- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Trithemius: Η θεωρία του Πλάτωνα έχει βάση μόνον σε άτομα που έχουν βιώσει εμπειρίες. Τι γίνεται όμως με τα βρήφη που πέθαναν πχ 2 ώρες μετά τη γέννησή τους;
Εννοείται οτι αφού δέν έχουν βλάψει τίποτα δέν υπάρχει γι'αυτά καμιά τιμωρία.
Περιφρασεως εισαγεται το ερωτημα, δηλ. αντι μιας λεξεως –ορισμος- χρησιμοποιεις περισσοτερες λεξεις για να εκφρασεις επι το σαφεστερον και παραστατικοτερον την εννοια του ορισμου, ομολογω λιαν επιτυχης περιφραση. Τι είναι αυτο που κανει τη φιλοσοφια φιλοσοφια, σημαινει ορισμο της φιλοσοφιας.
O ορισμος περιλαμβανει ορισμενο γενος και ειδος, το γενικο και ειδικο, παραδειγμα τι είναι ζωον ;; εμβιο (το γενος) δια κινησεως επιχωρων (το ειδος) δηλ. αυτο που ανηκει στο γενος των εμβιων οντων, διαφερων από τα αλλα εμβια οντα κατά το ότι εγχωρει εν κινησει. Η κινηση είναι η ειδοποιος διαφορα, η οριζουσα ειδος, δηλ.τι είναι ζωον.
Ο ανθρωπος είναι ειδος ζωου, διαφερων από τα αλλα ζωα κατά το ότι κεκτηται λογικην. Η λογικη είναι η ειδοποιος διαφορα η οποια οριζει τι είναι ανθρωπος, το «τι ην είναι» του ανθρωπου (αυτό που ηταν να είναι) δηλ. το συγκεκριμενο ειδος ανθρωπος οριζεται, σε σχεση με τα αλλα ειδη του γενους ζωον, εκ της λογικης.
Η διαφορα αυτή δεν εμφανιζεται συμπτωματικα (συμβεβηκος), δηλ ο ανθρωπος δεν ειναι κατά συμπτωση λογικο ον, αλλα αποτελει υπαρχον μονιμο χαρακτηριστικο. Μπορουμε αντιθετως να πουμε ότι ο ανθρωπος, κατά συμπτωση δεν είναι λογικο ον. Αυτό που κανει τον ανθρωπο να είναι ανθρωπος, είναι αυτό που δεν μπορει ο ανθρωπος να μην είναι, το τι ην είναι του ανθρωπου, δηλ. η λογικη παρουσια του ανθρωπου, η λογικη και νοερα φυσις. Αρκετα περι ορισμου.
Η φιλοσοφια είναι γνωση, την οποια αγαπαμε χαριν αυτης της ιδιας και χαριν της αληθειας, όχι λογω πρακτικης χρησιμοτητας ή επωφεληματος. Είναι αφηρημενη γνωση, πορρω απεχουσα των αισθησεων (=μακρυα), ασχολειται περι το ον καθολου και όχι περι τα καθεκαστα. Καθεκαστα, τα επι μερους μεριζομενα και αδιακοπως διχαζομενα επι τω απειρω. Τα επι μερους ειναι απειρα, γνωση του απειρου δεν υφισταται, διοτι γνωση του απειρου απειρος γνωση, οπωσδηποτε παραβατικη, δεν γινεται γνωστον τι γνωριζεται. Δηλ.εάν ακουστεον "γνωση απειρου", εδώ υπομειδιασαντες, γνωση του απειρου σημαινει παραβαση του απειρου, γνωση εκ παραβασεως ορων, αποβλητεα.
Επισης φιλοσοφια, θεωρητικη των αιτιων και πρωτων αρχων, οι αιτιες και πρωτες αρχες είναι η κατ' εξοχην γνωση, δια ταυτα και τουτων γνωριζεται ταλλα, και όχι αντιστροφα. Οσο περιοριζονται οι πρωτες αρχες, τοσο και ακριβεστερα η γνωση, όπως αριθμος ακριβεστερος σχηματος διοτι αθετος, δηλ. δεν εχει θεση.
