- Η ιστορία της ανθρώπινης ηλιθιότητας - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Και για σένα λεβαντίνε, ακόμα κι αν δεν υπήρχαν τα χαρτιά, θα υπήρχαν τα παπιά, τα ζουμιά κι οτιδήποτε μπορεί να εκφράσει την αναγνώριση της διαφοράς μεταξύ δύο πραγμάτων που δεν είναι ίδια.
Δέχομαι τη συνείδηση ως λειτουργία, κατά πως την περιγράφει (μαζί με την έλλειψή της) η arte, δεν δέχομαι με τίποτα ωστόσο, πως είναι κάτι που αφορά τον άνθρωπο ως τάξη.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Italos
Και τώρα είμαστε πάλι στην αρχή: Γιατί φτιάξαμε έναν τέτοιο κόσμο ; Γιατί ολοι μαζί τον φτιάξαμε.
Λεβαντίνε, δεν πολυθυμάμαι να έφτιαξα κανέναν κόσμο. Ούτε καν στην προσωπική μου ζωή.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
)DSM είναι απλά μαθηματικά:
Αν είμαστε η φυσική εξέλιξη μιας φρακταλικής δομής, από τη στιγμή που είμαστε καταφανέστατα ελλατωματικοί, ή έστω εξουσιαστικοί, τότε το όλο σύμπαν είναι και αυτό καταφανέστατα ελλατωματικό ή έστω εξουσιαστικό.
Είναι εξίσωση.
Αν είμαστε η φυσική εξέλιξη μιας φρακταλικής δομής, από τη στιγμή που είμαστε ελλατωματικοί ή έστω εξουσιαστικοί, σε περίπτωση που το σύμπαν δεν περιείχε αυτή τη δυσαρμονία στο ΣΧΕΔΙΟ τότε συμβαίνουνε δυο τινά: είτε υπάρχει εξωτερική παρέμβαση στο είδος μας, είτε το είδος μας εξέλλιξε κάτι καινούργιο ως χαρακτηριστικό. Στη δεύτερη υποπερίπτωση καταλήγουμε πάλι στο πρώτο παράδειγμα: Το σύμπαν είναι ελλατωματικό ή περιέχει ως μέρος του σχεδίου το εξουσιαστικό κομμάτι.
Οι δύο στις τρεις πιθανότητες δεν τιμάνε καθόλου το ΣΧΕΔΙΟ και τον "πιθανό" σχεδιαστή.
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε αυτό το χαρακτηριστικό ως πρόβλημα, μας κάνει αυτομάτως ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ από το ίδιο το σχέδιο με μικρά γράμματα πλέον, κάτι που δεν στέκει πουθενά, αν δεν θέλουμε να τρελαθούμε.
Δεν αμπελοφιλοσοφώ DSM, μιλάω πολύ σοβαρά στο συγκεκριμένο ποστ.
Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί τείνω προς την παρέμβαση. Γιατί τα άλλα δυο είναι τραγικά.
Δεν τα θεωρώ όμως ως απιθανα, καθότι δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
quote:
Λεβαντίνε, δεν πολυθυμάμαι να έφτιαξα κανέναν κόσμο. Ούτε καν στην προσωπική μου ζωή.
Σε προσωπικό επίπεδο ούτε εσύ ούτε εγώ . Γι'αυτό άλλωστε το συζητάμε και το ερευνάμε. Γιατί και οι δύο θέλουμε κάτι καλύτερο. Και για αυτό είμαστε και Ανθρωποι σε αντίθεση με κάποιους προαναφερθέντες.
Ως μέρος του Ανθρώπου όμως τον φτιάχνουμε μαζί κάθε μέρα Μάνο. Ολοι μαζί.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
quote:
Italos
Αν είμαστε η φυσική εξέλιξη μιας φρακταλικής δομής, από τη στιγμή που είμαστε ελλατωματικοί ή έστω εξουσιαστικοί, σε περίπτωση που το σύμπαν δεν περιείχε αυτή τη δυσαρμονία στο ΣΧΕΔΙΟ τότε συμβαίνουνε δυο τινά: είτε υπάρχει εξωτερική παρέμβαση στο είδος μας, είτε το είδος μας εξέλλιξε κάτι καινούργιο ως χαρακτηριστικό. Στη δεύτερη υποπερίπτωση καταλήγουμε πάλι στο πρώτο παράδειγμα: Το σύμπαν είναι ελλατωματικό ή περιέχει ως μέρος του σχεδίου το εξουσιαστικό κομμάτι.
Νομίζω πως η ουσία της παρέμβασής σου είναι αυτό που κουοτάρισα. Θα σου απαντήσω λοιπόν με έναν τρόπο που πιστεύω οτι γουστάρεις:
Βλέπουμε αυτό που αναγνωρίζουμε. Κι αυτό ισχύει για οτι έχει μάτια και βλέπει.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:
Italos
Ως μέρος του Ανθρώπου όμως τον φτιάχνουμε μαζί κάθε μέρα Μάνο. Ολοι μαζί.
Τίποτα δεν φτιάχνουμε λεβαντίνε. Παίζουμε.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
Ναι βλέπουμε αυτό που αναγνωρίζουμε. Και αυτό ναι είναι πολύ μα πολύ σχετικό.Ε ας το αλλάξουμε διαόλοι τσι φτέρνες μας!!!
Δεν θα αλλάξω την οπτική μου στο ότι αλλάζουμε εμείς τον κόσμο Μάνο με τίποτα. Κάθε μέρα με τις πράξεις μας. Είναι το τελευταίο μου προπύργιο και κάτω από αυτό είμαι εγώ ολόγυμνος χεχε. Θα διαλέγω το παραμύθι σε κάθε περίπτωση, αφού αυτό αποτελεί επιλογή μου.
Πάω να κλείσω το μαγαζάκι έχω ήδη αργήσει.
Καλό βράδυ σε όλους μας.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
quote:Γιατί το αναλογικό δεν είναι τόσο ευθύ και εύκολο να οριστεί – πόσο μάλλον να υλοποιηθεί.
Να το πω πιο απλά για να μην σας μπερδεύω.
Αφού είμαστε αρκετά έξυπνοι ώστε να έχουμε φτιάξει τόσες ανέσεις για τη ζωή μας, γιατί δεν είμαστε και αναλογικά τόσο σοφοί ώστε να το μοιραζόμαστε αυτό το δώρο, και να μην λείπει σε κανέναν τίποτα, ...
Με το «μοιραζόμαστε» μου θύμισες μια παλιά σκηνή από ελληνική ταινία ή σήριαλ: ο άεργος «ιδεολογός» φίλος (που δεν έχει μία, αλλά δε δείχνει και διάθεση να εργαστεί για να έχει) εκθειάζει τα «καλά» του σοσιαλισμού στον εργατικό και ευκατάστατο κολλητό του – το πως πρέπει να τα μοιραζόμαστε όλα και τα αγαθά να είναι κοινά. ΟΚ του λέει ο κολλητός, να τα μοιραστούμε, εγώ έχω αυτά εσύ τι έχεις να μοιραστείς; .... εεεεεεε...... κάνει ο φίλος.... ε τότε τι να μοιραστούμε καημένε;
Η φτώχια λοιπόν και η ανέχεια άλλοτε είναι λόγω καταστάσεων που δεν ελέγχουμε (οπότε είσαι «αναξιοπαθής») και άλλοτε λόγω δικών μας επιλογών (οπότε πας γυρεύοντας) κι άλλοτε συνδυασμός. Να μοιραστώ το δώρο με άλλους γύρω μου που αγωνίζονται – αλλά λόγω θέσης και καταστάσεων δεν του κάθεται είναι ένα πράγμα. Να το μοιραστώ με κάποιους που κάααααθονται και περιμένουν να το μοιράσω.... μμμμμ.....
quote:Γιατί αυτή είναι η φύση.
