- Χριστιανισμός: "ο μη μεθ'εμού... φωτιά και τσεκούρι" - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Πέρα από την προτροπή του γιαπετ, σε προκαλώ να μου παρουσιάσεις ΕΝΑΝ (1) νόμο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με τον οποίο περιοριζόταν η θρησκεία των χριστιανών, κάτι που θα αποτελούσε ίσως και απόδειξη ότι μπορούσαν να έχουν γίνει διωγμοί για θρησκευτικούς λόγους.
Το ότι ορισμένοι χριστιανοί διώκονταν από το ρωμαϊκό κράτος ως παραβάτες του ποινικού νόμου και ως εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, ούτε μάρτυρες τους κάνει ούτε θρησκευτικούς διώκτες κάνει τους Ρωμαίους.
Αγαπητέ κοπτοράπτη2
Πέρα απ'αυτά που λέει ο προλαλήσας, ένα σχόλιο μόνο για το Σεραπείο στο οποίο αναμασάς αυτά που σου είπαν.
quote:
europaios2
Η διήγηση του Ευνάπιου είναι γεμάτη ειρωνία και σαρκασμό για τον πατριάρχη Θεόφιλο και τους οπαδούς του, καθώς περιγράφει την κατάληψη του ναού ως μάχη χωρίς αντίπαλο. Το παράξενο με όλες τις περιγραφές είναι ότι κανένας συγγραφέας δεν κάνει την παραμικρή αναφορά για βιβλιοθήκη ή για βιβλία.
1. Το Σεραπείο ήταν ναός, δεν ήταν βιβλιοθήκη. Δεν είχε βιβλία μέσα.
2. Για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που καταστράφηκε την ίδια εποχή κάνει λόγο ο Gibbon στο 28ο κεφάλαιο της Ιστορίας του καθώς και ο σύγχρονος χριστιανός ιστορικός Παύλος Ορόσιος στο 6ο βιβλίο της ιστορίας του που λέει: Η πολύτιμη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας λεηλατείται και καταστρέφεται. Είκοσι χρόνια μετά, τα άδεια ράφια της έφερναν δάκρυα στα μάτια των παρατηρητών, αυτών που το μυαλό τους δεν είχε τελείως καλυφθεί από το σκοτάδι της θρησκευτικής προκατάληψης (Paulus Orosius, "Historiae adversum Paganos, έκδ. Λειψίας 1882, τομος 6 σελ. 415).
3. Το θέμα του παρόντος topic δεν είναι τα εγκλήματα του χριστιανισμού γενικά αλλά η βίαιη επιβολή του χριστιανισμού στους λαούς. Για το λόγο αυτό επικεντρώνομαι στα σημεία που σχετίζονται μ'αυτό.
macedon
quote:
γιαπετ:
europaios2,
το τι γράφει ο καθένας σ' ενα φορουμ (που είναι η πηγή αυτών που αντέγραψες απ' το alito.gr) δεν αποτελεί ιστορική πηγή.Ούτε ο χρήστης hulk είναι ιστορικός.
Καταλαβαίνεις νομίζω, ακόμη κι εσύ, ότι αν πάρει κάποιος σ' ένα φορουμ, αυτά που γράφεις εσύ, εγώ η ο οποιοσδήποτε, εδώ μέσα, δεν μπορεί να είναι στοιχεία ιστορικά.
-Α! ξέχασα! πηγές είναι οι νεοπαγανιστές και οι Χριστιανομάχοι!
-Για πες μου και συ!....... έχεις την ίδια άποψη με τον macedon! ότι δηλαδή η Κων/λη δεν ήταν και δεν είναι Ελληνική! Συμφωνείς μαζί του ότι η Ελλάδα έχει λίγους Έλληνες και πολλούς Χριστιανούς?...............
<< macedon:
Χριστιανική ήταν, αναμφισβήτητα. Ελληνική... όχι . Οπως και η Ελλάδα σήμερα πάνω κάτω. Πολλοί χριστιανοί, ελάχιστοι Ελληνες .>>
Edited by - europaios2 on 01/03/2008 18:36:57
quote:
2. Για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας που καταστράφηκε την ίδια εποχή κάνει λόγο ο Gibbon στο 28ο κεφάλαιο της Ιστορίας του καθώς και ο σύγχρονος χριστιανός ιστορικός Παύλος Ορόσιος στο 6ο βιβλίο της ιστορίας του που λέει: Η πολύτιμη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας λεηλατείται και καταστρέφεται. Είκοσι χρόνια μετά, τα άδεια ράφια της έφερναν δάκρυα στα μάτια των παρατηρητών, αυτών που το μυαλό τους δεν είχε τελείως καλυφθεί από το σκοτάδι της θρησκευτικής προκατάληψης (Paulus Orosius, "Historiae adversum Paganos, έκδ. Λειψίας 1882, τομος 6 σελ. 415).
