αίσθημα για να πλασάρουμε την σοφιστεία μας, έτσι; Και ο νοών, νοείτω...»
Καπηλεύεται τα πατριωτικά αισθήματα του λαού όποιος καλύπτεται πίσω από ιδεοληψίες και λογικές του τύπου «ότι έγινε, έγινε», και όχι όποιος θέτει ερωτήματα.
Δεν υπάρχουνε επικίνδυνες ερωτήσεις φίλτατε αλλά επικίνδυνες απαντήσεις.
quote:
Καπηλεύεται τα πατριωτικά αισθήματα του λαού όποιος καλύπτεται πίσω από ιδεοληψίες και λογικές του τύπου «ότι έγινε, έγινε», και όχι όποιος θέτει ερωτήματα.
Καπηλεύεται τα πατριωτικά αισθήματα του λαού και όποιος πάει να παρουσιάσει Ιρακινούς κατσικοκλέφτες λάτρες της Αστάρτης (πριν από 1500 χρόνια!!) σαν "Αδικημένους Έλληνες" για να μαζέψει πελατεία.
ΙΣΤΟΡΙΑ είναι αυτή.
- Άλλοι την διαβάζουν για μάθουν δυο πράγματα και να μορφοθούν.
Για αυτούς δεν υπάρχουν επικύνδινα. Απλά υπάρχουν ερωτήσεις και απαντήσεις.
- Άλλοι την "διαβάζουν" για να βγάλουν τα απωθημένα τους 
Για αυτούς όλα είναι επικύνδινα...
Δίνει νόημα στην ύπαρξη τους, φαίνεται...
Συνεχίστε αγαπητοί...
«Οι Βυζαντινοι δεν ηταν οι αποκλειστικοι υπευθυνοι της αλλοιωσης του ονοματος στο μεσσαιωνα. Ακομα και πριν τον ερχομο των Χριστιανων, ειχε καταντησει το Ελληνας να χαρακτηριζει τον κατοχο εκλεπτυσμενης παιδειας, οποιας καταγωγης κι' αν ηταν, πολιτισμικος ορος δηλαδη (συμφωνα με τον Πλουταρχο).»
Έχει κολλήσει Ευάγγελε η βελόνα σου στο «παράδειγμα» του Ιουλιανού και δεν θέλεις με τίποτα να ξεκολλήσεις. Εάν φαντάζεσαι κακομοίρη ότι με τέτοια τερτίπια αποδεικνύεις κάτι, απλά γελιέσαι. Και κατά βάθος μάλλον το ξέρεις.
Το επιχείρημα είναι γελοίο. Επειδή δηλαδή θεωρούσε ο Ιουλιανός τον εαυτό του ως Έλληνα, λόγω της υπέρμετρης αγάπης του στην Ελληνική σοφία και κοσμοθέαση, σημαίνει ότι όποιος είχε υψηλή μόρφωση ονομάζονταν αυτομάτως δημοσίως και……..¨Ελληνας?
Μήπως σου διαφεύγει ότι μιλάμε για το τι πίστευε Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ και όχι το τι πίστευε κάποιος τρίτος για τον Ιουλιανό? Δηλαδή εάν εντοπίσουμε κάποιον Έλληνα φοιτητή της Αγγλικής φιλολογίας, ο οποίος δηλώνει ότι αισθάνεται Άγγλος, σημαίνει αυτό αυτομάτως ότι όσοι μελετούν Αγγλικά κατατάσσονται ως….Άγγλοι?
Μήπως θα’θελες Ευάγγελε να μας προσκομίσεις σχετικά ιστορικά τεκμήρια? Μήπως θα’θελες να μας παρουσιάσεις κείμενα Λατίνων ιστορικών που να αναφέρονται σε τέτοιους «Έλληνες»? Μήπως έχεις να μας παρουσιάσεις κείμενα Αιγυπτίων ή άλλων λαών της ευρύτερης περιοχής που να ομιλούν για τέτοιους «Έλληνες»?
Αυτή είναι Ευάγγελε η αιώνια καραμέλα στα χείλη των λατρών του Βυζαντινού εκτρώματος: δεν κάναμε τίποτα που δεν είχε ήδη γίνει!!
Vagelis:
«Οι Χριστιανοι απλα κληρονομησαν τον ορο αλλοιωμενο. Δεν ευθυνονται αυτοι για την πορεια που ειχε ηδη παρει.»
Και πάλι ψεύδεσαι!
Οι μισαλλόδοξοι εκχριστιανισμένοι Ρωμαίοι κατακτητές (Βυζαντινοί κατά τα γούστα σου..) είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για την ρετσινιά του ειδωλολάτρη. Ποτέ πριν δεν αναφέρθηκε από κανέναν άλλο λαό ή θρήσκευμα η λέξη ειδωλολάτρης για την πατρώα θρησκεία των Ελλήνων. Ποτέ πριν δεν αναθεματίστηκαν Έλληνες φιλόσοφοι, ποτέ πριν δεν έκλεισαν οι φιλοσοφικές σχολές.
Τόσο η ρετσινιά του ειδωλολάτρη όσο και ο διωγμός του αρχέγονου Ελληνικού έθους είναι ιστορική ευθύνη των Ρωμαίων, που αργότερα (μετά τον 15ο αιώνα) έμελλαν να ονομαστούνε Βυζαντινοί.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια φίλτατε όσο και εάν προσπαθείς να την κρύψεις.
Vagelis:
«Οποτε οι νομοι του Θεοδωσιου και Ιουστινιανου που περιεχουν τον ορο Ελλην αναφερονταν οχι στο γενος των Ελληνων, αλλα στους ειδωλολατρες.»
Οι νόμοι αναφέρονται πρωτίστως κατά των Ελλήνων ως γένος, και φυσικά κατά όσων άλλων ταυτίζονταν με ετούτες τις συνήθεις. Και αυτό ήταν αναμενόμενο, διότι ο διωγμός αυτός είχε φιλοσοφικά-θρησκευτικά κίνητρα και όχι πολιτικά. Εξάλλου, οι Έλληνες κατέκλυζαν τότε την ευρύτερη μεσόγειο.
Οι εκχριστιανισμένοι Ρωμαίοι δεν φοβόνταν την….πολιτική δύναμη των Ελλήνων, ήτανε άλλωστε ανύπαρκτη, αλλά την φιλοσοφική θέση τους και την γενικότερη κοσμοθεωρία τους. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και από τα αναθέματα των Βυζαντινών ιεραρχών, σε πλήρη ταύτιση με την πολιτική εξουσία, όπου το κύριο θέμα τους ήταν η Ελληνική παιδεία και τα λόγια των Ελλήνων φιλοσόφων.
