- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Αν δεν υπάρχει βούληση τότε τι νόημα έχει όλη η διαδικασία των ενσαρκώσεων ?.
Φίλε Open Mind, ανέφερα την "Βούληση" κι όχι την "βούληση". 
Στην καθομιλουμένη η "βούληση" ως λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια πολύ ισχυρή επιθυμία.
Η λέξη "Βούληση" - τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ - είναι συνυφασμένη με έναν Σκοπό και την απερίσπαστη προσπάθεια της Ψυχής κατανόησης κι εκπλήρωσης του.
Είναι κάτι πολύ ανώτερο από την απλή επιθυμία αφού προϋποθέτει την δράση του ανθρώπου σε ένα ανώτερο επίπεδο και δεν περιορίζεται στο πεδίο των συναισθημάτων ή των απλών σκέψεων.
Όταν λοιπόν ανέφερα αυτή τη λέξη στο προηγούμενο μήνυμα μου εννοούσα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να μην έχει κατορθώσει ακόμη να ενεργοποιήσει την Βούληση προκειμένου να δράσει και να εκπληρώσει τον - ή τους επιμέρους - σκοπό του.
Στο έπος Μαχαμπαράτα και συγκεκριμένα στο κομμάτι της Μπαγκαβάτ Γκίτα αναφέρεται ο πολεμιστής - πρίγκιπας Αρτζούνα όπου καλείται να δώσει τη μεγάλη μάχη με την βοήθεια και την καθοδήγηση του Κρίσνα.
Στη μάχη αυτή για να ανακτήσει την βασιλική εξουσία από τους σφετεριστές καλείται να πολεμήσει ενάντια σε φίλους, συγγενείς, δασκάλους του.
Στην ουσία καλείται να δώσει τη μάχη που καλείται να δώσει κάθε άνθρωπος στην πορεία προς τον πνευματικό του εαυτό.
Να πολεμήσει τα συναισθήματα του, τις σκέψεις του, την εικόνα των άλλων για αυτόν κι ο Κρίσνα τον εμψυχώνει να μην λιποτακτήσει αλλά να δώσει αυτή τη μάχη.
Με τη ροή της μεταξύ τους συζήτησης και με την διδασκαλία του Θεού απαλλάσσεται από τον δισταγμό και τον φόβο του να πολεμήσει και κατανοεί ότι παρά την σκληρότητα της επερχόμενης μάχης και του πόνου που θα βιώσει, θα επέλθει στο τέλος η σωτηρία του.
In anticipation of my resurrection...
Ευχαριστώ και για την επεξήγηση για τον Αρτζουνα.
quote:
Γεια σου ΝΑΔΑ, καιρο ειχες να περασεις.
Γειά σου Πλάτωνα. Ναι, έχω πολύ καιρό
----------
Τα ερωτήματά σου φίλε Πλάτωνα είναι πολύ σημαντικά. Θα αφήσω με τη σειρά μου κάποιες σκέψεις σχετικές με αυτά.
quote:
Από οσα μας λεει ο Αουρομπινδο, (και όχι μονο αυτος), υπαρχει κατι αμεταβλητο, μια αιωνια πραγματικοτητα, το 1 (μοναδα,Πνευμα κτλ). Αν το βιωσεις, γινεσαι αθανατος και ένα με το ολο.Εδώ υπαρχει κατι, που χρειαζεται προσοχη.
Μιας και το γιγνεσθαι, είναι χαρακτηριστικο του 2 και 3, είναι διλαδη στο χρονο, ενώ όπως εγραψες, (η μοναδα / πνευμα) δεν είναι. Πως με το 2 και 3 *(θνητα και διαχρονικα) γινεται να φτασεις?
Γινονται τα ιδια…αθανατα?
Άλλη σκεψη,
Το 1, είναι στη συσταση του ανθρωπου? Γεννιομαστε με αυτό?
Αν συμβαινει κατι τετοιο, το 2 και το 3, (σε συγκριση με αυτό), δεν είναι απλα εργαλεια?
Ότι και να πουν, ότι και να επινοησουν, ότι και αν γνωρισουν, γινεται να φτασουν/γινουν, (ο χρονος το αχρονο και το θνητο το αθανατο?)
Δεν πρεπει να τελειωσουν?
Αν παλι το 1, δεν είναι στη συσταση του ανθρωπου, μα στις δυνατοτητες του, *(αυτό προσωπικα πιστευω), μιας και επισης λεει πως το πνευμα ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ, (αδιαιρετο) και μαλιστα ΧΑΙΡΕΤΑΙ, μα δεν λαμβανει μερος, (σκεψεις φυσικα και αρκετων φιλοσοφων),
Αυτό που μενει, δεν είναι πως πρεπει απλα να γδυθουμε από τα αχρειαστα, (ψυχοβγαλτικα κατά την UNSEEN) μιας και (εκεινο), ότι εμεις κανουμε η δεν κανουμε, (εκεινο) από φυσης του, ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ?
Η εμφάνιση του ανθρώπου, πράγματι, έγινε και γίνεται εντός της Πρώτης Αρχής Πνεύμα. Το παιδί τα πρώτα χρόνια της ζωής του εκφράζει ποιότητες του Πνεύματος, και ο "Άνθρωπος" όταν πρωτοεμφανίστηκε (αναφέρομαι στις πρώτες ιερές φυλές, και όχι στον Δαρβίνιο ζωάνθρωπο) ήταν απόλυτα Πνευματικός.
Η Δεύτερη Αρχή, το Εγώ -το νοητικό ον, μάς πληροφορούν οι αρχαίες διδασκαλίες ότι παρεισέφρησε ή ενσαρκώθηκε κάποια στιγμή κατά την εξέλιξη. Αυτή η νέα μορφή συνείδησης επέφερε χωρισμό από το Πνεύμα, αλλά έδωσε αυτοσυνειδητότητα στον άνθρωπο και την ικανότητα της διάκρισης.
Ο άνθρωπος εντέλει στην τωρινή του κατάσταση ενσωματώνει κόσμους ολόκληρους. Ό,τι έχουμε, υπάρχει λόγος που το έχουμε. Κανένα εργαλείο δεν είναι αχρείαστο έως ότου εξαντλήσουμε τις δυνατότητές του.
Η Προσωπικότητα και το Εγώ (το 2 και 3)δεν είναι κάτι από το οποίο πρέπει άμεσα να απαλλαγούμε. Είναι αυτά με τα οποία εργαζόμασθε και καλούμασθε συνεχώς να τα καλλιεργούμε και να τα εξελίσσουμε, έως ότου (όπως λέει και το Τ. του Κρίνου και Αετού) τα εξαγνίσουμε και τα τελειοποιήσουμε.
Και ίσως τότε -υπό μυστήριες και ακατανόητες συνθήκες- αποβούν και αυτά Αθάνατα!
Nada
Χαίρομαι πολύ που σε βλέπω στις συζητήσεις μας και σε ευχαριστώ για τις σημαντικές διευκρινήσεις στο θέμα της διδασκαλίας του Σρι Ορομπίντο. Μολονότι προσπάθησα κάτι σελίδες πίσω, η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφερα να μεταδώσω τις ιδέες του με τόση ενάργεια (ευκρίνεια) όσο εσύ.
