- Ο άνθρωπος γεννιέται η γίνεται κακός; - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Ο άνθρωπος γεννιέται η γίνεται κακός;
quote:
Καλό είναι ότι είναι συνειδητό.
Κακό είναι ότι είναι μηχανικό.
Ο άνθρωπος γεννιέται με το καλό και το κακό μέσα του. Στα βαθύτερα υποστρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης το καλό και το κακό, συνυπάρχουν αρμονικά, τέλεια.
Κατά την άποψή μου, αυτό που χαρακτηρίζουμε "κακό" δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εκδήλωση μιας μορφής ενέργειας που προυπάρχει μέσα μας, εκδήλωση με άσχημα αποτελέσματα, με δυσάρεστες επιπτώσεις, εξωτερίκευση δηλ. μονάχα της μίας πλευράς της ανθρώπινης φύσης μας, που γίνεται όμως ασυνείδητα. Πιστεύω λοιπόν, πως συνειδητό κακό δεν υπάρχει.
Είναι βέβαια πολύ εύκολο να επικαλούμαστε κάθε φορά την συνείδηση, και να λέμε πως ένας δολοφόνος ασυνείδητα δολοφονεί, σφαγιάζει, κατακρεουργεί, εγκληματεί. Στην ουσία όμως, αυτό συμβαίνει. Ο Χίτλερ για παράδειγμα, ήταν παράφρων. Στα μάτια του, οι σφαγές που έγιναν στην εποχή του, δεν του φαίνονταν ως "κακό". Αυτό δείχνει πως ο άνθρωπος αδυνατεί στην πραγματικότητα να διαχωρίσει το καλό από το κακό, γιατί είναι φτιαγμένος και από τα δύο.
Η Φύση, από μόνη της διύσταται. Από μόνη της διαχωρίζει. Ο άνθρωπος αυτό, το παρεξηγεί, το ερμηνεύει και το παρερμηνεύει σύμφωνα με την κριτική του σκέψη, με την λογική του.
Στην ουσία, δεν γνωρίζουμε τι είναι το καλό και τι είναι το κακό. Δεν κατανοούμε. Και δεν κατανοούμε, γιατί δεν έχουμε φτάσει στο επίπεδο εκείνο που θα μας επιτρέψει να τα δούμε σαν ένα. Δεν είμαστε σε θέση να βρούμε την αρμονία που κρύβουν αυτές οι δύο έννοιες, γιατί κανείς μας δεν ερευνά τόσο βαθιά τον εαυτό του, για να τις ανακαλύψει.
Ο Θεός που λέει η Αφροδίτη, ναι, βρίσκεται μέσα μας, αλλά κι αυτός ο ίδιος είναι φτιαγμένος από το καλό και από το κακό. Είναι λάθος να νομίζουμε πως ο Θεός είναι μόνο καλός ή είναι μόνο κακός. Είναι και τα δύο ή τίποτε από τα δύο. Και είναι λάθος γιατί αν πούμε πως ο Θεός είναι μόνο καλός, τότε αμέσως μέσα μας γεννιέται η απορία : "Τότε το κακό, ποιος το κάνει ?" Και η λογική απαντάει : "Ο Διάβολος". Ωραία, φτιάξαμε ένα κλουβάκι, ζεστό, μπήκαμε μέσα και οκ, όλα καλά. Εκλογικεύσαμε τον Θεό, τον κάναμε καλό, εκλογικεύσαμε και τον Διάβολο, τον κάναμε κακό. Έτσι, ο καλός άνθρωπος που λέει η Αφροδίτη, έχει μέσα του Θεό. Ο κακός άνθρωπος, έχει μέσα του τον Διάβολο.
Ο lamogios το λέει πολύ έξυπνα, με το παράδειγμα που φτιάχνει. Ο Ρασούλης το λέει κι αυτός : "Δεν ξέρω το καλό / και τ' άλλο, τ' αγνοώ", λέει. Δεν ξέρει δηλ. ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Ο Φοίβος Δεληβορίας, το λέει επίσης σ' ένα τραγούδι του, το "Ο καθρέφτης". Λέει χαρακτηριστικά : "Δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι, δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό". Ούτε το ένα δηλ, ούτε το άλλο.
Το ερώτημα που θέτει ο ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ, είναι μονόπλευρο. Βάζει στο παιχνίδι μόνο την έννοια "κακός". Αν ο άνθρωπος γεννιέται μόνο κακός, τότε δεν υπάρχουν καλοί άνθρωποι. Κι αν υπάρχουν, είναι εκ γενετής κακοί. Είναι δηλ. καμουφλαρισμένοι κακοί που κάνουν το καλό. Αν δεν υπάρχουν ούτε τέτοιοι, τότε όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί, επειδή γεννήθηκαν έτσι. Δεν είναι αλήθεια αυτό φυσικά.
Από την άλλη, αν ο άνθρωπος είναι καλός, αλλά γίνεται κακός, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί ένας τρόπος να μην γίνεται αυτό. Όλες λοιπόν οι συζητήσεις που γίνονται, έγιναν και θα γίνουν από δω και στο εξής, - ακόμη και στο θέμα σας - θα ψάχνουν να βρουν αυτό. Πως να μην γινόμαστε κακοί. Πως να μην θυμώνουμε, πως να μην βρίζουμε, πως να μην χλευάζουμε, πως να μην αγανακτούμε, πως να μην "βγαίνουμε εκτός εαυτού". Προσέξτε όμως αυτήν την φράση "Βγαίνω εκτός εαυτού", "Βγαίνω από τα ρούχα μου" δηλ.
Η ίδια αυτή φράση, αποδικνύει πως το κακό είναι μέσα μας. Εμείς τι κάνουμε ? Το βγάζουμε εκτός . Ναι, εκτός, οκ, αλλά για να βγει εκτός, πρέπει να είναι κάπου μέσα. Που ? Μα, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως γίνεται αυτό ? Με πολλούς τρόπους. Συνήθως από εξωτερικούς παράγοντες που επιτρέπουμε πρώτα εμείς να αφυπνήσουν το κακό μέσα μας. Πως γίνεται να μην το βγάζουμε ? Ο μόνος τρόπος είναι να είμαστε απολύτως συνειδητοί όταν - παρατηρώντας τον εαυτό μας - αντιληφθούμε πως ενεργοποιείται αυτή η αφύπνησή του. Αυτό είναι το ζόρι, αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.
Το κακό, δεν είναι το ίδιο το "κακό." Το κακό είναι πως το ίδιο το "κακό" το επιτρέπουμε να αφυπνηστεί μέσα μας, να φουντώσει, να πάρει τέτοια δύναμη και να γίνει δράση, να εξωτερικευθεί και να κατευθυνθεί κάπου, σε κάτι, σε κάποιον άνθρωπο.
