- (( ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΤΟΠΙΚ )) - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Δεν αρκεί να διαβάσεις ένα post history, ακολουθώντας βήμα βήμα τα «ρεβύθια», ούτε αρκεί να έχεις διαβάσει τις 99 στις 100 αναρτήσεις των άλλων για να καταλάβεις αν κολλάνε κάπου αυτά που γράφω. Όταν αφήνω κάτι εδώ, πρέπει να σηκώσεις τα καπάκια των λέξεων, να αφήσεις τα εγώ έξω από την πόρτα της κάθε φράσης να είσαι εδώ και να είσαι την στιγμή που συμβαίνει. Αυτό το «κάτι» όμως που συνέβη σε παρελθόντα χρόνο είναι ήδη νεκρό, αμέσως μόλις συνέβη (και το γνωρίζουν όσοι ήταν εκεί από μια «ανεξήγητη-παρόρμηση»). Συνεπώς, δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους αναζητητές του παρόντος και του μέλλοντος. Συνεπώς προσπεράστε. Μα πεθαίνει ο λόγος; Όχι... αλλά προσπεράστε. Και θα «συμβούλευα» όσους δεν διάβασαν ποτέ τις «ασυναρτησίες» μου, να μην το κάνουν ούτε τώρα ούτε αύριο. Αγνοείστε λοιπόν ο,τιδήποτε φέρει την υπογραφή μου σαν να μην υπάρχει. Μα γιατί, Moz; Γιατί………. γιατί έτσι. Κουβέντα θα ανοίξουμε τώρα;

δεν το λέω εγώ, το λέει ο κος Μπεν που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει... γλυκειά μου Μέιμ, ο σουρΡρεαλισμός γράφεται και με τρία ρο, όλα επιτρέπονται ;-) όλα είναι σεβαστά κι όλα σημαντικά μα ασήμαντα μπροστά στο ρω του Έρωτα και στο ρουν της Ιστορίας.

Σήμερα είπα να σπαταλήσω τον χρόνο μου βολτάροντας σε μέρη που μου είχαν λείψει και που έχουν «κάτι» από το μακρινό παρελθόν. Ο τόπος αυτός προσφέρεται για ταξίδι στον χρόνο. Υπάρχει μια στοά που μου αρέσει πολύ για δύο λόγους. Ο ένας λόγος γιατί είναι ασκεπής. Στεκόμουν λοιπόν στη μέση της στοάς Σαούλ και κοιτούσα το «κάδρο» που ορίζουν οι σκεπές των κτιρίων: ένας ουρανός που τον διασχίζουν περιστέρια και γλάροι κι αν έχεις λίγη τύχη και καμιά πεταλούδα. Σκεφτόμουν την «Τρελή Σοφία» που μου χάρισε μια νεράιδα πριν φύγει για το άλλο ημισφαίριο και της υποσχέθηκα να το διαβάσω, θυμήθηκα τη μέρα που πέταξα την πυξίδα μου, μια στιγμή στο μετρό, ένα βλέμμα που δεν πρόλαβα να δω αλλά παρόλα αυτά δεν θα ξεχάσω, θυμήθηκα τον Ανδρέα να μου δίνει οδηγίες απ’ το τηλέφωνο πώς να συνδέσω τα φωτιστικά, το βράδυ που ο Αγις μου είπε ότι κοιμήθηκε με τις αρβύλες μπας κι έρθουν να τον πάρουν απ’ τον Σείριο, θυμήθηκα το τυρί & το αχλάδι με τους νόες και τον Βαγγέλη στην οδό Μπαλάνου, τον Γιάννη στις 5 το πρωί να κοιτάει τη θάλασσα πίσω απ’ το λάπτοπ και την μικρή να μου δείχνει τοπία ολόκληρα μέσα στα βότσαλα που μάζευε για μένα, θυμήθηκα το βράδυ που έκλαιγα πάνω στο πληκτρολόγιο όταν στέρεψα από λέξεις μέχρι που αποκοιμήθηκα, τον μικρό να αλλάζει θέση στα πράγματά μου και να κρεμάει ένα σταυρουδάκι στην πόρτα γελώντας «πάρτο στο χαρίζω», την Ελένη να ποτίζει τα λουλούδια κι εγώ να καπνίζω πατώντας ξυπόλυτο_ στα νερά, θυμήθηκα το χάραμα που γύρισα σπίτι Lost in space κι ο μόνος που το έμαθε ήταν μια ψυχή κάπου στην Αιρα, την παραξενιά του Θανάση να λέει «βοήθεια με βιάζουν» αντί για καληνύχτα, τα καυτερά νουντλς ένα μεσημέρι, τον Ιχνηλάτη μες στο λιοπύρι να ισιάζει τις πέτρες για να περάσω, την Κωνσταντία να χάνεται στην κουζίνα της και μεταξύ Μικρής Αρκάνας & ρυζιού να αναρωτιέται αν αντέχει ο οργανισμός μου και την Μεγάλη Αρκάνα σε ταντούρι ;-), τον Μανώλη να δαγκώνει τον γάτο (κτήνος! δεν φέρονται έτσι στον δάσκαλο του ζέν... ) κι ύστερα να γεμίζει τα ποτήρια με κρασί και ζαρατούστρα, τον Μικρό πρίγκηπα να ζωγραφίζει τους ήχους των νευροδιαβιβαστών και κάπου εκεί στο Μ θυμήθηκα (με λένε Μιχάλη και είμαι καλά ;-) πως...