Από μέρους μου δεν υπάρχει σύγχιση για τη διδασκαλία του και όσον αφορά την προσωπική μου αντίληψη/ιδέα για τη μετενσάρκωση έχω επανειλημμένως διευκρινήσει ότι αντλεί από τη διδασκαλία του Ορομπίντο και όχι ότι αποτελεί αυτούσια μεταφορά της...
Χαίρομαι τον διάλογό σας με τον ΠΛΑΤΩΝΑ και ελπίζω να υπάρξει συνέχεια. Κι αν μπορείτε, εστιάστε λίγο περισσότερο στο θέμα της μνήμης και της σημασίας της (ή μη) για τη μετενσάρκωση.
Καλό βράδυ, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Edited by - Unseen on 26/01/2008 00:24:55
Πολλα από οσα αναφερει μου είναι γνωστα, θες από άλλες πηγες, θες γιατι τα ζω, μα ισως να χρειαζεται συνεχως μια τετοια προσεγκιση, ωστε να εξετασουμε εκ νεου και σε μας, τα οσα γνωριζουμε.
quote:
Α. Η εμφάνιση του ανθρώπου, πράγματι, έγινε και γίνεται εντός της Πρώτης Αρχής Πνεύμα. Το παιδί τα πρώτα χρόνια της ζωής του εκφράζει ποιότητες του Πνεύματος, και ο "Άνθρωπος" όταν πρωτοεμφανίστηκε (αναφέρομαι στις πρώτες ιερές φυλές, και όχι στον Δαρβίνιο ζωάνθρωπο) ήταν απόλυτα Πνευματικός.Β. Η Δεύτερη Αρχή, το Εγώ -το νοητικό ον, μάς πληροφορούν οι αρχαίες διδασκαλίες ότι παρεισέφρησε ή ενσαρκώθηκε κάποια στιγμή κατά την εξέλιξη. Αυτή η νέα μορφή συνείδησης επέφερε χωρισμό από το Πνεύμα, αλλά έδωσε αυτοσυνειδητότητα στον άνθρωπο και την ικανότητα της διάκρισης.
Από το Α και το Β, μιας και το παιδι εκφραζει ποιοτητες πνευματος, δεν θα λεγαμε, πως αν γινοταν να μεγαλωσει μακρυα από την κουλτουρα μας, θα ηταν ευκολωτερο σε αυτό, να βρεθει πλησιεστερα σε κατι καθαρα πνευματικο?
Ελα ομως που κατι τετοιο εγινε, και ετυχε να γνωρισω ένα τετοιο ατομο.
Πριν πολλα χρονια, χαθηκε ένα παιδι στην αφρικη, και μεγαλωσε μαζι με χυμπατζηδες. Επειδη ηταν το τριτο που βρεθηκε, και τα δυο προηγουμενα μολις τα περιωρησαν στο (δικο μας) περιβαλλον, δεν αντεξαν, δυο πανεπιστημια, δημιουργησαν μια κοινοτητα (με σχολειο, παροχες, τροφη κλπ) στο μερος που βρεθηκε, και ετσι το αφησαν στην κριση του, για το που θα ζουσε, (στην κοινοτητα διλαδη, η με τα ζωα)
Το παιδι βρεθηκε όταν ηταν 8 ετων, με συμπεριφορα όχι ανθρωπου μα ζωου, (περπατημα, τροπος λυψεως τροφης κλπ κλπ), μα, μιας και η εργασια της ολης ομαδος *(εξη χρονια), για διαφορους λογους αρχειοθετηθηκε, θα αναφερθω σε ορισμενα μονο, κοινου ενδειαφεροντος.
Οποιος πλησιαζε κοντα του, ενοιωθε μια δυναμη, κατι σαν να τον μαγνητιζε. Όταν τα αλλα παιδακια αρωσταιναν από καποια επιδημια, αυτό δεν αρρωσταινε, και προπαντος δεν κουραζοταν και ηταν χαρουμενο. Δεν ειχε (τα ανθρωπινα ψυχοσκαμπανευασματα), μα ουτε και μετα απο εξη χρονια προσπαθειων, καταφερε να μιλησει. Αν και αντιλαμβανοταν τα περισσοτερα, (προς το τελος και την κατασταση του, στο που διλαδη ανηκε, αυτό το τελευταιο μονο… του δημιουργουσε λυπη)
quote:
Γ. Ο άνθρωπος εντέλει στην τωρινή του κατάσταση ενσωματώνει κόσμους ολόκληρους. Ό,τι έχουμε, υπάρχει λόγος που το έχουμε. Κανένα εργαλείο δεν είναι αχρείαστο έως ότου εξαντλήσουμε τις δυνατότητές του.Δ. Η Προσωπικότητα και το Εγώ (το 2 και 3)δεν είναι κάτι από το οποίο πρέπει άμεσα να απαλλαγούμε. Είναι αυτά με τα οποία εργαζόμασθε και καλούμασθε συνεχώς να τα καλλιεργούμε και να τα εξελίσσουμε, έως ότου (όπως λέει και το Τ. του Κρίνου και Αετού) τα εξαγνίσουμε και τα τελειοποιήσουμε.
Σκεφτομαι Ναδα, π.χ το μισος.
Το παιδακι που σου αναφερα, δεν ειχε.
Αυτό ηταν ακριβως όπως περιγραφει ο ορομπιντο στο 1.
Το μισος τελειοποιειται, η τελειωνει? (απαλλαγη)
Γιατι αν συνεχως το καλλιεργεις, είναι πιο ευκολο να εξεληχθει σε πολεμο.
quote:
Και ίσως τότε -υπό μυστήριες και ακατανόητες συνθήκες- αποβούν και αυτά Αθάνατα!
Βλεπεις που είναι οι απορριες μου?
(Εκεινο), είναι Εκεινο…αχρονο.
Εμεις ειμαστε από εδώ, (χρονος).
Δεν γινομαστε εκεινο….(Αν και μας αρεσει σαν σκεψη)
Οι κατανοητες συνθηκες *(για μενα) είναι, πως όταν εμεις δεν ειμαστε, εκεινο ΕΙΝΑΙ.
Φιλη Unseen,
η μνημη είναι σκεψεις/εικονες, που ειναι ενεργεια.
Το θελω, δεν είναι σκεψεις? δεν είναι ενεργεια σε κινηση?
Όλα αυτά είναι χρονος, ετσι δεν είναι?
Σκεψου λοιπον τα εξεις.
Θελεις κατι, και όταν το θελεις… δεν σκεφτεσαι?
Δεν μπαινεις σε κινηση για να το πραγματοποιησεις/αποχτυσεις?
Το πραγματοποιεις?
π.χ (Σπιτι, αυτοκινητο, παιδι, γνωσεις κλπ κλπ)
Αν δεν το πραγματοποιησεις, σαν σκεψεις καπου δεν υπαρχουν, αφου
ειπαμε πως είναι ενεργεια. (καπου υπαρχει)
Ω!!! και τωρα, σκεψου καλη μου και αυτό.
Ο κοσμος υποφερει.
Ζηταει καποιος να βοηθεισει.
Πολλες, παρα πολλες σκεψεις… ζητουν να βοηθηθουν.
Με αυτα που γραφω, (ισως να μην είναι και ετσι, συμεριζομαι και τους καλογερους), μα εχω την εντυπωση πως ο Χριστος, ο Βουδας ο Σωκρατης και τετοια πνευματα.... γεννηθηκαν γιατι το ηθελε/ζητουσε η ανθρωποτητα, (παρα ο θεος), η αχρονη και αμετοχη ομορφια.