...κάτι πο θα είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ανισότητες, και εκ του αποτελέσματος πολέμοι, συγκρούσεις και διαμάχες;Γιατί τέτοια ανάγκη για ιδιοκτησία και δύναμη, όταν δεν υπάρχει έλλειψη; Από που πηγάζει αυτή η νοοτροπία; Γιατί δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι να δούμε ότι αν λειτουργούσαμε σαν ενιαίο σύνολο θα ήταν όλα πολύ πιο εύκολα;...
quote:Εξαρτάται. Τίποτα δεν έχει να χάσει αν η πισίνα του γείτονα φτιαχτεί χάρη στο έργο του γείτονα. Αν όμως ο γείτονας περιμένει εσένα να του «φτιάξεις» την πισίνα;
... Τι θα χάσει κάποιος με σπίτι και πισίνα αν και ο γείτονας του θα χει πισίνα και τον ενοχλεί; ...
Έχει να κάνει με το έργο που παράγει κανείς.
Αν ξυπνάς πριν τις 6 το πρωί για να εργαστείς – και περιμένει ο γείτονας που ξυπνά μετά τις 11 να του χρηματοδοτήσεις την πισίνα κάτι δεν πάει καλά.
quote:Έχω ξαναπεί πως διακρίνω στον Κόσμο ένα «χρηματιστήριο αξιών» που το δημιουργεί η προσφορά, η ζήτηση, η ανάγκη, αλλά και η «τεχνητή» ανύπαρκτη ανάγκη (επιθυμία πχ) αυτό τροφοδοτεί την κίνηση. Μέχρι ένα σημείο είναι λογικό σχεδόν αυτονόητο. Κάπου όμως μπαίνει και η απληστία (κι εκμεταλλεύεται τη λογική).
....Από που πηγάζει αυτό το σύστημα αξιών της ανθρωπότητας που χάνεται στα βάθη των αιώνων, και διαταράσσει συνεχώς την ισορροπία; ...
quote:Μ’αυτή τη λογική κινείται το Σύμπαν. Αρπακτική – αλλά χωρίς σκέψη. Δεν δημιουργούμε εμείς αυτόν τον τρόπο σκέψης. Υπάρχει σε κάθε ζώο ή φυτό που θέλει ζωτικό χώρο και ενέργεια από τα άλλα ζώα ή φυτά – κι εμείς γεννίωμαστε έτσι.
...Πίσω από το σύστημα, υπάρχει μια συλλογική σκέψη. Εμείς δημιουργήσαμε αυτό που ζούμε, πρώτα στη σκέψη μας. Αλλιως δεν θα υπήρχε.
Είμαστε λοιπόν μέρος ενός κόσμου που πρωταρχικά εμπεριείχε την έννοια της επιβολής απέναντι σε οτιδήποτε άλλο; Αρα θα πρέπει να λειτουργεί έτσι ολόκληρο το σύμπαν... με τη λογική της ανταλλαγής.Μην με παρεξηγείτε κάνω συνειρμικές σκέψεις φωναχτά.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
Οταν η arte σταματήσει την αντιγραφή επιστημονικών όρων και την εμφύτευσή τους σε θέματα σαν κι αυτό...
Οταν ο Ιταλός αντιληφθεί ότι το κέρδος, το χρέος και τα συναφή αποτελέσματά τους, η ελιτ και οι λοιπές παπαριές του γήϊνου κόσμου...
Οταν ο DSM σταματήσει να αναλύει, επί του υλικού τα προβλήματα του κόσμους...
Τότε θα μπορέσετε όλοι ( της μπαμμπαμ περιλαμβανομένης ), να καταλάβετε την ουσία της εξίσωσης:
Ο ΟΦΙΣ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, Η ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΙ Η ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ = ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΥΚ ΟΙΔΑ.
Ο κόσμος μας, αντιπροσωπεύει ένα απλό, ασήμαντο τμήμα του χώρου.Θα μπορούσα να πώ, πως είναι το virus vault του γαλαξία μας.Σίγουρα και άλλοι γαλαξίες, θα έχουν τέτοιο χώρο.Το μόνο που σας μένει υψηλοί αναλυτές του κόσμους, είναι να κάνετε σύγκριση με τα virus vault των άλλων γαλαξιών.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Πανπαμ κοίτα να δεις...
"Γιατί το αναλογικό δεν είναι τόσο ευθύ και εύκολο να οριστεί – πόσο μάλλον να υλοποιηθεί.
Με το «μοιραζόμαστε» μου θύμισες μια παλιά σκηνή από ελληνική ταινία ή σήριαλ: ο άεργος «ιδεολογός» φίλος (που δεν έχει μία, αλλά δε δείχνει και διάθεση να εργαστεί για να έχει) εκθειάζει τα «καλά» του σοσιαλισμού στον εργατικό και ευκατάστατο κολλητό του – το πως πρέπει να τα μοιραζόμαστε όλα και τα αγαθά να είναι κοινά. ΟΚ του λέει ο κολλητός, να τα μοιραστούμε, εγώ έχω αυτά εσύ τι έχεις να μοιραστείς; .... εεεεεεε...... κάνει ο φίλος.... ε τότε τι να μοιραστούμε καημένε;
Η φτώχια λοιπόν και η ανέχεια άλλοτε είναι λόγω καταστάσεων που δεν ελέγχουμε (οπότε είσαι «αναξιοπαθής») και άλλοτε λόγω δικών μας επιλογών (οπότε πας γυρεύοντας) κι άλλοτε συνδυασμός. Να μοιραστώ το δώρο με άλλους γύρω μου που αγωνίζονται – αλλά λόγω θέσης και καταστάσεων δεν του κάθεται είναι ένα πράγμα. Να το μοιραστώ με κάποιους που κάααααθονται και περιμένουν να το μοιράσω.... μμμμμ....."
Δουλεύω 14-18 ώρες τη μέρα. Από τα 19 μου. Δεν μίλησα για αξιοκρατία στο παραπάνω μου ποστ, μίλησα για το ότι τα σημερινά ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΠΑΡΚΟΥΝ στο να ταίσουν όλα τα παιδάκια που πεινάνε, και τα οποία σαφώς είναι αδύνατον να δουλεύουνε. Τα παιδάκια. ΑΝ ΘΕΛΑΝΕ να δουλεύουμε και να υπάρχει αξιοκρατία, δεν θα βάζανε τα 10 χρονα να δουλεύουν στην Κοκα κόλα στην Αφρική για ένα πιάτο φαί. Ούτε στην Κίνα. Θα φτιάχναμε ένα αξιοκρατικό σύστημα χωρίς μαρούλια και νομίσματα, όπου ο καθείς θα εργαζόταν όπου του άρμοζε. Αξιοκρατικά.
Με κριτήρια την συνεισφορά στην κοινωνία.
quote:
Εξαρτάται. Τίποτα δεν έχει να χάσει αν η πισίνα του γείτονα φτιαχτεί χάρη στο έργο του γείτονα. Αν όμως ο γείτονας περιμένει εσένα να του «φτιάξεις» την πισίνα;
Έχει να κάνει με το έργο που παράγει κανείς.
Αν ξυπνάς πριν τις 6 το πρωί για να εργαστείς – και περιμένει ο γείτονας που ξυπνά μετά τις 11 να του χρηματοδοτήσεις την πισίνα κάτι δεν πάει καλά.
Ξυπνάω στις 11 και σχολάω στις 3 το βράδυ σημειωτέον. Μιλάς Πανπαμ εντός του υπάρχοντος συστήματος, μιλάω για ένα σύστημα που όλοι, ο καθένας στο είδος του φτιάχνουμε μαζί τα σπίτια μας. Δημοκρατία στα κοινά,κ ελευθερία στα προσωπικά. Με τον καθένα να παίρνει ένα ρόλο και όχι έναν βαθμό εξουσίας, αξιοκρατικά.