Σήμερα συνάντησα τυχαία τον Μάλικ. Για την ακρίβεια έπεσε πάνω μου και θα έλεγα πως η ‘σύγκρουση’ αυτή ήταν η πιο ευχάριστη των τελευταίων ημερών. Η μητέρα του Μάλικ μου χαμογέλασε, έκανα το ίδιο, και αυτή ήταν όλη κι όλη η κουβέντα που ανταλλάξαμε. Τον Μάλικ τον γνώρισα σε μια διαδρομή επιστρέφοντας σπίτι. Είχε έναν ορό στο χέρι και κοιτούσε με ψυχραιμία βετεράνου το ΟΝ που μόλις και μετά βίας στεκόταν όρθιο δίπλα του, φορτωμένο με σακούλες τσάντες και σακίδια... εν ολίγοις μια αθλιότητα. Αυτή η αθλιότις (εγώ) γύρισε και του κανε μια γκριμάτσα «σύντροφε, κοίτα το χάλι μου! καλά τη βγάζεις εσύ με τον ορό μονάχα… Aλλάζουμε;») κι ο Μάλικ κόλλησε τη μύτη του στο τζάμι κι έκανε πως χαμογελάει στα αυτοκίνητα. Πάντα αναρωτιόμουν πώς χωράνε τόσοι άνθρωποι εδώ μέσα κι εκείνη τη στιγμή το διαπίστωνα. Πόσο μεγάλο λάθος έκανα που μπήκα. Τι απίστευτη ταλαιπωρία και τι εξευτελισμός να ισοδυναμεί η ύπαρξη με μια θέση σε κονσέρβα φλόκος. Eίπα να χειροτερέψω την κατάσταση - να το διασκεδάσω τουλάχιστον- σκαλίζοντας τις σακούλες. Έβγαλα ένα βιβλίο κι άρχισα να το ξεφυλλίζω. Δεν θυμάμαι με ποιο χέρι το έκανα, αλλά το έκανα. «Δεν μπορείς να περιμένεις να φτάσεις σπίτι σου; Τι αναισθησία...» Μα τι να απαντήσω σε μια τέτοια πρόκληση; Τι φασισμός να μην μπορεί κανείς να ψυχαγωγηθεί στα ΜΜΜ, είπα μέσα μου και συνέχισα να ξεφυλλίζω, ολοένα και πιο αργά, σχεδόν μηχανικά κοιτώντας με το γνωστό χαμόγελο (του ευδαίμονος ηλίθιου :) πρώτα αυτήν που μου γκρίνιαξε, ύστερα αυτούς που περίμεναν για να κατέβουν και κείνους που κρυφοκοιτούσαν με ‘περισσή συμπόνια’ μια τον ορό και μια την ‘δύστυχη μάνα μετανάστρια’. Ο Μάλικ προσπαθούσε να δει τις εικόνες απ’ το βιβλίο μου κι όταν τον κοιτούσα έκανε πως ισιάζει τη φράντζα του ή πως μετράει κάτι μέσα στο τζάμι. Μόλις γυρνούσα σελίδα ξανά το ίδιο. Έβγαλε από την τσέπη του κάτι που θύμιζε καραμέλες. Έβγαλα κι εγώ τις δικές μου (όχι παίζουμε :P) άνοιξα δυο κι άρχισα να τις στριφογυρίζω μες στο στόμα μου. Η γκρινιάρα με στραβοκοίταξε, της πρόσφερα αλλά γύρισε απ’ την άλλη. (Τι να σου κάνω, είσαι και δύσκολη, πανάθεμά σε...) Ο Μάλικ ίσιαξε το σωληνάκι στο χέρι του. Η μητέρα του τού σκούπισε τον ιδρώτα μ’ ένα υγρό χαρτομάντηλο. Ευχήθηκα να κάνει το ίδιο και σε μένα, αλλά δεν έπιασε. Φαινόταν πως είχε να κοιμηθεί μέρες και η εξάντληση τής έδινε μια υπερφυσική ομορφιά που μόνο σε εικόνες της Παναγίας έχω δει όμοιά της. H ατμόσφαιρα ήταν εμφανώς στενάχωρη και πλέον έχω βάσιμες υποψίες ότι η πολυκοσμία μπορεί να εξελιχθεί σε ψυχεδελική εμπειρία. Κάπου μεταξύ 5ης και 7ης στάσης ένιωσα πως αυτή η διαδρομή γινόταν μέσα στο μυαλό μου κι ότι όλα γύρω μου δεν υπήρχαν στ’ αλήθεια και κατά έναν περίεργο τρόπο ένιωσα χαρά κι ύστερα... τις σακούλες να φεύγουν απ’ τα χέρια μου [σαν κάποιο χέρι να άνοιξε το παράθυρο μπροστά μου, μύρισε φρέσκος αέρας] ίσως ήταν ιδέα μου, μα ήμουν ακόμη εκεί κι όχι μόνο εγώ κι είχα τρεις στάσεις για να προλάβω να μαζέψω τα πράγματά μου από κάτω και δεν ήξερα τι να κάνω κι αν τελικά «δυο τρια μπρόκολα και μερικά μανταρίνια» είχαν μεγαλύτερη αξία από τα πελώρια λαμπερά μάτια του Μάλικ που προσπαθούσαν να κοιτάξουν στο βιβλίο μου. Ήξερα πως θα κατέβουμε στην ίδια στάση και θα τραβήξουμε προς την ίδια κατεύθυνση κι ας μην τους είχα ξαναδεί. Αναρωτήθηκα αν θα είναι ακόμα δίπλα μου όταν θα βάζω το κλειδί στην πόρτα. Θα ήταν ίσως μια ευκαιρία να μάθω αν τελικά τον λένε Μάλικ ή Αρθούρο (γιατί για τον ορό θα ήταν προσβλητικό να ρωτήσω). Όχι πως έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι σήμερα συνάντησα τυχαία τον Μάλικ. Για την ακρίβεια έπεσε πάνω μου… και χάρηκα που ήταν καλά.