Για την Ναδα και UNSEEN, σκεψεις... (Pensiero)
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 27/01/2008 07:29:59
Πανέμορφη εικόνα, Πλάτωνα. Ευχαριστούμε!
---
Αυτές οι συζητήσεις εύκολα μπορούν να οδηγήσουν οπουδήποτε.
Ας κρατάμε όμως στο νου μας ότι το θέμα είναι η μετενσάρκωση και οι σκέψεις μας καλό είναι να μην ξεφεύγουν πολύ.
Το μίσος (και άλλα ελαττώματα) που αναφέρεις Πλάτωνα ασφαλώς και δεν είναι κάτι που τελειοποιείται καθεαυτό. Η προσωπικότητα όμως επιδέχεται τελειοποίηση. Και στο πλαίσιο αυτής της εργασίας εννοείται ότι θα "απαλλαγούμε" από τα ελαττώματα, μετατρέποντάς τα μάλλον, παρά πετώντας τα (που;;).
Σχετικά με το θέμα τώρα. Μία πλήρως εξαγνισμένη προσωπικότητα και Εγώ μετέχουν της Αθανασίας του Πνεύματος, και υπό αυτήν την έννοια καθίστανται και τα ίδια Αθάνατα. Τα φθαρτά στοιχεία (χονδροειδή πάθη, ελαττώματα, υπερηφάνια κ.α. )έχουν αντικατασταθεί με λεπτότερα υψηλότερων δονήσεων.
Η Αθανασία νοείται ως συνέχεια της Συνειδητότητας σε κόσμους αντίληψης άλλων συχνοτήτων.
Σωστά λες, Πλάτωνα, ότι το φθαρτό δεν μπορεί να φτάσει το Άφθαρτο.
Οι φορείς όμως που διαθέτουμε μπορούν να εξαγνισθούν από τα φθαρτά στοιχεία και να καταστούν ικανοί να φθάσουν το Άφθαρτο και το Άχρονο.
Αγαπημένη Unseen χαίρε.
Το θαυμάσιο με τις θεωρίες μετενσάρκωσης είναι που περιγράφουν, με τον ένα ή άλλο τρόπο, κόσμους μη αισθητούς με τα πέντε γνωστικά όργανα. Και με δεδομένη τη σύμπτωση απόψεων, μπορούμε να δεχθούμε ότι φέρουν κάποια αλήθεια. Κάποιοι, κάποτε είχαν την εμπειρία αυτών που περιγράφονται.
Το θαυμάσιο, επίσης, είναι η διαπιστωμένη Νομοτέλεια και Τάξη (ακόμα και εντός του φαινομενικού χάους) που διέπει το Παν -ορατό και αόρατο.
Είναι αυτή η Νομοτέλεια και Τάξη που επιβάλλει μετά θάνατον το καθετί να πηγαίνει εκεί που κραδασμικά ανήκει. Το συγκινησιακό -αστρικό σώμα π.χ. πηγαίνει στο αστρικό πεδίο και εκεί θα έχει τις εικόνες που σχετίζονται αφενός με ό,τι φέρει εντός του, αφετέρου με ό,τι μπορεί να προσεγγίσει αναλόγως την καθαρότητά του.
Τα γράφω αυτά σκεπτόμενη, Unseen, και την (εξαιρετική κατά τα άλλα)θεωρία σου, στην οποία υποστηρίζεις πως ό,τι είναι ο άνθρωπος διαλύεται σε μία κοινή δεξαμενή.
Όμως, δεν θα ήταν δυνατό τα πάντα να διαλυθούν μαζί. Τουλάχιστον όχι αμέσως μετά τον φυσικό θάνατο. Είτε δέχεται κάποιος την μετενσάρκωση είτε όχι, λογικότερο και πιο φιλοσοφημένο είναι να υποθέσουμε ότι το καθετί πηγαίνει σε ξεχωριστούς τόπους, αναλόγως την κραδασμική του κατάσταση.
Η διάλυση όλων των στοιχείων μαζί γίνεται κατά τη φάση μιας "Πραλάγια", κατά το στάδιο δηλαδή της συσκότησης /επαναρρόφησης των κόσμων -κάτι αντίστοιχο με μία μελανή οπή.
Για την Μνήμη.
Ακόμα και αν δεχόμασθε την συνήθη θεωρία της μετενσάρκωσης, είναι πολύ λογικό να μην υπάρχει μνήμη προηγούμενων ζωών στους περισσοτέρους. Ένα μεγάλο μέρος της μνήμης καταγράφεται στο φυσικό εγκέφαλο, ο οποίος διαλύεται με τον φυσικό θάνατο. Ένα άλλο μέρος καταγράφεται σε αυτό που οι περισσότερες θεωρίες ονομάζουν "μόνιμα άτομα" ή "σπέρματα".
Εμπειρίες που σχετίζονται με το σώμα αποθηκεύονται στο φυσικό μόνιμο άτομο. Συναισθηματικές εμπειρίες επιβιώνουν στο αστρικό άτομο, ενώ μνήμες της σκέψης καταγράφονται στο νοητικό μόνιμο άτομο.
Αυτά θεωρούνται τα μόνιμα αρχεία μας, κάτι σαν κύτταρα μνήμης.
Αποτελούνται από πολύ λεπτή αιθέρια ύλη, και συγκεντρώνονται στο Δισκοπότηρό μας, στον Λωτό της Ψυχής.
Διατηρούνται μετά θάνατον και θεωρείται ότι σε μία νέα ενσάρκωση αυτά τα μόνιμα άτομα θα ελκύσουν γύρω τους την αντίστοιχη ύλη του πεδίου τους αναλόγως την δόνησή τους, η οποία εξαρτάται από την ποιότητα του προηγούμενου βίου.
Ευρισκόμενα όμως στο πεδίο της ψυχής, οι καταγραφές τους θα γίνουν γνωστές μόνο σε αυτούς που θα ανέλθουν σε αυτό το επίπεδο.
Πέρα από αυτήν την θεωρία των μόνιμων ατόμων, μπορούμε λογικά σκεπτόμενοι να δεχθούμε ότι αυτό που είμαστε δεν μπορεί παρά να αποτελείται από "υλικό" που έχει προϋπάρξει κάπως. Τα μόρια του φυσικού μας σώματος, το λεπτό υλικό των συναισθημάτων και των σκέψεων...
Αποτελούμεθα από στοιχεία προϋπάρχοντα και καλούμεθα με την θέλησή μας να τα εκλεπτύνουμε.
Οπότε, πολύ φυσικά, κάποιοι έχουμε συχνά ζωηρή εντύπωση και μνήμες που αφορούν προηγούμες καταστάσεις ύπαρξης εδώ ή αλλού.
Αυτό, Unseen, μοιάζει να συμφωνεί με την θεωρία σου, με τη διαφορά ότι προσωπικά αποδέχομαι πως οι ενσαρκώσεις και ο θάνατος ακολουθούν μία Απόλυτη Νομοτέλεια και Τάξη και δεν γίνονται τυχαία μέσα από ή προς έναν ωκεανό ασυνειδησίας.
Nada
Χαίρομαι πολύ για τον διάλογο και τη συνεχιζόμενη παρουσία της Nada κοντά μας.