-Άσε το παραμύθι!........ και διάβασε λίγο....... εδώ από έναν φίλο και πάλι!....
Η ίδρυση
Η πρώτη αναφορά που έχουμε για τη βιβλιοθήκη βρίσκεται σε μια επιστολή του Αριστέα (περ.180-145 π.Χ.), ενός Ιουδαίου λόγιου που κατέγραψε το χρονικό της μετάφρασης των Εβδομήκοντα. Η μαζική παραγωγή χειρογράφων, ωστόσο, επετεύχθη από τον εξόριστο Δημήτριο Φαληρέα κατ' εντολήν του Πτολεμαίου Σωτήρα. Ο ίδιος ο Φαληρεύς, πρώην τύραννος των Αθηνών, ανήκε στην πρώτη γενιά της Περιπατητικής Στοάς και ήταν ένας από τους μαθητές του Αριστοτέλη μαζί με τον Θεόφραστο και τον Μέγα Αλέξανδρο. Σύμφωνα με τον Αριστέα Ο Δημήτριος ώθησε τον Πτολεμαίο να συγκεντρώσει μια συλλογή βιβλίων για τη βασιλεία και τη διακυβέρνηση έτσι όπως τη διατύπωσε ο Πλάτων και επιπλέον να μαζέψει βιβλία από όλους τους λαούς του κόσμου. Ο Δημήτριος επίσης θεωρείται εμπνευστής του Μουσείου, στην πρωτεύουσα του Πτολεμαίου, ενός ναού αφιερωμένου στις Μούσες, προστάτιδες των τεχνών και των επιστημών.
Οι αρχαιολόγοι δεν έχουν αποκαλύψει ακόμα τα κτίσματα του Μουσείου, αν και η σκαπάνη έφερε στο φως τμήμα της θυγατρικής βιβλιοθήκης, κοντά στον ναό του Σάραπι. Από τις τμηματικές πληροφορίες που υπάρχουν, υποθέτουμε πως βρισκόταν στον Β.Α. τομέα της πόλης (Βρουχίον), κοντά στο ανακτορικό σύμπλεγμα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα (17.1.18), περιβαλλόταν από αυλές και στο κέντρο του βρισκόταν η μεγάλη αίθουσα και ένα κυκλικό δώμα με παρατηρητήριο στην οροφή του. Τούτο το κεντρικό δώμα περιέβαλλαν αίθουσες διδασκαλίας. Στην πραγματικότητα ο σχεδιασμός μοιάζει με εκείνον του Σαράπειου, το οποίο άρχισε επί Πτολεμαίου Α' Σωτήρα και ολοκληρώθηκε από τον γιο του Πτολεμαίο Β΄Φιλάδελφο. Υπολογίζεται ότι εργάζονταν εκεί μόνιμα 30-45 άτομα, τα οποία τρέφονταν και χρηματοδοτούνταν από τον βασιλικό οίκο κατ' αρχήν και αργότερα από δημόσιους πόρους.
Οι χώροι στους οποίους στεγάζονταν και ταξινομούνταν οι πάπυροι βρίσκονταν είτε στις εξωτερικές αίθουσες ή στη Μεγάλη Αίθουσα. Οι πάπυροι ταξινομούνταν πάνω σε σχάρες ειδικά κατασκευασμένες για αυτό το σκοπό και οι καλύτεροι από αυτούς ήταν τυλιγμένοι σε λινό ή δερμάτινο κάλυμμα. Η περγαμηνή είναι μια μεταγενέστερη και μάλιστα αναγκαστική ανακάλυψη. Η Αλεξάνδρεια σταμάτησε τις εξαγωγές παπύρου, προκειμένου να σταματήσει την άνοδο της ανταγωνιστικής Βιβλιοθήκης της Περγάμου, την οποία ίδρυσαν οι Σελευκίδες. Το 1848, στον κήπο του αυστριακού προξενείου ανακαλύφθηκε γρανίτινος όγκος, διαμορφωμένος για την υποδοχή παπύρων με την επιγραφή διοσκουρίδου γ΄ τόμοι, γεγονός που μας επιτρέπει να προσδιορίσουμε το σχήμα που είχαν τα ράφια, αν και υπολογίστηκε πως ήταν αδύνατον να χρησιμοποιείται γρανίτης για την υποδοχή των εκατοντάδων χιλιάδων όπως εκτιμάται παπύρων της βιβλιοθήκης. Στη ρωμαϊκή εποχή τα χειρόγραφα απέκτησαν πλέον την μορφή κωδίκων (βιβλίων) και άρχισαν να αποθηκεύονται σε ξύλινα κιβώτια που αποκαλούνταν ερμάρια.