Πολλά λέγονται για την εσωτερική μετουσίωση του κακού σε καλό. Το πως δηλ. το κακό που υπάρχει μέσα μας, να μπορέσουμε να το μετουσιώσουμε σε καλό. Οι Ανατολικές φιλοσοφίες, έχουν τρόπους, αλλά δημιουργούν πολλά ερωτήματα όσον αφορά την πίεση που πρέπει να ασκήσουμε εμείς στον εαυτό μας, για να μην επιτρέψουμε το κακό να εκδηλωθεί. Άλλοι πάλι λένε, πως στην ουσία βιάζουμε τον εαυτό μας, τον εγκλωβίζουμε, δρούμε αντιδραστικά σε κάτι που ούτως ή άλλως είναι στην ανθρώπινη φύση μας, και κάθε τι αντιδραστικό είναι "κακό" για τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι δηλ. σαν να αντιλαμβανόμαστε το κακό, να το βλέπουμε μέσα μας, και να κάνουμε κακό, οι ίδιοι στον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή θέλουμε να το εμποδίσουμε να εκδηλωθεί.
Κάποτε μια κοπέλα με ρώτησε : "Πως γίνεται να μην θυμώνω ?" Της απάντησα. "Δεν γίνεται. Θα θυμώνεις." Μόλις της το είπα αυτό, θύμωσε.
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Edited by - 20th_Thief on 25/11/2005 02:52:03
Το κακό δεν υπάρχει .
Γνωρίζω ότι :
Υπάρχει μόνον το καλό .
Για εμένα το κακό δεν είναι τίποτε άλλο από :
Μερική , εν μέρει, αρκετή έως και πλήρη άγνοια του καλού .
Απόδειξη της αγνοίας μας για το κοινό μας καλό αποτελεί η καθημερινότητα του καθενός μας .
Είναι προσποιητή, τεχνητή, ψεύτικη, αλλοιωμένη σε πολύ μεγάλο βαθμό .
Οι πράξεις μας , είναι φυσιολογικό να μην μπορούνε να υλοποιήσουνε τον ουσιαστικό μας σκοπό που είναι , η πράξη του καλού .
Το φυσιολογικό μας περιβάλλον απλά δεν υφίσταται .
Ποιο είναι αυτό το φυσιολογικό μας περιβάλλον το γνωρίζει κανείς ;;;
Η φύση .
Την έχουμε μετατρέψει σε τέχνη.
Για αυτό δεν μας βγαίνει όλο το καλό που έχουμε μέσα μας .
Ταλαιπωρούμε , βασανίζουμε και τελικά τιμωρούμε τους εαυτούς μας κάθε ημέρα με την τεχνητή επιβίωση .
Πιστεύω ότι όποιος γνώρισε το καλό ,γνώρισε τον ίδιο τον θεό .
Όποιος γνώρισε τον θεό παραμένει στο καλό , για το υπόλοιπο της ζωής του και δεν ασχολείται σοβαρά με την έννοια του κακού .
Ομολογώ ότι είναι ότι ποιο δύσκολο , να μπορέσει να βρει ένας θνητός τον προσωπικό θεό όλων μας .
Αυτή είναι η επίκαιρη αντίληψή μου .
Απο την στιγμή που δημιουργούνται κάποιοι όροι ή αξίες δημιουργούν και τις αντίθετές Τάξη-Εντροπία, Άσπρο (πλήρης ανάκλαση του φωτός στον παρατηρητή)-Μαύρο (πλήρης απορρόφηση του φωτός από το αντικείμενο).
Όταν λοιπόν δεν αντιλαμβάνεσαι (ή αγνοείς) το ένα δεν αντιλαμβάνεσαι και το άλλο.
τὰ δὲ πάντα οἰακίζει Κεραυνός - Ηράκλειτος
Από την άλλη, αν ο άνθρωπος είναι καλός, αλλά γίνεται κακός, τότε θα πρέπει να αναζητηθεί ένας τρόπος να μην γίνεται αυτό. Όλες λοιπόν οι συζητήσεις που γίνονται, έγιναν και θα γίνουν από δω και στο εξής, - ακόμη και στο θέμα σας - θα ψάχνουν να βρουν αυτό. Πως να μην γινόμαστε κακοί. Πως να μην θυμώνουμε, πως να μην βρίζουμε, πως να μην χλευάζουμε, πως να μην αγανακτούμε, πως να μην "βγαίνουμε εκτός εαυτού". Προσέξτε όμως αυτήν την φράση "Βγαίνω εκτός εαυτού", "Βγαίνω από τα ρούχα μου" δηλ.
Η ίδια αυτή φράση, αποδικνύει πως το κακό είναι μέσα μας. Εμείς τι κάνουμε ? Το βγάζουμε εκτός . Ναι, εκτός, οκ, αλλά για να βγει εκτός, πρέπει να είναι κάπου μέσα. Που ? Μα, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως γίνεται αυτό ? Με πολλούς τρόπους. Συνήθως από εξωτερικούς παράγοντες που επιτρέπουμε πρώτα εμείς να αφυπνήσουν το κακό μέσα μας. Πως γίνεται να μην το βγάζουμε ? Ο μόνος τρόπος είναι να είμαστε απολύτως συνειδητοί όταν - παρατηρώντας τον εαυτό μας - αντιληφθούμε πως ενεργοποιείται αυτή η αφύπνησή του. Αυτό είναι το ζόρι, αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.
Σωστά γράφεις να είμαστε απόλυτα συνειδητοί, και ειλικρινείς με τον εαυτό μας συμπληρώνω εγώ, προσπαθώντας να βρούμε τον ανώτερο εαυτό μας. Στο ερώτημα αυτό, για μένα η αντιμετώπισή του είναι μια ... συνεχή προσπάθεια ισορροπίας.
Καλημέρα
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
quote:
Πως να μην γινόμαστε κακοί. Πως να μην θυμώνουμε, πως να μην βρίζουμε, πως να μην χλευάζουμε, πως να μην αγανακτούμε, πως να μην "βγαίνουμε εκτός εαυτού".
Ο θυμός, η αγανάκτηση και όλα αυτά τα "κακά" γίνονται κακά επειδή ακριβώς γίνονται με μηχανικό, αυτόματο τρόπο.
Όλα αυτά που χαρακτηρίζουμε "κακό" έχουν μία εξωτερική εκδήλωση (την ενέργεια προς τα έξω), και μία εσωτερική (την ενέργεια στο εσωτερικό αυτού που το εκδηλώνει).Η εσωτερική ενέργεια όταν δρούμε μηχανικά είναι η ταύτιση. Πρώτα όλο μας το <είναι> γίνεται θυμός, και μετά εκδηλώνεται προς τα έξω.
Η συνειδητή δράση θα ήταν το <είναι> μας να έχει απόλυτη επίγνωση της δεδομένης κατάστασης και να αποφασίσει ότι το να θυμώσει, θα εξυπηρετήση με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση.Έσωτερικά όμως, μέσα του, δεν θα ταυτιστεί με την συγκεκριμένη δράση, θα παραμείνει αμέτοχος.
Συμπέρασμα.
