- Η ΞΥΛΙΝΗ ΓΛΩΤΤΑ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΤΩΝΕ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Κλασικό παράδειγμα η ξύλινη γλώσσα των (αριστεράς προέλευσης κυρίως) πολιτικών.

«Πρέπει μέσα στα πλαίσια της δημιουργικής ενασχόλησης να δώσουμε προοπτική στις διαχρονικές αξίες που εκφράζουν και εκφράζονται μέσα από το ιδεολογικό μας υπόβαθρο...»

Τουτέστιν π@@τσες μπλε με πράσινες βούλες για τον απονήρευτο ακροατή.

Οι εσωτερισταί, στην προσπάθειά των να μη μείνουν πίσω από τα γεγονότα και τους ρυθμούς της ζωής, απέκτησαν συν τω χρόνω τη δική τους ξύλινη εσωτερική γλώσσα.

Και πού αλλού αν όχι μέσα σε ένα «εσωτερίστικο» περιβάλλον σαν και τούτο θα μπορούσε κανείς να κάνει ντοκτορά στο άθλημα;

Χωρίς μεγάλη δόση υπερβολής, μπορεί να πει κανείς οτι σε κάθε ποστ, άντε κάθε θέμα (για namaste πιό επιεικείς), βρίσκει επαρκείς ποσότητες από το εν λόγω προϊόντο.

Αγαπημένες, καταξιωμένες, τρέντι θα λέγαμε φράσεις εσωτερικού περιεχομένου που κατά κόρον επαναλαμβάνονται σε μια προσπάθεια να μη μείνει κανείς στην απόξω και θεωρηθεί ατζαμής και άσχετος:

- Κοιτάς το δένδρο και χάνεις το δάσος... (πιθανόν απευθύνεται σε ξυλοκόπους).
- Κάνε τα δικά σου βήματα στην ατραπό της ανέλιξης...(πιθανός αποδέκτης ανάπηρος ή νεογέννητο που μαθαίνει να περπατάει)
- Σου δείχνω το φεγγάρι και κοιτάς το δάχτυλο...(μάλλον το δάχτυλο με το φανταχτερό - φο δαχτυλίδι θα κοιτά ο έρμος).
- Κάνε αυτό που λέει η καρδιά σου...(και γιατί όχι το νεφρό μου παρακαλώ;)
- Η γνώση είναι οδυνηρή και κοπιαστική διαδικασία...(εξαιρούνται οι πεφωτισμένοι που την απέκτησαν δια της επιφοίτησης του αγίου...)
- Η γνώση είναι δύναμη...(all time classic)
- H ψυχή ασφυκτιά στο σαρκίο-κέλυφος...(μάλλον για χοντρές ψυχές)
- Κοίτα καλά μέσα σου...(μπαλαντέρ που ταιριάζει σε οποιονδήποτε ρωτά ή ψάχνει για κάτι για το οποίο δεν έχουμε πειστική απάντηση).
- Ξαναδιάβασε σε παρακαλώ το ποστ μου...(απευθύνεται σε άτομα με χαμηλή αντίληψη, από άτομα που (θεωρούν οτι) έχουν υψηλή τέτοια και δύσκολα γίνονται κατανοητά).
- Η αγάπη είναι....(θυμίζει λεύκωμα νεανικών χρόνων και μπορεί να συνδιαστεί με οποιαδήποτε λέξη, ουσιαστικό ή επίθετο συνήθως, όσο πιό καινοφανής τόσο καλύτερα).

Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε σελίδες με τέτοιες φράσεις – βάσεις, πάνω στις οποίες μπορεί να χτίσει κάποιος ένα αξιοπρεπές εσωτερικού περιεχομένου ποστ και κατα συνέπεια προφίλ.