[Επεξεργασία] Οργάνωση
Κατά την εποχή του Δημήτριου οι ελληνικές βιβλιοθήκες ήταν στην πραγματικότητα ιδιωτικές συλλογές χειρογράφων,όπως εκείνη του Αριστοτέλη. Όσον αφορά στην Αίγυπτο, γνωρίζουμε πως στους ναούς υπήρχαν βιβλιοθήκες με θρησκευτικά και κρατικά εγγραφα, όπως σε ορισμένα μουσεία, στην ελληνική επικράτεια. Ήταν η μεγάλη φιλοδοξία του Πτολεμαίου να συσσωρεύσει όλη τη γνώση, που οδήγησε αυτές τις μικρές συλλογές στην επικράτεια μιας αληθινής βιβλιοθήκης. Ο Τζέτζης αναφέρει αρκετούς αιώνες αργότερα ότι ο Καλλίμαχος κατέγραψε 400.000 μικτούς παπύρους (πιθανώς αυτοί που περιείχαν πάνω από ένα κεφάλαιο, έργο ή συγγραφέα) και 90.000 αμιγείς. Σε αυτούς βέβαια θα πρέπει να προσθέσουμε και 42.000 παπύρους που βρίσκονταν στο Σαράπειο. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησαν οι διάδοχοι του Πτολεμαίου προκειμένου να πετύχουν το σκοπό τους ήταν σίγουρα μοναδικές. Ο Πτολεμαίος Γ' συνέταξε μια επιστολή "προς όλους τους ηγεμόνες του κόσμου", ζητώντας να δανειστεί τα βιβλία τους, (Γαλην. 17.1). Όταν οι Αθηναίοι του έστειλαν τα κείμενα του Ευριπίδη, του Αισχύλου και του Σοφοκλή, εκείνος τα αντέγραψε και επέστρεψε πίσω τα αντίγραφα, κρατώντας τα πρωτότυπα για τη βιβλιοθήκη. Επίσης, όλα τα πλοία που ελλιμενίζονταν στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, ήταν υποχρεωμένα να υποστούν έρευνα όχι για λαθρεμπόριο, αλλά για πάπυρους που αντιγράφονταν και παραδίδονταν πίσω στους κατόχους τους, αν το επιθυμούσαν. Αυτές οι ανορθόδοξες μέθοδοι, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν τον πρώτο συστηματικό τρόπο συλλογής έργων.
[Επεξεργασία] Επιστήμες
Όπως είναι φυσικό η συσσώρευση της γνώσης στην Βιβλιοθήκη είχε ως αποτέλεσμα και μια άνθηση των επιστημών. Οι αλεξανδρινοί μαθηματικοί εργάστηκαν ιδιαίτερα πάνω στη γεωμετρία, αλλά γνωρίζουμε πως έγιναν συγκεκριμένες έρευνες πάνω στη θεωρία των αριθμών. Άλλωστε οι αριθμοί, από την εποχή του Πυθαγόρα και εντεύθεν ήταν ένα θέμα που συνάρπαζε. Ο Ερατοσθένης ο Βιβλιοθηκάριος ασχολήθηκε με τους αριθμούς και λέγεται πως επινόησε το «σείστρο», μια μέθοδο για την ανακάλυψη νέων αριθμών. To ίδιο θέμα λέγεται πως μελέτησε και ο Ευκλείδης. Ο Εύδοξος ο Κνίδιος, μαθητής του Ευκλείδη, έγινε γνωστός μια την ανάπτυξη μιας πρώιμης μεθόδου ολοκλήρωσης, για τη χρήση των αναλογιών στα προς επίλυση προβλήματα και τη χρήση τύπων για τη μέτρηση τρισδιάστατων σχημάτων. Ο Πάππος, σοφός του 4ου αιώνα, ήταν ένας από τους τελευταίους έλληνες μαθηματικούς, ο οποίος επικεντρώθηκε στους μεγάλους αριθμούς και τη μέτρηση των ημικυκλίων (βλ. Χειρ. Βατικανού). Επίσης, ήταν εκείνος που ουσιαστικά μετέφερε στο δυτικό κόσμο μετουσιωμένη την αστρολογία που μελέτησε από ανατολικές πηγές. Τέλος ο Θέων και η κόρη του Υπατία συνέχισαν τις σπουδές στα μαθηματικά, σχολιάζοντας έργα των προγενεστέρων τους, αλλά κανένα από τα έργα τους δε διασώθηκε.