Τα άλλα δυο κομμάτια πάνε μαζί:
quote:
Έχω ξαναπεί πως διακρίνω στον Κόσμο ένα «χρηματιστήριο αξιών» που το δημιουργεί η προσφορά, η ζήτηση, η ανάγκη, αλλά και η «τεχνητή» ανύπαρκτη ανάγκη (επιθυμία πχ) αυτό τροφοδοτεί την κίνηση. Μέχρι ένα σημείο είναι λογικό σχεδόν αυτονόητο. Κάπου όμως μπαίνει και η απληστία (κι εκμεταλλεύεται τη λογική).
quote:
Μ’αυτή τη λογική κινείται το Σύμπαν. Αρπακτική – αλλά χωρίς σκέψη. Δεν δημιουργούμε εμείς αυτόν τον τρόπο σκέψης. Υπάρχει σε κάθε ζώο ή φυτό που θέλει ζωτικό χώρο και ενέργεια από τα άλλα ζώα ή φυτά – κι εμείς γεννίωμαστε έτσι.
Διακρίνουμε έναν κόσμο με μια λογική κάποιων χιλιάδω ετών, και με ένα οικονομικό σύστημα και σύστημα αξιών 2-3 αιώνων.
Πανπαμ αν το σύμπαν λειτουργεί έτσι, τότε το ΣΧΕΔΙΟ είναι για τα πανηγύρια. Ο δε σχεδιαστής-Θεός-Πηγή ή ότι άλλο, θέλει ψυχαναλυτή επειγόντως. Γιατί έφιαξε έναν κόσμο προορισμένο να μείνει μόνο ένας στο τέλος. Μόνος του. Μιλάμε για τρελή διαστροφή, αλά Λαβκραφτ ένα πράμα.
Πάντως ΟΧΙ, τα υπόλοιπα είδη επί της γης τουλάχιστον δεν λειτουργούνε σαν και μας.Τα φυτά διατηρούνε την ισορροπία. Ο δε λύκος τρώει μεν προβατάκια, δεν τα εκφυλίζει όμως, ούτε τρώει περισσότερο από ότι χρειάζεται. Η αλυσίδα συνεχίζεται. Εμείς την αλυσίδα την έχουμε κάνει
λάστιχο. Εκμεταλλευόμαστε ακόμα και το ίδιο μας το είδος. Αυτο τον εκφυλισμό βρισκόμαστε εμείς στην προνομιακή θέση να τον διατηρούμε.
Νικόμαχε το ότι λειτουργούμε σαν καρκίνος είναι εμφανές. Το θέμα είναι ότι ψάχνουμε τα αίτια, μήπως βρούμε και τη θεραπεία.
Εγώ θεωρώ ότι έχουμε υπάρξει και υγιείς. Τους λόγους τους έγραψα παραπάνω.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
Αν αυτοί οι άνθρωποι ή μάλλον ένας από αυτούς είχε σκεφτεί συνειδητά τι κάνω, ζω αλλά και δεν ζω, υπάρχω αλλά δεν αγαπιέμαι, μισώ και φοβάμαι, αλλά δεν τους φοβίζω και είχε μπει στην θέση ενός από τα παιδιά της Αφρικής, θα είχε συνετιστεί;
Εγώ για παράδειγμα είμαι ένας άνθρωπος που σκέφτομαι πριν πράξω το ότι δήποτε, αλλά για να μην περιαυτολογώ όχι πάντα, έχω δηλαδή σώφρονα λογισμό και όμως πάσχω και πάσχω γιατί σκέφτομαι, δεν θα κάνω αυτό που δεν θέλω να μου κάνουν οι άλλοι, πόσους επηρεάζω νομίζεται;
Και μετά βλέπουμε στις φτωχογειτονιές να πηγαίνεις στην μοδίστρα και να την ρωτάς τι ημέρα είναι σήμερα και να ξέρει πάντα ποιος άγιος γιορτάζει, είναι αδίκημα αυτό όχι, γιατί έτσι παίρνει ελπίδα.
Αλλά έρχεται η επιστήμη μετά και σου λέει χωρίς να θέλω να κρίνω κάποιον σκέψεις κάνω, προσπαθεί λοιπόν η επιστήμη να πείσει την κυρία Μαρία την κυρία Κούλα κτλ. Ότι δεν υπάρχει Θεός, ότι τα πάντα είναι αυτόνομα κτλ. Και στην ουσία όμως αν το δούμε ακόμα και η επιστήμη δουλεύει για αυτούς, γιατί χαίρονται σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει κρίση από πουθενά και μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, χωρίς να την πληρώσουν ουσιαστικά ποτέ.
Το θέμα είναι πιο πίσω και πιο βαθύ. ΑΝ το πράμα είναι όπως το θέτει η πανπαμ, αν το σύμπαν λειτουργεί ενιαία με αυτή τη "λογική", τότε και εμείς ΔΕΝ θα έπρεπε να έχουμε αναπτύξει ιδανικά και αρχές του στυλ ισότητα, δικαιοσύνη και τέτοια φαιδρά. Αυτά σε ένα σύμπαν όπως το θέτει η Πανπαμ, θα αποτελούσαν ασθένεια και παράδειγμα προς αποφυγή. Για να στο χοντρύνω, σε αυτή την περίπτωση ο αρχετυπικός Οφις, Προμηθέας η Σατανάς ή ότι άλλο, θα έπρεπε να αποτελέι τον σωτήρα μας από ένα σύστημα σκλαβιάς αφού θα έχουμε δημιουργηθεί (και φρακταλικά να το πάρεις στα ίδια καταλήγεις) ή εξελιχθεί για να φτάοσυμε και πάλι σε ένα τίποτα. Σαν να είμαστε εδώ για έναν χαβαλέ, αφού η εξουσιαστικότητα θα εμπεριέχεται στο όλον και φυσικά εμείς δεν θα έχουμε καμία τύχη, αφού όπως είπε και ο καλός Νικόμαχος είμαστε ένα τίποτα μέσα στον άπειρο χώρο.
Καταλαβαίνω ότι φαίνονται υψηλή ραπτική αυτά, αλλά στην πραγματικότητα είναι πάρα μα πάρα πολύ απλά.
Είτε δημιουργηθήκαμε- εξελιχθήκαμε έτσι όπως είμαστε, είτε "κάτι" "κάποιος" μας χάλασε στην πορεία.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
(μέσα στη γενικότερη μαυρίλα των ημερών)
Τέρμα τα πλατσουρίσματα στα λασπόνερα, τα ρηχά και τα απόνερα...
Μάσκες, βατραχοπέδιλα και νεοπρέν και βουρ για τα...βαθιά!
Ξεκινάμε με μερικά διαμάντια:
quote:
Είμαι σχεδόν σίγουρη οτι ο κόσμος έχει κάποιον σκοπό που ξεπερνά κάθε είδους μηχανιστικό πρότυπο αναφοράς , και αυτό το διαπιστώνουμε εύκολα απο τους άπειρους βαθμούς ελευθερίας της συνείδησης. Η συνείδηση μοιάζει να είναι ο μέχρι τώρα σταθμός , σε έναν κόσμο που βαδίζει πρός μια κατεύθυνση τελείωσης . Η συνείδηση είναι πια, μια ιδιότητα του σύμπαντος . Έχω την εντύπωση πως ο κόσμος λειτουργεί ως ενας πολλαπλός βρόχος ανάδρασης όλων των μερών με όλα τα μέρη, για τον οποίο ούτε γνωρίζουμε πως ξεκίνησε , αλλά ούτε και πως θα καταλήξει. ('');
Μάλλον ένα πυκνό νόημα σε λίγες γραμμές. Για τη συνείδηση εξάλλου έχουμε και ολόκληρα αφιερωμένα θέματα.
quote:
Ξέρεις τι με προβληματίζει arte; Που ενώ ναι μεν βλέπω τον κόσμο να εξελίσσεται, έχω την αίσθηση ότι η ανθρωπότητα ενώ πάει μπροστά κατεβαίνει τα σκαλοπάτια αντί να τα ανεβαίνει. Σαν να χει πάρει το δρόμο το στραβό.Αν θα μπορούσα να ονοματίσω τις δυο αρετές που μας οδηγούν προς τα μπρος, αυτές θα ήταν η σοφία και η ευφυία. Ενώ λοιπόν στον τομέα ευφυία κάνουμε τεράστια άλματα, στον τομέα σοφία χάνουμε συνέχεια έδαφος.
Και δεν θα σου πω ψέμματα, δεν μου φαίνεται καθόλου φυσιολογικό αυτό. Γιατί αν κοιτάξεις γύρω σου, είμαστε οι μόνοι που διατηρούμε μια τέτοια δυσαρμονία.
Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ απολύτως εδώ, έστω κι αν φαινομενικά τα παρατηρούμενα σε "δικαιώνουν" Ιταλέ.
Πρόοδος υπάρχει παντού -και σε σοφία και σε ευφυία-, αλλά το θέμα είναι η "κρίσιμη μάζα", και γενικώς η μάζα στην οποια διαχέονται αυτά (εκουσίως ή ακουσίως, με εκπαίδευση, υποβολή, σχέδιο ή από...σπόντα). Για κάποιο λόγο 'επιλέχθηκε' να τρέφεται το όλο σύστημα από την Ανισότητα, ως συνθήκη "προόδου" και "κίνησης προς τα εμπρός", όπως περίπου και ένα αεριωθούμενο.
Ετσι αναγκαστικά ζούμε σε έναν κόσμο πολλών ταχυτήτων, σε όλα τα επίπεδα, και γι'αυτό ακόμα και εν έτει 2014 άλλοι κυκλοφορούνε με αυτοκίνητα χωρίς οδηγό και ανθρώπινη παρέμβαση, και άλλοι κυνηγάνε ακόμα με τόξα και βέλη αντιλόπες στις σαβάνες.....
quote:
Για το χρήμα και την ιδιοκτησία δεν τίθεται καν θέμα, επαυξάνω κιόλας.Εξάλλου το να γνωρίζουμε ότι η παγκόσμια παραγωγή ξεπερνάει τη ζήτηση και πάνω από ο μισός πληθυσμός να ζει στην ανέχεια, αποτελεί τραγικό κατάπτυστο φαινόμενο, χαρακτηριστικό του τι πραγματικά έχουμε καταντήσει οι άνθρωποι.Τωρα όσον αφορά τη δημοκρατία...
Η δημοκρατία είναι επιβεβλημένη στα κοινά. Στα προσωπικά πρέπει να υπάρχει ελευθερία-αναρχία το ίδιο και το αυτό. Στη σημερινή κοινωνία υπάρχει δημοκρατία και στα προσωπικά, μια μορφή φασισμού δηλαδή. Διαλέγουν άλλοι για μένα, ακόμα και τι θα σκεφτώ.
Τα όρια και οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτά σε τέτοια ζητήματα.
Αυτό το σύστημα αξιών από κάπου έχει εκκίνηση. Εχει εκκίνηση από μας τους ίδιους; Αμφιβάλλω, μπορεί όμως να είναι και έτσι. Σίγουρα όμως αυτός ο τρόπος σκέψης μας οδηγεί στο γκρεμό, και αν δε βάλουμε φρένο η δεν αλλάξουμε πορεία τότε την κάτσαμε τη βάρκα...
Η μια δημοσίευσή σου καλύτερη από την άλλη φίλε Ιταλέ. Δεν προσθέτω τίποτα, μόνο γνέφω καταφατικά. Με αναγωγή προφανώς και στα αρχικώς γραφόμενα από τον ΣολΜιχ.
Για να φτάσουμε και στο:
quote:
Θέμα: Για μένα λοιπόν η κατεύθυνση της ανθρωπότητας, της ζωής μας, έπρεπε να εστιαζόταν σε 3 θέσεις.1./ Αγάπη: ότι ποιο κοντινό μπορώ να αναφέρω, χωρίς να είναι ακριβώς το ίδιο, είναι η «Αγάπη» που περιέγραψε ο Ιησούς Χριστός.
2./ Ελευθερία: ότι ποιο κοντινό μπορώ να αναφέρω, χωρίς να είναι ακριβώς το ίδιο, είναι η «Ελευθερία» που περιέγραψε ο Μιχαήλ Μπακούνιν, δες τον «Μαθηματικό Τύπο της Ελευθερίας».
3./ Δημοκρατία: ότι ποιο κοντινό μπορώ να αναφέρω, χωρίς να είναι ακριβώς το ίδιο, είναι η «Δημοκρατία» που έλαβε χώρα κατά τον «Χρυσό Αιώνα» της Αρχαίας Αθήνας.
Όλα τα άλλα απλά μπορούν να παραχθούν βασιζόμενα στις ποίο πάνω 3 αξίες.
με το οποίο εκ πρώτης όψεως συμφωνώ,
αλλά σε βαθύτερη ανάλυση μου δημιουργεί προβλήματα (πιθανόν διότι δεν έχω διαβάσει ούτε όλο το Ευαγγέλιο αλλά και ούτε όλον τον Μπακούνιν...)
Η Αγάπη,πχ προφανώς είναι ένα 'καλό' συναίσθημα, μια έννοια φορτισμένη 'θετικά' αλλά μήπως είναι και λίγο δύσκολο να οριστεί? μήπως απλώς είναι ένα μπάλωμα στις ατέλειες του ΄συστήματος' ή ακόμη ακόμη και μια εθελούσια ψευδαίσθηση που εισάγεται ακριβώς για λόγους ισορροπίας, για αντίβαρο? Θα υπήρχε ή θα ήταν αναγκαία πχ. η Αγάπη σε έναν υποθετικό Τέλειο κόσμο, ισορροπημένο, ευτυχή, χωρίς αδικίες, ανισότητες και τα γνωστά μύρια κακά του εδώ κόσμου?
Μήπως δηλαδή ακόμα και αυτή η Αγάπη αποτελεί είτε ένα εφεύρημα είτε μια αναγκαιότητα, αλλά ταυτόχρονα και μια απόδειξη της ελαττωματικής κατασκευής (ή εκφυλισμού στα σενάρια που έδειξε ο Ιταλός) του Κόσμους? [κι αυτό αν θέλετε το εξετάζουμε σε άλλο θέμα, διότι είναι αδύνατο να το εξαντλήσω εδώ και τώρα....θεωρώ όμως ότι γίνεται κατανοητή η στροφή που θέλω να δώσω...]
Πάμε τώρα και στην Ελευθερία. Αλλο αγκάθι κι αυτό.
Κατά τη γνώμη μου η Υπερτέρα Αξία. Εστω και πετσοκομμένη. Εστω και με εκπτώσεις. Τι θελω να πώ. Η ιδανική ελευθερία προϋποθέτει και γερό "οπλοστάσιο" (πνευματικό, υλικό, κλπ). Ελευθερία κινήσεων, σκέψης, άποψης, λειτουργίας, κλπ, για να είναι πλήρης συνεπάγεται κάποια πράγματα που δεν είναι τόσο αυτονόητα για όλους. Ας πούμε ότι όπως στα μαθηματικά μοντέλα των συστημάτων ξεκινάμε να ορίσουμε το "τέλειο" μοντέλο ελευθερίας με έστω Χ "βαθμούς ελευθερίας". Τότε για κάθε 'δεσμευση' , μείωση ή απειλή, ή απόσταση από αυτό και ως προς αυτό θα αφαιρούμε βαθμούς...
Πχ. θέλεις να κοιμηθείς μέχρι τις 10 ή ώρα το πρωί, αλλά πρέπει αναγκαστικά να σηκωθείς για να πας στη δουλειά από τις 7? Μείον 1 βαθμό ελευθερίας. Θέλεις να πάρεις το πρώτο αεροπλάνο για Μαλδίβες, αλλά δεν έχεις φράγκο ούτε για τσιγάρα? Μείον 10 βαθμοί ελευθερίας... κ.ο.κ. Στο τέλος κάνεις τη σούμα και βλέπεις τι θα βγει (και αν σου έμειναν τα...ρέστα). Γι'αυτό λέμε ότι αρχίζεις τις εκπτώσεις, και τις ωραιοποιήσεις (παρηγοριά στον άρρωστο να λέμε....).
Νταξ, δεν μπορώ να κάνω αυτό, δεν μπορώ να κάνω εκείνο, αλλά τουλάχιστον το μυαλό μου είναι Ελεύθερο....πετάει όπου θέλει σκέφτεται ό,τι θέλει, κάτι είναι κι αυτό. Ναι, κάτι είναι, αλλά δεν είναι το πλήρες. Δεν είναι το όλον.