Παράδειγμα (συρραφή των προηγούμενων εκφράσεων):
«Μάλλον δεν έγινα κατανοητός. Ξαναδιάβασε σε παρακαλώ το ποστ μου και θα δεις οτι μάλλον συμφωνούμε. Κανείς δε μπορεί να το κάνει καλύτερα από σένα, μόνος πορεύεσαι σε τούτη την πορεία και μοναδικός οδηγός σου η γνώση, που αποκτάται με αγώνα και μετά από βιώματα. Δεν έχει νόημα να σου πει ο άλλος την κατεύθυνση, η πορεία σου στην ατραπό της ανέλιξης είναι μοναχική και δύσκολη. Κάνε αυτό που λέει η καρδιά σου και πιθανότατα είναι το σωστό. Μπορείς να αποφεύγεις τις παγίδες που θα εγκλωβίσουν την ψυχή σου ασφυκτικά στο σαρκίο που την περιβάλει, εστιάζοντας στο φεγγάρι και όχι στο δάχτυλο. Τα μικρά και ανθρώπινα είναι κουρτίνες, δένδρα που σου κρύβουν τη θέα προς το δάσος που είναι και ο τελικός σου στόχος...Εύχομαι να σε κάλυψα...»

Προφανώς τον κάλυψες (το λόγο σου) με φράσεις κενές και χιλιοειπωμένες και προφανώς πέτυχες το στόχο σου, να πεις πολλά χωρίς να πεις κάτι.

Στα πλαίσια της ξύλινης εσωτερικής γλώσσας μπορούν να περιληφθούν και φράσεις σπουδαίων (αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων ή ανατολικοσοφιστών κυρίως), οι οποίες τονώνουν το ίματζ του αμολώντος το παλαιόθεν ρηθέν και ανάθεμα αν ξέρει τί ακριβώς και γιατί το είχε πει ο πρώτος λαλήσας, πάντως κάνει τους άλλους να λαλήσουν).
Δεν είναι δύσκολο και δε χρειάζεται να ‘χουμε διαβάσει ούτε καν ένα βιβλίο.
Ανοίγουμε έναν Πλάτωνα (έχει πέραση) ή οποιονδήποτε φιλόσοφο οποιασδήποτε υπηκοότητας, τυχαία επιλέγουμε μια σελίδα (μην πέσουμε σε εικόνα μόνο ή στα περιεχόμενα), ομοίως τυχαία βάζουμε το δάχτυλο σε μια γραμμή και την αντιγράφουμε ως έχει.
Είναι παραπάνω από βέβαιο οτι θα ταιριάξει απόλυτα στο κείμενό μας κι αν δεν ταιριάξει θα φταίει ο άλλος ο μπούφος που δεν το κατάλαβε, οπότε του απαντούμε με το παραπάνω παράδειγμα κείμενο-πασπαρτού και καθαρίσαμε.
Πλείστα τέτοια «διαμάντια» φιλοσοφικά απαντά κανείς στις λεγόμενες ψηφιακές υπογραφές του εσωτεριστού, δείγμα (ή μήπως δήγμα;) κατάρτισης και ξερολισμού του υπογράφοντα.
Ενίοτε δε την ίδια αξία (σε εντυπωσιασμό) μπορεί να έχει και μια εικόνα, η οποία, αν σέβεται τον εαυτό της δε μπορεί παρά να είναι ελαφρώς ψυχεδελική, ελαφρώς μουντή, υποβλητική και να υποκρύπτει βαθέα τινά νοήματα.
Συχνά δε, μπορεί να συνδιαστεί και με λεζάντα, είτε δίκην παραπομπής είτε κρυπτογραφικού υποβάθρου και πάντως ακαθορίστου σε πρώτη τουλάχιστον ανάγνωση νοήματος.

Ετερος κανόνας απαράβατος που δίνει αξία και περιεχόμενο στο βαρύγδουπο μήνυμα του εσωτεριστού είναι το φετίχ του έλληνα και δεν είναι άλλο από ένα μικρό ή μεγάλο στιχούργημα-ποίημα, καθ’ οτι οι μισοί έλληνες έναι ποιηταί (και οι άλλοι μισοί απλοί συγγραφείς).
Το στιχούργημα δηλώνει ανώτερο πνευματικό επίπεδο, μας κατατάσσει ένα κλικ πάνω απ’ τους υπόλοιπους (οι οποίοι παρεμπιπτόντως σκέφτονται το ίδιο για τους εαυτούς τους) και αποτελεί απόδειξη οτι όντως έχουμε πάρει το δρόμο της ανέλιξης.
Κατά κανόνα το πόνημα πρέπει να αναφέρεται στην αγάπη (ή έστω να την υποννοεί), στο άυλο και ασύλληπτο (από τους υπόλοιπους), στο επέκεινα που λένε και οι (ορίτζιναλ) ποιηταί. Επίσης καλόν είναι να αποπνέει μελαγχολία ή προβληματισμό για τη ζωή, το θάνατο, να έχει βροχή, φτερά και πετάγματα, ήλιους και φεγγάρια οπωσδήποτε και να έχει στίχοι ασυνάρτητοι (αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό), ίδιον των μεγάλων ποιητώνε.