Και επειδή φίλτατε η Ελληνική φιλοσοφία, η Ελληνική παιδεία, τα ήθη και έθιμα, οι λατρείες και οι σχετικές πρακτικές, οι Θεοί και οι Θεές καθώς και οι φιλοσοφικές σχολές, αφορούσανε πρωτίστως τους Έλληνες, και κατά δεύτερο ρόλο άλλους θεατές γειτονικών λαών, για αυτό και κυνήγησαν ανηλεώς ΠΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Η ξέρεις κανέναν Σωκράτη, κανέναν Πλάτωνα, κανένα Αριστοτέλη που……να ήταν Έλληνας στη μόρφωση αλλά κατά τα άλλα……Αφρικανός??
Καλά θα κάνεις να κόψεις αυτό το παραμύθι με τις εξαγνιστικές σου παρεμβάσεις υπέρ των απάνθρωπων τακτικών που εφάρμοσαν οι Ρωμαίοι, και να πεις ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.
Ο κόσμος πάντως την ξέρει φίλτατε.
«Άλλοι την "διαβάζουν" για να βγάλουν τα απωθημένα τους
Για αυτούς όλα είναι επικύνδινα...
Δίνει νόημα στην ύπαρξη τους, φαίνεται...»
Ο αναγνώστης κρίνει φίλτατε Κυνικέ τα όσα γράφονται στο παρόν. Επίσης, γράφει ο καθένας σύμφωνα με τα όσα έχει διαβάσει. Εάν έχει διαβάσει…..
Κατά τα άλλα, κάποιοι αναλώνονται είτε για να……..«εξηγούνε» ότι «έτσι είναι η ιστορία» είτε για να υπενθυμίζουνε την…….τεράστια συμβολή των Κυνικών στο φιλοσοφικό στερέωμα.
Και όποιος κατάλαβε.
quote:
Ακομα και πριν τον ερχομο των Χριστιανων, ειχε καταντησει το Ελληνας να χαρακτηριζει τον κατοχο εκλεπτυσμενης παιδειας, οποιας καταγωγης κι' αν ηταν, πολιτισμικος ορος δηλαδη (συμφωνα με τον Πλουταρχο).
Δεν ανεφερα τον Ιουλιανο και δεν εννοουσα καν αυτον. Ο Ιουλιανος δεν ηταν Ελληνικης καταγωγης αλλα αποκαλουνταν Ελληνας, το οποιο απλα με επιβεβαιωνει. Και Αν ειχες κανει τον κοπο να σκεφτεις εστω και λιγο θα αντιλαμβανοσουν οτι ο Πλουταρχος ζουσε αιωνες πριν τον Ιουλιανο και αιωνες πριν τους πρωτους χριστιανους, οποτε προφανως αναφερομουν στην Ελληνιστικη εποχη.
Συμφωνα (και) με τον Πλουταρχο, η παιδεια και οχι το γενος καθοριζε τον Ελληνα την Ελληνιστικη εποχη. Ηδη απο τοτε ειχε αλλοιωθει το ονομα ενω οι χριστιανοι απλα επιδεινωσαν μια ηδη δυσχερης κατασταση. Η αιτια εχει ριζες πολυ πριν τους χριστιανους.
Δεν προκειται να τα αναλυσω παλι εδω. Διαβασε το http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=3234&whichpage=8&ARCHIVE= και αν εχεις κατι καινουργιο επιτελους να πεις, τα λεμε.
__________
ΔpΔq>=h
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Ακομα και πριν τον ερχομο των Χριστιανων, ειχε καταντησει το Ελληνας να χαρακτηριζει τον κατοχο εκλεπτυσμενης παιδειας, οποιας καταγωγης κι' αν ηταν, πολιτισμικος ορος δηλαδη (συμφωνα με τον Πλουταρχο).
--------------------------------------------------------------------------------
Αντικατέστησε τις λέξεις "πολιτισμικός όρος" με την λέξη "έθνος" και αρχίζουμε να βρίσκουμε άκρη φίλε μου.
Από την άλλη, εάν η παιδεία "καταντάει" τον Ελληνα τότε τι τον εξυπσώνει;
Edited by - Αίολος on 16/04/2005 10:34:49
"Το πιο σωστό πράγμα που ακούστηκε σε αυτό το topic... Χριστιανοί-Δωδεκαθειστές, και δε συμαζεύεται, συνεχίστε υην ανώφελη και ατελείωτη κόντρα σας, τη στιγμή που οι τούρκοι αποβιβάζονται στα Ίμια.
Κοινώς, εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ%$#ι χτενίζεται..."
Θα πας να πολεμήσεις πρώτη γραμμή;
quote:
Θα πας να πολεμήσεις πρώτη γραμμή;
Aν χρειαστεί, ναι.
Φιλικά,
*πρώην Kaizer
«Δεν ανεφερα τον Ιουλιανο και δεν εννοουσα καν αυτον. Ο Ιουλιανος δεν ηταν Ελληνικης καταγωγης αλλα αποκαλουνταν Ελληνας, το οποιο απλα με επιβεβαιωνει.»
Βαγγέλη άσε το δούλεμα για κανέναν ομόσταυλο σου.
Εάν ρίξεις μια ματιά στην σελίδα που παραπέμπεις τότε θα δεις τι εννοούσες και τι όχι! Επιτέλους, αποφάσισε πότε ισχύουνε τα όσα λες και πότε όχι.
Το ότι αποκαλούσε ο Ιουλιανός τον εαυτό του Έλληνα όχι μόνο δεν σε επιβεβαιώνει αλλά αποδεικνύει και το σαθρό σου επιχείρημα. Ελληνική παιδεία είχε και ο Φίλων ο Αλεξανδρινός, όντως μεγάλος λάτρης του Πλώτωνα, αλλά βεβαίως…..ΟΥΔΕΙΣ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΣΕ ΠΟΤΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΑ!
Άλλο λοιπόν (μπας και το αντιληφθείς πια) το τι πίστευε ένας για ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ και άλλο το τι ίσχυε δημοσίως και γενικευμένα.
Σοβαρέψου πια.
Vagelis:
«Ηδη απο τοτε ειχε αλλοιωθει το ονομα ενω οι χριστιανοι απλα επιδεινωσαν μια ηδη δυσχερης κατασταση. Η αιτια εχει ριζες πολυ πριν τους χριστιανους.»
Επειδή η βυζαντομανία σου δεν επιτρέπει την λογική κρίση, σκέψου τα παρακάτω και ίσως διαπιστώσεις πόσο παράλογα και αστήρικτα είναι τα όσα παραπληροφορείς:
Έχεις να υποδείξεις κάποιον ΞΕΝΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που να επιβεβαιώνουνε τα όσα γραφικά λες?
Έχεις να υποδείξεις κάποια αλληλογραφία ή έστω πόνημα γειτονικών εθνών που να ομιλούν για τους «Έλληνες» όχι το γένος αλλά σύμφωνα με την παιδεία?