Οι πρωτες αρχες και αιτιες δεν προβαινουν επ απειρον.Τελειωνουν εις πρωτην αρχην αυθυπαρκτος και πρωτην αιτιαν αναιτιος, η πρωτη αρχη είναι ελευθερη από την αναζητηση προηγουμενης αρχης. Δηλ. ελευθερος σημαινει ο εαυτου ενεκα και μη αλλου ων, δεν συγχεεται με το εαυτου ενεκα και αλλου μη οντος, δηλ. την σημερινη κατασταση φαντασματων, καθενας φαντασμα πληρες του εαυτου του. Η ανθρωπινη φυσις δεν είναι ελευθερα, καθως τελουσα υπο το κρατος της αναγκης, επομενως η φιλοσοφια μπορει να θεωρηθει ως μη-ανθρωπινη, θεια επιστημη.
Η ειδοποιος διαφορα, σε σχεση με τα αλλα ειδη επιστημονικης γνωσεως, είναι όλα αυτά που ειπαμε, δηλ. η φιλοσοφια υπαρχει χαριν αυτης της ιδιας, είναι προτιμητη για αυτην την ιδια και όχι υπηρετικη ή ποιητικη (=πρακτικη), εχεται της γνωσεως του καθολου και δεν επιδιωκει πρακτικο σκοπο, είναι η τιμιωτερα καθοσον εξηρτημενη εκ της πρωτης αρχης.
Η φιλοσοφια συμφωνα με τον Αρστ. συνισταται από τον αρχικο θαυμασμο, ο οποιος είναι πιστη ότι αγνοουμε, και τη μεταβολη του εξ αγνοιας θαυμασμου σε γνωση. Ασκησεις επι νοητικου χαρτου, προφανως είναι η λογικη πραγματεια, 26 σελιδες του πολυκροτου θεματος σου, στηριζονται επι της λογικης αναγκαιοτητος, αναστοχασμό, σκεπτικιστική διάθεση και κατάθεση προσωπικής εμπειρίας, μαλλον τα βλεπω ως διαλεκτικη δηλ. δεν ζητειται αποδειξις και το αναγκαιως εχειν. Πιστευω ότι νους αφιλοσοφητος, οικος ασκεπης, δηλ. όπως το σπιτι χωρις στεγη να το σκεπαζει, εκτιθεται στους καιρους και είναι δυσκολο να κατοικησει κανεις μεσα.
Φλυαρησα όμως αρκετα. Εσυ ποια γνωμη εχεις, για τις ερωτησεις που μου εκανες. Το ε-βιβλιο πραγματι είναι πολύ κατανοητο και προσιτο. Σιγα-σιγα, μη ξυπνησουν τα παιδια, οι φιλοι σου, αποτομα.
Ολη τη μερα ψελνω,πανω στο δενδρο!
Χαίρομαι που ξαναβλέπω και κάποιους παλιούς φίλους, όπως τον snoopy και τον Trithemius.
Trithemius, αυτό που κάνουμε τώρα είναι μια συνοπτική ανακεφαλαίωση όσων έχουμε ήδη συζητήσει στο τόπικ μέχρι στιγμής. Η θεωρία των ακασικών αρχείων αναφέρθηκε στην προηγούμενη σελίδα ως «αντίπαλη», κατά κάποιον τρόπο, της «παραδοσιακής» θεωρίας της μετενσάρκωσης, υπό την έννοια ότι προσφέρει μια εναλλακτική εξήγηση στα επιχειρήματα υπέρ αυτής (αναδρομές, γλωσσολαλιά, ονειρικές ενθυμήσεις κτλ). Θυμάμαι πολύ καλά ότι στο παρελθόν είχες στηρίξει με μεγάλη επάρκεια τη θέση σου και είχες αναλύσει και άλλα ζητήματα, όπως η ιδεόσφαιρα κτλ., αν θέλεις να το ξανακάνεις συνοπτικά στην παρούσα φάση, είσαι πάντα ευπρόσδεκτος.
Φίλε μου ΠΛΑΤΩΝΑ, είσαι πάντα παραπάνω από ευπρόσδεκτος στις συζητήσεις μαζί μου. Το ότι δεν συμφωνούμε πάντα ή δεν είμαστε πάντα στο ίδιο μήκος κύματος δεν σημαίνει τίποτε παραπάνω από μία ακόμη ευκαιρία για τον καθένα μας να δούμε μια διαφορετική όψη του κόσμου… Νιώθω επίσης την ανάγκη να σε ευχαριστήσω που θέλησες να μοιραστείς προσωπικές σου εμπειρίες. Τις κρατώ με σεβασμό, έως τη στιγμή που θα μπορέσω να ωφεληθώ πρακτικά. Επί του παρόντος, η αναχώρηση σε μια (εσωτερική ή εξωτερική) έρημο, μολονότι αγαπώ τη μοναχικότητα, δεν είναι εφικτή.
