- "ΤΟ ΖΕΙΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΣ..." κοινώς ΡΙΣΚΟ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος, η κοινωνία αν δεν υπήρχαν τόσοι "τρελλοί" που μπήκαν μπροστά να ανοίξουν δρόμο;
Γιατί, μπορεί το σωστώτερο να είναι το "ο τολμών νικά ή χάνει" αλλά είναι βέβαιο οτι αυτοί που έπονται του τολμώντος είναι κερδισμένοι.
Γιατί, άλλο η φιλοδοξία και η αναζήτηση και άλλο ετούτο.

Είναι τα γονίδια; Ισως ναι αλλά δεν φαντάζει εύκολο να τα αποδώσουμε όλα σε αυτά;

Είναι προτέρημα, αρετή ή είναι ελάττωμα και κατάρα; Η τίποτε από τα δύο;

Είναι μια "δυσλειτουργία" του εγκεφάλου μερικών τρελλών που τους κάνει να παίρνουν ρίσκα στη ζωή τους;

Τί είναι τελικά και πόσο καλό ή κακό κάνει το "ζειν επικινδύνως";

"Πέθανε, αλλά άφησε τον κόσμο καλύτερο απ'ότι τον βρήκε"
Γιαυτό και μόνο, αξίζει να ρισκάρεις.

Το θέμα σου είναι πολύ ωραίο, και ίσως επανατοποθετηθώ και αργότερα, αν ο χρόνος μου το επιτρέψει...

Είναι διαφορετική η περίπτωση των ατόμων που με αίσθημα αυτοθυσίας κι αυταπάρνησης δίνουν και τη ζωή τους ακόμη προς όφελος μιας ιδέας ή των συνανθρώπων τους και διαφορετική εκείνη των ανθρώπων που διακατέχονται από αυτοκαταστροφικές τάσεις και επιδίδονται σε επικίνδυνες τόσο για τους ίδιους όσο και για τους υπολοίπους συμπεριφορές.

Οι πρώτοι πιστεύουν σε αξίες...Οι δεύτεροι αδιαφορούν ακόμη και για την αξία της ζωής...

Γεγονός είναι ότι η ανθρωπότητα οφείλει πάρα πολλά στους "τρελλούς" της πρώτης κατηγορίας...

ΦΩΣ!

Technoshamanism

Μμμ... μήπως είναι μέρος του τόπικ αυτού?http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=3932

Για μένα προσωπικά ΝΑΙ! Είναι μια ενδιαφέρουσα άποψη που θα πρέπει να προστεθεί εκεί... ΝΑΙ ΣΤΟ ΡΙΣΚΟ!

quote:

---

Σε εκείνο το "έρμο" το τόπικ γίναμε κομμάτια, μόνο γιατί άλλαξα "ύφος" (και όχι ήθος) μετά από συνεχόμενες προκλήσεις.
Και πήγε και "χαμένη" η προσπάθεια για να εμβαθύνουμε στην Νομοτέλεια της Αγάπης!
Τέλος πάντων. Δεν έχει νόημα η αντιπαράθεση, μεγάλα παιδιά είμαστε όλοι.

---

Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 13/12/2002 18:18:24

FILE PLATWNA ΑΝΟΙΞΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟ FORUM Νομοτέλεια της Αγάπης... ΚΑΙ ΔΕΝ
ΞΕΡΩ ΕΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΚΑΛΑ.

ΒΑΖΕΙΣ ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΝΟΜΟΥΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ???????
ΝΑΙ ΜΕΝ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ....
ΑΛΛΑ ΑΣ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ...
ΤΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΙ ΝΙΟΘΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΙΣ ΑΓΑΠΗΣ.
ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ....
ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟYΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

ΝΟΜΙΖΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ ΟΥΤΕ ΝΟΜΟΥΣ.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΑΣ ΓΙΝΕΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

EYXARISTW

Χαίρομαι για το θέμα που έθεσες Χρίστο.
Συμφωνώ βέβαια και με την θέση του Έλληνα Αβατάρ, ας μη το περιορίσουμε.

Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε συγκεκριμένη θέση για την Αγάπη (έστω και συναισθηματική) και αξίζει ο κόπος να την ερευνήσουμε.

Βέβαια το θέμα «Αγάπη ως Πνευματική Νομοτέλεια» φωτίζει με διαφορετικό τρόπο αυτή την έρευνα.