Έθιξα το θέμα της μνήμης επειδή σχετίζεται με το θέμα της ταυτότητας. Οι άνθρωποι συνηθίζουμε να ταυτίζουμε τη μνήμη μας με την ταυτότητά μας – αν δεν θυμόμαστε ποιοι είμαστε, νιώθουμε κενοί, σα να μην είμαστε καθόλου. Γι’ αυτόν τον λόγο το θέμα της μνήμης έχει αναπόφευκτα εμπλακεί στο ζήτημα της μετενσάρκωσης – τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι: ότι πχ ο Αχιλλέας της αρχαιότητας μετενσαρκώθηκε σε Γεώργιο Καραϊσκάκη και πάει λέγοντας.
Προσωπικά πιστεύω ότι η ανάκληση της μνήμης σε κάθε ενσάρκωση ή η νομή λήθης γίνεται για σημαντικούς λόγους, ένας εκ των οποίων είναι αυτό που αποκαλώ «συρραφή» από τη μεγάλη δεξαμενή της συλλογικής ψυχής. Μπορώ να το στηρίξω λογικά, η επιμονή μου όμως οφείλεται σε μια ενορατική θέαση αυτού που περιγράφω – οι περισσότεροι αυτές λαμβάνουμε ως πιο αληθινές.
Αγαπητή Nada, είναι απολύτως σωστό –πιστεύω- να πει κανείς ότι “everything returns to the source of its arising”, όλα επιστρέφουν εκεί απ’ όπου εκπορεύθηκαν, στα εξ ων συνετέθησαν. Το έχω διαβάσει κι εγώ και διαισθητικά κρίνω ότι είναι σωστό.
Αν όμως μετά τον θάνατο του υλικού σώματος, ό,τι ανήκει στο αστρικό σώμα επιστρέφει στο αστρικό πεδίο, ό,τι ανήκει στο συναισθηματικό σώμα στο αντίστοιχο πεδίο και ό,τι ανήκει στο νοητικό σώμα στο αντίστοιχο πεδίο, τι είναι αυτό που κρατά όλα τα σώματα ενωμένα μέχρι την επόμενή τους ενσάρκωση; Πρέπει να υπάρχει κάτι που τα συνέχει, κάποιου είδους στέλεχος. Είναι αυτό που περιγράφεις σαν «μόνιμα άτομα», τα οποία δρουν σαν μαγνήτης μεταξύ των σωμάτων μιας και της αυτής μονάδας ατομικής συνείδησης; Σκέφτομαι σε όρους της «κλασικής» θεωρίας της μετενσάρκωσης.
Προσωπικά βρίσκω πολύ πιο λογικό να συμβαίνει αυτό που γράφεις:
quote:όπως ακριβώς συμβαίνει και με το υλικό μας σώμα, το οποίο είναι μια μεταστοιχείωση μορίων από άλλες μορφές ύλης, ώσπου καταλήγουμε να αναγάγουμε στην αστρική ύλη...
Αποτελούμεθα από στοιχεία προϋπάρχοντα και καλούμεθα με την θέλησή μας να τα εκλεπτύνουμε.
Για μένα το παραπάνω ερώτημα (αν υπάρχει κάποιο στέλεχος, κάποια ενέργεια, δύναμη ή ουσία που να κρατά σε συνοχή μια μονάδα ατομικής συνείδησης) προϋποθέτει (και εκ νέου θέτει) πληθώρα άλλων ερωτημάτων, κάποια από τα οποία προσπαθήσαμε κάπως να συζητήσουμε στην αρχή-αρχή του τόπικ. Εντέλει τι είναι αυτό που θεωρούμε ότι μετενσαρκώνεται, τι είναι ψυχή; Υπάρχει κάποια χωριστή ουσία ή δύναμη που συνιστά ψυχή; Είναι κάτι άλλο από το αστρικό-συναισθηματικό-νοητικό μας σώμα ή μήπως το σύνολο αυτών; Και πολλά άλλα…
Καλημέρα, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Η μνήμη σαφώς σχετίζεται με τη χρονική ροή και ως εκ τούτου δεν αφορά το Ένα, το Άχρονο, το Απόλυτο. Όπως έγραψα και παραπάνω, γι’ αυτό ακριβώς θέλησα να συζητηθεί το συγκεκριμένο θέμα, επειδή θέλησα να δείξω ότι η μνήμη και το συνώνυμό της, η ταυτότητα, το εγώ (όχι το υιικό, αλλά η προσωπικότητα) ανήκουν σε μια διαφορετική (κατώτερη) μορφή εμπειρίας της Ζωής. Γι’ αυτό και η κλασική θεωρία της μετενσάρκωσης (η επιβίωση της ατομικής μονάδας συνείδησης, έστω και με τη λήθη της πρότερης ταυτότητας) προσωπικά μου μοιάζει σα να αναφέρεται σε χαμηλότερα κραδασμικά επίπεδα.
Ο Ορομπίντο και ο Αουρομπίντο που γράφεις είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο (Aurobindo), είχα αναφερθεί στη θεωρία του στη σελίδα 18 του τόπικ, όχι όμως με τόσο κατανοητό τρόπο όσο η Nada λίγο παραπάνω.
Μου θύμισες πάντως (μνήμη πάλι ε;) όταν σπούδαζα στο Μάντσεστερ και σε κάτι ραδιοφωνικές διαφημίσεις άκουγα τη λέξη «Μίτσελιν». Τι στην ευχή είναι αυτό το Μίτσελιν; αναρωτιόμουν. Ώσπου κάποια στιγμή κατάλαβα ότι ήταν τα ελαστικά Μισελέν, με αγγλική προφορά… Έλεος…
Ευχαριστώ κι εγώ με τη σειρά μου για την ωραία φωτογραφία.
Αγαπητέ μου τζίτζικα,
Επανερχόμενη, θέλω να σε ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά για το e-book «Εισαγωγή στη Φαινομενολογία» του Σοκολόφσκι. Μα είναι εξαιρετικό, σαφέστατο και πολύ κατανοητό. Ξέρεις, προσωπικά η φαινομενολογία με ενδιαφέρει τόσο γιατί αντιδιαστέλλεται κατάφωρα στη θεώρηση του κλειστού κλωβού του νου και μιλάει για έναν αντικειμενικό κόσμο που βρίσκεται αυτόνομα έξω από την ατομική συνείδηση. Είναι μια πολύ διαφορετική θεωρία από αυτή που μας έχει συνηθίσει η σύγχρονη ροή τόσο της φιλοσοφίας όσο και της επιστήμης. Διαφορετικά, καταλήγεις κάποια στιγμή να σκεφτείς, σαν κάτι φίλους μου, ότι πραγματικά υπάρχει μόνο ο νους σου και ότι ο κόσμος γύρω είναι επινόησή του…
Όσον αφορά το χειμαρρώδες τελευταίο σου ποστ, αυτό που ουσιαστικά λες είναι ότι κάθε θεωρία είναι ένα κλειστό σύστημα και ως τέτοιο οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Μιλάς επίσης για τη σημασία της συνέπειας στους ορισμούς και θα συμφωνήσω απόλυτα, όμως έχω μια ερώτηση για σένα: τι είναι αυτό που κάνει τη φιλοσοφία φιλοσοφία; Από τι συνίσταται η φιλοσοφία; Και σε τι διαφέρει από τον αναστοχασμό, τη σκεπτικιστική διάθεση, την κατάθεση προσωπικής εμπειρίας, τις ασκήσεις επί (νοητικού) χάρτου;
Κατά τα άλλα, όλοι πάντα διαβάζουμε καλέ μου και αναρρωτιόμαστε, ευτυχώς. Νομίζω πως έτσι παραμένουμε υγιείς…
Καλή, υπέροχη εβδομάδα σε όλους, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Προσθετω στοιχεια συμπληρωνων προηγουμενες παρατηρησεις σου.
quote:
Δηλαδή κατάλαβα ότι μόλις πραγματοποιηθεί η Δευτέρα Παρουσία θα αναστηθούν τα σώματα των νεκρών, μόνο που δεν θα είναι σαν τα γήινα φθαρτά, αλλά θα είναι δυνατά και άφθαρτα.