Δεν είναι κακό να θυμώνεις. Κακό είναι να γίνεσαι ο θυμός.
quote:
Ο μόνος τρόπος είναι να είμαστε απολύτως συνειδητοί όταν - παρατηρώντας τον εαυτό μας - αντιληφθούμε πως ενεργοποιείται αυτή η αφύπνησή του. Αυτό είναι το ζόρι, αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.
Συμφωνώ και επαυξάνω.
Η παρατήρηση του εαυτού έχει σαν συνέπεια πρώτα την αντίληψη απο την μεριά μας αυτών των αυτοματισμών, (πολύ δύσκολο και να το παρατηρήσεις αλλα και να το αποδεχτείς) , και κατόπιν αφού περάσουμε απο αυτό το επίπονο στάδιο της αποδοχής, να μπούμε στο δεύτερο στάδιο (ακόμα πιό δύσκολο) της συνειδητής επιλογής και πράξης .
Ο Χίτλερ λοιπόν, αγαπητή Galadriel, είχε ταυτιστεί πλήρως με αυτό το κομμάτι του εαυτού του, που διψούσε για δύναμη και εξουσία, με αποτέλεσμα - όπως ήταν φυσικό - να χάσει την μπάλα.
Η συνειδητή πίστη είναι ελευθερία/Η συναισθηματική πίστη είναι δουλεία/Η μηχανική πίστη είναι βλακεία.
Δε μπορεί να εξαλειφθεί ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Κατά τη γνώμη μου θα ήταν παιδαριώδες να πούμε οτι ο Χ είναι μόνο καλός ή μόνο κακός.
Αλλά θα έπρεπε να κατανοήσουμε τι εστί καλό και τι εστί κακό.
Με ποιές παραμέτρους ορίζονται αυτές οι 2 έννοιες.
Όσον αφορά τον εαυτό μας και μόνο?
Όσον αφορά τους γύρω μας και τον κώδικα συμπεριφοράς απέναντι τους?
Όσον αφορά στάσεις ζωής και πεποιθήσεις, σκέψεις που έχουμε?
Ένας συνδυασμός των παραπάνω στοιχείων?
Και ποιό είναι το ιδανικό?
Μήπως τελικά αυτές οι 2 αρχέγονες έννοιες πρέπει να εναρμονίζονται και να συνυπάρχουν?
Θα ήθελα να στηριχτώ πάνω σε αυτό που είπε η φίλτατη Nemesi πιο πρίν:
quote:
Προσέξτε όμως αυτήν την φράση "Βγαίνω εκτός εαυτού", "Βγαίνω από τα ρούχα μου" δηλ.Η ίδια αυτή φράση, αποδικνύει πως το κακό είναι μέσα μας. Εμείς τι κάνουμε ? Το βγάζουμε εκτός . Ναι, εκτός, οκ, αλλά για να βγει εκτός, πρέπει να είναι κάπου μέσα. Που ? Μα, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Πως γίνεται αυτό ? Με πολλούς τρόπους.
Το να νιώσουμε θυμό, αγανάκτηση, οργή απογοήτευση θεωρείται πως είναι κάτι το κακό, το αρνητικό.
Παράλληλα όμως είναι κάτι το ανθρώπινο, δε νομίζω οτι μπορούμε να το αποβάλλουμε τόσο εύκολα από μέσα μας.
Το ζήτημα είναι το πως θα το εξωτερικεύσουμε.
Το αφήνουμε να μας καταβάλλει και να μας πλημμυρίσει?
Τότε χάνεται το καλό άρα διαταράσσεται η ισορροπία καλού-κακού.
Το εξωτερικεύουμε με ένα τρόπο που μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα τόσο για εμάς όσο και για τον αποδέκτη αυτών των συναισθημάτων?
Έχουμε κάτι το καλό.
Οπότε επιτυγχάνεται η ισορροπία, πιστεύω.
Αυτή είναι η δική μου θεώρηση, φίλοι μου! 
In anticipation of my resurrection...
Deva, το ερώτημα που θέτω ως τίτλο στο θέμα, φαινομενικά είναι όντως μονόπλευρο. Εάν μπορούσα να το αλλάξω θα το έθετα <<ο κακός άνθρωπος γεννιέται η γίνεται;>> Αλλά και αυτό ακόμη είναι αρκετά απλοϊκό. Αλλά είναι κατατοπιστικό, αν και ίσως να ακούγεται απόλυτο.
Αλλά καταλαβαίνουμε όλοι πιστεύω ποιο είναι το αντικείμενο της συζήτησης. 
Σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου. (περιορισμένος ο χρόνος μου για περαιτέρω ανάπτυξη) όπως σε αυτό που χαρακτηριστικά λες - - <<Ο άνθρωπος γεννιέται με το καλό και το κακό μέσα του. Στα βαθύτερα υποστρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης το καλό και το κακό, συνυπάρχουν αρμονικά, τέλεια.>> αυτή η άποψη θεωρώ πως είναι η βάση. Αλλά, είναι πάντα έτσι; Μπορεί αυτή η θεωρία να ισχύει για όλους τους ανθρώπους;
Εάν *υποθέσουμε πως (*όχι όλοι μαζί, ένας ένας) πως η ισορροπία επικρατεί στην φύση, (το οποίο υιοθετώ) θα μπορούσε σε ορισμένους – αόριστους ανθρώπους, η και σε άλλα όντα (πχ ζωάκια) να υπάρχει μια δυσαναλογία μεγεθών (απλοϊκά θα πω) καλού – κακού, αλλά αυτή η φαινομενική δυσαναλογία να υπακούει σε μια συνολική ισορροπημένη αναλογία.
Όπου λευκό = θετικό, καλό κλπ
Όπου μαύρο = αρνητικό, κακό κλπ
Θα το αντιλαμβανόμασταν ή το αντιλαμβανόμαστε (εάν κάτι τέτοιο ισχύει) κάπως έτσι.
Ένας παγκόσμιος νόμος, η φύση, (αποκαλέστε το όπως εσείς επιθυμείτε) το ταξινομεί – τοποθετεί κάπως έτσι. (έτσι φαίνεται στα δικά της μάτια – τρόπος του λέγειν)
Αυτή η θεωρία θα μπορούσε να ισχύει και με διαφορετικά μεγέθη. Παράδειγμα. 10 προς 1 ή 1000 προς 4. πάλι (θεωρητικά) θα μπορούσε να υπάρχει ισορροπία. Ας μην ξεχνάμε πως το μέγεθος ενός αντικειμένου δεν το κάνει βαρύτερο από ένα άλλο μικρότερου μεγέθους. πενήντα ξύλινες σφαίρες, με μία μόνο μεταλλική, ισορροπούν σε μια ζυγαριά. Άρα η φύση μας ''εξαπατά''. Ουσιαστικά πρόκειται για την δική μας αδυναμία να αντιληφθούμε. Η φύση απλά, <<είναι.>>
Άνθρωπος δίχως μνήμη, άνθρωπος δίχως μέλλον
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 25/11/2005 16:38:08
Εχέμβροτε συμφωνώ με τη Συμμετρική Δυσαναλογία που παρουσιάζεις.