Τώρα, επειδή και οι εσωτερισταί-ποιηταί άνθρωποι είναι κι αυτοί, επιβάλλεται από καιρού εις καιρόν να χώνουν και κάνα μπινελίκι, στην αρχή με μια φαρμακερή ειρωνεία, μετά με φαρμακερώτερη προσβολή και τέλος με κατινόλεξα (ή ταριφόλεξα, ανάλογα το φύλλο), διότι δε μπορεί ο πάσα ένας να αμφισβητεί την αλήθεια που ένας εσωτεριστής κατέχει με 108. Μοναδικός τρόπος αποφυγής του μπινελικίου το γράψιμο (δια του μη γραψίματος στο θρέντι) του ιπτάμενου και φαεινού εσωτεριστή ή, αν η ανάγκη για αύξηση μηνυμάτων είναι αδήριτη, ένα απλό «με κάλυψες», «τί ωραία που το έθεσες, το ίδιο θα έλεγα κι εγώ» είναι αρκετό (το αντιμπινελίκι το λέμε μέσα μας, τί σκτ εσωτερισταί είμεθα).

Α! Ναι. Τα εικονίδια (φατσούλες) με φειδώ, οι εσωτερισταί δε ζωγραφίζουν, δεν έχουν ανάγκη από παράθεση εικόνων γιατί το (οποιοδήποτε) μήνυμά τους περιέχει άπειρες έτσι κι αλλιώς.

Οπως βλέπουμε, δεν είναι δύσκολο, δε θέλει κόπο θέλει τρόπο κατά τη σοφή λαϊκίζουσα ρήση.

ΜΑΛΙΣΤΑ...ΜΑΛΙΣΤΑ.
ΩΡΑΙΑ ΤΑ ΕΙΠΕΣ...ΣΧΟΛΙΟ ΧΩΡΙΣ ΕΙΡΩΝΙΚΗ ΚΟΥΚΟΥΛΑ...ΣΤΑ ΙΣΑ.

Είναι κανείς εδώ ;

Ανοικτή πόρτα.. ας περάσω. Σκοτάδι μαύρο.. για κάτσε, ευτυχώς που έφερα μαζί μου τον φακό (το γνωστό φακό που μοιάζει με πυροσωλήνα..)

κλικ !

Ααα ! επιτέλους ΦΩΣ !

Τι βλέπω ; το lamogio κατεργάζεται ύποπτα σχέδια..

lamogio, γεια χαρά !

Δίκιο έχεις, ειδικά το : "η γνώση είναι δύναμη" είναι πολύ πιασάρικο.. Όλα τα λεφτά που λέμε..
Όμως ξέχασες το σημαντικότερο.. Χμμ. Δεν σε κατηγορώ, εδώ στα σκοτάδια που είσαι πώς να σκεφτείς το ΦΩΣ ;

Φως λοιπόν, άλλη μια τρέντι λέξη για τον εσωτεριστή που θέλει να ανήκει στην ελίτ.

Μου θυμίζει κάποιες φράσεις, ξεσηκωμένες από μια ποιητική συλλογή,
που μαζέυαμε με μια φίλη!
Ποιός ξέρει... μάζευε και μπορεί να σου χρειαστούν...

Κάποιες από δαύτες θα σας παραθέσω.
Μερικές τις έχω χρησιμοποιήσει και του λόγου μου, άλλες τις αφήνω
για περιστάσεις, που μπορεί να σας φανούν χρήσιμες.