Αληθη λεγεις. Στην α προς κορινθιους, κεφ. 15, βρισκονται συγκεντρωμενα πλειστα περι αναστασεως και σωματων. Η ανασταση των νεκρων θα είναι καθολικη. Αυτό σημαινει, ότι όχι μονο οι καλοι αλλα και οι κακοι, απαντες δικαιοι και αδικοι, θα αναστηθουν -"ανάστασιν μέλλειν έσεσθαι νεκρών, δικαίων τε και αδίκων" (πραξ.αποστ. κδ΄,15) - επισης -"ότι έρχεται ώρα εν ή πάντες οι εν τοίς μνημείοις ακούσονται της φωνής αυτού, 29 και εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις ανάστασιν κρίσεως" (ιωαν ε΄-29)- Στη νεκρωσιμη ακολουθια ο αγιος Δαμασκηνος λεει "κατενοησα εν τοις μνημασι και ειδον τα οστα τα γεγυμνωμενα και ειπον, αρα τις εστι, βασιλευς ή στρατιωτης, ή πλουσιος ή πενης, ή δικαιος ή αμαρτωλος ;" δηλ. εξουσιες και χρυσος και δοξα του κοσμου αλλα και αρετη, ολα στο πατωμα, ειπε νομοθετης ισχυρος και ευχερης και σοφος εναρετος και ηρωτησα, το σημαινον ;; τι ερωτησα νεκρον, περιμενων ;; δηλ. εμιλησαν εκτενως και ειπαν πολλα, τι σημαινουν τα λογια τους τωρα που εφυγαν από τη ζωη ;; τιποτα δεν σημαινουν, γιατι ερωτω και περιμενω, αλλα δεν απαντουν. Πως λοιπον ! Δεν αναπαυονται όλα στο θελημα του θεου που είναι αιωνιος, και δεν θα αναστηθουν όλα σε ζωη αιωνιο ;; Εποιησε αγαθος θανατον ;;
quote:
Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος στον Χριστιανισμό δεν μπορεί να νοηθεί ως μόνο ψυχή, ως κάτι ξέχωρο από το σώμα του, είναι σώμα και ψυχή μαζί. Εντάξει έως εδώ.
Πανυ μεν ουν, σωστα λες.
quote:
Όμως, λέει, οι καλοί θα μετέχουν στην Νέα Ιερουσαλήμ μαζί με τον Θεό, οι κακοί θα παραμείνουν στην Κόλαση για όλη την αιωνιότητα.
Από αυτό εδώ, συναγεται ότι οι μενοντες στην κολαση κακοι, δεν θα μετεχουν στη Νεα Ιερουσαλημ μαζι με τον θεο και δεν θα είναι μαζι με το θεο. Γιατι όμως ;; Δεν ειναι η κολασις στην κυριοτητα του θεου ;; Αλλος ευρισκεται κυριος της κολασεως και άλλος ο κυριος του παραδεισου, ωστε συνολο απο δυο κυριοτητες και δυο κυριους ;; Προ θυρας αναιρειται θεος παρακληθεις, επιστρεφει και φευγει εις τα οπισω, επειδη ετερος κυριος απαγορευσας της κολασεως την εισοδον, δηλ. αλλος κυριος της κολασεως, δεν αφηνει τον θεο να μπη μεσα ;;
quote:
Τι να το κάνουν αυτοί λοιπόν το νέο, άφθαρτο σώμα και γενικά την ανάσταση; Είναι κάπως παράλογο, για τη δική μου τουλάχιστον λογική,
Το νέο, αφθαρτο σωμα θα είναι ενδοξο για τους δικαιους και σκοτεινο για τους φαυλους. Τι αλλο μπορει να γινη, συμφωνα παντα με την ανθρωπινη εξεταστικη λογικη ;; Δεν καταλαβαινω αυτό που ρωτας, τι να το κανουν το νέο σωμα ;; Δηλ. εννοεις αφου θα είναι σκοτεινοι, τι σημασια εχει το αφθαρτο ;; Οταν καποιος ζητει σκοταδι, δεν κρυβεται μεσα στα σκοταδια, και οταν ζητει φως, δεν βγαινει εξω να τον δει ο ηλιος ;; Να με συγχωρεις και για το αυτοματο των παραθεσεων, αυτές είναι οι δυνατοτητες της διαδυκτιακης επικοινωνιας και η ψυχρη λογικη του συγγραφεως μπροστα σε οθονη.
Ειδομεν επι του παναριου.
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
quote:
Αυτές οι συζητήσεις εύκολα μπορούν να οδηγήσουν οπουδήποτε.
Ας κρατάμε όμως στο νου μας ότι το θέμα είναι η μετενσάρκωση και οι σκέψεις μας καλό είναι να μην ξεφεύγουν πολύ.
Το μίσος (και άλλα ελαττώματα) που αναφέρεις Πλάτωνα ασφαλώς και δεν είναι κάτι που τελειοποιείται καθεαυτό. Η προσωπικότητα όμως επιδέχεται τελειοποίηση. Και στο πλαίσιο αυτής της εργασίας εννοείται ότι θα "απαλλαγούμε" από τα ελαττώματα, μετατρέποντάς τα μάλλον, παρά πετώντας τα (που;;).
Σχετικά με το θέμα τώρα. Μία πλήρως εξαγνισμένη προσωπικότητα και Εγώ μετέχουν της Αθανασίας του Πνεύματος, και υπό αυτήν την έννοια καθίστανται και τα ίδια Αθάνατα. Τα φθαρτά στοιχεία (χονδροειδή πάθη, ελαττώματα, υπερηφάνια κ.α. )έχουν αντικατασταθεί με λεπτότερα υψηλότερων δονήσεων.Η Αθανασία νοείται ως συνέχεια της Συνειδητότητας σε κόσμους αντίληψης άλλων συχνοτήτων.
Σωστά λες, Πλάτωνα, ότι το φθαρτό δεν μπορεί να φτάσει το Άφθαρτο.
Οι φορείς όμως που διαθέτουμε μπορούν να εξαγνισθούν από τα φθαρτά στοιχεία και να καταστούν ικανοί να φθάσουν το Άφθαρτο και το Άχρονο.
Γεια σου Ναδα,
Προσπαθώ στις συζητήσεις, να μην απομακρύνομαι και πολύ από τα γεγονότα.
Η δυσκολία πολλές φορές έγκειται, στο ότι για κάποιον είναι γεγονός, για κάποιον άλλο είναι υπόθεση, γνώμη, εικασία, ελπίδα, που άλλοι είπαν η βίωσαν.