Με ρώτησαν γιατί τα γράφω όλα αυτά και τι σημαίνουν και γιατί εδώ και ποιον αφορούν. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι πίσω από κάθε «φαντασία» υπάρχει μια αλήθεια -μικρή ή Μεγάλη- που αν θελήσει κανείς να την αναζητήσει θα την βρει ως δια μαγείας στο χέρι του… αρκεί να το ζητήσει. (Η «φαντασία» είναι κι αυτή όχημα των αισθήσεων, δεν είναι κάτι ξεκομμένο και άσχετο με την αντίληψη.)
Με ρώτησαν γιατί θα πρέπει οι δικές μου «εσωτερικές διαδρομές» να χαίρουν κάποιου ‘link’ στον εσωτερικό κόσμο και στην μετάφραση του καθενός. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν είμαι εγώ που νοηματοδοτώ και δεν είμαι εγώ που χαράζω τις διαδρομές σε κανενός τον εγκέφαλο. Εγώ κάνω τις δικές μου και απλώς παρατηρώ και μια στις τόσες σκαλίζω τις σημειώσεις ενός παλιού ημερολογίου. ( η Αμαλία... / μας χώριζε μόνο ένας μαντρότοιχος. Πρωί βράδυ μαζί. Μαζί πηγαίναμε για μπάνιο, μαζί κάναμε ηλιοθεραπεία, μαζί τρώγαμε καρπούζι... / Τη φίλησες ρε; Όχι ποτέ... / Μου άρεζε να την βλέπω να τρομάζει και να τρέχει σπίτι, ουρλιάζοντας πως είμαι σιχαμερός και ανόητος. Μέσα στην τρομάρα της είχε μια έκφραση που την έκανε γοητευτική, κάτι που τόλμησα να της πω μια φορά και μου είπε πως δεν είμαι καλά και να πάω να με κοιτάξει κανένας γιατρός! / Κοίταξε πρώτα εμένα, έσφιξε λίγο τα χείλη της μισό χαμόγελο-μισό φτύσιμο, τα μάγουλά της ροδοκόκκινα απ’ το πείσμα, έπαιξε για λίγο με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά της κι ύστερα γύρισε αποφασιστικά στην γιαγιά μου σαν δήμιος «Ο [Μοz] το έκανε! Τον είδα με τα μάτια μου!» / Από εκείνο το καλοκαίρι και μετά όλα άλλαξαν. Δεν ξαναπέταξα φίδια στην Αμαλία...) Κάποια πράγματα πάνε πολύ βαθειά στο χρόνο... Παράξενο πράγμα οι συνειρμοί......μα τον Ερμή τον Τρισμέγιστο. Αν τους ακολουθείς είναι ερώτηση αν θα καταλήξεις κάπου - η γραμμικότητα δίνει καμιά φορά την ψευδαίσθηση του τέλους. Ίσως τελικά το σύμπαν του καθενός να είναι οι συνειρμοί του και οι ποιότητες που προσδίδει σε κάθε «εξωτερικό ερέθισμα», που μια φορά στα χίλια χρόνια αυτό το ερέθισμα ακούει στο όνομα >> Moz.