Αγαπητέ μου τζίτζικα, θα μου επιτρέψεις να στοχαστώ λίγο επί των γραφομένων σου και να επανέλθω με τις δικές μου θέσεις. Το περιεχόμενο του ηλεκτρονικού βιβλίου, μολονότι εξαιρετικό, δυστυχώς δεν μπορεί να συζητηθεί σε ένα μέρος όπως το φόρουμ, το οποίο εξυπηρετεί κυρίως την αντιπαραβολή γνωμών και όχι τη φιλοσοφία.
Τέλος, επειδή έχω την εντύπωση ότι, αν συζητηθεί αυτή τη στιγμή η τέταρτη κατά σειρά θεωρία, πάλι δεν θα καταφέρουμε να της δώσουμε την απαραίτητη σημασία, λέω να περιμένω λίγο ακόμη.
Καλό μεσημέρι, με αγάπη,
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
. Τώρα που ξαναδιάβασα τη σύνοψη, όντως αφορά μόνον στις εκδοχές που στηρίζουν τη μετενσάρκωση. Προς το παρόν θα παρακολουθώ το θέμα και σύντομα θα προσθέσω κι εγώ τις δικές μου απόψεις 
A.E.T.E.R.N.I.T.A.S.
Δεν ξέρω αν παρακολούθησε κανείς τη χθεσινοβραδινή εκπομπή του Χαρδαβέλλα που είχε σαν θέμα «οι δρόμοι της ψυχής». Για όσο μπόρεσα να παρακολουθήσω, γιατί μερικές φορές είναι πολύ εισαγωγικά τα θέματα και τα βαριέμαι, ψάρεψα δύο ενδιαφέρουσες ομιλίες.
Η μία ήταν ενός παπά που ήταν στο πάνελ, του πατέρα Στυλιανού. Αυτός ανέτρεξε στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη και έκανε σαφή διαχωρισμό της ψυχής στην ουσία της (το «αληθώς ον») και τις ενέργειές της (ή εκδηλώσεις της). Έδωσε και δύο χαρακτηριστικά της ψυχής, ότι είναι αυτοκίνητος (δεν χρειάζεται κάποια άλλη δύναμη για να κινηθεί, να εξελιχθεί) και εθελότροπος (δηλαδή τρέπεται, αποκτά φορά κατά τη θέληση ή βούλησή της). Θέλησα να παραθέσω αυτά τα στοιχεία, γιατί τα βρήκα πολύ ενδιαφέροντα.
Η άλλη ομιλία ήταν η εναρκτήρια της εκπομπής. Μιλούσε κάποιος γιατρός σε βίντεο, δεν συγκράτησα το όνομά του, όμως είπε κάτι για τη φύση της ψυχής που προσωπικά θεωρώ σημαντικό: η ψυχή, είπε, έχει να κάνει με τη μνήμη, είναι μια αποθήκη μνημών, στην οποία συνεχώς προστίθενται μνήμες και εντέλει βγαίνει μια συνισταμένη.
Εξαιτίας αυτής της απλής φράσης, έχασα τον ύπνο μου για το υπόλοιπο βράδυ. Ίσως να θελήσουν ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ, η Nada, ο τζίτζικας ή κάποιος άλλος από τους φίλους εδώ, να με βοηθήσουν στα ερωτήματα που μου γεννήθηκαν. Είναι πολύ λογικό η ψυχή να είναι μια τράπεζα μνήμης και όσο το σκέφτομαι δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Όλες μας οι εμπειρίες, μαζί με τις συναισθηματικές και άλλες φορτίσεις τους (οι χαρές μας, οι λύπες μας, οι πληγές μας), γράφονται εκεί, ανεξίτηλα. Και, ΠΛΑΤΩΝΑ, αυτός ο τύπος μνήμης καταργεί τον χρόνο και θα πω αμέσως γιατί.
Αν δεχθούμε την παραδοσιακή θεωρία της μετενσάρκωσης, σύμφωνα με την οποία μία μονάδα συνείδησης που συνδέεται/συναρτάται με μία ψυχή απλά αλλάζει σάρκινα ενδύματα από ζωή σε ζωή και συλλέγει εμπειρίες, κάθε φορά γίνεται/είναι η συνισταμένη των εμπειριών της, παρελθουσών και παρουσών. Αν σε μια προηγούμενη ζωή δεν ήξερε κάποιος πώς να αγαπά, για παράδειγμα, αλλά στην τωρινή ζωή το έμαθε, είναι σα να ήξερε από πάντα (και αυτό εννοώ λέγοντας «κατάργηση του χρόνου») πώς να αγαπά.