Όντως,αυτή η φαινομενική δυσαναλογία μας εξαπατά.
Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι η Τελειότητα του Κόσμου οφείλεται στη ΣΟΦΗ ΑΣΥΜΜΕΤΡΙΑ που τον διέπει.
Συνειρμικά θυμήθηκα τον Ηράκλειτο:"ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΟΣΟ ΧΙΛΙΟΙ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΣ".
Πιο απλοικά,για να το ταιριάξουμε στο θέμα:'Eνας ενάρετος αξίζει όσο πολλοί κακοί!!
Όσο για τα περί Κακού,υπάρχουν διάφορα είδη Κακίας,ανώτερα και κατώτερα.
Το Κακό,όπως κι αν ορίζεται,ενυπάρχει στα πάντα,σε διαφορετικές αναλογίες.
Σε κάποιους εκδηλώνεται εξαρχής,είναι δηλαδή έμφυτο.
Σε κάποιους άλλους "αφυπνίζεται" στην πορεία,δηλαδή είναι επίκτητο.
Σε σπάνιες περιπτώσεις δεν αφυπνίζεται σχεδόν καθόλου.
quote:Αλλά, είναι πάντα έτσι;
Το ερώτημα είναι εύλογο. Το ίδιο θα μπορούσαμε να αναρρωτηθούμε όλοι μας. Συνήθως, όταν χρησιμοποιούμε την λέξη "πάντα" στον λόγο μας, επικινδυνολογούμε. Όχι δηλ. πως κάνουμε κάτι "κακό", αλλά η έννοια του "πάντα", του παντοτινού δηλ. μας είναι άγνωστη. Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το παντοτινό. Αν το ξέραμε, δεν θα αναρρωτιόμαστε. Δεν υπάρχει λοιπόν ασφαλής απάντηση στο πρώτο ερώτημα. Αν κάποιος απαντήσει "ναι", αμέσως θα ξεσηκωθεί κύμα αντιδράσεων που θα λέει "Μα, τι είναι αυτά που λες ? Που το ξέρεις ? Πως το ξέρεις ? Ποιος είσαι ?". Το ίδιο όμως θα συμβεί και αν κάποιος απαντήσει "όχι".
Προσωπικά πιστεύω, πως πάντα κάπως δεν είναι τίποτα. Και το λέω αυτό – κατά την γνώμη μου φυσικά – γιατί το πάντα έτσι υποδηλώνει σταστιμότητα, ακινησία. Όταν ένα πράγμα, - μπορούμε να το ονομάσουμε όπως θέλουμε, θεωρία, στάση ζωής, εαυτό – είναι πάντα κάπως, του στερούμε το δικαίωμα της αλλαγής, της μεταβολής. Αν πούμε για παράδειγμα "εγώ είμαι πάντα ανοιχτός στις απόψεις των συνομιλητών μου", στερώ από τον ίδιο τον εαυτό μου, το δικαίωμα μιας μελλοντικής "κλειστής" θέσης μου, που ίσως να συμβεί στο μέλλον. Λέω δηλ. ψέμματα στον ίδιο μου τον εαυτό, γιατί αν κάποτε συμβεί να διαφωνήσω, αμέσως θα δεχτώ την παρατήρηση πως "καλά, εσύ δεν έλεγες πως είσαι πάντα ανοιχτός στις απόψεις των συνομιλητών σου ?". Αν όμως αποφύγω να χρησιμοποιήσω την λέξη "πάντα" στον λόγο μου και πω "εγώ είμαι ανοιχτός στις απόψεις των συνομιλητών μου", αφήνω το ενδεχόμενο να γίνω και κλειστός, κι όταν κάποιος με ρωτήσει, θα έχω το δικαίωμα (χωρίς να ψεύδομαι) να του απαντήσω απλά "Όχι Πάντα".
Έτσι λοιπόν, κατ' αυτόν τον τρόπο, θα απαντούσα – προσωπικά – και στον ΕΧΕΜΒΡΟΤΟ, αν με ρωτούσε "Είναι Πάντα έτσι ?". Όχι Πάντα. Τότε ? Πως είναι, αφού δεν είναι πάντα έτσι ? Δεν ξέρω φίλε, θα του έλεγα. Τι να του έλεγα ? Αν του έλεγα κάτι, πάλι το ίδιο δεν θα με ρωτούσε. Πάλι δεν θα με ρωτούσε, "Είναι Πάντα έτσι ?"
Ο ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ κάνει μια πολύ σωστή σχηματική απεικόνιση του νοήματος του συλλογισμού του. Το κατανοοώ απόλυτα. Αναφέρεται σε ποσοτικές εναλλαγές του καλού και του κακού που συνυπάρχουν στον άνθρωπο και στο θέμα της ισχύος του ενός έναντι στο άλλο, το γνωστό, που όλοι έχουμε ακούσει ή διαβάσει "η πάλη του καλού έναντι του κακού". Όπως σωστά αντιλαμβάνεται, η δική μου συλλογιστική βάση είναι η Αρμονία των εννοιών. Και αρμονία σημαίνει συνύπαρξη, ισορροπία, ισοπαλία. Για μένα λοιπόν, δεν τίθεται θέμα ισχύος. Για μένα, δεν υπάρχει ποσοτική διαφορά στις έννοιες "καλό" και "κακό", αλλά υπάρχει μόνο ποιοτική διαφορά. Κανένα λοιπόν από τα δύο, ούτε το "καλό", ούτε το "κακό", στα βαθύτερα υποστρώματα της ανθρώπινης ύπαρξης, κανένα δεν υπερισχύει έναντι κανενός. Και αυτό είναι μια πίστη, που εγώ – για μένα μιλάω, προσωπικά – την έχω σε όλες μου τις σχέσεις. Ακόμα δηλ. και στην σχέση μου με την γυναίκα μου, δεν αναρρωτιέμαι για ποσοτικές διαφορές, ποιος είναι δηλ. περισσότερο "κάτι" από τον άλλον. Υπάρχει Αρμονία, ισορροπία και συνύπαρξη.
Τα σχήματα του ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΥ είναι στατικά. Το λέω γιατί ακόμη κι αν επιλέξουμε αυτό που οι ποσότητες του "καλού" και του "κακού" ισοκατανέμονται στον κύκλο, αμέσως η λογική μας διαχωρίζει τα ημισφαίριά του. Δεξί – Αριστερό. Είναι το καλό στο "Δεξί", ή είναι το "καλό" στο Αριστερό ? Μήπως είναι ανάποδα ? Μήπως τα ημισφαίρια δεν διαχωρίζονται διαμετρικά κάθετα αλλά χωρίζονται διαμετρικά οριζόντια ? Κι αν είναι έτσι, είναι το "καλό" το επάνω, ή είναι το κάτω ? Μήπως είναι ανάποδα ?