Οι σοβαρές, οι "και καλά", θα λέγαμε, ή -με τα λόγια
ενός παλιού φίλου- οι "λα στρουκτούρρρρ"
"Σεντόνι κι ο τάφος σου Γκαίτε!": Δεν υπονοεί τίποτε παραπάνω από
αυτό που είναι, αλλά τί είναι αλήθεια; Αφήστε τους να μαντέψουνε...
Αφήστε τους να περιπλανηθούνε μέσα σε λαβυρίνθους που το
εσωτερικό φως θα λάμψει και η θεία φωτιά θα μεταλλάξει το μινώταυρο
που κοιμάται ανυποψίαστος... ωχ! ανατρίχιαξα καλιέ που τα είπα!
Όπως θα έλεγε και ο Χάρυ Κλίν σε εκείνον τον άμοιρο τον Αρτέμη:
"Σέρνεσαι και μετασχηματίζεσαι σε λύκνο και καντύλα. Υποψία Σελήνης
στο άδειο μου τραπέζι" κλπ. κλπ. κλπ.
Στο είδος αυτό ταιριάζει και το αείμνηστο:
"Βαθιά κοχυλωμένος στο φως", ξεσηκωμένη φράση από την ίδια συλλαγή
ποιημάτων, που κατά τα φαινόμενα σημαίνει ότι κάποιος λιάζεται σε
κάποια παραλία το κατακαλόκαιρο, αλλά μπορεί εξίσου καλά να
χρησιμοποιηθεί ως μεταφορά για έναν φωτισμένο -ή δεβαχανιασμένο-
ανάλογα με την προτίμηση...

και μερικά κοινότυπα να συμπληρώσω στη συλλογή του φίλου μας εδώ:
-ψάξε μέσα σου να βρεις τις απαντήσεις...
-σπάσε τα νοητικά σου δεσμά, απελευθερώσου!...
και μερικές κοινότυπες λέξεις:
δοκιμασία, βίωμα (και όλα τα παράγωγα)...

Και μια τελευταία φράση -ασχέτου βέβαια- αλλά είχα μια εξαιρετική
ενόραση την ώρα που έγραφα το μήνυμα ότι η παρακάτω φράση κρύβει
κάποιο βαθύτατο -και πάντα σχετικό με την παρούσα συζήτηση- μήνυμα:

"τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται!"

και για να μην το ξεχάσω, να τελειώσω με τους απαραίτητους
για την περίσταση γελαστούλιδες...

Πολύ μ' αρέσει το θέμα σου. Αν και μιλάει για ξύλο, δεν είναι ξύλινο.
Μου αρέσει καταρχήν, γιατί βάζει τον συγγραφέα της εκάστοτε απάντησης να αναρρωτηθεί σε κάθε λέξη: "βρε, μπας και γράφω ξύλινα τώρα; Για μένα τό 'λεγε ο παλιολαμόγιος!"
Αυτό στα ξυλέζικα, λέγεται αυτοκριτική.
Προτιμώ βέβαια τον - επίσης στα ξυλέζικα - αυτοέλεγχο. Γιατί είναι πιο δυναμικός. Ελέγχει με σκοπό ανά πάσα στιγμή να διορθώνει. Αυτό που λένε δηλαδή - με "ξύλινο τρόπο" - να δρας με συνείδηση. Σε ότι κάνεις. Και σε ότι προσλαμβάνεις.

Κι εκεί, εντοπίζω τη διαφορά σε οτιδήποτε χαρακτηρίζεται ως ξύλινο. Συνάμα αναγνωρίζω, τη δυσκολία μας να εντοπίσουμε το ξύλινο μέσα μας, αν και όταν αυτό αποκτάει ζωντάνια, τότε δε χωράει αμφιβολία πως είναι ζωντανό.

Θα διαφωνίσω λοιπόν, αλλά και θα συμφωνήσω μαζί σου.
Συμφωνώ στον εντοπισμό του προβλήματος της ξύλινης γλώττας των εσωτεριστώνε.
Διαφωνώ όμως, στο να εξετάζεται κάθε περίπτωση χρήσης αυτής της γλώσσας ως ίδια.