Επομένως η ψυχή, δεν είναι μόνο μια τράπεζα μνήμης αλλά είναι το γεωμετρικό άθροισμα, η συνισταμένη όλων των μνημών. Πώς όμως μπορεί η ψυχή να εξάγει μία συνισταμένη; Έχει ευφυΐα; Και τι είδους ευφυΐα, γιατί σύμφωνα με όσα λέμε μέσα εδώ, η ίδια μας η ψυχή μας οδηγεί σε εμπειρίες συχνά δυσάρεστες και απροσδόκητες, προκειμένου «να πάρουμε το μάθημά μας». Πρόκειται επομένως για μια ευφυΐα διαφορετική από εκείνη του νου. Είναι άραγε μια κοσμική/συμπαντική ευφυΐα;
Ή μήπως υπάρχει (μέσα στην ψυχή ή έξω από αυτήν) κάτι σαν ηλεκτρονικός χάρτης ή σαν πρότυπο/μήτρα, ένα λογισμικό που της υπαγορεύει τις διαδρομές που θα ακολουθήσει ώστε να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα; Πώς ξέρει κάθε φορά τι της λείπει και πώς θα κινηθεί για να το αποκτήσει;…
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
Φίλε μου ΠΛΑΤΩΝΑ,
Επανέρχομαι στα ψυχοβγαλτικά μας. Σε θυμήθηκα χθες που διάβαζα κάτι, δεν ξέρω αν σε αφορά αλλά το παραθέτω γιατί ίσως (λέω, ίσως) σου φανεί χρήσιμο:
«…οι περισσότεροι ένιωθαν ότι όταν ήταν μικροί είχαν καταπιεστεί τόσο από τις οικογένειές τους όσο και από τους ιερείς τους και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τα πρόσωπα που τους καταπίεσαν από τη θρησκεία, στο όνομα της οποίας τους είχαν καταπιέσει».
Δεν έχω κανέναν σκοπό να σε προσηλυτίσω, δεν πιστεύω με τον ορθόδοξο τρόπο ούτε η ίδια εξάλλου, νιώθω όμως ότι είναι αντίθετο στη φύση σου να βιώνεις έναν αρνητικά φορτισμένο χωρισμό από κάτι που αποτελεί το πολιτιστικό/κοινωνικό σου πρόσωπο. Ίσως βέβαια να κάνω λάθος. Εσύ ξέρεις καλύτερα για σένα τον ίδιο.
Αγαπητέ Trithemius,
Εμείς εδώ είμαστε, όποτε θέλεις να παρέμβεις, όπως ήδη είπα, είσαι ευπρόσδεκτος και αγαπητός.
Καλέ μου τζίτζικα,
Πολύ σωστές οι παρατηρήσεις σου για τη φιλοσοφία. Θα προσέθετα ότι είναι μια αναζήτηση απαντήσεων που συνεχώς καταργεί τα ίδια της τα όρια, χωρίς αυτό να της προσδίδει το χαρακτηριστικό της απειροσύνης.
Νομίζω πως αυτό είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό της. Οι διαρκείς ερωτήσεις επί «των αιτίων και των πρώτων αρχών». Οι ερωτήσεις περισσότερο από ό,τι οι απαντήσεις.
Όλοι έχουμε ερωτήσεις για τα «μεγάλα ζητήματα της ζωής». Και του θανάτου. Τι κάνουμε μ’ αυτές; Τις θέτουμε, αρχικά προς συζήτηση. Τα εναύσματα που λαμβάνουμε από τις πρώτες συζητήσεις, αν είμαστε επιμελείς, θα μετατραπούν σύντομα σε προσωπική έρευνα, διάβασμα, αριθμοσοφία, αναγραμματισμούς κτλ. Σιγά-σιγά θα διαμορφώσουμε την πρώτη άποψη, την υποκειμενική μας γνώμη, την οποία έχουμε την τάση να αναγάγουμε σε αντικειμενική αλήθεια, σε πραγματικότητα.
Ο Άντλερ το ονόμαζε αυτό “as if”, «σαν να». Λειτουργούμε μέσα σε αυτό-οριζόμενες συνθήκες «σαν να» ήταν πραγματικότητα. Και είναι απαραίτητο αυτό, είναι απαραίτητο να πιστέψουμε ότι είναι πραγματικότητα, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούμε να παίρνουμε αποφάσεις. Και χωρίς αποφάσεις, τις οποίες προϋποθέτει κάθε μας πράξη, θα ακινητοποιούμασταν και θα πεθαίναμε.