Αν π.χ μετατρεψεις το μισος σε κατι άλλο, αυτό το άλλο, δεν θα εχει κατι από το μισος? Και αν υπαρχει εστω καπια ρίζα μεσα του, ποιος μας λεει πως δεν ξαναδημιουργείται? Σκεφτόμενοι το μισος, ισως να μου ελεγες να το μετατατρεψουμε σε αγαπη. Μα τι αγάπη είναι αυτή, που εχει ριζες στο μισος? Γιατι αν δεν εχει, τοτε δεν μιλαμε πλεον για μισος, μα για κατι διαφορετικο.
Στην ουσια δεν απαλλάσσεσαι από το (παλιό) για να υπάρξει κατι Νέο?
Τωρα, για να μην μακρυγορω, στ αν κατι τετοιο γινεται, μπορω ευκολα να σου περιγραψω όχι τι ειπε ο αουρομπιντο, και ο κάθε δάσκαλος της σοφιας, μα ότι εφάρμοσα στον εαυτο μου και για μενα είναι γεγονός. *
(Έγραψα στην φιλη UNSEEN, ορισμένα για τα φόβο, μα τα βρήκε ψυχοβγαλτικα. Σε φυσικο επιπεδο, όταν κατι τετοι γινεται, αισθανεστε να φευγει ένα βαρος από μεσα σας. Οσο πλησιαζεται στις πραγματικες αιτιες, μεγαλυτερα τα εμποδια που δημιουργει… ο εαυτος/εγω σας)
Μα αν βρεις το δρόμο, να απαλλαγείς από ένα (ελάττωμα), ΟΛΙΚΑ, αυτόματα γνωρίζεις πως θα απαλλαγείς από κάθε ελάττωμα, τόσο απλά.
Η μεγαλυτερη ανακαλυψη που κανεις, είναι ακριβως αυτή. Εγραψες, ΕΑΥΤΟΣ με κεφαλαια,
quote:
Υπάρχει ωστόσο μία αμετάβλητη αιώνια πραγματικότητα, και αυτή είναι ο ΕΑΥΤΟΣ (Πνεύμα ή Μονάδα).
Επομενως το τελειωμα του εγω, η διαδικασια (που είναι αυτογνωσια), είναι ότι περιεγραψε.
Με (δικα μου) λογια, είναι η χωριστικοτης που δημιουργει τις εντυπωσεις, πως καπου θα φτασουμε αν κανουμε ορισμενα πραγματα, ενώ στην ουσια εχεις να κανεις μονο με καθαρση. Γιατι η ιδεα του ότι μια μερα θα φτασεις καπου, η οτι μια μερα θα ενσαρκωθεις στην τελευταια σου ενσαρκωση, είναι εμποδιο, για το οτι κανεις τωρα.
Όταν λοιπον γραφεις για Νομοτελεια και Ταξη πως επιβαλει μετα θανατον, να πηγαινει κάθε τι εκει που ανοικει,
και μιας και αλλου εγραψες
quote:
Είναι όμως ο εξατομικευμένος σκεπτόμενος άνθρωπος αυτός που αποφασίζει πώς θα χειρισθεί αυτό το υλικό που απαρτίζει το φυσικό, το συναισθηματικό και το νοητικό του σώμα.
Αναρωτιεμαι, αν ο σκεπτομενος ανθρωπος επιβαλει Νομοτελεια και Ταξη εν Ζωη, (τωρα),
σκεψου καλη μου, σκεψου….
Αγαπητη Unseen,
Θελω να θεσω, τα εξεις προς σκεψη.
Ισως εχεις ονειρευτει, καταστασεις και ανθρωπους που στον υπνο σου είναι γνωστοι, και όταν ξυπνας, και θυμασαι το ονειρο, λες μα καλα….πως είναι δυνατον στον υπνο να τους γνωριζω, και στο ξυπνιο να ενθυμουμαι μεν τι ειδα, μα όχι πλεον.... σαν γνωστα τα προσωπα.
Είναι ευκολο να σκεφτουμε, πως προκειται για περασμενες ενσαρκωσεις, μα όπως ελεγε και ο Σωκρατης, καλο ειναι να θυμομαστε, πως οι αισθησεις πολλες φορες οδηγουν σε πλανη...
Ριξε μια ματια στο YouEsoTube,
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 29/01/2008 09:56:35
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ζητάς συγνώμη, ίσα-ίσα εγώ πρέπει να σε ευχαριστήσω για τις απαντήσεις, τις συμπληρώσεις και τις κατανοήσεις που προσφέρεις.
Ανέτρεξα στο Α΄Κορινθ. ΙΕ και στα άλλα χωρία που παραθέτεις, πολύ διαφωτιστικά, ευχαριστώ.
Παρ' όλα αυτά η ιδέα ότι η Δημιουργία θα παραμείνει εσαεί χωρισμένη σε έναν χώρο φωτεινό και σε έναν χώρο σκοτεινό, δεν μου αρέσει. Όχι ότι έχει σημασία, απλά το αναφέρω... Προτιμώ (και προσδοκώ) ένα διαφορετικό τέλος, όπου όλοι και όλα επιστρέφουν στην τάξη και στο φως.
Περιμένω με ενδιαφέρον τις απαντήσεις σου και στα άλλα ερωτήματα που έθεσα.
Καλημέρα και πάλι, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Ο χειρισμός των ελαττωμάτων, Πλάτωνα,
είναι ένα σημαντικό θέμα, όχι όμως κάτι που έχω την διαδυκτιακή διαθεσιμότητα να το κουβεντιάσω αναλυτικά. Γι αυτό έγραψα:
"Αυτές οι συζητήσεις εύκολα μπορούν να οδηγήσουν οπουδήποτε.
Ας κρατάμε όμως στο νου μας ότι το θέμα είναι η μετενσάρκωση και οι σκέψεις μας καλό είναι να μην ξεφεύγουν πολύ".
Αναφερόμενη φυσικά στην δική μου διαθεσιμότητα, και όχι γενικότερα στην εξέλιξη του topic.
(Εξάλλου, γενικά είμαι της άποψης ότι συχνά οι "εκτός θέματος" σκέψεις μπορεί να είναι από αποκαλυπτικές έως μυητικές).
Αφού όμως επιμένεις... ας θυμηθούμε πόσο συχνά η ιστορία μάς έχει παρουσιάσει μεγάλους άνδρες (και γυναίκες) με μεγάλα ελαττώματα. Ας θυμηθούμε επίσης ότι τον "δράκο" άλλοι επιλέγουν να τον σκοτώσουν, άλλοι να ανέβουν στη ράχη του και να οδηγηθούν ψηλότερα...
Οι ρίζες των ελαττωμάτων δεν είναι παρά μία ισχυρή βουλητική ενέργεια. Η μορφή και η κατεύθυνση που παίρνει αυτή η ενέργεια, εξαρτάται από την επιθυμία και τη σκέψη του στοχαστή.
Έως εδώ. Νομίζω είμαι επαρκώς σαφής.
Αγαπημένη Unseen
quote:
τι είναι αυτό που κρατά όλα τα σώματα ενωμένα μέχρι την επόμενή τους ενσάρκωση; Πρέπει να υπάρχει κάτι που τα συνέχει, κάποιου είδους στέλεχος.
(...)
Εντέλει τι είναι αυτό που θεωρούμε ότι μετενσαρκώνεται,
τι είναι ψυχή;
Υπάρχει κάποια χωριστή ουσία ή δύναμη που συνιστά ψυχή;
Είναι κάτι άλλο από το αστρικό-συναισθηματικό-νοητικό μας σώμα ή μήπως το σύνολο αυτών;
αυτά είναι θεμελιώδη ερωτήματα.