Έχεις να μας υποδείξεις κάποιους 10-15 τέτοιους «Έλληνες», που να έγιναν γνωστοί ως Έλληνες αλλά να ήταν π.χ. Αιγύπτιοι ή Πέρσες το γένος?
Άσε λοιπόν φίλτατε τα τεχνάσματα, τον ρωμαιοχριστιανικό αταβισμό και τις βυζαντινές αηδίες παραπληροφόρησης και μίλα με στοιχεία και ιστορικές αναφορές. Τα όσα λες είναι έωλα και αποσκοπούν στην ιστορική μυωπία.
Το τι πίστευαν 2-3 Έλληνες, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕ ΠΑΓΕΡΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΡΙΤΟΥΣ, ως προς το εάν δικαιούται κάποιος βάρβαρος να αποκαλείται έτσι ή όχι, αυτό είναι απλά μια δικαιολογία για τα βυζαντινά καθάρματα και όχι η ιστορική αλήθεια.
Και τέλος, ΠΟΥ και ΠΟΤΕ έχεις να μας υποδείξεις μια «δυσχερή κατάσταση» κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους?? Πότε συνέβη δηλαδή αυτό και……δεν το αντιλήφθηκε η επιστημονική κοινότητα??
Απέδειξε λοιπόν φίλτατε έστω και ένα από τα όσα λες και να’σαι σίγουρος πως εάν έχεις ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ τότε ευχαρίστως να δεχθώ το λάθος μου.
Λοιπόν?
quote:
Γεια σου αγαπητέ φίλε Νικηφόρε Ουρανέ,Σε αγαπάω, σε λατρεύω, αλλά μην μου κάνεις επικολλήσεις όλο με κεφαλαία, ρε παιδί μου!
Το έχω πάγια τακτική να μην διαβάζω μακρινάρια γραμμένα έτσι - όχι μόνο σε στραβώνουν, αλλα στο διαδύκτιο όλο κεφαλαία σημαίνει: ΦΩΝΑΖΩ.
Και δεν μπορώ τις φωνάρες...Θα το τυπώσω, γιατί _θέλω_ να το διαβάσω, αλλά πληζ, μη μου το ξανακάνεις.
(Κάποια στιγμή πρέπει να φτάσουμε και στον Νικηφόρο, σε αυτό το τόπικ, έτσι;;
Πού βρίσκονται οι σύντεκνοι;;)k
Γειά σου και σένα φίλε Κυνικέ.
Το ξέρω για τα κεφαλαία αλλά η ώρα και η στιγμή δεν το επέτρεπαν..
Γι΄ αυτό εξάλλου ζήτησα και προκαταβολικά συγνώμη.
Και επειδή έδειξες ενδιαφέρον να τυπώσεις, δες και το επόμενο
Η Στάση του Νίκα
Ύστερα από τέσσερα ένδοξα χρόνια στην Ανατολή ο Βελισάριος επέστρεψε νικητής στην μεγάλη πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη. Η κατάσταση που βρήκε εκεί δεν ήταν ευχάριστη. Οι δύο φατρίες, δήμοι σύμφωνα με την ορολογία της εποχής, οι Πράσινοι και οι Βένετοι (= γαλάζιοι) σχεδόν πολεμούσαν ανοικτά μεταξύ τους, προσπαθώντας οι μεν να καταστρέψουν τους δε. Τα κίνητρα αυτής της διαμάχης ήταν κοινωνικοοικονομικά, αλλά και θρησκευτικά. Οι Βένετοι ήταν Ορθόδοξοι, σε αντίθεση με τους Πράσινους που ήσαν κυρίως μονοφυσίτες. Οι Βένετοι επίσης αποτελούσαν την μεσαία τάξη της εποχής, θα λέγαμε, μέλη των οποίων ήσαν γενικώς εύπορα, ή τουλάχιστον δεν ήσαν άπορα. Αντίθετα η φατρία των Πρασίνων συγκέντρωνε στις τάξεις της τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, τους απόρους. Οι δύο φατρίες, εξέλιξη των όχλων της Ρώμης που τρέφονταν με άρτο και θεάματα, ανταγωνίζονταν σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής ζωής. Οι οπαδοί τους δε ήταν τόσο φανατισμένοι, ώστε υπήρχαν περιπτώσεις που ο Βένετος γιος σκότωνε τον Πράσινο πατέρα του. Οι αυτοκράτορες συνήθως προσπαθούσαν να τηρούν τις ισορροπίες ανάμεσα στις δύο παρατάξεις, συνδαυλίζοντας όμως τις μεταξύ τους έριδες, έτσι ώστε να στρέφουν τους μισούς πολίτες κατά των άλλων μισών για ευνόητους λόγους. Την πολιτική των ισορροπιών όμως ανέτρεψε ο Αναστάσιος, ο οποίος, ως συμπαθών τους μονοφυσίτες στήριξε τους Πράσινους κατά των Βένετων. Όταν ο Ιουστινιανός ανέβηκε στον θρόνο η κατάσταση μεταβλήθηκε. Φανατικός Ορθόδοξος ο ίδιος, δεν δίστασε να επί τρέψει στους Βένετους να πάρουν την εκδίκηση τους από τους αντιπάλους τους με πολύ αίμα. Σιγά σιγά η κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Συμμορίες και των δύο παρατάξεων περιέτρεχαν την πόλη και δολοφονούσαν εν ψυχρώ τους αντιπάλους τους, μη διστάζοντας να έρθουν και σε σύγκρουση με τα αστυνομικά όργανα. Κανείς όμως δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι οι άσπονδοι αυτοί εχθροί θα μπορούσαν ποτέ να έρθουν σε συνεννόηση και να απειλήσουν αυτή καθ' αυτή την υπόσταση της Αυτοκρατορίας.