Δέχομαι την υπόθεση του ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΥ και δεν αμφιβάλλω για τους χρωματισμούς. Το καλό είναι το άσπρο, σύμφωνα με τον ΕΧΕΜΒΡΟΤΟ, το κακό είναι το μαύρο. Δέχομαι την υπόθεσή του.
Δείτε κάτι. Όταν οι ιεραπόστολοι επισκέφτηκαν την Αφρική, στην προσπάθειά τους να απεικονίσουν τον Θεό, να δείξουν δηλ. στους άγριους "εικόνα", "πρόσωπο", του πως μοιάζει ο Θεός, τον ζωγράφισαν Άσπρο και επίσης ζωγράφισαν τον Διάβολο Μαύρο. Αυτό πολύ προσέβαλλε τους Αφρικανούς. Έτσι, δεν άκουσαν τίποτε απ' όσα τους είπαν οι ιεραπόστολοι. Τότε κάποιος από τους ιεραπόστολους είχε την φαεινή ιδέα να αλλάξει τα χρώματα. Έκανε λοιπόν τον Θεό Μαύρο και τον Διάβολο Άσπρο. Οκ, τότε οι Αφρικανοί μπορούσαν να δεχτούν τον "Θεό" για τον οποίο μιλούσαν οι ιεραπόστολοι.
Θέλω να πω, πως ακόμη και η προσπάθεια απεικόνισης του "καλού" ως άσπρο, και του "κακού" ως μαύρο, δεν είναι ασφαλής. Την δέχομαι όμως, όπως την παρουσιάζει ο ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ για να μην καθυστερώ.
Τα σχήματα του ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΥ μοιάζουν πολύ με το ανατολικό γιν-γιανκ. Το γνωστό σύμβολο του καλού και του κακού. Υπήρχε κάποτε ένα μέλος του esoterica, δεν θυμάμαι ποιο είναι, που ως ψηφιακή υπογραφή, χρησιμοποιούσε – προσέξτε- τρισδιάστατο περιστρεφόμενο γιν-γιανκ. Μια διαρκής, αέναη εναλλαγή χωρικής σχέσης μεταξύ του καλού και του κακού. Πολύ μου είχε αρέσει. Αυτό σημαίνει πως το "καλό" και το "κακό", εναλλάσονται, αλλάζουν θέση δηλ. στο "εγώ" μας. Πρακτικά, αυτό παρατηρείται, όταν για παράδειγμα, με κάτι που θυμώναμε παλιά, δεν θυμώνουμε τώρα. Θυμώνουμε όμως με κάτι άλλο, που δεν θυμώναμε παλιά. Βλέπουμε, πως η ενέργεια του "κακού" δεν χάνεται, αλλά μεταφέρεται, άγεται από ένα πεδίο σε άλλο, από έναν χώρο δηλ. σε κάποιον άλλο, ο οποίος εμφανίζεται μέσα μας καθώς μεγαλώνουμε. Αλλάζει μορφή, συνέχεια, αέναα, ες αεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το "καλό". Ακριβώς το ίδιο. Ακόμη και η σύγχρονη Φυσική της κβαντομηχανικής Θεωρίας, αποδέχεται την Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας και η ίδια η κβαντική Φυσική στηρίζεται στο φαινόμενο της Αντιστρεψιμότητας. Αυτό ενισχύει την πεποίθηση, πως το "καλό" και το "κακό", το "άσπρο" και το "μαύρο", στην ουσία, δεν μπορούν να διαχωριστούν. Υπάρχουν και μεταβάλλονται. Το θετικό γίνεται αρνητικό, το αρνητικό γίνεται θετικό, το καλό γίνεται κακό, το κακό γίνεται καλό.
Για μένα, όλο το Σύμπαν υποκλίνεται σε τούτη την Αρχή. Όλα υποκλίνονται στο γίγνεσθαι. Τα Πάντα διέπωνται από μεταβολή, μεταφορά, ροή, κίνηση, αλλαγή. Τίποτε δεν είναι στατικό. Όλα αλλάζουν. Γι' αυτό, δεν μπορώ να απαντήσω με ασφάλεια στο πρώτο ερώτημα : "Είναι Πάντα έτσι ?". Όχι Πάντα.
quote:Μπορεί αυτή η θεωρία να ισχύει για όλους τους ανθρώπους;
Μπορεί Ναι. Μπορεί Όχι. Πάντως, Πάντα όμως, Μπορεί...
Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρατηρούμε. Να παρατηρούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς. Τότε μονάχα θα δούμε και θα επαληθεύσουμε αν μπορεί ή αν δεν μπορεί. Αν δούμε ότι μπορεί να ισχύει σε μας, τότε γιατί να μην ισχύει και στον φίλο μας ? Αν ο φίλος μας δει ότι μπορεί να ισχύει σε αυτόν, τότε γιατί να μην ισχύει και στον γνωστό του φίλου μας ? Και στον συγγενή μας ? Και στον σύντροφό μας ? Και, και, και...
Κι αν δούμε ότι αυτή η θεωρία δεν ισχύει σε μας, ας δούμε τι ισχύει σε μας. Ας ερευνούμε συνέχεια τον εαυτό μας. Ακόμη κι αν δεν βρούμε τίποτε. Ακόμη κι αν μας προλάβει ο θάνατος, χωρίς να έχουμε βρει τίποτε...
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Edited by - 23rd_Thief on 25/11/2005 21:00:18
quote:
Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι η Τελειότητα του Κόσμου οφείλεται στη ΣΟΦΗ ΑΣΥΜΜΕΤΡΙΑ που τον διέπει.
Η σοφή ασυμμετρία, διόλου δεν διαφέρει από την συμμετρία...
Deva Parinito
"Χύνομαι μέσα στα αφιλόξενα όνειρά της...
Σαν να γεννήθηκα χθές ένιωσα στο πρώτο άγγιγμα της..."
Nossoforos
Σε αρκετούς. Χανόμαστε και βρισκόμαστε. Ο χρόνος φέρνει τον πραγματικό ΑΝΘΡΩΠΟ που ζητάμε. ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΓΝΗΣΙΟ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.ΓΥΡΟΦΕΡΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΦΑΡΕΤΡΕΣ ΤΗΣ Η ΚΑΚΙΑ,ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΦΑΡΜΑΚΕΡΑ ΤΑ ΒΕΛΗ...
Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΠΑΝΤΩΣ, ΑΠΟΔΕΙΩΧΝΕΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ.
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΦΩΣ.
ΣΤΗ ΖΩΗ ΓΕΛΙΟ
ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ
ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΑ
ΣΤΟ ΚΛΑΜΑ ΛΙΑΚΑΔΑ.
ΑΠΛΟ, ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΠΕΤΡΟΒΟΛΟΥΝ ΠΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ. ΑΥΤΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΝ ΟΧΙ ΚΑΛΟΙ, ΔΙΚΑΙΟΙ...
ΑΣ ΦΙΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΦΩΣ,
ΠΟΥ ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ.
ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ.
Α.Ρ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-Τίγρης&Δράκος.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Το μέλος force έγραψε:
quote:
Συμπέρασμα.