Ταυτόχρονα όμως είναι καλό να ξέρουμε ότι είμαστε υποκειμενικοί στη θέαση και την αντιμετώπισή μας του κόσμου και ότι ουσιαστικά προβάλλουμε σε αυτόν τις δικές μας ιδέες. Γιατί έτσι παύουμε να είμαστε πλήρεις και αφήνουμε μέσα μας κενό για να αναδυθούν περισσότερες ερωτήσεις.
Για μένα, αυτό είναι το σημείο που ξεκινά η φιλοσοφία. Μέχρι τότε, όλα είναι αναστοχασμός, διαλεκτική, γοητευτικές νοητικές ασκήσεις.
Οι αρχιτέκτονες βάζουν όλη τους την τέχνη για να κάνουν αισθητικά ωραίο το μέρος του σπιτιού που είναι γεμάτο: τους τοίχους, τα πατώματα, τις οροφές. Εκείνο όμως που πραγματικά χρησιμοποιείται από το σπίτι είναι ο άδειος χώρος, το κενό ανάμεσα στους τοίχους, το πάτωμα και την οροφή. Οι τεχνίτες που δουλεύουν τον πηλό ή την πορσελάνη φτιάχνουν πιάτα και φλιτζάνια με ωραίες παραστάσεις, όμως, είναι ο άδειος χώρος μέσα στο πιάτο και το φλιτζάνι που εντέλει μας χρησιμεύει.
Το άδειο είναι πάντα πιο χρήσιμο από το γεμάτο. Και η φιλοσοφία είναι αυτό ακριβώς. Να μη λέει κανείς «αυτό είναι», μα να διευρύνει συνεχώς τον νου του, μέσα από τη λογική του και την υπέρβασή της, από κάποιο σημείο και μετά να διευρύνει την καρδιά του, εντέλει την ψυχή του, για να χωρέσει λίγο από αυτό που είναι τα πάντα και συγχρόνως δεν είναι τίποτα.
Συγνώμη για τη φλυαρία, η Κυριακή μεσημέρι μάλλον ευνοεί τον στοχασμό, αν δεν ευνοήσει τον ύπνο.
Καλό μεσημέρι
Unseen
Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.
quote:
Φίλε μου ΠΛΑΤΩΝΑ,
Επανέρχομαι στα ψυχοβγαλτικά μας. Σε θυμήθηκα χθες που διάβαζα κάτι, δεν ξέρω αν σε αφορά αλλά το παραθέτω γιατί ίσως (λέω, ίσως) σου φανεί χρήσιμο:
Αγαπητη φιλη,
Τα (ψυχοβγαλτικα) σε μενα τουλαχιστον δεν είναι μονο ευπροσδεκτα, μα κατι παραπανω.
Όταν πραγματι τελειωνεις με κατι, ανακαλυπτεις τη δημιουργια, την ομορφια, την ιδια τη Ζωη.
Η Ζωη ετσι όπως την ζουμε, περαν καποιων ευχαριστησεων, τι άλλο επιφυλασσει? Μιλω για τον ανθρωπο σε γενικες γραμμες. Τι βλεπουν τα ματια, καθημερινα γυρω σου?
quote:
«…οι περισσότεροι ένιωθαν ότι όταν ήταν μικροί είχαν καταπιεστεί τόσο από τις οικογένειές τους όσο και από τους ιερείς τους και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τα πρόσωπα που τους καταπίεσαν από τη θρησκεία, στο όνομα της οποίας τους είχαν καταπιέσει».
Δεν έχω κανέναν σκοπό να σε προσηλυτίσω, δεν πιστεύω με τον ορθόδοξο τρόπο ούτε η ίδια εξάλλου, νιώθω όμως ότι είναι αντίθετο στη φύση σου να βιώνεις έναν αρνητικά φορτισμένο χωρισμό από κάτι που αποτελεί το πολιτιστικό/κοινωνικό σου πρόσωπο. Ίσως βέβαια να κάνω λάθος. Εσύ ξέρεις καλύτερα για σένα τον ίδιο.
Είναι αληθεια πως καταπιεσθηκα μικρος, μα αυτό, δεν εχει να κανει με την απομακρυνση μου από την οργανωμενη θρησκεια.
Αυτο δεν ηταν αποφαση, μα (στην ερημο) που σου εγραψα, περασα μεσα από οτιδηποτε (μου) φυτεψα/ν, γονεις/κοινωνια/κουλτουρα.
Αγιοι, διαβολοι, ότι και να ηταν….(μα και ότι άλλο), τα κοιταξα ολα στα ματια, και εξαφανησθηκαν.