Όλα ξεκίνησαν το 532 μ.Χ. Ένας γέρος ευγενής, ο Ιπποβάτης, ο οποίος δεν έχαιρε και της ιδιαίτερης εκτίμησης κανενός στην Πόλη, είχε δημιουργήσει πολλά χρέη. Οι δανειστές του, οι οποίοι συμπτωματικά ανήκαν στη φατρία των Πρασίνων, τον πίεζαν να τους επιστρέψει τα χρήματα που χρωστούσε. Αυτός, αντί άλλης απαντήσεως ζήτησε τη βοήθεια ίου επικεφαλής, του δημάρχου όπως λεγόταν σε επιβίωση του παλαιού ρωμαϊκού αξιώματος, της φατρίας των βένετων ο οποίος ήταν παλαιός του φίλος. Ο τελευταίος έστειλε πράγματι, ως φρουρά στον Ιπποβάτη, μερικούς άνδρες της φατρίας. Έτσι όταν οι Πράσινοι δανειστές έφτασαν στο σπίτι του Ιπποβάτη, μαζί με ενόπλους οπαδούς τους, οι Βένετοι φρουροί τους επιτέθηκαν και ακολούθησε άγρια συμπλοκή που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δύο ανδρών και τον τραυματισμό περισσοτέρων. Ο Ιωάννης Καππαδόκης, υπουργός πλέον του Ιουστινιανού, όταν έμαθε τα περί της συμπλοκής έστειλε ένα στρατιωτικό απόσπασμα στον τόπο της σύγκρουσης και συνέλαβε τους πρωταιτίους. Οι επτά συλληφθέντες, Πράσινοι και Βένετοι μαζί, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Όταν όμως επιχείρησαν να απαγχονίσουν δύο από αυτούς, έναν Πράσινο και έναν Βένετο, η αγχόνη έσπασε και αυτοί κατόρθωσαν να διαφύγουν και να ζητήσουν άσυλο σε μια Μονή. Ο Καππαδόκης όμως δεν σεβάστηκε το θρησκευτικό άσυλο και τους συνέλαβε και πάλι. Τότε συνέβη το απίστευτο. Ο δήμαρχος των Βένετων ζήτησε συνάντηση με τον δήμαρχο των Πρασίνων, προτείνοντας την ανάληψη κοινής ενέργειας απελευθέρωσης των συλληφθέντων. Οι δύο δήμαρχοι συμφώνησαν, αλλά αποφάσισαν να μην ενεργήσουν πριν την 13η Ιανουαρίου, ημέρα διεξαγωγής των ιπποδρομιών, οπότε ο αυτοκράτορας θα ερχόταν στον ιππόδρομο. Εκεί θα ζητούσαν από τον Ιουστινιανό να απελευθερώσει τους κρατουμένους και να καθαιρέσει τον Ιωάννη Καππαδόκη. Πραγματικά έτσι έγινε και καθόλη τη διάρκεια της ημέρας οι εκπρόσωποι των φατριών ζητούσαν επιμόνως από τον Ιουστινιανό την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Ο αυτοκράτορας όμως δεν έδωσε σημασία στις αιτήσεις τους. Έτσι το ίδιο βράδυ ένοπλοι των δύο φατριών, φωνάζοντας «Νίκα», επιτέθηκαν στο κτίριο των φυλακών, απελευθέρωσαν τους κρατουμένου και έκαψαν ζωντανούς όσους από τους φρουρούς προσπάθησαν να αντιδράσουν. Την επομένη, ο οργισμένος όχλος περικύκλωσε τα ανάκτορα ζητώντας τώρα και την αποπομπή του Τριβωνιανού, νομικοί συμβούλου του Ιουστινιανού και του έπαρχου της Πόλης. Ο Ιουστινιανός δεν τόλμησε να δώσει απάντηση, ενώ ο όχλος, βλέποντας ότι η φρουρά επίσης δεν τολμούσε να επέμβει - πολιορκούνταν στον στρατώνα της - αποθρασύνθηκε και άρχισε να πυρπολεί ότι έβρισκε στον δρόμο του. Όλα τα καταστήματα στους κεντρικούς εμπορικούς δρόμους της πόλης έγιναν στάχτη και όποιος δυστυχής επιχειρούσε να υπερασπιστεί την περιουσία του σφαγιάζονταν ανηλεώς Ακολούθησε ένα όργιο λεηλασίας και καταστροφών ( Ο όχλος έκαιγε, βίαζε, έκλεβε και λεηλατούσε. Οι πυροσβέστες που προσπάθησαν να σβήσουν τις φωτιές δέχτηκαν και αυτοί την επίθεση του όχλου. Χιλιάδες φιλήσυχοι πολίτες έτρεχαν πανικόβλητοι πα λιμάνια και πλήρωναν όσο-όσο τους ναυτικούς να τους περάσουν στην μικρασιατική ακτή με τις οικογένειές τους. 0 Βελισάριος παρακολουθούσε τις ταραχές ανήμπορος να αντιδράσει, αφού δεν είχε στρατεύματα για να διοικήσει, εξαιτίας της φοβίας του αυτοκράτορα. Στην κρίσιμη στιγμή ο Ιουστινιανός αποφάσισε να αναλάβει πρωτοβουλία για την καταστολή των ταραχών, Στις 15 Ιανουαρίου ο αυτοκράτορας απέστειλε εκπροσώπους του, κυρίως κληρικούς, ους στασιαστές ζητώντας τους να πάψουν τις καταστροφές. Οι αντιπρόσωποι όμως δέχθηκαν την επίθεση του εξαγριωμένου πλήθους και μόλις σώθηκαν, χάρις, στην θαρραλέα επέμβαση του Βελισάριου, ο οποίος με 40 μόλις στρατιώτες όρμησε στο πλήθος, και τους οδήγησε με ασφάλεια στα ανάκτορα, Την επομένη, 16η Ιανουαρίου, ο Ιουστινιανός έστειλε έναν κήρυκα ο οποίος ενημέρωσε τους στασιαστές ότι τα αιτήματα τους έγιναν δεκτά και τόσο ο Καππαδόκης, όσο και ο Τριβωνιανός, είχαν απομακρυνθεί από τη διοίκηση. Παρόλα αυτά το πλήθος δεν ησύχασε. Αφού πυρπόλησαν ακόμα και εκκλησίες, αλλά και την περίφημη βιβλιοθήκη της Βασιλικής Στοάς συνέχισαν με ανανεωμένη μανία να δολοφονούν και να λεηλατούν. Τελικά την 18η Ιανουαρίου ο Ιουστινιανός αποφάσισε να μεταβεί αυτοπροσώπως στον ιππόδρομο και να μιλήσει με το πλήθος. Διασχίζοντας έναν προστεγασμένο διάδρομο, ο οποίος οδηγούσε απ' ευθείας από τα ανάκτορα στον ιππόδρομο, ο Ιουστινιανός έφτασε στο βασιλικό θεωρείο κρατώντας το Ευαγγέλιο στα χέρια και προσπάθησε να κατευνάσει την οργή του πλήθους. Μάταιος κόπος. Μια βροχή από πέτρες και ξύλα υποδέχθηκαν τον αυτοκράτορα, ο οποίος υποχρεώθηκε να τραπεί σε φυγή για να γλιτώσει τη ζωή του. Τότε οι στασιαστές ανακήρυξαν με κι βία αυτοκράτορα τον ανεψιό του Αναστασίου, Υπάτιο, ο οποίος είχε κατά την έναρξη της στάσης προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αυτοκράτορα, του οποίου ήταν πράγματι πιστός υπήκοος. Τότε ο Ιουστινιανός είχε αρνηθεί τις υπηρεσίες τους Υπάτιου, ευχαριστώντας τον θερμά. Μετά την καταστολή της στάσης όμως, αν και γνώριζε ότι ο Υπάτιος υποχρεώθηκε να δεχθεί την ανακήρυξη του από το πλήθος σε αυτοκράτορα, είχε την ευτέλεια να τον θανατώσει.