Η απάντηση εξαρτάται από ποιά σχολή σκέψης προέρχεται
(Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πόσο διαφορετικά απαντούν ο Βουδισμός και ο Ινδουισμός).
Θα επανέλθω με κάποιες σκέψεις σχετικά, καθώς και για τα περί μνήμης, με την πρώτη ευκαιρία τις επόμενες ημέρες.
Σάς χαιρετώ
Nada
Με συγχωρείς αλλά δεν είδα το ποστ σου χθες για κάποιον λόγο, πιθανότατα είχαμε ανοιχτή τη φόρμα συγγραφής συγχρόνως…
quote:Είναι πράγματι ψυχοβγαλτικά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι ωφέλιμα. Για να είμαι ειλικρινής από τότε τόλμησα να κάνω την άσκηση που πρότεινες. Προσπάθησα να γυρίσω πίσω στην παιδική μου ηλικία και βρέθηκα σε μια αναπάντεχη σκηνή. Δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό παραπάνω, είναι πολύ προσωπικά μου πράγματα, ωστόσο μετά το πέρας της διαδικασίας, η οποία ήταν κάτι παραπάνω από θεραπευτική, έπεσα σε ύπνο. Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, απλά κοιμόμουν. Και όταν ξύπνησα ήταν σα να μην είχε συμβεί αυτή η ενθύμηση πραγματικά, σα να ήταν όνειρο, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα σαν κάτι να είχε διορθωθεί μέσα μου.
(Έγραψα στην φιλη UNSEEN, ορισμένα για τα φόβο, μα τα βρήκε ψυχοβγαλτικα. Σε φυσικο επιπεδο, όταν κατι τετοι γινεται, αισθανεστε να φευγει ένα βαρος από μεσα σας. Οσο πλησιαζεται στις πραγματικες αιτιες, μεγαλυτερα τα εμποδια που δημιουργει… ο εαυτος/εγω σας)
Παρατηρώντας αποστασιοποιημένα, βλέπω ότι η διαδικασία αφορούσε τον χρόνο (είχα αίσθηση του ποια είμαι τώρα και ότι βλέπω κάτι που συνέβη στο παρελθόν), παρότι φαινομενικά τον καταργούσε (δημιουργούσε ουσιαστικά έναν βρόχο ανάμεσα στο τώρα και το τότε). Δεν ξέρω αν, καταφέρνοντας κανείς να γιατρέψει πλήρως τον εαυτό του από παρελθοντικά τραύματα, αποκτά θέαση ή εμπειρία του Εαυτού. Με τη μερική ίαση, πάντως, όχι. Ωστόσο ο εαυτός έρχεται περισσότερο στα συγκαλά του.
quote:Προσωπικά έχω αποστασιοποιηθεί πλήρως από τέτοιες «ενορατικές» θεάσεις. Κρίνω ότι αφορούν εμένα μόνο όσο αφορούν οποιονδήποτε άλλον. Δεν με ενδιαφέρει ούτε τι ήμουν ούτε τι μπορεί να γίνω μετά από εδώ, οι θεωρίες είναι πολλές και η φύση μου δεν μου επιτρέπει να δω σφάλμα σε καμία. Αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει και με αφορά είναι να κάνω το καλύτερο που μπορώ και αντέχω τώρα, σε αυτήν εδώ τη ζωή. Έχω εμπιστοσύνη στη Νομοτέλεια και την Τάξη που ανέφερε η Nada. Το ένστικτό μου μού λέει ότι δεν χρειάζεται να έχεις την κατάλληλη γνώση για να «σωθείς» (όσο κι αν ο εγκέφαλός σου την αποζητά και γοητεύεται από τις διάφορες θεωρίες), χρειάζεται όμως να έχεις το κατάλληλο περιεχόμενο/ουσία/κραδασμό.
Είναι ευκολο να σκεφτουμε, πως προκειται για περασμενες ενσαρκωσεις, μα όπως ελεγε και ο Σωκρατης, καλο ειναι να θυμομαστε, πως οι αισθησεις πολλες φορες οδηγουν σε πλανη...
Ριξε μια ματια στο YouEsoTube,
Το βλέπω το YouEsoTube σου, μέχρι στιγμής τα καλύτερα λινκς αφορούν, κατά τη γνώμη μου, το σπήλαιο των ιδεών. Όσο για τους τσαρλατανισμούς του Κρις Έιντζελ, υπάρχει λόγος να σχολιάσει κανείς τα αυτονόητα;
Αγαπημένη μου Nada,
Μα είναι δυνατόν να μας μπουρλοτιάζεις έτσι
quote:και μετά να μας αφήνεις ξεκρέμαστους; Να σε παρακαλέσω να βάλεις και αυτό το θέμα στη λίστα με τα περί ψυχής ή είναι πάρα πολύ;
Οι ρίζες των ελαττωμάτων δεν είναι παρά μία ισχυρή βουλητική ενέργεια. Η μορφή και η κατεύθυνση που παίρνει αυτή η ενέργεια, εξαρτάται από την επιθυμία και τη σκέψη του στοχαστή.
1. της κλασικής θεωρίας της μετενσάρκωσης
2. μιας διαφορετικής εκδοχής που προβλέπει την παλινδρόμηση ανάμεσα στα βασίλεια
3. μιας άλλης εκδοχής που πρεσβεύει ότι τότε μόνο ο άνθρωπος μετενσαρκώνεται ως η ίδια μονάδα συνείδησης, όταν επιτύχει κάποιο επίπεδο εξέλιξης στην τρέχουσα ζωή
4. τη μετεμψύχωση στη διάρκεια της ίδιας ζωής (walk-ins)
5. τη μετενσάρκωση με κάθε φορά νέο συνδυασμό παλαιότερων ψυχικών υλικών από διαφορετικές μεταξύ τους ατομικές μονάδες συνείδησης
6. την παραδοσιακή χριστιανική άποψη
7. την υλιστική θεωρία
8. τη θεωρία των παράλληλων (μετ)ενσαρκώσεων
Από αυτές έχουμε συνοπτικά εκ νέου αναφερθεί (και η συζήτηση συνεχίζεται) στις 1, 2, 3, 5 και 6.
Αυτά για να έχουμε έναν χάρτη πλοήγησης. Θα επανέλθω σύντομα με την 4η κατά σειρά θεωρία.
Καλημέρα, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
A.E.T.E.R.N.I.T.A.S.
quote:
Προσωπικά έχω αποστασιοποιηθεί πλήρως από τέτοιες «ενορατικές» θεάσεις. Κρίνω ότι αφορούν εμένα μόνο όσο αφορούν οποιονδήποτε άλλον. Δεν με ενδιαφέρει ούτε τι ήμουν ούτε τι μπορεί να γίνω μετά από εδώ, οι θεωρίες είναι πολλές και η φύση μου δεν μου επιτρέπει να δω σφάλμα σε καμία. Αυτό που πραγματικά με ενδιαφέρει και με αφορά είναι να κάνω το καλύτερο που μπορώ και αντέχω τώρα, σε αυτήν εδώ τη ζωή. Έχω εμπιστοσύνη στη Νομοτέλεια και την Τάξη που ανέφερε η Nada. Το ένστικτό μου μού λέει ότι δεν χρειάζεται να έχεις την κατάλληλη γνώση για να «σωθείς» (όσο κι αν ο εγκέφαλός σου την αποζητά και γοητεύεται από τις διάφορες θεωρίες), χρειάζεται όμως να έχεις το κατάλληλο περιεχόμενο/ουσία/κραδασμό.