Δεν είναι κακό να θυμώνεις. Κακό είναι να γίνεσαι ο θυμός.
Λάθος...
Αγαπητέ μου,το " θυμώνω συνειδητά" σημαίνει "γίνομαι ο θυμός"
το θέμα που φέρει τη δυσκολία είναι πόσο συνειδητός είναι κανείς
-πέρα από τα πολλά λόγια- όταν το πράττει!
το μόνο "κακό" που διαβλέπω ,είναι αυτό της ματαιότητος της ταύτισης---όχι απαραίτητα αυτού που βοιώνει συνειδητά(το θυμό) προς συνειδητοποίηση του συναισθήματος του,αλλά με το "ιδεατό απέναντι προς ταύτιση" αυτού που θυμώνει ασυνείδητα..και καταλαβαίνει το θυμό μόνο όταν καταφέρει να θυμώσει τον συνειδητοποιημένο(ως προς τα συναισθήματά του) απέναντι...//τραγικό.)--
..διάβασε πάλι αυτά που έγραψες πριν.. το συμπερασμά σου:)
quote:
Ο θυμός, η αγανάκτηση και όλα αυτά τα "κακά" γίνονται κακά επειδή ακριβώς γίνονται με μηχανικό, αυτόματο τρόπο.
Όλα αυτά που χαρακτηρίζουμε "κακό" έχουν μία εξωτερική εκδήλωση (την ενέργεια προς τα έξω), και μία εσωτερική (την ενέργεια στο εσωτερικό αυτού που το εκδηλώνει).Η εσωτερική ενέργεια όταν δρούμε μηχανικά είναι η ταύτιση. Πρώτα όλο μας το <είναι> γίνεται θυμός, και μετά εκδηλώνεται προς τα έξω.
Η συνειδητή δράση θα ήταν το <είναι> μας να έχει απόλυτη επίγνωση της δεδομένης κατάστασης και να αποφασίσει ότι το να θυμώσει, θα εξυπηρετήση με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση.Έσωτερικά όμως, μέσα του, δεν θα ταυτιστεί με την συγκεκριμένη δράση, θα παραμείνει αμέτοχος.
χμ...!
quote:quote:
Ο μόνος τρόπος είναι να είμαστε απολύτως συνειδητοί όταν - παρατηρώντας τον εαυτό μας - αντιληφθούμε πως ενεργοποιείται αυτή η αφύπνησή του. Αυτό είναι το ζόρι, αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.quote:
Συμφωνώ και επαυξάνω.
Η παρατήρηση του εαυτού έχει σαν συνέπεια πρώτα την αντίληψη απο την μεριά μας αυτών των αυτοματισμών, (πολύ δύσκολο και να το παρατηρήσεις αλλα και να το αποδεχτείς) , και κατόπιν αφού περάσουμε απο αυτό το επίπονο στάδιο της αποδοχής, να μπούμε στο δεύτερο στάδιο (ακόμα πιό δύσκολο) της συνειδητής επιλογής και πράξης .
-Τελικά σου συμβαίνει όμως/αρκεί να συνειδητοποιήσεις με τι έχεις ταυτιστεί!//εχμ...θα΄λεγα μάλλον πως προτίστως οφείλει κανείς να συνειδητοποιήσει πως έχει συνείδηση...όχι παρατηρώντας τις όποιες ταυτίσεις του ...αλλά παρατηρώντας τον ίδιο..-
------
Ας πάω όμως λίγο,πίσω, στην εισαγωγή του θέματος..
quote:
Ο κακός άνθρωπος. Ο μοχθηρός, ο ύπουλος και σκοτεινός. Ένστικτα που αναπτύχθηκαν στην μήτρα ή εισχώρησαν - αναπτύχθηκαν αργότερα, κατά την πορεία του νεαρού ατόμου στην κοινωνία;
Καλέ μου φίλε,στην αστρολογία υπάρχουν οι όψεις που δηλώνουν τις τάσεις της ψυχής που εν-σαρκώνεται στον υλικό αυτό πλανήτη..
υπάρχουν κάποιες τέτοιες λοιπόν(όψεις) που δηλώνουν τον "κακό άνθρωπο"..τον εν γένει επιρεπη στο κακό(όπως και τα θύματα καλοσυνης)..πως γίνεται αυτό; χμ...
Ο αστρολ.χάρτης όπως συνηθίζΩ να λέΩ είναι απλά " η υπογραφή της ψυχης στον νοητό ουράνιο θόλο",//οκ;..τώρα αναλογήσου πως και άλλες οντότητες...αΫλες έχουν κι αυτές μια τέτοια(υπογραφή)...
αν θυμάσαι εκτός από καλές υπάρχουν και κακές ως προς την εκδήλωση τους...σύμφωνα πάντα με τη δυιστικη αντίληψη του ανθρώπου...//
το αν κάποιος καταφέρνει να ανέλθει και να κινήσει μοναχός τον τροχό του πεπρωμένου του,--αλλέως:να σηκώσει το σταυρό του-- τότε θα γίνει πάλι αυτό που γεννήθηκε-προοριζόταν να γίνει)
κατά κάποιον τρόπο...αν κάποιος είναι κακός(αφού αυτό είναι το θέμα μας) τότε αυτός είναι ο σταυρός που θα σταυρωθεί και που καλείται να αναστηθεί από/
ας θυμηθούμε όμως εδώ τρεις όμοιες αλλα εντελώς διαφορετικές καταστάσεις (που αφορουν τόσο στη γέννηση όσο και στην πορεία της ζωης αλλα και στον τρόπο του θανάτου-προς ανάσταση,προς ευκαιρία λυτρώσεως και προς άρνηση αυτής:δεξιος κλεφτης,αριστερος κλεφτης,στη μέση; Χριστός
(αλλιώς και χαριτολογώντας:μια του κλέφτη,δυο,τρεις...και ξέρει τσακ_)
Η ουσία είναι εδώ:η γνώση και η συνειδητοποίηση του ανεκδήλωτου θεού αλλά και της δυιστικής φύσης -της ενσάρκωσης -μας με σκοπό την εναρμόνηση και ταυτισής μας με το όλον(τΩ "θεΩ")
Ο Κλέφτης(_Thief) ανέφερε πως το αντίθετο του ΘεοΎ είναι ο διάβολος/
Αυτό είναι λάθος.
Ο "Διαβολος" είναι το αντίθετο του "Χριστος"
(και ουχί "Αντι-χριστος"--επιδή αυτό σημαίνει κάτι άλλο:αυτός που θα έρθει αντί του χριστού, αντίχριστος δηλαδή δεν σημαίνει διάβολος!!!!)
και θυμούμενη κάτι από παλιά:
άλλο Deva(ανατολή) και άλλο Devil(δύση).
(στην Ινδία τα Ντέβας είναι θεοί//ενώ Ασσούρας είναι τα "διαόλια"..///)
Atma,
ΕΝΩΣΟΥΜΕΤΑΠΑΝΤΑ!*
*CLOPYRIGHTMEFREELYSTUPIDS MYHEAD IS FULL OF G OLD.
KAΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΤΜΑ. ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ...
ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΚΑΚΙΑ, ΛΟΙΠΟΝ...
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΔΟΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΝΑ ΑΦΕΘΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΨΗΛΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ...
Ο ΚΑΛΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΕΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΥΝΑΜΩΜΕΝΟΣ.
ΠΛΑΘΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΙ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Ο ΣΩΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ.
ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΚΑΘΑΡΟ, ΓΑΛΗΝΙΟ.
ΑΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ ΘΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙΣ.
Η ΔΙΑΝΟΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΟΤΑΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ.
ΜΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΣ ΑΡΧΗΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΤΟΝ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΣΕ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ, ΤΟΝ ΓΝΗΣΙΟ ΤΟΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΟ.
ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ.ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΙΛΟΓΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ.
Η ΓΝΩΣΗ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΙ ΑΝΥΨΩΝΕΙ. ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΠΑΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑΣ.
Η ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.
Ο ΚΑΛΟΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΚΟ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΟΣ.
ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΑΛΗΝΙΟΣ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΚΡΙΣΗ, ΑΛΛΑ ΑΝ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΠΩΣ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΗ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗΣ ΘΑ ΑΦΕΘΕΙΣ. ΘΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΩΣ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ Η ΚΑΛΩΣΥΝΗ.
ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΓΙΑΤΙ...
ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΕΜΑΣ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΣΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.
ΔΙΚΗ ΜΑΣ Η ΕΥΘΥΝΗ.
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ.
Η ΚΑΚΙΑ ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ;
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΣ ΚΡΙΚΟΣ ΑΛΥΣΙΔΑΣ ΦΩΤΟΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ. ΟΠΩΣ ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΖΩΗΣ, ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ.
ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΗΓΗΣ ΠΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΚΟΙ; ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΕΣ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΩΝ ΔΟΝΗΣΕΩΝ, ΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΛΑΜΨΗ ΕΝΑ ΓΑΛΑΞΙΑ ΑΠΟ ΗΛΙΟΥΣ.
ΦΥΣΙΚΗ ΦΩΤΙΣΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΓΝΩΣΗ...
ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ...
ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΙΔΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΥΛΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟΚΛΑΥΨΕΙΣ ΨΥΧΗΣ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΓΝΗΣΙΟ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΟΝ PIXELDREAM.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 26/11/2005 09:38:41
quote:
άλλο Deva(ανατολή) και άλλο Devil(δύση).
Ίδια ρίζα, dev. Σανσκριτικά, νομίζω πως ξέρεις, ΑΤΜΑ.
quote:
όπως συνηθίζΩ να λέΩ
Το κεφαλαίο ωμέγα, τι εξυπηρετεί, εγωϊσμέ μου, δεύτερέ μου εαυτέ...
Τα δέοντα,
Deva Parinito
Edited by - 23rd_Thief on 26/11/2005 10:23:25
quote:
Ο Κλέφτης(_Thief) ανέφερε πως το αντίθετο του ΘεοΎ είναι ο διάβολος/
Αυτό είναι λάθος.
Ο "Διαβολος" είναι το αντίθετο του "Χριστος"
(και ουχί "Αντι-χριστος"--επιδή αυτό σημαίνει κάτι άλλο:αυτός που θα έρθει αντί του χριστού, αντίχριστος δηλαδή δεν σημαίνει διάβολος!!!!)
ΑΤΜΑ,
Η αναφορά μου, είναι εικονοπλαστική και δεν ανταποκρίνεται στο Αληθές, αλλά στην συλλογιστική του νου που επιθυμεί να αποδώσει εικόνες, πρόσωπα & χαρακτηρισμούς στην θετική & την αρνητική ενέργεια.
Αν μιλήσεις σε κάποιον και του πεις "Ο Θεός είναι καλός", τότε ο συνομιλητής σου, θα σου ζητήσει να του πεις και ποιος είναι ο κακός. Οι άνθρωποι, απέδωσαν τον ρόλο του κακού στον Διάολο, ακριβώς γιατί τους είναι αδιανόητο το γεγονός πως ο Θεός είναι και καλός και κακός και τίποτε από τα δύο.
Δεν σημαίνει λοιπόν τίποτε όταν λέω "Θεός και Διάβολος". Πρόκειται για την ίδια ενέργεια, για το νόμισμα με τις δύο όψεις τους. Ο Θεός πολλές φορές συμπεριφέρεται ως Διάολος, και ο Διάολος πολλές φορές συμπεριφέρεται ως Θεός. Αυτό είναι δύσκολο να κατανοηθεί. Μας είναι πολύ δύσκολο να το καταπιούμε.
ΕχΩ πει, πως η λέξη "Θεός" και "Θεοί" είναι συνώνυμες. Και το έχΩ πει αυτό γλυκιά μου, ακριβώς γιατί αν το καλό έχει ένα πρόσωπο, πρέπει να έχει τότε ΟΛΑ τα πρόσωπα. Κοπρέντε
Έχω παρατηρήσει πως έχεις μια ψυχωτική συμπεριφορά όσον αφορά το copyright. ΑΤΜΑ, ο αέρας που αναπνέουμε ξέρεις, ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Μην ζητάς λοιπόν, τίποτε από κανέναν. Αν έχεις δώσει κάτι, αυτό, προτού το δώσεις, σου προσφέρθηκε από κάποιον. Το έδωσες απλόχερα. Καλά έκανες. Τώρα γιατί ζητάς να αναγνωριστεί από κάποιους ? Ότι λες, στην ουσία δεν είναι δικό σου. Ποιος έχει το copyright της έμπνευσης .
Πολλές φορές λέω, όταν γράφω ένα τραγούδι, πως ότι γράφω είναι σαν πουλί. Το γεννάω και το αφήνω να πάρει τον δρόμο του. Να απλώσει τα φτερά του και να πετάξει, από μόνο του. Αν μια φράση μου, την δω, να την χρησιμοποιεί κάποιος άλλος, χαίρομαι γιατί ο λόγος μου, έφτασε μέσα στον συνομιλητή μου και έγινε δικός του. Το "δικό μου" δηλ. έγινε "δικό σου". Πάψε λοιπόν να ζητάς κάτι που είναι το ίδιο δικό μου και δικό σου. Πάψε να ζητάς κάτι που δεν ανήκει σε κανέναν...
Deva Parinito
Edited by - 23rd_Thief on 26/11/2005 10:50:45
ντίαρ Ντέβα, λανθάνετε τραγικά (χμ.. Τραγ-ικά ε? Εν το Παν(ας) ε?)
το dev στο Deva είναι από τα σανσκριτικά αλλά το dev από το Devil είναι στα αγγλικά αν ενθυμούμαι καλώς... //Βέβαια, η δονητική του λόγου θα μου πεις, είναι η ίδια -η ίδια?- τότε φυσικά θα πρέπει να παραδεχτώ πως είναι όψεις του ίδιου - του ίδιου?- νομίσματος, με την αυτή αγοραστική αξία φυσικά... :Ρ//ενίοτε κυλάει απ'τις τσέπες μας και χάνεται στις σχάρες των υπονόμων...