Μετά την αποτυχία της προσπάθειας κατευνασμού, ο Ιουστινιανός ήταν απελπισμένος. Αποφάσισε μάλιστα να εγκαταλείψει κρυφά την Κωνσταντινούπολη. Δύο πρόσωπα αντέδρασαν στην απόφαση του αυτή: ο Βελισάριος και η Θεοδώρα. Η αυτοκράτειρα επενέβη δυναμικά και είπε στον τρομοκρατημένο Ιουστινιανό την φράση: «Καλό εντάφιο η βασιλεία». Την άποψη της συμμερίστηκε και ο Βελισάριος. Ο στρατηγός είπε στον αυτοκράτορα ότι δεν χρειαζόταν μεγάλο πλήθος στρατιωτών για να επικρατήσει του όχλου. Ο ίδιος τους είχε πολεμήσει και νικήσει με 40 μόλις στρατιώτες λίγες μέρες πριν. Με τη γνώμη του Βελισάριου τάχθηκε και ο στρατηγός Μούνδος, διοικητής των στρατευμάτων του Ιλλυρικού, ο οποίος έτυχε να βρίσκεται στην Πόλπ. Οι δύο στρατηγοί δεν είχαν στη διάθεση τους περισσότερους από 400 άνδρες, Βουκελάριους και Έρουλους. Ο Βελισάριος ανέλαβε τη διοίκηση. Διέταξε τον Μούνδο να κινηθεί με τους μισούς στρατιώτες προς τον ιππόδρομο, μέσω του προστεγασμένου διαδρόμου. 0 ίδιος, έφιππος, μαζί με τους Βουκελαρίους του θα εκινείτο προς τον ιππόδρομο, εντός του οποίου ευρίσκοντο χιλιάδες στασιαστών, από άλλο δρομολόγιο. Όμως τα άλογα των Βουκελαρίων τρόμαξαν από τις φωτιές που έκαιγαν παντού και αφήνιασαν. Έτσι ο Βελισάριος και οι άνδρες του κινήθηκαν πεζή, με τους μανδύες τους βρεγμένους και τυλιγμένους γύρω από τα πρόσωπα τους, για να προστατευτούν από τις φλόγες και τους καπνούς και έφτασαν τελικά στην κύρια πύλη του ιπποδρόμου. Ο Μούνδος και οι άνδρες του είχαν επίσης πάρει θέσεις στην άλλη άκρη του ιπποδρόμου.
Ο Βελισάριος κινήθηκε προσεκτικά εντός του ιπποδρόμου με το σπαθί στο χέρι, ανάμεσα στο πλήθος που κοιτούσε φοβισμένα τους πάνοπλους άνδρες του. Όταν είδε τον Υπάτιο καθισμένο στο βασιλικό θεωρείο του φώναξε να σηκωθεί από τη θέση του αυτοκράτορα και να τον ακολουθήσει. Ο Υπάτιος σηκώθηκε και προσπάθησε να κινηθεί. Τότε όμως τον άρπαξαν οι Πράσινοι και τον ξανάριξαν βίαια στο κάθισμα, εκστομίζοντας παράλληλα απειλές κατά του Βελισάριου και των στρατιωτών του. Ο έμπειρος όμως στρατιώτης δεν ήταν δυνατό να φοβηθεί έναν συρφετό. Διέταξε τους άνδρες του να ξεγυμνώσουν τα σπαθιά τους και να επιτεθούν. Ο όχλος παραμέρισε έντρομος. Δεν διέθετε ούτε την ψυχραιμία, ούτε τον οπλισμό για να αντιμετωπίσει τακτικό στρατεύματα. Την ώρα που οι 200 άνδρες του Βελισάριου άρχισαν να κατασφάζουν τους στασιαστές, επιτέθηκαν από την άλλη πλευρά εναντίον τους και οι 200 στρατιώτες του Μούνδου. Ο φόβος του πλήθους μετατράπηκε σε πανικό. Αδυνατώντας να αντιληφθούν ότι υπερείχαν αριθμητικά των στρατιωτών σε αναλογία 100:1 οι στασιαστές είχαν μετατραπεί σε μια ανίκανη να κινηθεί, ολοφυρόμενη μάζα. Μέσα στον πανικό πολλοί Βένετοι βρήκαν το κουράγιο να αλλάξουν στρατόπεδο και άρχισαν με τη σειρά τους να πολεμούν με τους Πράσινους, υποβοηθώντας το έργο των στρατιωτών. Ήταν Βένετοι αυτοί που σκότωσαν τον δήμαρχο των Πρασίνων και συνέλαβαν και παρέδωσαν τον Υπάτιο στους άνδρες του Βελισάριου. Ύστερα ατό σύντομη και άγρια συμπλοκή, ο Βελισάριος διέταξε τους άνδρες του και αυτούς του Μούνδου να αποσυρθούν από τη σφαγή. Παρέμειναν θεατές της άγριας μάχης μεταξύ Βένετων και Πράσινων. Όταν μερικές ώρες αργότερα σταμάτησαν οι σφαγές και αποκαταστάθηκε η τάξη έγινε και ο θλιβερός απολογισμός. Περισσότεροι από 35.000 άνθρωποι είχαν σκοτωθεί στην τελική φάση της εξέγερσης Ωστόσο ο Βελισάριος είχε σώσει τον Ιουστινιανό.
Η Στάση του Νίκα χαρακτηρίσθηκε από πολλούς ιστορικούς, ως μεγάλη λαϊκή εξέγερση κατά των «εκμεταλλευτών». Μια προσεκτική όμως μελέτη των γεγονότων οδηγεί με ασφάλεια στο συμπέρασμα πως μόνο για κάτι τέτοιο δεν επρόκειτο. Ο εξεγερθείς όχλος της Κωνσταντινούπολης, εκμεταλλευόμενος το «χαΐδεμα» ορισμένων αυτοκρατόρων έδρασε πάνω κάτω όπως και οι «γνωστοί - άγνωστοι» των ημερών μας. Ήταν μια εξέγερση για την εξέγερση, χωρίς σκοπό και χωρίς προοπτική. 0 Βελισάριος ήταν ένας στρατιώτης, πιστός στα ιδανικά του, στα οποία περιλαμβάνονταν και η πίστη στον αυτοκράτορα και πάνω από όλα στην πατρίδα. Σε όλη του ζωή ο Βελισάριος αγωνίστηκε, με το σπαθί στο χέρι, για τη δόξα και το μεγαλείο της πατρίδας του. Αποτελεί λοιπόν τουλάχιστον ασέβεια να κρίνουν και να κατακρίνουν ορισμένοι που δεν αποδέχονται καν την ιδέα της πατρίδας, 1.500 έτη αργότερα, τις πράξεις ενός τόσο μεγάλου στρατιώτη. Σε τελική ανάλυση δεν ευθύνεται ο Βελισάριος αν 40.000 στασιαστές ήσαν ανίκανοι να νικήσουν αυτόν και 400 στρατιώτες του!