Ασε που κι αυτό δεν είναι σίγουρο, γιατί κι εκεί όλο και κάποιος μπελάς θα παραμονεύει, όλο και κάποιο λάκκο θα'χει η φάβα....
Ποιος μας εγγυάται ότι και αυτό δεν είναι κάποιος 'συμβιβασμός' ή κάτι 'στημένο' γιατί ...βολεύει?
Και ερχόμαστε σιγά σιγά στα πιο βαθιά:
quote:
Αφού είμαστε αρκετά έξυπνοι ώστε να έχουμε φτιάξει τόσες ανέσεις για τη ζωή μας, γιατί δεν είμαστε και αναλογικά τόσο σοφοί ώστε να το μοιραζόμαστε αυτό το δώρο, και να μην λείπει σε κανέναν τίποτα, κάτι πο θα είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ανισότητες, και εκ του αποτελέσματος πολέμοι, συγκρούσεις και διαμάχες;
Γιατί τέτοια ανάγκη για ιδιοκτησία και δύναμη, όταν δεν υπάρχει έλλειψη; Από που πηγάζει αυτή η νοοτροπία; Γιατί δεν είμαστε αρκετά έξυπνοι να δούμε ότι αν λειτουργούσαμε σαν ενιαίο σύνολο θα ήταν όλα πολύ πιο εύκολα;Τι θα χάσει κάποιος με σπίτι και πισίνα αν και ο γείτονας του θα χει πισίνα και τον ενοχλεί;
Από που πηγάζει αυτό το σύστημα αξιών της ανθρωπότητας που χάνεται στα βάθη των αιώνων, και διαταράσσει συνεχώς την ισορροπία;
Πίσω από το σύστημα, υπάρχει μια συλλογική σκέψη. Εμείς δημιουργήσαμε αυτό που ζούμε, πρώτα στη σκέψη μας. Αλλιως δεν θα υπήρχε.
Είμαστε λοιπόν μέρος ενός κόσμου που πρωταρχικά εμπεριείχε την έννοια της επιβολής απέναντι σε οτιδήποτε άλλο; Αρα θα πρέπει να λειτουργεί έτσι ολόκληρο το σύμπαν... με τη λογική της ανταλλαγής.
Οι απαντήσεις είναι απλές έως κυνικές σε αυτά δυστυχώς Ιταλέ....
Γιατί κανένας δεν τα θέλησε αυτά τα πράγματα. Γι'αυτό.
Επίσης, δεν είναι θέμα μοιρασιάς ή ποσοτικό.
Υπάρχει η έννοια της επικυριαρχίας. Υπάρχει το δίκιο του Ισχυρού. Υπάρχει το "κάνω κάτι απλώς και μόνο επειδή μπορώ να το κάνω, και δεν υπάρχει κανένας να με σταματήσει να το κάνω".
Ο ανταγωνισμός και η "αρπαχτηκότητα" είναι εγγενές χαρακτηριστικό κάθε μορφής ζωής σε αυτόν τον πλανήτη. Έτσι είμαστε, so simple!
Το ότι δεν μας αρκεί όμως αυτή η απάντηση και 'το ψάχνουμε' το θέμα είναι ακριβώς η κερκόπορτα και η δυναμική του να εισάγεις τις αμφιβολίες και να λες....ρε μπας και δεν έπρεπε να ήμασταν έτσι, ή μήπως δεν ήμασταν και γίναμε στην πορεία, ή κάποιος μας 'φυτεψε' αυτό το μικρόβιο (Ον, Καταστάσεις, Εξέλιξη....κλπ) για κάποιο λόγο, και "πήραμε τη ζωή μας λάθος"....?
Και έρχεται κι ο φίλος μου ο Ντιεσέμης και μας γειώνει κανονικά όλους:
quote:
Συγνώμη κιόλας, αλλά το έχετε ψοφήσει στη θεωρία και την υψηλή ανάλυση. Δε λέω, πολλές από τις παρατηρήσεις σας είναι τεκμηριωμένες, κάποιες ακόμα είναι λογικές και κάποιες με έναν τρόπο μεταφυσικά προσωπικές. Όλα αυτά δεκτά, στα πλαίσια πάντα μιας καλής θέλησης για διάλογο. Δυστυχώς όμως, είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία εκτός θέματος.
Σε ένα απομακρυσμένο χωριό, η γαμάτη γκόμενα θα διαλέξει για πατέρα των παιδιών της τον υγιή γκόμενο, και όχι τον εκ γενετής σακάτη πάσης φύσης.
Και οι υγιείς πάσης φύσης δεν επαρκούν για όλους.Αν στο τραπέζι υπάρχει φιδές και αρνάκι φούρνου με πατάτες, όλοι αρνάκι θα θέλουν να φάνε.
Και το αρνάκι δεν επαρκεί για όλους.Αν πρέπει να διαλέξεις για υπαλλήλους ανάμεσα σε δύο εξίσου αποτελεσματικούς ανθρώπους, κι ο ένας είναι ανάπηρος –νοητικά ή σωματικά-, τον αρτιμελή θα διαλέξεις.
Και οι αρτιμελείς δεν επαρκούν για όλους.Αν πρέπει να διαλέξεις μεταξύ δύο εξίσου κατηρτισμένων και έμπειρων ερευνητών, θα διαλέξεις τον δημιουργικότερο.
Και οι δημιουργικοί δεν επαρκούν για όλους.Αν πρέπει να διαλέξεις μεταξύ δύο ίδου τύπου αυτοκινήτων, θα διαλέξεις το οικονομικότερο, ή το πιό γρήγορο, ή τέλος πάντων, αυτό που σε φτιάχνει περισσότερο.
Κι αν κάτι έχει ζήτηση, ή που ανεβαίνει η τιμή του, ή που δεν επαρκεί για όλους.
Το θέμα λοιπόν είναι, πως στο κόσμος δεν υπάρχουν δύο πράγματα που να είναι ίδια. Από τη στιγμή που αυτό ισχύει, τίποτα δεν μπορεί να μοιράζεται εξίσου. Ούτε κι όλα τα πράγματα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες.
Και άντε φτου κι απ'την αρχή. Πώς να πεις ότι έχει "άδικο', αφού ...δεν έχει?
Φταίει αυτή η ρημάδα η ποικιλία.
Οι μόνοι που θα μπορούσαν να μοιράζονται ισοδυνάμως, θα έπρεπε να ήταν κλώνοι, όπως και κλωνοποιημένα όλα τα υπό μοιρασιάν.
Ελα όμως που δεν είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Ούτε ίσα ούτε όμοια. Με την καμία δηλαδή. Και αυτό είναι η πηγή αφενός της ομορφιάς και του συνθέτου του πράγματος, αλλά αυτό είναι και η κατάρα ταυτόχρονα.
Είναι γνωστό ότι η φύση όχι μόνον δεν είναι ΄σοσιαλιστική' αλλά παντοιοτρόπως επιδεικνύει λογικές και συμπεριφορές τύπου 'παρταόλα'. Εις αυτό δε το χωρίον, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήδη το ανθρώπινο γένος έκανε πολλά βήματα κόντρα στη φύση και τους φυσικούς εξελικτικούς νόμους. Στη Φύση πχ. το αδύνατο και το ασθενές, το κακέκτυπο, το ελλατωματικό, το αποτυχημένο, με όποια μορφή κι αν εμφανίζεται, καταστρέφεται ή αφανίζεται σύντομα, με τυχαίο ή και με συντεταγμένο τρόπο. Με τους ανθρώπους έπαψε αυτό να εφαρμόζεται μάλλον από την εποχή του ...Καιάδα.
Ετσι υποτίθεται ότι όλοι έχουν 'δικαίωμα στον ηλιο", αλλά επί της ουσίας είναι όμως έτσι, ή και αυτό ήταν μια πρόσκαιρη συνθήκη, που μάλλον βόλεψε για αλλότριους σκοπούς?