Ο καθένας βέβαια θα μπορούσε να πει, πως όλοι οι άλλοι είναι ξύλινοι και ο ίδιος ξέρει καλά τι λέει. Εκεί βρίσκεται όμως και ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, αλλά και της επικοινωνίας μας με τα ενδότερά μας. Για να το πω λαϊκιστί, δεν εμπιστευόμαστε ούτε τα σώψυχά μας. Δεν τα χωνεύουμε, δεν τα κατανοούμε, δεν τα πάμε με τίποτα! Παίζουμε θέατρο στον ίδιο μας τον εαυτό, στους άλλους και είμαστε σίγουροι πως και οι άλλοι κάνουν το ίδιο σε εμάς.
Μεγάλο μπλέξιμο. Άντε να ξεχωρίσεις μετά, τι είναι αληθινό και τι όχι. Μα κάθε τι είναι αληθινό για το επίπεδό του, αλλά το τελευταίο είναι μια original ξύλινη κουβέντα! Μήπως και καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό; Ή μήπως μας αρέσει και το χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για να καλύψουμε την αδυναμία μας να βρούμε το γιατί και το πως των σώψυχών μας, αλλά και της σχέσης μας με τον εξωτερικό κόσμο;

Όμως.
Πανεπιστημιακή φρασεολογία, αναφορά σε κείμενα φιλοσόφων, χρήση αποφθεγμάτων δυτικής και ανατολικής προέλευσης, εμπλουτισμός με φράσεις του τύπου "όποιος βλέπει το δέντρο χάνει το δάσος" (αν και αυτό παραέγινε κλισέ πια), κ.λπ.
μπορούν και να μην είναι ξύλινα.
Να σου πω το γιατί.
Το νόημα σε αυτά που λέμε, είναι σαν το κρασί.
Ο τρόπος που τα λέμε, είναι σαν το δοχείο.
Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να ξέρουμε σε τι είδους δοχείο θα βάλουμε το κρασί. Και να εκτιμήσουμε εάν ταιριάζει στο τραπέζι, εάν το μέγεθός του είναι ικανοποιητικό, εάν μεταφέροντάς το θα χυθεί, κ.λπ.
Επίσης, πρέπει να μεταφέρουμε και το σωστό κρασί. Να ξέρουμε δηλαδή τι περιέχει το δοχείο.

Εάν μπορούμε να τα συνδιάσουμε αυτά τα δύο, δηλαδή εάν ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε και γιατί χρησιμοποιούμε τις συγκεκριμένες εκφράσεις, σε ποιόν απευθυνόμαστε, τι θέλουμε να πετύχουμε, τότε η επιλογή μας δεν είναι ξύλινη.
Τα παραπάνω "ξέρουμε" που ανέφερα, καλό θα είναι να είναι πραγματικά "γνωρίζουμε" κι όχι ξύλινα "ξέρουμε".

---------------

Δυστυχώς πρέπει να φύγω.
Δεν πρόλαβα να το θίξω εμπεριστατωμένα και δια της διαλεκτικής ατραπού της εαυτοσυνειδησιακής αυτοτέλειας το θέμα.
lamogio, θα επανέλθω.
Μέχρι τότε, θα περιμένω την απάντησή σου σε αυτά που έχω μέχρι στιγμής γράψει.

AMA ET FAC QUOD VIS...

Η γνώση είναι οδυνηρή και κοπιαστική διαδικασία, καθότι η γνώση
είναι άγνωστα γνωστό!!! οτι είναι δύναμη και πολλοί πασχίζουν για
να την αποκτήσουν, όλα αυτά μια ψυχή που πασχίζει σε ένα σαρκίο
κέλυφος. Άν κοιτάξεις λοιπόν αγαπητέ lamogio μέσα σου και
ξαναδιαβάσεις προσεκτικά το ποστ σου!!! θα ανακαλύψεις
μια πληθώρα καινοφανών αντιλήψεων που δεν αρμόζουν σε εσωτεριστή
του μεταλλικού ή του γυάλινου λόγου.

Παρά του άλογου θα έλεγα. Παράλογου ίσως.
Ένα πεφταστέρι έπεφτε...Αν δεν ήταν πεφταστέρι θα έπεφτε;
Τέλωσπάντων έκανα μια ευχή..Να με κάλυπτες κάπως σε αυτό το θέμα
αλλα διάβασα προσεκτικά παρακάτω οτι

quote:

---

Μάλλον δεν έγινα κατανοητός. Ξαναδιάβασε σε παρακαλώ το ποστ μου και θα δεις οτι μάλλον συμφωνούμε. Κανείς δε μπορεί να το κάνει καλύτερα από σένα, μόνος πορεύεσαι σε τούτη την πορεία και μοναδικός οδηγός σου η γνώση, που αποκτάται με αγώνα και μετά από βιώματα. Δεν έχει νόημα να σου πει ο άλλος την κατεύθυνση, η πορεία σου στην ατραπό της ανέλιξης είναι μοναχική και δύσκολη. Κάνε αυτό που λέει η καρδιά σου και πιθανότατα είναι το σωστό. Μπορείς να αποφεύγεις τις παγίδες που θα εγκλωβίσουν την ψυχή σου ασφυκτικά στο σαρκίο που την περιβάλει, εστιάζοντας στο φεγγάρι και όχι στο δάχτυλο. Τα μικρά και ανθρώπινα είναι κουρτίνες, δένδρα που σου κρύβουν τη θέα προς το δάσος που είναι και ο τελικός σου στόχος...Εύχομαι να σε κάλυψα...»

---

ΜΗΔΕΝ ΑΠΟ ΠΡΟ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕ

quote:

---

Ένα πεφταστέρι έπεφτε...Αν δεν ήταν πεφταστέρι θα έπεφτε;

---

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

quote:

---

Ετερος κανόνας απαράβατος που δίνει αξία και περιεχόμενο στο βαρύγδουπο μήνυμα του εσωτεριστού είναι το φετίχ του έλληνα και δεν είναι άλλο από ένα μικρό ή μεγάλο στιχούργημα-ποίημα, καθ’ οτι οι μισοί έλληνες έναι ποιηταί (και οι άλλοι μισοί απλοί συγγραφείς).
Το στιχούργημα δηλώνει ανώτερο πνευματικό επίπεδο, μας κατατάσσει ένα κλικ πάνω απ’ τους υπόλοιπους (οι οποίοι παρεμπιπτόντως σκέφτονται το ίδιο για τους εαυτούς τους) και αποτελεί απόδειξη οτι όντως έχουμε πάρει το δρόμο της ανέλιξης.

---

κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

"Το χρήμα δεν είναι το παν στην ζωή η αγάπη είναι. Ευτυχώς αγαπάω το χρήμα."

Δηλαδή ο τύπος πόσο ψαγμένος θέλει να μας το παίξει....

Πιστεύω ότι πρέπει να διαγραφεί....!!!!!

quote:

---

Δηλαδή ο τύπος πόσο ψαγμένος θέλει να μας το παίξει....

Πιστεύω ότι πρέπει να διαγραφεί....!!!!!

---

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

Μην λες τέτοια έχω ακούσει ότι είναι βιτσιόζος και γουστάρει κάτι τέτοια... : )

quote:

---

*amalia, τι απέγιναν τα κύμματα;

---

what;
για κάνε το πιο λιανά...

quote:

---

Ας μην ξεχνάμε και την "νέα γλώσσα" που τόσο παραστικά περιέγραψε ο Όργουελ και ήδη προωθείται από συγκεκριμένους κύκλους...
Ο συνδυασμός των δύο γλωσσών οδηγεί στο αποκορύφωμα της πνευματικής και ψυχολογικής επιβολής ιδεών και συμπεριφορών.

---

Ostria, αν θες μπορείς να γράψεις κάποια πράγματα παραπάνω σχετικά με αυτήν την "νέα γλώσσα";

κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Ο λόγος, λένε οι γραμματιζούμενοι, έχει κι αυτός μια αισθητική.
Αλλά τί είναι ο (γραπτός στην περίπτωσή μας) λόγος;
Τί μπορείς να καταλάβεις από τον τρόπο που εκφέρει κάποιος το λόγο του;
Ας πούμε οτι διαφωνεί κάποιος με κάτι που είπα και θέλει να το κάνει γνωστό.
Η απάντηση «ίσα μωρή χαμούρα, κόψε κάτι», αποπνέει μια αισθητική νταλίκας, λαχαναγοράς ή κάτι τέτοιο και θα υποθέσω οτι έχω απέναντί μου το Βάγγο, ανεξάρτητα απ’ το ποιό νικ χρησιμοποιεί.
Η απάντηση «κάνεις λάθος, δεν είναι έτσι τα πράγματα» αποπνέει μια άλλη αισθητική (δυσκολεύομαι να την εντάξω).
Η απάντηση «δεν έχεις νομίζω κατανοήσει το ακριβές περιεχόμενο και δεν είσαι δέκτης των δονήσεων τις οποίες εκπέμπουν οι εικόνες (αν τις είδες καθόλου) που σου παρέθεσα, γεννήματα εκ βαθέων, λαμπυρισμοί μετουσιωμένοι σε λέξεις σε διαδικασία σπειροειδούς αέναης ανωδομής. Ο καθρέφτης σου πιθανόν να είναι καλυμμένος από παραφυάδες εγωκεντρισμού με αποτέλεσμα το σημαινόμενο να είναι άλλο κι όχι αυτό που είναι ή να μην είναι καν, να μην επιτρέπει να φτάσει ως τα έσω μάτια σου το φως των των αστέρων που...», και πάει έπεσε στο γκρεμμό και τσακίστηκε, που έλεγε κι ο τραμπάκουλας, είναι μια καθώς πρέπει απάντηση πεφωτισμένου, διδασκάλου, μυημένου εσωτεριστού και δεν είναι σπάνια εδώ μέσα, έτσι;