Βιβλιογραφία
• Προκόπιου: «ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΛΟΓΟΣ», Εκδόσεις Λιβάνης, Αθήνα 1996.
• Προκοπίου: «ΑΝΕΚΔΟΤΑ», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα1988.
• Προκοπίου: «ΠΕΡΙ ΚΤΙΣΜΑΤΩΝ», Εκδόσεις του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης,
• R. GRAVES: «ΒΕΛΙΣΑΡΙΟΣ», Εκδόσεις Τζηρίτα, Αθήνα
1958.
• G. OSTROGORSKY «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥ
ΚΡΑΤΟΥΣ», Εκδόσεις Βασιλόπουλος.
• Αγαθία Σχολαστικού: «ΙΣΤΟΡΙΑ», Βουκουρέστι 1970.
• Μαυρικίου; «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΝ», Βουκουρέστι 1970.
• S. C. OMAN : «ΤΗΕ ΑRΤ ΟF WAR ΙΝ ΤΗΕ ΜIDLE ΑGΕS»,
Greenhill London 1991.
• R.. ΒΟSS: <JOYSΤΙΝΙΑΝ WARS», Μontvert , London 1993.
• Ρ. ΒARKER «ΤΗΕ ΑRΜΙΕS ΑΝD ΕΝΕΜΙΕS ΟF ΙΜΡΕRΙΑL RΟΜΕ», London 1981.
• D ΝίκοΙ: «RΟΜΑΝΟ-ΒΥΖΑΝΤΙΝΕ ΑRΜΙΕS 4ΤΗ - 9ΤΗ
CENTURIES)», Osprey London 1992.
• ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΕΘΝΟΥΣ, Εκδοτική Αθηνών.
• ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Εκδόσεις Χάρη Πάτση.
• Π. Καρύκσς: «Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ 490 - 630
μ.Χ.», Εκδόσεις Επικοινωνίες, Αθήνα 2000.
• C. H. Ashdown «ΕUROΟΡΕΑΝ ΑRMS &. ΑRMOUR», Β & Ν Βοοκs, ΝΥ Ι995.
quote:
Βαγγέλη άσε το δούλεμα για κανέναν ομόσταυλο σου.
Το ότι αποκαλούσε ο Ιουλιανός τον εαυτό του Έλληνα όχι μόνο δεν σε επιβεβαιώνει αλλά αποδεικνύει και το σαθρό σου επιχείρημα. Ελληνική παιδεία είχε και ο Φίλων ο Αλεξανδρινός, όντως μεγάλος λάτρης του Πλώτωνα, αλλά βεβαίως…..ΟΥΔΕΙΣ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΣΕ ΠΟΤΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΑ!Άλλο λοιπόν (μπας και το αντιληφθείς πια) το τι πίστευε ένας για ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ και άλλο το τι ίσχυε δημοσίως και γενικευμένα.
Σοβαρέψου πια.
Δηλαδη δεχεσαι οτι ο Ιουλιανος αποκαλουνταν Ελληνας κι' ας μην ηταν Ελληνικης καταγωγης, αλλα επιμενεις οτι αυτος μαζι με ολες τις αλλες αντιστοιχες μαρτυριες που επιβιωσαν αποτελουν εξαιρεσεις και οχι τον κανονα; Και σαν αντικρουση τι επιχειρημα εφερες: Οτι καποιος αλλος, αιωνες πριν τον Ιουλιανο, για τον οποιο δεν γνωριζουμε και πολλα πραγματα, δεν μας αφησε αποδειξεις οτι αποκαλουσε τον εαυτο του Ελληνα. Λες και ειναι δυνατον να γνωριζουμε με ακριβεια τι ειπε το καθε προσωπο της αρχαιοτητας (ποσο μαλλον ενα περιορισμενης φημης και αμεσης επιρροης).
Ειδικα οταν ο Διονυσιος Αλικαρνασσευς (εποχης του Φιλωνα) ξεκαθαριζει οτι τεσσερα πραγματα διακρινουν τον Ελληνα απο το βαρβαρο (Ρωμαικη Αρχαιολογια 1, 89, 4): "Ως μητε φωνην Ελλαδα φθεγγεσθαι, μητε επιτηδευμασιν Ελληνων χρησθαι, μητε θεους τους αυτους νομιζειν, μητε νομους τους επιεικεις, ω μαλιστα διαλλασσει φυσις ελλας βαρβαρου, μητε των αλλων συμβολαιων μηδ' οτιουν."
Η καλλιεργημενη γλωσσα, η παιδεια, η λατρεια και η ευνομια. Η καταγωγη η η εθνικοτητα κατ' αυτον δεν ειναι χαρακτηριστικο του Ελληνα. Θελεις τωρα να αποκαλεσεις και αυτον ψευτη;
quote:
Έχεις να μας υποδείξεις κάποιους 10-15 τέτοιους «Έλληνες», που να έγιναν γνωστοί ως Έλληνες αλλά να ήταν π.χ. Αιγύπτιοι ή Πέρσες το γένος?
Γιατι η αληθεια ειναι περισσοτερο αληθινη οταν προερχεται απο ξενους; Προς το παρον αρκεσου στο "Ελληνις, Συροφοινικισσα τω γενει" του Χριστου. Οχι πως εχει καποια σημασια η καταγωγη του. Αν περιμενεις καποια εξαντλητικη αναλυση πανω σε αυτο, πηγαινε διαβασε κανα βιβλιο καλυτερα! Ο Παναγιωτης Κ. Χρηστου ποτε δεν απογοητευει: "Οι περιπετειες των εθνικων ονοματων των Ελληνων". Δεν προτιθεμαι ουτε εχω το χρονο να γραψω δοκιμιο για σενα (παλι).
__________
ΔpΔq>=h
κι'αλλου η ζωη μας παει.
Τι θαυμαστος κοσμος μικρε βουδα!!
Πως κανουνε format;
H ανασυγκροτηση τα εκανε χειροτερα.
Τι εχεις να πεις για ολα αυτα;
-α,ου,αγκου.