Δηλαδή, εφόσον ήδη πήγαμε 'κόντρα' στο ρεύμα της εξέλιξης, δώσαμε δικαίωμα ύπαρξης στον αδύνατο, στον φτωχούλη, στον χαζούλη, στον καμπούρη και στην κουτσή Μαρία, το κάναμε όντως αλτρουιστικά ή από κίνητρα "Αγάπης" (εννοώ σαν Ανθρωπότητα, όχι προσωπικά) ή το κάναμε απλώς για τη δημιουργία 'τάξεων', ταχυτήτων, μιας έμεσης επιβολής υπεροχής επί των αδυνάτων και μη προνομιούχων, μια πιο efficient μορφή εκμετάλλευσης, είτε προς τέρψιν του ιδίου Εγώ των Ισχυρών/προνομιούχων, είτε και προς Υπηρεσίαν αυτών, αφού μέσω της διατήρησής τους μπορείς να κερδίσεις πολύ περισσότερα και σε είδος και σε διάρκεια, από ότι αν υπάρξει ένας αφανισμός τους? Και μην το πάτε κυρίως σε θέματα ανατομικά ή αρτιμέλειες, αλλά σκεφτείτε το ευρύτερα, και με οικονομικούς όρους, και τότε ίσως δείτε πολλά πράγματα να εξηγούνται, τόσο σε συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες όπου στην ουσία Συντηρούνται σκοπίμως και διαιωνίζονται κάποιες καταστάσεις (βλέπε Τρίτος κόσμος, Αφρική-Ασία) διότι μεταξύ των Ακρων: Πληρης Ισοδυναμία/Ισότητα/Ισοπέδωση και Αφανισμός/Εξολόθρευση του Αδυνάμου, προτιμάται και εφαρόζεται γενικώς το Σενάριο της Διαιώνισης και Διατήρησης του Αδύναμου και Εξαθλιωμένου, ως υπηρέτη των σκοπών του Προνομιούχου.
quote:
DSM ξέρεις τι κάνεις; Βάζεις στο τραπέζι τη σύγκριση και το νόμο του ισχυρού. Σε περίπτωση που το μεταφέρω αυτό σε συμπαντικό βαθμό, το ίδιο το σύμπαν είναι για το...
Το αρνάκι μπορείς να το κόψεις σε περισσότερα κομμάτια και να φάμε όλοι στο τραπέζι.ολοι αρτιμελής και μη μπορούνε να συνεισφέρουνε από διαφορετικό πόστο.
Ολα τα αυτοκίνητα κάνουν το ίδιο πράμα, σε πάνε στον προορισμό σου. Το πιο γρήγορα ή πιο ασφαλή είναι προσωπική άποψη και αισθητική.
Βασικά το πας εκεί που ξεκίνησε με τον Sol-Mix. Τα παραδείγματα σου είναι εντός ενός συστήματος με το χρήμα ως μέσο ανταλλαγής.
Αν βγάλεις την ανταλλαγή από τη μέση, όλα τα παραπάνω απλά δεν υπάρχουν. Και αυτό φαίνεται στο τελευταίο σου παράδειγμα:Οταν η ζήτηση αυξάνεται, η προσφορά ελλατώνεται.
Και τώρα είμαστε πάλι στην αρχή: Γιατί φτιάξαμε έναν τέτοιο κόσμο ; Γιατί ολοι μαζί τον φτιάξαμε.
Δεν θέλω να κάνω τη μοιρολογίστρα, αλλά αν έτσι λειτουργεί το πράμα εκ του φυσικού, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Ούτε σωτήρες ούτε πεφωτισμένοι δεν μας σώζουν. Εμείς είμαστε έτσι εκ του φυσικού, και πάλι τν καταστροφή θα φέρνουμε.
Η ανταλλαγή δεν μπορεί να φύγει από τη μέση Ιταλέ. Το κωλόχαρτο ναι, η ανταλλαγή όμως όχι. Σε όποιο επίπεδο.Με όποιο είδος.
Ολα ανταλλαγές είναι στο κάτω κάτω. Υλης, Ενέργειας, Πνεύματος, σωματιδίων, μορίων, υγρών, στοιχείων, κλπ.....
Το θέμα είναι ποιο Αξιακό Σύστημα υπηρετούν.
Το θέμα είναι να υπάρχει κάποιου είδους κοινά αποδεκτή Δικαιοσύνη
και κοινά αποδεκτή Ευ-Συνειδησία.
Συν-αίσθηση ότι το καλό του Ατόμου είναι και καλό του Όλον
και αντιστρόφως.
Εφόσον αυτά δεν γίνονται (και ούτε έγιναν ποτέ)
περιοριζόμαστε στις ....φουσκίτσες μας ο καθένας.
Εστω κι αν είμαστε οι γειτνιάζουσες σαπουνόφουσκες σε μια φρακταλική δομή ενός ατελείωτου αφρού και σαπουνόνερου...
quote:
(Αγαπώ αυτές τις συζητήσεις. )
DSM είναι απλά μαθηματικά:
Αν είμαστε η φυσική εξέλιξη μιας φρακταλικής δομής, από τη στιγμή που είμαστε καταφανέστατα ελλατωματικοί, ή έστω εξουσιαστικοί, τότε το όλο σύμπαν είναι και αυτό καταφανέστατα ελλατωματικό ή έστω εξουσιαστικό.
Είναι εξίσωση.Αν είμαστε η φυσική εξέλιξη μιας φρακταλικής δομής, από τη στιγμή που είμαστε ελλατωματικοί ή έστω εξουσιαστικοί, σε περίπτωση που το σύμπαν δεν περιείχε αυτή τη δυσαρμονία στο ΣΧΕΔΙΟ τότε συμβαίνουνε δυο τινά: είτε υπάρχει εξωτερική παρέμβαση στο είδος μας, είτε το είδος μας εξέλλιξε κάτι καινούργιο ως χαρακτηριστικό. Στη δεύτερη υποπερίπτωση καταλήγουμε πάλι στο πρώτο παράδειγμα: Το σύμπαν είναι ελλατωματικό ή περιέχει ως μέρος του σχεδίου το εξουσιαστικό κομμάτι.
Οι δύο στις τρεις πιθανότητες δεν τιμάνε καθόλου το ΣΧΕΔΙΟ και τον "πιθανό" σχεδιαστή.
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε αυτό το χαρακτηριστικό ως πρόβλημα, μας κάνει αυτομάτως ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ από το ίδιο το σχέδιο με μικρά γράμματα πλέον, κάτι που δεν στέκει πουθενά, αν δεν θέλουμε να τρελαθούμε.
Δεν αμπελοφιλοσοφώ DSM, μιλάω πολύ σοβαρά στο συγκεκριμένο ποστ.
Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί τείνω προς την παρέμβαση. Γιατί τα άλλα δυο είναι τραγικά.
Δεν τα θεωρώ όμως ως απιθανα, καθότι δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
Από τα καλύτερα ποστ της βραδιάς! Μέσα σε όλα, αγαπητέ Ιταλέ.
quote:
Τίποτα δεν φτιάχνουμε λεβαντίνε. Παίζουμε.
Δυστυχώς, αλλά μάλλον εδώ πρέπει να συμφωνήσω με τον Ντιεσέμη...
Παίζουμε, σε ένα παιχνίδι που όχι μόνο δεν φτιάξαμε εμείς τους όρους και δεν μας ρώτησαν, αλλά τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε και τους όρους, είτε φανερούς είτε σε...ψιλά γράμματα
κι εκεί είναι η Ταντάλια τραγωδία μας....
quote:
Ο ΟΦΙΣ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, Η ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΙ Η ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ = ΕΝ ΟΙΔΑ, ΟΥΚ ΟΙΔΑ.Ο κόσμος μας, αντιπροσωπεύει ένα απλό, ασήμαντο τμήμα του χώρου.Θα μπορούσα να πώ, πως είναι το virus vault του γαλαξία μας.Σίγουρα και άλλοι γαλαξίες, θα έχουν τέτοιο χώρο.Το μόνο που σας μένει υψηλοί αναλυτές του κόσμους, είναι να κάνετε σύγκριση με τα virus vault των άλλων γαλαξιών.