Θα ήθελα προσωπικά να θέσω ένα (ας πούμε) διαχωρισμό μεταξύ αγάπης και Αγάπης.
Συνήθως η αγάπη που αποζητάμε στις καθημερινές μας σχέσεις είναι εγωιστική και «φορτωμένη» με έντονα συναισθήματα.
Οι περισσότεροι άνθρωποι ικανοποιούνται με ποιότητες συναισθηματικών εκδηλώσεων παράγωγες της αγάπης. Όταν δέχονται τρυφερότητα, στοργή, γλυκύτητα, ακόμα και μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ή χάδι, η ψυχή τους χαίρεται και αναπτερώνεται! Όποιος είναι γονιός μπορεί να παρατηρήσει αυτή τη λειτουργία στα μικρά παιδιά. Δεν υπάρχει παιδί που να μην απορροφάει την στοργή και την θωπεία!
Η στέρηση μάλιστα αυτών των ποιοτήτων δημιουργεί ανασφάλεια και σκληρότητα και μπορεί να σημαδέψει μια ανθρώπινη ψυχή για το υπόλοιπο της ζωής της.
Μέχρι εδώ, πιστεύω πως συμφωνούμε όλοι. Απλή παιδοψυχολογία, κατανοητή από όλους μας. Ακόμα λοιπόν και «εγωκεντρική» (να στρέφεται δηλαδή γύρα από εμάς) η αγάπη είναι μια αναγκαιότητα που εμφανίζεται από τα πρώτα βήματα της ανθρώπινης ζωής.
Έχει ενδιαφέρον πως και ημερών να είναι ένα μωρό, αισθάνεται την αγάπη (στοργή, τρυφερότητα) και αντιδρά θετικά προς αυτήν.
Ας σταθούμε λίγο εδώ.
Παρότι είναι μια καθημερινή, «φυσιολογική» λειτουργία που όλοι την γνωρίζουμε θα ήθελα θα θέσω ένα σημαντικό προβληματισμό.
Τι είναι αυτή η αγάπη που την αναγνωρίζει ένα μωρό πριν ακόμα αρχίσει να βλέπει;
Πριν βέβαια να αναπτύξει αντίληψη, σκέψη, κατανόηση!
Τι είναι αυτό που το επιζητάει ως τροφή και η έλλειψή του δημιουργεί «πληγές» στην ψυχή του;

Δεν είναι απλό!
Παρόλο που είναι ιδιαίτερα οικείο σε όλους μας!

Πιστεύω πως είναι μια αρχή για συζήτηση που μπορεί να ωφελήσει.

Με Αγάπη

Αυτό το ΤΟΠΙΚ είναι συνέχεια συζητήσεως με το φίλο ΦΩΤΙΟ, περί ΑΓΑΠΗΣ… Αν θέλεις διάβασε προσεχτικά στο τι συζητήθηκε στο ΧΡΙΣΤΙΝΙΣΜΟΣ και ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Γραφεις..

quote:

---

ΝΟΜΙΖΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ ΟΥΤΕ ΝΟΜΟΥΣ.
Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΑΣ ΓΙΝΕΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

---

ΦΙΛΕ ΠΛΑΤΩΝΑ ΜΑΛΛΟΝ ΕΚΑΝΑ ΕΝΑ ΦΡΑΣΤΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ΕΝΟΟΥΣΑ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΝ ΟΔΗΓΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΟΜΟ Η ΚΑΛΗΤΕΡΑ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΣΑ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑΤΙ.
ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΟΝΟ ΔΙΝΕΙ.

ΑΣ ΓΙΝΕΙ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΜΑΣ ,Η ΠΥΞΙΔΑ ΜΑΣ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΕΑΝ ΦΙΛΕ ΠΛΑΤΩΝΑ ΕΑΝ ΣΕ ΚΑΛΥΨΑ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Αν τα ΛΟΓΙΑ πρέπει να διέπονται από ΠΡΑΞΕΙΣ…. διάβασε παρακάτω, διαφορετικά δεν έχει ΝΟΗΜΑ!

Για μα μην μιλάμε συνέχεια για Χριστιανισμό και μας χαρακτηρίσουν κακοπροαίρετους, κοίτα κάποιον αλλοδαπό ΑΓΑΠΩ τσαρλατάνο….. ΜΑΧΑΡΗΣΙ και τέτοιους! Μιλάνε ακριβώς το ίδιο…. λένε τα ίδια ακριβώς λόγια…. η αγάπη δεν παίρνει μα δίνει μόνο….. για δρόμους καρδιάς, λες και είναι η λεωφόρος Κηφισίας… ΟΥΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΟΥΤΕ ΓΙΑΤΙ…. Άμα δεις σε κάνα βίντεο την ομιλία, και έχεις λίγο μυαλό, θα πας από ΥπεριωνΠΑΥΛΙΑΣΗ... (Υπερίωνα συμπάθα με!).