Τα σύμπαντα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, από πολύ έως καθόλου. Τόσο κοντά – τόσο μακριά κι αντίστροφα. Το γνώριζα, αλλά χρειάστηκε να κάνω όλη αυτή τη διαδρομή για να εξακριβώσω το ‘πολύ’ και το ‘καθόλου’ σε διάφορα επίπεδα. Από το σημείο μηδέν (0) μέχρι σήμερα πολλά άλλαξαν... δραματικά πολύ... κι ήταν φορές που ήρθαν τα πάνω κάτω, μα η ταινία (κι αναφέρομαι στην δική μου) ήταν πάντα η ίδια, με διαφορετκό τίτλο (σαν να λέμε... ο θίασος, το τοπίο στην ομίχλη, το βλέμμα του Οδυσσέα, το μετέωρο βήμα... του Μοz ;-)

Αυτό που με εκνεύριζε όταν ήμουν μικρό, ήταν να βρίσκω τα παιχνίδια μου βίδες όταν επέστρεφα στο σπίτι. Ήταν εμφανές ότι είχαμε επισκέψεις, όπως ήταν εμφανές ότι πέρασε ορδή βαρβάρων από τον λεγάμενο «προσωπικό μου χώρο». Το πρόβλημα δεν ήταν η τάση της μητέρας μου να παραχωρεί τα παιχνίδια μου (ΜΟΥ!! ;-) στα πιο κακομαθημένα παιδιά, αλλά η κακή συνήθεια αυτών των παιδιών να μην αφήνουν τα παιχνίδια μου όπως τα βρήκαν. Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις το πρώτο δώρο του θείου Κομπαγιάσι, χωρίς κεφάλι. Δεν ξέρω αν το έχετε νιώσει ποτέ. Και αναφέρομαι στον metamorph, που άνοιγε το ρομποτικό κεφάλι του στα δυο κι από μέσα είχε άλλο ανθρώπινο. (Πριν από χρόνια κάτι τέτοια ήταν επιστημονική φαντασία, μην βλέπετε σήμερα που όλοι μεγαλώνουν αστροναύτες.) Τα γράφω αυτά για να σας δώσω να καταλάβετε ΠΩΣ μια σειρά γεγονότων και συγχρονικοτήτων οδήγησε την ταπεινή μου ασημαντότητα εδώ ανάμεσά σας να παίζω με το αγαπημένο μου παιχνίδι, που πλέον (μιας και ο metamorph απεβίωσε εδώ και δεκαετίες) θα το περιέγραφα με μια λίστα όπως η παραπάνω (σιγά τον πολυέλαιο, Moz) ή με δυο φέτες ψωμιού, μια πάνω μια κάτω (όπως λέμε ζωή--- θάνατος) όπου ο παίχτης (στην προκειμένη εγώ) καλείται να βάλει το ανάμεσα / κι όσο περνούν τα χρόνια αλλάζει ο βαθμός δυσκολίας όπως αλλάζουν και οι απαιτήσεις σε τροφή, μέχρι το σημείο που δεν θα χρειάζεται ούτε το ανάμεσα ούτε καν το ψωμί το ίδιο. Το σημείο αυτό για εμένα (όπως σας έχω ξαναπεί και ίσως σας φάνηκε αστείο) είναι η στιγμή που χτυπάω την πόρτα της Αθανασίας. (Αν σας πω ότι γνωρίζω τα βήματα που οδηγούν σε αυτήν – και τα «ανακάλυψα» παίζοντας- το πιθανό είναι να γελάσετε, αλλά δεν βαριέσαι...) Εδώ θα πρέπει να σας πω ότι από μικρό είχα μια τάση να παίζω μοναχό μου κι αυτό ίσως μου βγαίνει ακόμα και σήμερα κάτι που στα μάτια μερικών μοιάζει με ιδιορρυθμία. Τώρα βέβαια αν σας πω ότι οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 4 ή ότι μεγάλωσα σε οικοτροφείο μέχρι τα 7 ίσως να έδενε καλύτερα η κομπόστα, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι αυτό που με εκνεύριζε όταν ήμουν μικρό, σήμερα υποβόσκει ως «περφεξιονισμός» ή/και ως «φασιστική νοοτροπία» που συχνά κάνει τις γνώμες περί του Μοz να διίστανται και κάποιους να με κοιτούν με καχυποψία. Δύσκολο πράγμα η εμπιστοσύνη. Κι