Αγαπητη Φιλη,
Τοτε ειμαι ευπροσδεκτος, γραφοντας λιγα για μετεμψυχωση, και περισσοτερα για εμψυχωση… στο ΤΩΡΑ…
quote:
Είναι πράγματι ψυχοβγαλτικά, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι ωφέλιμα. Για να είμαι ειλικρινής από τότε τόλμησα να κάνω την άσκηση που πρότεινες. Προσπάθησα να γυρίσω πίσω στην παιδική μου ηλικία και βρέθηκα σε μια αναπάντεχη σκηνή. Δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό παραπάνω, είναι πολύ προσωπικά μου πράγματα, ωστόσο μετά το πέρας της διαδικασίας, η οποία ήταν κάτι παραπάνω από θεραπευτική, έπεσα σε ύπνο. Ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, απλά κοιμόμουν. Και όταν ξύπνησα ήταν σα να μην είχε συμβεί αυτή η ενθύμηση πραγματικά, σα να ήταν όνειρο, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα σαν κάτι να είχε διορθωθεί μέσα μου.Παρατηρώντας αποστασιοποιημένα, βλέπω ότι η διαδικασία αφορούσε τον χρόνο (είχα αίσθηση του ποια είμαι τώρα και ότι βλέπω κάτι που συνέβη στο παρελθόν), παρότι φαινομενικά τον καταργούσε (δημιουργούσε ουσιαστικά έναν βρόχο ανάμεσα στο τώρα και το τότε).
Δεν ξέρω αν, καταφέρνοντας κανείς να γιατρέψει πλήρως τον εαυτό του από παρελθοντικά τραύματα, αποκτά θέαση ή εμπειρία του Εαυτού. Με τη μερική ίαση, πάντως, όχι. Ωστόσο ο εαυτός έρχεται περισσότερο στα συγκαλά του.
Υπαρχει μια θεωρια, (μετεμψυχωτικα) την ειχα ακουσει πριν πολλα χρονια από θεοσοφο φιλο, που ελεγε μεταξυ αλλων πως πεθαινοντας, γυρνα αναποδα το φιλμ της ζωης, και βλεπεις το τι εκανες, όχι μονο με τα δικα σου ματια, μα και με τα ματια αυτου που προκαλεσες κατι. Πχ αν προκαλεσες πονο, φοβο κλπ, θα αισθανθεις/νοιωσεις ακριβως το τι εκαναν οι πραξεις σου, σε εκεινο το σημειο της ζωης.
Αν λοιπον εχεις ευαισθησια, (στις καθημερινες σχεσεις, τα λογια, οι πραξεις, εχεις διλαδη επαρκη συναισθηση, στο τι προκαλουν στον άλλο) μπορεις να το κανεις και σε εκεινες τις καταστασεις της ζωης, που αφησαν μεσα σου τραυματα.
Μονο που τα ματια σου, δεν είναι μονο τα ματια της τωρινης UNSEEN, μα τα ματια του κοριτσιου, και του τοτε κοσμου του.
Η τραυματικη εμπειρια, όπως και καθε εμπειρια, είναι/γινεται μερος του εαυτου, μα φερνοντας τη στο φως, γινεται κατι σαν επικτητη μνημη. Είναι διλαδη εκει, σαν ένα μερος της ζωης, μα δεν επεμβαινει επουδενος στο τωρα.
Μα τι άλλο κανει?
Τα τραυματικα γεγονοτα, ο εαυτος εχει μια ταση να τα μεταφερει στο υποσεινηδειτο, και κατά καποιο τροπο τα κρυβει. Δεν τα αντεχει. Ξερεις ποσες φορες επεσα και εγω σε υπνο...?
Σε ένα σημειο στη ζωη, μιας και καταλαβα το παιχνιδι του εαυτου, εκανα κατι που δεν ειχα κανει μεχρι τοτε. Εμεινα για μερες υσηχος, αφηνοντας τον, να μου πει την ιστορια του. Διλαδη δεν υπηρχε καποιος που σκεφτοταν, μα κατι που μιλαγε μεσα, και το ενεργο μερος δεν επενεβαινε, απλα αφηνε να ξεχτυληχθει ο εαυτος (το παρελθον).
Αυτή ηταν η ερημος μου, μιας και για καιρο δεν προσεθασα εμπειριες (ξερω πως σε σενα δεν είναι αρεστο, και μην το επιχειρεις, αν δεν το αισθανασαι), μα θα σου γραψω κατι, μιας και συμβαινουν πολλα και διαφορα, μα όπως σωστα γραφεις είναι προσωπικα, και δεν χρειαζεται καν να αναφερθουν.
Στη διοτημα, ο Σωκρατης ανεφερει, πως *(στο τελος κατι θα συμβει…)
Αν συμβει, δεν εισαι ποτε πια, αυτό που ησουν.
Εχουν τελειωσει (οι σκιες, σαν σκεψεις), εισαι ενεργεια, εμπνευση, ομορφια, καλοσυνη….και, εχεις αμεσα επιγνωση, όταν κατι δεν κανεις (η δεν είναι), σωστο.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 31/01/2008 05:21:50
quote:
Υπαρχει μια θεωρια, (μετεμψυχωτικα) την ειχα ακουσει πριν πολλα χρονια από θεοσοφο φιλο, που ελεγε μεταξυ αλλων πως πεθαινοντας, γυρνα αναποδα το φιλμ της ζωης, και βλεπεις το τι εκανες, όχι μονο με τα δικα σου ματια, μα και με τα ματια αυτου που προκαλεσες κατι. Πχ αν προκαλεσες πονο, φοβο κλπ, θα αισθανθεις/νοιωσεις ακριβως το τι εκαναν οι πραξεις σου, σε εκεινο το σημειο της ζωης.
Ενδιαφέρον θεωρία και δίκαιη καθώς έτσι παίρνεις ακριβώς ότι έδωσες .
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ:Υπαρχει μια θεωρια, (μετεμψυχωτικα) την ειχα ακουσει πριν πολλα χρονια από θεοσοφο φιλο, που ελεγε μεταξυ αλλων πως πεθαινοντας, γυρνα αναποδα το φιλμ της ζωης, και βλεπεις το τι εκανες, όχι μονο με τα δικα σου ματια, μα και με τα ματια αυτου που προκαλεσες κατι. Πχ αν προκαλεσες πονο, φοβο κλπ, θα αισθανθεις/νοιωσεις ακριβως το τι εκαναν οι πραξεις σου, σε εκεινο το σημειο της ζωης.
Σωστή και ενδιαφέρουσα θεωρία.
Πολλές φορές αισθανόμαστε τον εαυτό μας και στην τωρινή ζωή σ' αυτή την κατάσταση υπο την μορφή τύψεων, οι άνθρωποι με ευαισθησίες που έχουν πέσει πολλές φορές άθελα τους σε επιπόλαια σφάλματα το καταλαβαίνουν καλύτερα.
Ο αδίστακτος άνθρωπος μόλις απαλλαγεί απο το υλικό του σώμα έρχεται αντιμέτωπος με τον άγνωστο ως τότε καλό εαυτό του με τα πιό δυσάρεστα επακόλουθα.
Όσα έκανες τόσα θα πάθεις.
A.E.T.E.R.N.I.T.A.S.