Ευγνωμοσυνη
Εμείς και το μέγα ά-λογον
«Stallions»… Η φωνή της Marissa Nadler μας συντροφεύει καιρό τώρα κι επαναληπτικά στην σιωπή - που είναι αναγκαία για να ακουστεί η εντός φωνή. Στην σιωπή που είναι κατάσταση για τους αγγέλους και για τους θνητούς είναι Επανάσταση και Ανάσταση και Στάση και Χορός. Χορός ομαδικός.
Το μήνυμα που εμπεριέχει η εκάστοτε χορογραφία, είχε και έχει περισσότερους του ενός αποδέκτες κι είναι σαν το ΤΑΟ (που σχηματικά εδώ γράφουμε ως 69, και ως τέτοιο επιδέχεται πολλών ερμηνειών). Στοχεύει είτε στο Νου είτε στην Καρδιά που για Εμάς είναι One-heart-always (Νow+Here) κι η κάθε μια ξεχωριστά στον δικό της ρυθμό... αλλά πάντοτε ΟΝΕ.
Δάκρυα κύλησαν στα μάτια μας όταν η Πύλη άνοιξε. Κι είχαν πολλά χρώματα -τα δάκρυα-, όσα χρειάζεται ένα ουράνιο τόξο για να είναι Ουράνιο και για να είναι Τόξο. Ένα παιδί χαμογελάει παίζοντας αμέριμνα με το «παράλογο», χορεύοντας πάνω στο Ουράνιο Τόξο, γιατί κατά βάθος ξέρει ότι η ελευθερία του «τρέχει με χίλια» σε χρυσοκίτρινα αλώνια, όπως εκείνα τα ά-λογα. Νιώθουμε Χαρά...
Εγώ και το παρ-άλογον της σχέσης χορογράφου-χορευτή
Νιώθω Χαρά. Χαμογελάω με το χαμόγελο του παιδιού και μέσα από τα μάτια του αλλάζει η ματιά μου. Είναι το δώρο σου κι είναι μόνο για μένα. Ακούω την Καρδιά του και τους παλμούς του Εγκεφάλου, «ακούω την Αγάπη», που δεν ορίζεται μήτε περιορίζεται, παρά απλώνεται σαν λυκαυγές και σαν λυκόφως στην Έρημο και στον Κήπο του Ryoanji. Είσαι το φως και το σκοτάδι μου, ο σπόρος κι η πηγή μου. Η Μούσα μου, του Τώρα και του Πάντοτε. Ενθύμηση κι έρως ατίθασος για τη Ζωή και για τα Πάντα. Χίλιοι κύκλοι κι ακόμα ένας. Δώσμου μια στιγμή... Πάλη.
Νιώθω Χαρά. Χαμογελάω με το χαμόγελο του παιδιού και μέσα από τα μάτια του αλλάζει η ματιά μου. Είναι το δώρο μου κι είναι μόνο για σένα. Ακούω την Καρδιά του και τους παλμούς του Εγκεφάλου, «ακούω την Αγάπη», που δεν ορίζεται μήτε περιορίζεται, παρά απλώνεται σαν Ήλιος πρώτος-πρωινός και σαν ολόγιομο Φεγγάρι του Αυγούστου. «Είμαι δική σου - θέλω το παιδί της Έμπνευσής σου». Θυμάσαι; Έρως ατίθασος για τη Ζωή και για τα Πάντα. Ο κύκλος έκλεισε κι ένας νέος αρχίζει πάλι. Δώσμου την Αιωνιότητα...
Μα κοίτα πώς γυρνάει ο νους και σταματά, πώς η καρδιά στριφογυρνά τις λέξεις, για να τις φέρει στα μέτρα της, να μην πονάει, να μην παιδεύεται. «Συστρέφεται» «περιστρέφεται» «αποστρέφεται» «καταστρέφεται»... κι όλα μπερδεύονται γλυκά καθώς η συστροφή και η περιστροφή για να υπάρξουν ως Αλήθεια, για να αγγίξουν τον Αγαπημένο χρειάζεται να φλερτάρουν και με την «αποστροφή» ή/και «καταστροφή» της ύλης, μα από Επιλογή κι όχι από –στροφή... ή το στρίβειν της εθελοτυφλίας ενός ά-Μουσου Πένη που χορεύει στη μοναξιά του ή ντύνεται των άλλων τις πνοές και τις υπάρξεις. / Ο Εαυτός κι ο εαυτούλης τραβάνε το σπαθί απ-το θηκάρι. «Δεν με γνωρίζεις.» «Υπάρχεις;»
Ψυχές αλλοπαρμένες που στάθηκαν ένα σούρουπο μπροστά σε μιαν οθόνη και ΕΙΔΑΝ τις γραμμές που ενώνουν τα ακροδάχτυλά τους με το Υπερπέραν. Κάποια τις είπε κλωστές από μετάξι και κάποιος τις είπε links... Κι αυτά τα links τα μεταξένια έφταναν ως τον Σείριο Βήτα, τις Βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας και τον ώμο του Αγιου Χριστόφορου που προστατεύει Οδηγούς αν όχι Οδηγούμενους σε ορατά κι αόρατα μονοπάτια, έφταναν ως τον Πύργο του Αρχάγγελου Σίβα που δίνει μια στο lego της συνήθειας και το κάνει κομμάτια... κι έφταναν ως την αγκαλιά του Δάσκαλου Kuthumi και της Μεγάλης Μητέρας, στα χέρια του πάνσοφου Γκανές -από τη μια το λιγκαμ, από την άλλη το γιονι- και ως τα πόδια της σκοτεινής Εκάτης σαν σκυλιά που λούφαξαν, ως τα μαλλιά της Βερενίκης και τα χείλη του Ιούδα που προδόθηκε περισσότερο από ό,τι πρόδωσε... και ως τις παρυφές των κοιλάδων του Χάους. Η Αρχή του Χορού μα κι η χορογραφία ολάκερη... πριν το τέλος της αρχής. Της Θηλυκής, της λατρεμένης Μήτρας, που άλλοι την βρήκαν στο Βουνό κι άλλοι στον μαγικό Χορό μιας Λευκής Πεταλούδας, άλλοι στο περιβόλι της Παναγιάς κι άλλοι σε ένα κορμί που τρέμει κι αναρριγά, λιώνει και εξατμίζεται, μεθά και καθηλώνει, αλώνει και κυριαρχεί την αίσθηση, την σκέψη, την καρδιά, την ύπαρξη συθέμελα κι αναγεννιέται πάλι με κάθε χάδι και φιλί για να μαγέψει ξανά και πάλι........ πάλη.