Ο χοντρούλης, (ΜΑΧΑΡΗΣΙ), έχει προσωπικό ΤΖΕΤ, το οδηγάει μάλιστα ο ίδιος….και από ότι έμαθα από μέλος του, για να έχεις την ευλογία του δάσκαλου, *(για να ακούς αποκοιμιστικές σαχλαμάρες δηλαδή) και να σε μυήσει στις ανώτερες σφαίρες της γνώσης ΚΛΕΙΔΙΑ!!!!! πρέπει να τα σκας χοντρά… Εμ πως, ΤΖΕΤ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!

Θα ρώταγες, Πλάτωνα ζηλεύεις?

Δεν ζηλεύω, μα δεν αποχωρίζουμε εύκολα τη λογική, μιας και στο σύμπαν διακρίνω ΤΑΞΗ, ΑΡΜΟΝΙΑ…. σκέφτομαι πως ο ΘΕΟΣ / ΘΕΟΙ… διέπονται απο ΛΟΓΙΚΗ, η τέλος πάντων κάτι που περιέχει ΛΟΓΙΚΗ ….. Πως θα είναι η Αγάπη δώσε… στις σημερινές ΠΟΛΕΙΤΕΙΕΣ ΖΟΥΓΚΛΕΣ… Το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, (δες παραπάνω), δεν στο επιτρέπει. Κάποιοι το προσπάθησαν, ΑΓΙΟΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ (τάγματα Φραγκισκανών), ΜΟΝΑΧΟΙ ΒΟΥΔΙΣΤΕΣ, έδωσαν τα πάντα, σε πολύ καλύτερο περιβάλλον, ζώντας ζητιανεύοντας…μα δεν ήταν ΔΩΣΕ όπως το εννοείς… Μήπως οι ίδιοι…. δεν θέλανε Παράδεισο, Νιρβάνα???

Βλέπεις φίλε AVATARGR, πως δεν είναι απλά τα πράγματα, ΧΩΡΙΣ φυσικά να το αποκλείουμε.... κοιτάμε τι DEN ειναι ΑΓΑΠΗ, για να μην μηνουν παχια λογια.... και ΙΔΕΕΣ μονο, μακρυα απο τις καρδιες μας!

Ετσι διωρθωνω και το forum προς χαριν σου!

Φίλε Πλάτωνα παρουσίασες βιολογικές λειτουργίες ως απάντηση για την αίσθηση Ασφάλειας που δημιουργείται σε αδύναμους βιολογικά οργανισμούς. Δεν διαφωνώ για τον τρόπο, ούτε τις αισθήσεις που χρησιμοποιούνται για την συλλογή ερεθισμάτων.
Γίνονται όμως δίχως την συμμετοχή της ψυχής του κάθε όντος;
Γιατί τα ανώτερα θηλαστικά έχουν την δυνατότητα να ανταποκρίνονται σε συναισθήματα;
Γιατί δεν «αισθάνεται ασφάλεια» όταν κρατάω στην αγκαλιά μου και χαϊδεύω έναν κροκόδειλο, μια αράχνη, μια τσιπούρα;
Γιατί φοβούνται και αντιδρούν επιθετικά;
Είναι απλά στοιχεία γενετικού προγραμματισμού στα κύτταρα (που έχουν ή δεν έχουν) ή και λειτουργία της ακατανόητης ακόμα για μας Ψυχής;
Γιατί παράδειγμα όταν κοιτάς χαμογελώντας έναν σκύλο στα μάτια, αυτός χαίρεται;
Πως αναγνωρίζει οπτικά το χαμόγελο, όταν δεν ανήκει στην «ράτσα» του;
Έχεις μήπως σταθεί κοιτώντας απλά ένα αγαπητό σου πρόσωπο και αυτό να αισθάνεται τον παλμό της ψυχής σου;

Τέλος ένα παιδί θα πρέπει βιολογικά να είναι ασφαλές σε ένα σπίτι (προστατευμένο από το περιβάλλον και εχθρούς), καθαρό και ταϊσμένο και τίποτα άλλο. Αυτές οι προϋποθέσεις καλύπτουν την βιολογική ασφάλεια και δεν υπάρχει κανένας λόγος για αγκαλιές, φιλιά, χάδια και χαμόγελα. Αρκεί έναν ρομπότ σήμερα. να φροντίζει κάθε μωρό!

Μήπως μας διαφεύγει κάτι;

Τι αισθάνεται κάθε άνθρωπος (μικρός ή μεγάλος) μέσα σε μια όμορφή αγκαλιά και γιατί;
Αφού έχει πια μεγαλώσει και μπορεί να προστατέψει τον εαυτό του, γιατί έχει ανάγκη από ασφάλεια;

Όπως βλέπεις δεν είναι τόσο απλό και γραμμικό και θέλει Ψυχή (οπωσδήποτε!)