ακόμα πιο δύσκολα κερδίζεται. Ζεις με τον άλλον, τρως πίνεις κοιμάσαι του βγάζεις τα εσώψυχά σου και γυρνάει μια ωραία πρωία και σου λέει who the f_ck are you? Και γιατί θα πρέπει να σου εμπιστευτώ τον σέρβερ μου ολόκληρο; Για ποια με πέρασες, καμιά χτεσινή; Το password της καρδιάς μου δεν το δίνω ούτε στον Αδμίν κι ας έχει χειλάκι πετροκέρασο και μάγουλο βερύκοκο και κάπου εκεί η Επιστήμη του Μoz σηκώνει τα χέρια ψηλά. Χμ... Που είχα μείνει; Α ναι, στον Στάλιν που κρύβω μέσα μου. Είναι γεγονός ότι απαιτώ να σέβονται τo παιχνίδι μου, αλλιώς να μην τo αγγίξουν καθόλου. (Hey, don’t f_ck my universe! εγώ δεν χαλάω το δικό σου…) Eίναι επίσης γεγονός ότι απαιτώ από συμπαίκτες κι ελεύθερους σκοπευτές να γνωρίζουν τη σημειολογία της υπόκλισης όπως οφείλει καθένας που μαθήτευσε δίπλα σε κάποιον θείο Κομπαγιάσι, αλλιώς να κάτσει στ’ αυγά του. Ίσως αυτό μοιάζει απαξιωτικό μα δεν απαξιώνω τίποτα αν δεν απαξιώνεται από μόνο του. Αντιθέτως υποκλίνομαι σε όλων τις πραγματικότητες, ακόμα και στην κενότητα που τολμάει να συστηθεί με το όνομά της. Ξέρετε όμως, είναι σημαντική η απόσταση που χωρίζει τον κώδικα των σαμουράι από τους νόμους της αγοράς και για να μικραίνει αυτή η απόσταση «χρειάζονται δύο» ή κάποιος να κάνει το μ_λάκα και να προσπαθεί συνεχώς μόνος του να συγκεράσει τα ασυγκέραστα. Συχνά προτιμώ το δεύτερο όχι τόσο για να μειώσω τα χάσματα ή να παραστήσω το παληκάρι όσο γιατί αυτή η στάση τσακίζει κυριολεκτικά τον εγωισμό μου και με βοηθάει στην κατανόηση του Εαυτού και του Κόσμου. Αν βοηθάει τους συνανθρώπους μου δεν το γνωρίζω. Σκοπός δεν ήταν να πάρω εγώ την απάντηση που απευθύνεται στους Εαυτούς σας, αλλά να πάρω την δική μου απάντηση που απευθύνεται σε Εμένα. Έχει ενδιαφέρον το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να χαθεί σε μια τέτοια διαδρομή δική του ή του άλλου, πόσο αφήνεται στο να του συμβεί και πόση εμπιστοσύνη έχει στο μηχανισμό αυτόματης επαναφοράς όταν χάνει τον μπούσουλα. Ακόμα πιο ενδιαφέρον το πόσο δυσδιάκριτα είναι μερικές φορές τα όρια μεταξύ Ψυχανάλυσης και Πνευματικής Αναζήτησης. (Αρκεί μια ματιά στις παραπάνω αράδες – δεν ξέρω αν κατάφερα να τα μπλέξω τόσο καλά / Tι λέτε κι εσείς γιατρέ μου; ;-) Νιώθω πως για κάποιους εδώ μέσα αυτό το σύνορο παρακάμπτεται - κατ’ εμέ πολύ κακώς, διότι αυτοί οι κύκλοι μπορεί να συναντιώνται αλλά δεν ταυτίζονται. Νιώθω επίσης πως κάποιοι μπερδεύουν τα «σοκ» με τα ηλεκτροσόκ και θα τρίζουν τα κόκκαλα του Γκουρτζίεφ. Αλίμονο αν οι Διδασκαλίες αποτελούν άλλοθι για σκάρτες συμπεριφορές και παιχνίδια δύναμης κι αλίμονο αν προσπαθεί κάποιος να «καλυτερεύσει» τον διπλανό του χωρίς να έχει ξεμπερδέψει με τα βασικά στην δική του «καλυτέρευση». Κάποια πράγματα... δεν ξέρω... μου φαίνονται αστεία... το να βαφτίζουμε κάτι οψάριον απλώς ενισχύει τη μάγια... αλλά και πάλι δεν ξέρω... μπορεί να κάνω λάθος.

Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ίσως κάποιος άλλος να τα εξηγούσε καλύτερα. Ευτυχώς κάποια πράγματα είναι περισσότερο κατανοητά μέσω πνευματικότερων της ηλιθιότητός μου υπάρξεων, φιλοσοφικότερων και εσωτερικότερων της fusion θέασής μου και δεν χρειάζεται πάντα να στερούμαι το δεύτερο ήμισυ του <light & pleasure>, μιλώντας μια γλώσσα οικεία μεν αλλά ώρες ώρες εξαιρετικά «στενή» και «στεγνή». Kάντε ένα κόπο να ακούσετε αυτά που λέει ο κος Ντυσάν, δεν είναι ‘εσωτεριστικά’, αλλά έχει σημασία να τα ακούσετε… (όχι για να καταλάβετε εμένα αλλά γιατί σας το χαρίζω :)

Αυτές λοιπόν είναι οι σημειώσεις μου πάνω στη Μετάφραση και είναι οι τελευταίες "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού" και οι τελευταίες εδώ γενικώς.
Το αν έκανα μια μουντζούρα ή μια τρύπα στο νερό, η νεκροψία θα δείξει. Το αν θα μου στήσει χρυσό αδριάντα ο Βασιλιάς δεν το γνωρίζω, ούτε και το αποκλείω (ο Θεός έχει χιούμορ, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Γιάννης / όχι ο JBG, ο άλλος… που του αρέσει να κλαίει στους αποχαιρετισμούς), αλλά θα πρότεινα στο Βασιλιά να μην το κάνει. Θα προτιμούσα μια πιο Κlein δράση (και αναφέρομαι στον Yves Klein και στα 2 τελευταία καρέ / κλικ όλο δεξιά >)... ναι μια σπονδή με_Χρυσόσκονη στις ακτές της Πεντέλης θα ήταν προτιμότερη από οποιαδήποτε κίνηση φιλανθρωπίας προς τα ορφανά μου τόπικ. H φιλανθρωπία είναι τόσο υποκριτική κι εξ ορισμού τόσο ανούσια που αναρωτιέμαι (και θα μου επιτρέψετε) ποιες ‘Ubermensch’ υπάρξεις φαντασιώνονται πως έτσι θα κερδίσουν μια θέση στην καρδιά των τυφλών (όπως η αφεντιά μου ) και ‘halber mensch’ του κόσμου τούτου. Χρυσόσκονη λοιπόν............ έτσι για το ‘φαν’ της Φαντασίας. Tο πιο πιθανό βέβαια είναι να ανακηρυχθεί η σημερινή ημέρα ως επίσημη αργία προς τιμήν της Εσωτερικής Προσπάθειας για απελευθέρωση του φόρουμ από τον ταλιμπανικό ζυγό. Δεν πειράζει (κι ο Μεγαλέξανδρος δεν ήταν αγαπητός σε όλους ;-) κάτι τέτοια εγώ τα φέρω ως παράσημα (κι έχω ήδη δώσει στον Κανένα τη λίστα με τα κτερίσματα ;-). Προσωπικά ευελπιστώ να μην σας λείψω καθόλου γιατί η απώλεια είναι εξαιρετικά εγωιστκή -θα υποτιμούσε