Δεχομενοι την παραδοχή ότι είμαστε (ή προερχόμαστε) από 'συστημικό λάθος', είτε στον αρχικό σχεδιασμό, είτε με εκφυλισμό που βγήκε [ή πυροδοτηθηκε] στην πορεία, τότε ναι μπορεί να στέκει το περί virus vault που λες Νικόμαχε....
Αλλά από την άλλη...Είσαι σίγουρος και πέραν πάσης Αμφιβολίας???
quote:
Διακρίνουμε έναν κόσμο με μια λογική κάποιων χιλιάδω ετών, και με ένα οικονομικό σύστημα και σύστημα αξιών 2-3 αιώνων.Πανπαμ αν το σύμπαν λειτουργεί έτσι, τότε το ΣΧΕΔΙΟ είναι για τα πανηγύρια. Ο δε σχεδιαστής-Θεός-Πηγή ή ότι άλλο, θέλει ψυχαναλυτή επειγόντως. Γιατί έφιαξε έναν κόσμο προορισμένο να μείνει μόνο ένας στο τέλος. Μόνος του. Μιλάμε για τρελή διαστροφή, αλά Λαβκραφτ ένα πράμα.
Πάντως ΟΧΙ, τα υπόλοιπα είδη επί της γης τουλάχιστον δεν λειτουργούνε σαν και μας.Τα φυτά διατηρούνε την ισορροπία. Ο δε λύκος τρώει μεν προβατάκια, δεν τα εκφυλίζει όμως, ούτε τρώει περισσότερο από ότι χρειάζεται. Η αλυσίδα συνεχίζεται. Εμείς την αλυσίδα την έχουμε κάνει
λάστιχο. Εκμεταλλευόμαστε ακόμα και το ίδιο μας το είδος. Αυτο τον εκφυλισμό βρισκόμαστε εμείς στην προνομιακή θέση να τον διατηρούμε.
Εδώ αν και κατά βάση είναι σωστός ο συλλογισμός, δες το όμως κι από το πρίσμα που ελεγα πιο πάνω, περί "σκοπιμότητας" στην εφαρμογή και αποδοχή του συστήματος Αδικίας και Ανισότητας....
(μήπως δηλαδή εντέλει, δεν είναι λάθος στο σχεδιασμό, ούτε αμέλεια, ούτε παραδρομή, αλλά και πολύ γαμάουα-σατανικό σχέδιο με προεπεξεργασμένα σενάρια κυριαρχίας, εκλεπτυσμένης ισχύος/επιβολής εξουσίας με απομύζηση του μεγίστου δυνατού κέρδους.... 
)
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
quote:
Το θέμα είναι πιο πίσω και πιο βαθύ. ΑΝ το πράμα είναι όπως το θέτει η πανπαμ, αν το σύμπαν λειτουργεί ενιαία με αυτή τη "λογική", τότε και εμείς ΔΕΝ θα έπρεπε να έχουμε αναπτύξει ιδανικά και αρχές του στυλ ισότητα, δικαιοσύνη και τέτοια φαιδρά. Αυτά σε ένα σύμπαν όπως το θέτει η Πανπαμ, θα αποτελούσαν ασθένεια και παράδειγμα προς αποφυγή. Για να στο χοντρύνω, σε αυτή την περίπτωση ο αρχετυπικός Οφις, Προμηθέας η Σατανάς ή ότι άλλο, θα έπρεπε να αποτελέι τον σωτήρα μας από ένα σύστημα σκλαβιάς αφού θα έχουμε δημιουργηθεί (και φρακταλικά να το πάρεις στα ίδια καταλήγεις) ή εξελιχθεί για να φτάοσυμε και πάλι σε ένα τίποτα. Σαν να είμαστε εδώ για έναν χαβαλέ, αφού η εξουσιαστικότητα θα εμπεριέχεται στο όλον και φυσικά εμείς δεν θα έχουμε καμία τύχη, αφού όπως είπε και ο καλός Νικόμαχος είμαστε ένα τίποτα μέσα στον άπειρο χώρο.Καταλαβαίνω ότι φαίνονται υψηλή ραπτική αυτά, αλλά στην πραγματικότητα είναι πάρα μα πάρα πολύ απλά.
Είτε δημιουργηθήκαμε- εξελιχθήκαμε έτσι όπως είμαστε, είτε "κάτι" "κάποιος" μας χάλασε στην πορεία.
Περιττό να πούμε ότι και εδώ "ζωγραφίζεις"...
Αντε λοιπόν να δούμε αν (σε πρώτη φάση) βρούμε το Φίδι,
(και σε δεύτερη φάση) το βγάλουμε κι απ'την Τρύπα....
.
.
.
" Υπάρχει ο σωστός τρόπος, ο λάθος τρόπος, και ο ...δικός μου τρόπος! "
quote:Αυτό - ιδεαλιστικά ακούγεται καλό. Πρακτικά είναι ανέφικτο γιατί - νομίζω ανάμεσα στα άλλα - έίναι αφύσικο και απαιτεί για υλοποίηση "επένδυση" που όταν γίνεται "καπελώνεται" λόγο απληστίας.
...Ξυπνάω στις 11 και σχολάω στις 3 το βράδυ σημειωτέον. Μιλάς Πανπαμ εντός του υπάρχοντος συστήματος, μιλάω για ένα σύστημα που όλοι, ο καθένας στο είδος του φτιάχνουμε μαζί τα σπίτια μας. Δημοκρατία στα κοινά,κ ελευθερία στα προσωπικά. Με τον καθένα να παίρνει ένα ρόλο και όχι έναν βαθμό εξουσίας, αξιοκρατικά....
...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ
quote:
Αυτό - ιδεαλιστικά ακούγεται καλό. Πρακτικά είναι ανέφικτο γιατί - νομίζω ανάμεσα στα άλλα - έίναι αφύσικο και απαιτεί για υλοποίηση "επένδυση" που όταν γίνεται "καπελώνεται" λόγο απληστίας.
Panpam από τη στιγμή που θεωρείς, τα ιδανικά και την αφιλοκέρδεια αφύσικα, υποθέτω θεωρείς ότι η απληστία ως αποτέλεσμα της επιβολής είναι κάτι φυσικό, που προέρχεται από την Πηγή, διόρθωσε με σε παρακαλώ, αφού όλοι από αυτήν πηγάζουμε. Αρα πάνω κάτω, πρέπει να της ρίξουμε και την ευθύνη σωστά;
Πως λοιπόν Παν παμ μπορούμε να θεωρούμε λύτρωση την πολυαναμενόμενη ανάσταση της Αγίας Γραφής, όταν αυτή θα έρχεται σε αντίθεση με την φύση μας, και αν το επεκτείνουμε και με την ελεύθερη βούληση; Αφού εμείς δεν είμαστε φτιαγμένοι για τέτοια πράματα... εμείς θέλουμε ιδιοκτησία..
Η απληστία και η επένδυση είναι μέρος του παρόντος συστήματος, δεν έιναι κατ' ανάγκη απαραίτητα. Μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτά, απλά δεν το επιλέγουμε όπως πολύ όμορφα έθεσε ο Πυθαγόρας.
Συγκεκριμένα εδώ:
quote:
Η ανταλλαγή δεν μπορεί να φύγει από τη μέση Ιταλέ. Το κωλόχαρτο ναι, η ανταλλαγή όμως όχι. Σε όποιο επίπεδο.Με όποιο είδος.
Ολα ανταλλαγές είναι στο κάτω κάτω. Υλης, Ενέργειας, Πνεύματος, σωματιδίων, μορίων, υγρών, στοιχείων, κλπ.....Το θέμα είναι ποιο Αξιακό Σύστημα υπηρετούν.
Το θέμα είναι να υπάρχει κάποιου είδους κοινά αποδεκτή Δικαιοσύνη
και κοινά αποδεκτή Ευ-Συνειδησία.
Συν-αίσθηση ότι το καλό του Ατόμου είναι και καλό του Όλον
και αντιστρόφως.
Εφόσον αυτά δεν γίνονται (και ούτε έγιναν ποτέ)
περιοριζόμαστε στις ....φουσκίτσες μας ο καθένας.