δεν μπορώ όμως να παραδεχτώ κάτι τέτοιο γιατί δεν το είπες εσύ αυτό!! :Ρ// μα ποιος το είπε όμως? αυτός που το φέρει στην κοιλότητα του ως σκέψη [παρόμοια με την ιλούζιον ότι το υλικό που την γεμίζει είναι μεταλλαγμένος μόλυβδος :Ρ]//έχει σημασία ποιος το είπε????? όχι, παρεκτός κι αν αυτό είναι αποδεδειγμένα φορέας σοφίας και φωτός...// όλως περιέργως όταν η "φράση" χάνει στη "μετάφραση", δεν το 'πα εγΩ κι εσΫ δεν το κατάλαβες...//:Ρ
η ενότητα (καλός/κακός ίδιο πράγμα) την οποία επικαλείσαι "Τρελλέ του χωριού" θα έπρεπε να ξέρεις πως είναι αποτέλεσμα Θεϊκού σχεδίου (κάτι σαν πεπρωμένο)//...καμμία επιλογή δεν είναι στα χέρια μας, εκτός κι αν είσαι άϋλος συν-γραφέας του Σύμπαντος Κόσμου//κι επειδή ουκ εν τω πολλΩ το εΫ(γμ τα Grail μου γμ), το τι νομίζεις εσύ (με τη δική σου πάντα οπτική) είναι ακριβώς ίδιο και απόλυτα διαφορετικό απ' το τι νομίζουν οι υπόλοιποι!:Ρ// ιν τρανσlation δηλαδή, όλοι Dev-a/il είμαστε...//φαύλος κύκλος δηλαδή...
σου επιτρέπΩ εαυτέ μου να με κλέψεις όσο θες
κι εγώ θα σου κλέψω την Φωνή ()
Galadriel
Δ
Ε Κ
Ελπιζω να παλαιοτερα μελη να με θυμουνται.
να γραψω και εγω δυο τρια πραγματακια για το ωραιο αυτο θεμα!
Καταρχας θα ηθελα να συμφωνησω με την αγαπητη Ατμα που λεει
οτι το αντιθετο το διαβολου ειναι ο χριστος.Αυτο ειναι πολυ σωστο.
Ο θεος δεν ειναι τιποτα απο τα δυο,απλα την εκδηλωση του την λαμβανουμε με το δυιστικο νου μας ως διαβολολικη ή χριστικη.Ειναι συμπαντικες αρχες,οι οποιες λειτουργουν συμπληρωματικα.
επισης θα ηθελα να πω οτι η φυση δεν ειναι δυιστικη αλλα η φυση του οργανου που ονομαζουμε μυαλο ειναι δυιστικη.Η φυση λειτουργει συνολικα και δεν διαχωριζει τιποτα απο το ειναι της.Το καλο και το κακο ειναι προβολες του μυαλου μας πανω στην φυση.Νομιζω οτι για τον αντικειμενικο ανθρωπο δεν υπαρχουν εννοιες καλο και κακο αλλα διαφορετικες εκδηλωσεις του ιδιου πραγματος που ομως δεν διαφερουν ως προς την φυση τους αλλα ως προς την συχνοτητα εκδηλωσης τους.Αναλογα με την αυτοαναπτυξη του οντος που συλλαμβανει τους νομους του συμπαντος εξαρταται και Ποσους απο αυτους μπορει να αντιληφθει.Γιατι ας πουμε η συμφιλιωτικη ή η ισορροπιστικη ενεργεια
δεν γινεται αντιληπτη απο ολους γιατι δεν εχουν αναπτυξει τα καταλληλα οργανα ή σωματα ωστε να γινει αντιληπτη.Περα απο τις αρχες του καλου και του κακου υπαρχουν πολλες αλλες δυναμεις και ο αριθμος τους εξαρταται απο την αποσταση που εχουμε απο το κεντρο εκδηλωσης.Στην περιπτωση του ανθρωπινου γενους ειναι παρα πολλες.Αν ολα αυτα ενδιαφερουν θα επεκταθω σε αλλο ποστ.
@οσο αφορα το κοπυραιτ,εκτος οτι ειναι εκτος θεματος,πρεπει να πω οτι καταλαβαινω την ατμα,γιατι εχω δει να αντιγραφουν ολοκληρα ποιηματα μου απο το φορουμ παλαιοτερα και να τα χρησιμοποιουν σε ποιητικες συλλογες.Θεωρω οτι η αναφορα στον ανθρωπο που εγινε διαμεσο της εμπνευσης-εγινε για καποιο λογο ο συγκεκριμενος ανθρωπος και οχι καποιος αλλος-τιμα πρωτα απ ολα τον ανθρωπο που το επισημανει και σε δευτερη μοιρα τον δημιουργο.Τωρα μεταξυ μας νομιζω οτι δεν χρειαζεται να αντιγραφει ο ενας απ τον αλλο τον ιδιαιτερο τροπο εκφρασης μιας και αυτος ειναι το αλατοπιπερο του καθε συνομιλιτη και πιο βαθια ειναι ο λογος που μας αρεσει να τον διαβαζουμε.Το προβλημα λοιπον δεν ειναι μεταξυ μας,μιας και η Πηγη φαινεται σε αυτους που γνωριζουν,αλλα με τα περιοδικα και τα βιβλια που χτιζονται πανω στην διαθεση μας για προσφορα.Ειναι λοιπον λαθος να λες ατμα κλεψτε με ελευθερα!Η προτροπη σου δεν δειχνει ψυχοπαθολογικη,αλλα σαφως ειναι εξαναγκαστικη.Ετσι κι αλλιως το κανουν!!Κλεινω λοιπον αυτην την παρενθεση και να με συγχωρεις εχεμβροτε αλλα ειμαι παθοντας..@
φιλια σε ολους.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Ο άνθρωπος γεννιέται .
Δεν αναπτύσσονται ένστικτα στην μήτρα .
Από πού το έβγαλες αυτό το συμπέρασμα , η την γνώση ΕΧΕΜΒΡΟΤΕ
Η γνώση είναι μία :
Ο άνθρωπος γεννιέται καλός ( αθώος ) .
Η κοινωνία και γενικά το περιβάλλον , τον διαμορφώνει .
Η κοινωνία απομακρύνει , η κρατάει το αθώο πλάσμα , στο καλό .
Θα παρακαλούσα να μου εξηγήσει κάποιος :
Από πού προήλθε το κακό
Εγώ ισχυρίστηκα ότι :
Υπάρχει μόνο το καλό .
Θα Περιμένω λίγο ακόμη για μια σαφή απάντηση .
Αν με αγνοήσετε και πάλι δεν πειράζει , συνεχίστε το θέμα δίχως εμένα και καλή συνέχεια .