Με Σεβασμό και Αγάπη.

quote:

---

Έχεις μήπως σταθεί κοιτώντας απλά ένα αγαπητό σου πρόσωπο και αυτό να αισθάνεται τον παλμό της ψυχής σου;

---

Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 15/12/2002 06:03:00

υπαρχει πραγματι διαφορα αναμεσα σε εμας και τα ζωα ? το σκυλο; τη τσιπουρα; την αραχνη; ή απλα ειμαστε ενα εξελιγμενο ειδος που σκεφτετε λιγο παραπανω απο τα αλλα ? και τελικα η αγαπη ειναι κατι που υπαρχει μονο στον ανθρωπο ? ή ειναι μια ανακαλυψη του ανθρωπου ωστε να καλυψει τις αναγκες του και να μπορεσει να επιβιωσει?
ειναι η αγαπη ιδια παντου και για ολους ? υπαρχει ? υπηρχε ?
μηπως αυτο που ψαχνουμε αυτο που ξεφευγει ειναι κατι αλλο ? κατι ποιο απλο ? μηπως ειναι μια αλλη οπτικη γωνια των οσων ξερουμε των οσων μας εχουν ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ?

Αν επιτρέπετε, προτείνω να εστιαστούμε στην διερεύνηση της Αγάπης έτσι όπως την κατανοούμε.
Αγαπητέ Φίλε Κιτκατ μπορούμε να αμφισβητήσουμε τα πάντα. Ακόμη και την σκέψη μας, τις εμπειρίες μας και την ζωή μας ολόκληρη!
Αν έχεις συγκεκριμένες προτάσεις ή εμπειρίες καλό θα ήταν να τις καταθέσεις.
Σίγουρα υπάρχει διαφορά από το σκουλήκι, την κότα ως τον άνθρωπο. (Ας μην την αναλύσουμε σε όλες τις διαστάσεις).
Προσωπικά θα σταθώ στις ψυχικές λειτουργίες που για κάποια ζώα (πχ. θηλαστικά) φαίνεται να λειτουργούν πιο εύκολα και στα συναισθήματα που χαρακτηρίζουμε «Αγάπη».
Μετά από την ψυχική αυτή έρευνα, και αν το επιθυμούμε μπορούμε να ελέγξουμε τι είναι πνευματικά η Αγάπη και ποια η σχέση μας με Αυτήν

Μπορούμε να παρατηρήσουμε όλοι σχέσεις στοργής και τρυφερότητας σε πολλά ζώα.
Αυτό υπάρχει και ως ψυχική ανάγκη στον άνθρωπο.
Όπως είπε και ο Πλάτωνας είναι η ανάγκη για Ασφάλεια.
Δεν είναι μόνο αυτό. Ακόμα και όταν είμαστε ασφαλείς, χαιρόμαστε την στοργή του συνανθρώπου μας. Ακόμα και όταν είμαστε αγαπημένοι, πάλι πηγάζει χαρά μεσ’ στην ψυχή μας, βαθύτερη αυτή την φορά!
Όσο ισχυρότεροι είναι οι ψυχικοί δεσμοί μεταξύ φίλων, συγγενών, ζευγαριού, τόσο εντονότερη η δύναμη της χαράς και η ενότητα μέσ’ στην ψυχή μας!
Τόσο δυνατοί μπορεί να είναι αυτοί οι δεσμοί που μπορεί να πεθάνει ο ένας για τον άλλον! Μέσα από τις σχέσεις αυτές αγάπης (ακόμα και με έντονα συναισθήματα) καταλύεται η ατομικότητα και επεκτείνεται η έννοια Εγώ στο Εμείς!
Έτσι καταργείται και η λειτουργία της «ασφάλειας» αναστρέφοντας ακόμη και την βασική της αρχή, την προστασία της Μονάδας, του ατόμου.

Εγώ έχουμε ένα Κλειδί!

Υπέρβαση της βιολογικής «φύσης» για χάρη της αγάπης. (της συναισθηματικής ακόμα αναμεταξύ μας)!

Με Αγάπη Φώτης.

ΥΓ. Ωραία η εμπειρία σου Πλάτωνα! [:)}

ΦΙΛΕ ΠΛΑΤΩΝΑ ΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΟΡΟΥΜ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ.
ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ.
ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ.
ΑΓΑΠΩ ΜΕΝ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΖΗΤΑΣ ΑΠΟΔΙΞΕΙΣ.
Η ΑΓΑΠΗ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ.

ΑΠΛΗ ΚΑΙ ΑΔΟΛΗ ΑΓΑΠΗ.
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓOΝΕΙΣ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΑΣ

ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ....

ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑ...
ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

ΣΥΓΝΩΜΗ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΑΝ ΣΑΣ ΚΟΥΡΑΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΛΟΓΙΑ ΜΟΥ.