Εστω κι αν είμαστε οι γειτνιάζουσες σαπουνόφουσκες σε μια φρακταλική δομή ενός ατελείωτου αφρού και σαπουνόνερου...
το θέτει πολύ όμορφα, και νομίζω πολύ πιο σωστά από ότι προσπάθησα να το θέσω εγώ.
Η δε αγάπη όπως είπε και ο Πυθαγόρας, θα ήταν έννοια άγνωστη σε έναν τέλειο κόσμο: Δεν θα υπήρχε κάτι αντίθετο η διαφορετικό να κάνουμε τη σύγκριση, και δεν θα δυνάμεθα να επεξεργαστούμε την χρήση της.
Πυθαγόρα
quote:
Εδώ αν και κατά βάση είναι σωστός ο συλλογισμός, δες το όμως κι από το πρίσμα που ελεγα πιο πάνω, περί "σκοπιμότητας" στην εφαρμογή και αποδοχή του συστήματος Αδικίας και Ανισότητας....(μήπως δηλαδή εντέλει, δεν είναι λάθος στο σχεδιασμό, ούτε αμέλεια, ούτε παραδρομή, αλλά και πολύ γαμάουα-σατανικό σχέδιο με προεπεξεργασμένα σενάρια κυριαρχίας, εκλεπτυσμένης ισχύος/επιβολής εξουσίας με απομύζηση του μεγίστου δυνατού κέρδους.... )
Τι θέλει να πει ο ποιητής; Γιατί δεν μπορώ να μην κάνω συνειρμούς με σενάρια που ακούω κατά καιρούς... Αν βάλω και και το ότι εδώ όλα είναι ένα παιχνίδι που παίζουμε...
ΜΕ βάση τις τοποθετήσεις σου DSM θα κινδυνολογήσω να κάνω μια ερώτηση, που ίσως να είναι ενδιαφέρουσα, ίσως και όχι. Φυσικά δεν απευθύνομαι αποκλειστικά σε σένα, αλλά σε όλους μας. Πιστεύεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Κόσμος περιέχει έναν άπειρο συνδυασμό χαρακτηριστικών, τα οποία αποδίδονται με τυχαιότητα στους επιμέρους μικρόκοσμους, δημιουργώντας έτσι μοναδικότητες όπως αυτή του δικού μας;
Ενώ δηλαδή εμέις γνωρίζουμε έναν κόσμο με αυτά τα χαρακτηριστικά, υπάρχουν και άπειροι άλλοι συνδιασμοί, που έχουν τελείως διαφορετικά, ή κάποια από αυτά που έχει ο δικός μας με άλλα διαφορετικά που από τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε δεν θα κατανοήσουμε και ποτέ. Υπάρχουν δηλαδή τέλειοι κόσμοι όπως τους φανταζόμαστε, άλλοι με λογική και αξίες που δεν μπορουξε καν να βάλουμε στο μυαλό μας και ούτω καθεξής.
Τώρα το ζουμί στο παραπάνω: Επειδή η αντίληψη μας μεγαλώνει μέσα στις χιλιετίες, και επειδή αν και δεν μπορούμε να "δούμε" αυτά τα "εξωτικά" χαρακτηριστικά,όμως τα δικά μας πηγάζουν από την ίδια πηγή, τον ίδιο αλγόριθμο ή ότι άλλο τέλοσπάντων, μπορούμε να τα "αισθανθούμε". Ετσι αναπτύσσουμε αυτά τα φανταστικά Δονκιχωτικά εξωτικά ιδανικά, που συνάδουν με κόσμους που δε έχουν καμία σχέση με τον δικό μας.
Σε τέτοια περίπτωση, τότε αφού όλα είναι τυχαιότητα, ναι απλά παίζουμε. Καλό κακό σωστό και λάθος, όλα είναι στο μυαλό μας. Για να μην πω και ότι δεν υπάρχουμε καν...
Και πάλι όμως, γιατί τότε ταξινομούμε αυτά τα εξωτικά ιδανικά σε ανώτερα από τα γήινα; Με ποια κριτήρια; Γιατί το κάνουμε ξεκάθαρα.
Μα τι είχε μέσα ο καφές μου;
Την καλησπέρα μου σε όλους.
Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου
quote:
Πιστεύεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Κόσμος περιέχει έναν άπειρο συνδυασμό χαρακτηριστικών, τα οποία αποδίδονται με τυχαιότητα στους επιμέρους μικρόκοσμους, δημιουργώντας έτσι μοναδικότητες όπως αυτή του δικού μας;
Όχι. Πιστεύω πως οτι υπάρχει αποτελεί το κόσμος. Δεν γνωρίζω, φυσικά, αλλά και δεν με απασχολεί η έκταση και ο πληθυσμός του. Επίσης, η έννοια της τυχαιότητας δεν είμαι βέβαιος πως μοιάζει με αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως τυχαίο ή και ως έννοια.
quote:
Ενώ δηλαδή εμέις γνωρίζουμε έναν κόσμο με αυτά τα χαρακτηριστικά, υπάρχουν και άπειροι άλλοι συνδιασμοί, που έχουν τελείως διαφορετικά, ή κάποια από αυτά που έχει ο δικός μας με άλλα διαφορετικά που από τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε δεν θα κατανοήσουμε και ποτέ. Υπάρχουν δηλαδή τέλειοι κόσμοι όπως τους φανταζόμαστε, άλλοι με λογική και αξίες που δεν μπορουξε καν να βάλουμε στο μυαλό μας και ούτω καθεξής.
Προσωπικά δεν φαντάζομαι κάποιον τέλειο κόσμο, δεν συνδέω την έννοια της κοινωνίας με τις γενικότερες καύλες του κόσμους, δεν γνωρίζω τί θα πει τέλειος (εκτός από την ελληνική εκδοχή, που αναφέρεται σε κάτι πλήρες και ολοκληρωμένο), ενώ δεν καταλαβαίνω τη θέση των όποιων αξιών στο όλο παραμύθι.
quote:
Τώρα το ζουμί στο παραπάνω: Επειδή η αντίληψη μας μεγαλώνει μέσα στις χιλιετίες, και επειδή αν και δεν μπορούμε να "δούμε" αυτά τα "εξωτικά" χαρακτηριστικά,όμως τα δικά μας πηγάζουν από την ίδια πηγή, τον ίδιο αλγόριθμο ή ότι άλλο τέλοσπάντων, μπορούμε να τα "αισθανθούμε". Ετσι αναπτύσσουμε αυτά τα φανταστικά Δονκιχωτικά εξωτικά ιδανικά, που συνάδουν με κόσμους που δε έχουν καμία σχέση με τον δικό μας.
Δεν δέχομαι πως η αντίληψή μας μεγαλώνει. Είναι πιθανό να μεταβάλλεται με κάθε δυνατό τρόπο, αλλά δεν αισθάνομαι πως έχει ιστορικά κάποια συγκεκριμένη διαρκή κατεύθυνση. Δεν γνωρίζω ακριβώς τί εννοείς με τον όρο ‘φανταστικά Δονκιχωτικά εξωτικά ιδανικά’. Γενικά, δεν βλέπω ποιά σχέση θα μπορούσε να έχει το κόσμος στο σύνολό του με τέτοια κατασκευάσματα.
quote:
Σε τέτοια περίπτωση, τότε αφού όλα είναι τυχαιότητα, ναι απλά παίζουμε. Καλό κακό σωστό και λάθος, όλα είναι στο μυαλό μας. Για να μην πω και ότι δεν υπάρχουμε καν...
Το οτι απλά παίζουμε, σε καμμία περίπτωση δεν το συνέδεσα με την τυχαιότητα, πράγμα που είναι προφανές και από αυτό που σου έγραψα λίγο παραπάνω.
quote:
Και πάλι όμως, γιατί τότε ταξινομούμε αυτά τα εξωτικά ιδανικά σε ανώτερα από τα γήινα; Με ποια κριτήρια; Γιατί το κάνουμε ξεκάθαρα.
Εγώ δεν κάνω τίποτα. Δηλώνω αθώος του αίματος.
quote:
Μα τι είχε μέσα ο καφές μου;
Δεν γνωρίζω.
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.