Ισως να ειναι δυσκολα τα λογια μου, μα όταν εγραψα πως εισαι κουλτουριαρα καλογρια, εννοουσα πως εισαι σε βαθος πιστη, και οχι μονο για την συνδεση… που ειχες με τη μητερα σου.
Όταν λες, από τη μια το ΟΛΟ και από την άλλη το ΤΙΠΟΤΑ, αυτη είναι η διχαστικη θεση του εαυτου/διανοιας, που αφηνει μια τετοια εικονα μεσα.
Όταν δεν υπαρχει διαφορα, από το ολο και το τιποτα, από το μεσα και το εξω, τοτε πραγματικα το τελειωνω με κατι, *Τελος(θανατος), δεν θα εχει μικροτερη η μεγαλυετρη σημασια, από την ιδια τη Ζωη.
Βλεπεις καλη μου UNSEEN, προσφατα κοιτωντας την Τηλεοραση και την λυπη του κοσμου, για το χαμο του προκαθημενου, προσωπικα… λυπηθηκα για τον κοσμο.
Χθες μου ειχαν τραπεζι, φιλοι χριστιανοι, μαλιστα ενας είναι καθηγητης φιλοσοφιας σε πανεπιστημιο, και συγχρονως διακονος της καθολικης εκκλησιας. Μου θυμιζει...ενα αρσενικο UNSEEN
Δεν ειμαι αρνητικα φορτισμενος Unseen, δεν πειραζω ανθρωπο, *(ουτε τα πιστευω του), μα αν ερωτηθω, θα του απαντησω πως βρισκω την κάθε οργανωμενη θρησκεια, (όχι μονο το χριστιανισμο) απο τις βαρυτερες αλισσιδες της ανθρωποτητας, μαζι με την εξαρτηση από την ευχαριστηση, και τις εγωτονοτικες συνηθειες.
Επανέρχομαι στα ερωτήματά σου Unseen,
quote:
Αν όμως μετά τον θάνατο του υλικού σώματος, ό,τι ανήκει στο αστρικό σώμα επιστρέφει στο αστρικό πεδίο, ό,τι ανήκει στο συναισθηματικό σώμα στο αντίστοιχο πεδίο και ό,τι ανήκει στο νοητικό σώμα στο αντίστοιχο πεδίο, τι είναι αυτό που κρατά όλα τα σώματα ενωμένα μέχρι την επόμενή τους ενσάρκωση;
Πρέπει να υπάρχει κάτι που τα συνέχει, κάποιου είδους στέλεχος. Είναι αυτό που περιγράφεις σαν «μόνιμα άτομα», τα οποία δρουν σαν μαγνήτης μεταξύ των σωμάτων μιας και της αυτής μονάδας ατομικής συνείδησης; Σκέφτομαι σε όρους της «κλασικής» θεωρίας της μετενσάρκωσης.
(...)
Εντέλει τι είναι αυτό που θεωρούμε ότι μετενσαρκώνεται, τι είναι ψυχή; Υπάρχει κάποια χωριστή ουσία ή δύναμη που συνιστά ψυχή; Είναι κάτι άλλο από το αστρικό-συναισθηματικό-νοητικό μας σώμα ή μήπως το σύνολο αυτών;
λαμβάνοντας υπόψιν και τις μετέπειτα αναφορές σας.
Καταρχήν ας ειπωθεί ότι δεν υπάρχει μία κλασική θεωρία της μετενσάρκωσης. Υπάρχουν οι θεωρίες όπως απαντώνται στον Ινδουισμό, στον Βουδδισμό, στην Αρχαία Αίγυπτο, στις παγανιστικές λατρείες.
Οι θεωρίες μετενσάρκωσης που είναι γνωστές στη Δύση σήμερα αποτελούν είτε μεταφορά τους, είτε διαστρέβλωση αυτών, είτε μία (ατυχής ή επιτυχής) προσπάθεια σύνδεσής τους, είτε ανόητοι νεωτερισμοί.
Σύμφωνα λοιπόν με την Ινδουιστική παράδοση, πράγματι Unseen, υπάρχει κάτι που συνδέει τα σώματα (συναισθηματικό, νοητικό κ.α.) μεταξύ τους, και αυτό το ονομάζουν "Σουτράτμαν" =Νήμα του Πνεύματος, το νήμα της Ζωής, της Συμπαντικής Ενέργειας.