« οταν σου απαντά ένας φιλόσοφος, δεν καταλαβαίνεις πιά καθόλου τί τον είχες ρωτήσει»*

Κατά το παραπάνω, στη μικρή μας γειτονιά (σε τούτο αλλά πιθανόν και άλλα παρόμοια φόρουμ δλδ) το φρούτο «φιλοσοφόρουμ», (φιλόσοφος των φόρουμ), ευδοκιμεί και μάλιστα σε διάφορες ποικιλίες.
Πόσες φορές δε βρεθήκαμε σ’ αυτή τη θέση; Να διαβάζουμε δλδ μια απάντηση, ένα μήνυμα ενός "συναναζητητή" και αφού τελειώσουμε την ανάγνωση να έχουμε ξεχάσει το αρχικό θέμα;

Η ακατανίκητη δύναμη της έκφρασης, του λόγου (γραπτού ή προφορικού) και μέσα από αυτή του αυτοπροσδιορισμού (γράφω άρα υπάρχω – και μετά με διαβάζω και χαίρομαι), μας οδηγεί στα φόρα και στη φόρα-παρτίδα έκθεση του εσωτερικού μας κόσμου.

Το να εκθέσω τον εσωτερικό μου κόσμο, προϋποθέτει να τον ξέρω πρώτα εγώ (γμτ κόλλησα κι εγώ), αλλιώς θα εκτεθώ δια της έκθεσης.
Σε κάθε γραφτό μου εκθέτω (και εκτίθεμαι) σε κοινή θέα.
Αν είμαι ειλικρινής, εκθέτω αυτό που έχω, αυτό που είμαι. Αν όχι, εκθέτω κάτι άλλο, που θα ήθελα να έχω ή θα ήθελα να νομίζουν οι άλλοι οτι έχω.

...συνεχίζεται...

Να συμπληρώσω κι εγώ στο:

quote:

---

Πόσες φορές δε βρεθήκαμε σ’ αυτή τη θέση; Να διαβάζουμε δλδ μια απάντηση, ένα μήνυμα ενός "συναναζητητή" και αφού τελειώσουμε την ανάγνωση να έχουμε ξεχάσει το αρχικό θέμα;

---

κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

quote:

---

Valnta:

quote:

---

*amalia, τι απέγιναν τα κύμματα;

---

what;
για κάνε το πιο λιανά...

---

Αν θέλεις να ρωτήσεις κάτι πιο συγκεκριμένο, καλύτερα θα είναι να το συνεχίσουμε στην τεχνική ενότητα, να μη διακόπτουμε και τη ροή του θέματος του lamogio.

Άλλωστε, και αυτό αποτελεί μία ειρωνική έκβαση, ενός εκ των προτέρων ακαθόριστου ενδεχομένου, οι δικλείδες ασφάλειας που διαθέτει το ον, όταν ενατενίζει τα εκ των έσω στον κόσμο δοσμένα πεπραγμένα και μη, εάν δεν οχειρωθούν με την κατάλληλη για κάθε περίπτωση άνευ αμφιβολίας εμπεριστατομένη διοχέτευση, είναι καταδικασμένα να ολισθένουν όλο και πιο δεινά προς την χαοτική αλλά ατέρμωνη εγκαθίδρυση, της μεταφυσικά στερημένης από ιδεολογικά ντοκουμέντα κρεμάστρας.
Κι αυτό, σίγουρα δεν το θέλει κανείς.