την ίδια τη μετάφραση... και βαθειά μέσα μου (πολύ βαθειά όμως) εύχομαι να γραφτεί το όνομά μου «στις τουαλέτες της Ιστορίας» παγκοσμίως και διαπλανητικά και σε όλα τα μήκη και πλάτη του γνωστού και άγνωστου Σύμπαντος, δίπλα στου Μάστερ-Μπαλάνου: «M©Z – αυτόκλητο μπαλανικό τσιράκι & αυτόχθων κάτοικος Aira» (έστω με πράσινη λαδομπογιά ;-) Όλα τα άλλα είναι λίγα… [ and Guess who’s laughing now… ]

quote:

---

Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα είμαι ήδη στα ανοιχτά της Mολυβένιας Θάλασσας.

Να είστε πάντα καλά, να ονειρεύεστε ομορφιές, και... («το Νου σας» ;

---

H παρακάτω φωτογραφία είναι από το cd των Lake of Tears "Forever Autumn" ακουσε, κατέβασε, αγόρασέ το βρε αδερφέ δεν θα το μετανιώσεις στο υπόσχομαι.

Αφιέρωση το Demon you Lilly Ann.

Στις τουαλέτες στο Σορόκο Ροκ Καφέ, στη Στρατηγού Μακρυγιάννη στην Ιασωνίδου, μετά το βράδυ της 1ης του Δεκέμβρη, μήνυμα χωρίς χρέωση... Δεν είναι ανήθικη πρόταση χε χε...

Δυνατότητες εγγραφής και παράδοσης κούριερ, ευχές

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Gretel οι Lake of Tears μου αρέσουν πολύ και το Forever Autumn είναι από τα καλύτερα τους. Κρίμα όμως που δεν έχουν κυκλοφορήσει τίποτα από το 2004.

Γιατί όλ'αυτά;
Πότε κάτι κάνει τον κύκλο του;
Πόσο διατηρείται το στοιχείο της έκπληξης;
Θα ήταν το ίδιο αν το ΈξιΈξιΈξι γίνει ΕννιάΕννιάΕννιά;
Υπάρχει τέλος;
Γουστάρεις ακόμα;
Καμμιά άλλη ιδέα;
Τι "πουλούν οι ντερβισάδες, στους απάνω μαχαλάδες";
Όταν "είσαι στο Τόκυο, νοσταλγείς το Τόκυο";

Τις απαντήσεις σε αυτά και άλλα ερωτήματα δεν τις γνωρίζω.
Only Moz knows.
[Συγχαρητήρια και ευχαριστώ για τη βόλτα]

[Χειροκροτήματα]

ΥΓ:
Time - He's waiting in the wings
He speaks of senseless things
His script is you and me boys

Time - He flexes like a whore
Falls ****ing to the floor
His trick is you and me, boy

-"Time"/David Bowie-

quote:

---

μου τελειωσε το ΟΥΜΠΙΚ
να δοκιμασω το ΜΟΖ?

---

No Method, No Guru, No Teacher

quote:

---

[Θείε Τζώνυ, στο μυαλό μου είσαι]

---

γιου άρε μάι όνλυ ντι-ζάιερ...

Το Τέρας της Σπηλιάς της Πεντέλης

GENUS PANTHERAS FELIDAE

...and the Predators will prevail...