Μία υπέροχη φράση από τις Βέδες ιδιαίτερα χαρακτηριστική που μπορεί να ταιριάξει στο Σουτράτμαν είναι:
"έχοντας διαπεράσει τα πάντα με ένα μέρος του Εαυτού μου, Παραμένω..."
Σε αυτό το νήμα βρίσκονται 'περασμένα σαν μαργαριτάρια' τα διάφορα σώματα κατά την διάρκεια του βίου, ενώ μετά τον θάνατο από το κάθε σώμα, όπως είπαμε σε προηγούμενο μήνυμα, διατηρείται ένα μόνιμο άτομο.
Αυτό το άτομο είναι κάτι σαν αποθήκη μνήμης. Δεν κρατά όμως εικόνες και λεπτομέρειες της ένσαρκης ζωής, αλλά μόνο την ουσία της, τις τάσεις και τις κεκτημένες ικανότητες.
Αυτές οι μνήμες -μόνιμα άτομα, τοποθετούνται κατά κάποιο τρόπο στο τμήμα του νήματος που συνήθως ονομάζουμε 'ψυχή', εγωικός λωτός, και αυτό συμφωνεί με ό,τι είπε ο γιατρός:
"η ψυχή, έχει να κάνει με τη μνήμη, είναι μια αποθήκη μνημών, στην οποία συνεχώς προστίθενται μνήμες και εντέλει βγαίνει μια συνισταμένη".
Όταν είναι ο χρόνος για μια νέα επανενσάρκωση, τα μόνιμα άτομα λειτουργούν σαν μαγνήτες. Κάθε άτομο έλκει γύρω του την ύλη του αντίστοιχου πεδίου, βάσει του νόμου της ομοιοκραδασμικότητας. Τίποτα όμως δεν είναι ίδιο και απαράλλαχτο με πριν. Ούτε το υλικό που θα δομήσει τα σώματα ούτε η συνείδηση.
Η νέα ενσάρκωση είναι ένας νέος άνθρωπος, μία νέα ταυτότητα που φέρει μεν τα καρμικά σπέρματα αλλά σε έναν νέο συνδυασμό στοιχείων και δίχως το βάρος από συγκεκριμμένες παρελθούσες μνήμες.
Ο Βουδδισμός υποστηρίζει χαρακτηριστικά ότι δεν υπάρχει ένα αναλλοίωτο, αμετάβλητο Εγώ που επανεσαρκώνεται, αλλά ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο ρεύμα πνευματικών και άλλων παραμέτρων (Σκάντας), μία ροή ύπαρξης.
Οι περιπτώσεις όπου διατηρείται η Συνειδητότητα και η Μνήμη (αλλά μία μνήμη που ουδεμία σχέση έχει με τις συνηθισμένες ανθρώπινες μέριμνες και επιθυμίες), είναι ελάχιστες, μάς πληροφορούν.
Πρόκειται για τις περιπτώσεις ενσαρκώσεων φωτισμένων Όντων που Συνειδητά και με την Θέλησή τους κατέρχονται στα γήινα πεδία, προκειμένου να βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Έχουν ονομασθεί στον Βουδδισμό Νιρμανακάγια, ή γενικότερα Βοδδισάτβας ή Μαχάτμα.
Το φυσικό σώμα κάποιων από αυτά τα Όντα την ώρα του θανάτου, στην τελευταία τους ενσάρκωση ή αυτής πριν την θεληματική τους κάθοδο, αναλύθηκε σε ουράνιο φως (εξαφανίσθηκε οπτικά)...
Στον Βουδδισμό υπάρχουν πρόσφατες σχετικές μαρτυρίες, στον Χριστιανισμό έχομε την Ανάληψη του Κυρίου, ενώ στον εσωτερισμό αναφέρονται οι αναληφθέντες Διδάσκαλοι.
Καλημέρα
Nada
quote:
Unseen: «…οι περισσότεροι ένιωθαν ότι όταν ήταν μικροί είχαν καταπιεστεί τόσο από τις οικογένειές τους όσο και από τους ιερείς τους και δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τα πρόσωπα που τους καταπίεσαν από τη θρησκεία, στο όνομα της οποίας τους είχαν καταπιέσει».
Διαφωνώ ... βασικά όχι με τον γιατρό αυτός τα συμπεράσματα του έβγαλε ... με τους ασθενείς.
Βασικά πρέπει να ορίσουμε ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Τα συγκεκριμένα άτομα καταπιέζονταν (υποθέτω απο τους γονείς, τους δασκάλους, και τους ιερείς), πρώτα απ'όλα χωρίς δεύτερη κουβέντα υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι οι καταπιεστές.