Master of Zero and the «bad seeds»
Βλέπω το ΤΑΟ και τις γραμμές στα χέρια μου. Ο κύκλος κλείνει όταν η Θηλυκή Καρδιά δείξει τον Αρσενικό Εγκέφαλο και πει «να, αυτός είναι». Το δάχτυλο που τείνει στο ΕΝΑ κι όχι στο άπειρο ή στο παντού και πουθενά. Το δάχτυλο που γνωρίζει ότι το ΟΛΟΝ του βρίσκεται στην προέκτασή του και στο σημείο ακριβώς που σημαδεύει. Κι ετούτη είναι η ενεργητική+αρσενική Φύση της Θηλυκής Καρδιάς: ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙ. Κι αυτή είναι η παθητική+θηλυκή Φύση του Αρσενικού Εγκέφαλου: ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΤΑΙ. Να είναι το ΕΝΑ που θα εκ-πληρώσει και ΟΛΟ-κληρώσει την Μάγισσα Κίρκη, την Καλυψώ και την Ωραία Ελένη... που για κάποιους είναι αδειανό πουκάμισο για άλλους το Σύμπαν όλο. Ο Πάρης ίσως δεν το γνώριζε αυτό, μα ο Οδυσσέας το ήξερε καλά. Γι’ αυτό και τον είπαν «πολυμήχανο» κι ας ήταν ο «Τρελός» -αν όχι ο «Μάγος»- που πάει να κατακτήσει τον Κόσμο.
Μπορείς αν θες να με αποκαλείς Οδυσσέα. Έτσι κι αλλιώς τα θέλω σου δεν τα ορίζω μα θα σου πω και πάλι ότι είμαι «ο Κανένας». Δεν υπάρχω παρά στο φαντασιακό του Λαβύρινθου, ως λέξεις ή σύμβολα που χοροπηδάνε, ως ψευδαίσθηση ενός ίχνους που πλάθει η Ανάγκη. Η δική σου Ανάγκη για Χορό Συμπαντικό. Δεν υπάρχω παρά ως στίχοι που κάποτε ψέλλισε ένας αιρετικός νους κι έκανε εικόνα ένας cult σκηνοθέτης - που όσοι δεν τον κατάλαβαν, βάλθηκαν να πλάθουν κουλουράκια θέσεων κι υπο-θέσεων για την ουσία του σεναρίου του. Είμαι «ο Κανένας». Ακυρώνω και ακυρώνομαι. Δεν αγαπώ ούτε μισώ. Σιχαίνομαι και Αγαπάω, με κείνο το Α-Ω που κάνει τη διαφορά, μέσα απ-το ανορθόγραφό μου ΧΑΟΣ. Παρατηρώ την ανυπαρξία που γεννά ύπαρξη, την παύση που γεννά χορό, μέσα από urban legents και data panic του Πανός και του μάστρο-Γκαίμπελς. Παρατηρώ την Ανάγκη σου που μεταλλάσσεται, που προσπαθεί να κρυφτεί από τον Εαυτό της, καθώς ο εαυτούλης κερδίζει έδαφος και ανίσταται, μέχρι που σηκώνονται τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι... την κοιτίδα δηλαδή και το προπύργιο των όλων και των πάντων στα καθ’ημάς εγκόσμια και «φθαρτά». Θεωρίες θεωριών που τις είπαν καλύτερα ο Πλάτωνας κι ο «σκοτεινός» φιλόσοφος, ο Εμπεδοκλής κι ο μάγκας ο Καραθεοδωρή-ς. Εγώ και τα εγώ μου άφωνοι κοιταχτήκαμε στα μάτια και βουτήξαμε στην δικιά μας άβυσσο, χωρίς δεύτερη σκέψη. Να κάνουμε Πράξη την πράξη για να μπορούμε να κοιτάμε κι εσένα στα μάτια. Εσένα δύσπιστε Θωμά, εσένα «sceptic» του γλυκού νερού και του λόγγου, εσένα Σαλώμη Κίρκη με τις γητειές στα πέπλα που ξέχασες το χρώμα τους και την υφή τους και σε ξέχασαν κι αυτά. Οι «θεωρίες» μας είναι η ηχώ στην αδράνεια της ευ-ταξίας και σε όσα η Ζωή άφησε μετέωρα κι ακόμα δεν τολμάει να δει την ευ-θύνη της για όλη αυτήν τη Νέκρα. Να χορεύεις τη Ζωή είναι να χορεύεις τον Λόγο. Μόνο ο Χορός του Θανάτου συμβολικά γίνεται με λέξεις και ζεϊμπέκικο.
ΕΙΜΑΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΜΟΥ.
No more-no less.
«Πενία τέχνες κατεργάζεται» / μα «ο αγαπητός σου Moz τον εσωτερισμό απεργάζεται», / αφού έτσι βολεύει την Ανάγκη / δεν έχει άλλες λέξεις παρεκτός:
το λάθος στη Μετάφραση και στη Χορογραφία του ενός / περνάει μέσα απ-τον Καθρέφτη του Κανενός και ΕΝΟΣ.
«Mirror mirror... / never leave me / live me / leave me / -till the end»...
of the beginning…
of THE END.
* * * *
((http://briefcase.pathfinder.gr/file/hakawati/42609/539645))
Από την αμυγδάλου ΙΟΝόσφαιρα και τα Ζωροαστρικά πεδία της παιδικής ευτυχίας, με ΑΑΑγάπη.
under© hakawati Moz & the hallucinogenic-mind+heart-OFFspring.
Ζητάς τα λάφυρα του εναπομείναντος χορευτή... μα και αυτός τα μοιράζει με την ίδια λογική...
Ο ίδιος ο Χορός... και πάλι (χωρίς πάλη..)
-----------
Απεστάλη: 20/05/2006, 20:48:28
-----------
Σήμερα,
και ενώ κάποιοι χορεύουν εκστατικά ...
λέω να χορέψω
τον Χορό των Σπαθιών
...των Σπαθιών που διατρυπούν τα Πέπλα* -τα Πέπλα της Σαλώμης,
διαλύοντας θυμαπάτες
και επιτρέποντας την είσοδο σε μεγαλύτερο Φώς,
και ευρύτερα πεδία αντίληψης και εμπειρίας,
...εντός Αυγών
που επωαστικός και γενεσιουργός είναι ο Χορός τους.
"Χορός ο Ιερός. Της Ζωής και του Θανάτου".
ΝΑΙ.
-----------
* τα Πέπλα (και τους Πέπλους) της τυφλότητας και της παγίωσης, τα οποία αρχικά επιβάλλονται από την ίδια την ψυχή, για προστασία και γαλούχηση,
μα όσο παραμένουν ως άλλοθι ή συντηρούνται σκοπίμως, υπεισέρχεται το πρόβλημα και επακολουθεί δυσκολία...
"είθε όλοι να προφυλαχθείτε από αυτό"
Χαιρετώ ξανά,
τους Χορευτές των Συμπάντων
και τα Σύμπαντα που Χορεύουν...
ΑΛΛΗΛΟΥΪΑ
NADA