Τα ερωτήματα τώρα που γεννιούνται στην συνέχεια είναι :
Τί είναι θρησκεία?
Βασικά χριστιανισμός είναι για μένα μονάχα το πρόσωπο του Ιησού, έδωσε πουθενά ο Ιησούς σαφή εντολή για καταπίεση?
Άν την έντολή έδωσε κάποιος άλλος ας πούμε άγιος πόσο κοντά βρίσκεται στον Ιησού και την διδασκαλία του, ήταν πραγματικός χριστιανός ή κάποιος συμφεροντολόγος εκπρόσωπος του χριστιανισμού την εποχή του?
Τώρα για το θέμα της θρησκείας ας πούμε για την δική μας περίπτωση την ορθοδοξία
Προσωπικά δεν έγινα άθρησκος γιατί ένιωσα κάποια καταπίεση η από αντίδραση
Έγινα επειδή δεν με ικανοποίησαν οι απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετα τις
Έβρισκα είτε ατελές είτε ανύπαρκτες βεβαία αυτό ισχύει στις περισσότερες θεωρίες
Που έχω διαβάσει .
Το να αλλάξει κάποιος θρησκεία από αντίδραση το βρίσκω λάθος θα συμφωνήσω με τον snoopy πρέπει να κοιτάει την ουσία στην οιαδήποτε θρησκεία πιστεύει και όχι τους
Ανθρώπους που την εκπροσωπούν και μπορεί να κάνουν λάθη .
Unseen οσο αφορά το χρόνο όπως τον αντιλαμβανόμαστε είναι ανθρώπινο δημιούργημα
Ο πραγματικός χρόνος διαφέρει και οσο και αν μας φαίνεται εμάς τεράστιο ένα διάστημα
Ας πούμε πχ 1000 ετών που μπορεί να έχουμε κάνει 10 ενσαρκώσεις θεωρητικά μιλάω πάντα Στην ουσία είναι μια στιγμή στην αιωνιότητα οποτε δεν είναι και τόσο βαρύ το φορτίο ίσως πρέπει να μάθουμε κάποια πράγματα ώστε να εξελιχτούμε πνευματικά
Και να φτάσουμε στον προορισμό έτοιμοι πλέον και απαλλαγμένοι από τα αρνητικά μας
Στοιχειά.
Το ότι έχει η ψύχη μνήμη το θεωρώ αυτονόητο καθώς δεν θα είχε νόημα να ενσαρκωνόμαστε συνεχεία αν μετά δεν θυμόμαστε τις εμπειρίες και τα μαθήματα που
Πήραμε.
quote:
Επομένως η ψυχή, δεν είναι μόνο μια τράπεζα μνήμης αλλά είναι το γεωμετρικό άθροισμα, η συνισταμένη όλων των μνημών. Πώς όμως μπορεί η ψυχή να εξάγει μία συνισταμένη; Έχει ευφυΐα; Και τι είδους ευφυΐα, γιατί σύμφωνα με όσα λέμε μέσα εδώ, η ίδια μας η ψυχή μας οδηγεί σε εμπειρίες συχνά δυσάρεστες και απροσδόκητες, προκειμένου «να πάρουμε το μάθημά μας». Πρόκειται επομένως για μια ευφυΐα διαφορετική από εκείνη του νου. Είναι άραγε μια κοσμική/συμπαντική ευφυΐα;Ή μήπως υπάρχει (μέσα στην ψυχή ή έξω από αυτήν) κάτι σαν ηλεκτρονικός χάρτης ή σαν πρότυπο/μήτρα, ένα λογισμικό που της υπαγορεύει τις διαδρομές που θα ακολουθήσει ώστε να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα; Πώς ξέρει κάθε φορά τι της λείπει και πώς θα κινηθεί για να το αποκτήσει;…
Πιστεύω ότι είναι συνδυασμός υπάρχει ένα σχέδιο σε γενικές γραμμές η μοίρα που λεμέ
Αλλα έχουμε την ελευθερία μέσω των επίλογων μας να κάνουμε μικροαλλαγες .
Πχ το σχέδιο είναι να διανύσουμε τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον προορισμό μπορούμε όμως να επιλέξουμε το μέσο που θα πάμε .
Σίγουρα έχει ευφυΐα αν δεν είχε δεν θα μπορούσε να αντιλήφθη τον στόχο της ούτε
Να κάνει επιλογές το ολο θέμα είναι καταλάβει από μονή της το τι πρέπει να
Κάνει ώστε να πάρει αυτό που της λείπει.