Για τους αλεξανδρινούς αστρονόμους η αστρονομία δεν ήταν απλά μια προβολή της τρισδιάστατης Γεωμετρίας στο χρόνο, αν και έτσι την κατέταξαν πολλοί από τους έλληνες επιστήμονες. Οι κινήσεις των άστρων και του ήλιου ήταν ουσιαστικές για τον καθορισμό και τη χαρτογράφηση των ορίων περιοχών. Για την Αίγυπτο μια τέτοια γνώση ήταν ουσιαστική, καθώς η ετήσια πλημμύρα του Νείλου έσβηνε τα φυσικά ορόσημα ανάμεσα σε διαφορετικές ιδιοκτησίες. Επίσης, για την Αλεξάνδρεια ήταν ζωτικής σημασίας η χρήση των ουράνιων κινήσεων για τη ναυσιπλοΐα, αφού ήταν κέντρο εξαγωγής παπύρου και σιτηρών για όλες τις χώρες της Μεσογείου και η συντόμευση των ταξιδιών ήταν απαραίτητη. Οι προγενέστεροι αστρονόμοι είχαν επικεντρωθεί στα θεωρητικά μοντέλα του σύμπαντος. Οι Αλεξανδρινοί ήταν εκείνοι που προχώρησαν σε λεπτομερείς παρατηρήσεις και μαθηματικά συστήματα, τα οποία μετέτρεψαν την αστρονομία σε εφαρμοσμένη επιστήμη.
0 Ερατοσθένης έφτιαξε έναν κατάλογο 44 αστερισμών, καταγράφοντας μάλιστα και τους σχετικούς μύθους που τους συνόδευαν, ενώ παράλληλα καταχώρησε σε έναν άλλο κατάλογο 475 απλανείς αστέρες. Επίσης, υπολόγισε την περιφέρεια της γης με σχετική ακρίβεια και προχώρησε στην υπόθεση πως όλες οι θάλασσες επικοινωνούν μεταξύ τους. Στη συνέχεια υπέθεσε πως είναι δυνατός ο περίπλους της Αφρικής και ισχυρίστηκε πως είναι δυνατόν να φτάσει κανείς στις Ινδίες, πλέοντας δυτικά από τις Ηράκλειες Στήλες. Ο Ίππαρχος με τη σειρά του επινόησε το μήκος και το πλάτος, εισάγοντας το σύστημα διαίρεσης του κύκλου σε 360 μοίρες από τη Βαβυλώνα. Επίσης, υπολόγισε τη διάρκεια του έτους με ακρίβεια της τάξης των 6 λεπτών και κατασκεύασε χάρτη των αστερισμών και των άστρων. 0 ίδιος προχώρησε στην υπόθεση πως τα άστρα γεννιούνται και πεθαίνουν. Τέλος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος εφάρμοσε την αλεξανδρινή τριγωνομετρία για να εκτιμήσει την απόσταση και το μέγεθος του ήλιου και της σελήνης, ενώ ταυτόχρονα διατύπωσε τη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματος, για την οποία κατηγορήθηκε σφοδρά. Τριακόσια χρόνια αργότερα ο Πτολεμαίος επεξεργάστηκε μαθηματικά το σύστημα των επικυκλίων για να υποστηρίξει το γεωκεντρικό σύστημα του Αριστοτέλη, το οποίο επιβίωσε ως δόγμα κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.
Οι αλεξανδρινοί γεωμέτρες επεξεργάστηκαν τις αρχές που έθεσαν οι προγενέστεροι έλληνες μαθηματικοί με νέα στοιχεία, τα οποία άντλησαν από τις βαβυλωνιακές και αιγυπτιακές πηγές γνώσης. Λέγεται πως ο Δημήτριος ο Φαληρέας προσκάλεσε τον Ευκλείδη να διδάξει στην Αλεξάνδρεια, το έργο του οποίου «Στοιχεία» υπήρξε η βάση της γεωμετρίας επί σειρά αιώνων. Οι διάδοχοί του, ιδιαίτερα ο Απολλώνιος του 2ου π.Χ. αιώνα και ο Ίππαρχος του 2ου μ.Χ. αιώνα, συνέχισαν την έρευνά του στα κωνικά σχήματα. Ο Αρχιμήδης, ένας από τους πρώτους σχολαστικούς που συνδέονταν με την Αλεξάνδρεια εφάρμοσε τις αστρονομικές και γεωμετρικές Θεωρίες στην κίνηση μηχανικών συσκευών. Ανάμεσα στις εφευρέσεις του κατατάσσονται ο μοχλός και ο κοχλίας, ενώ διατύπωσε και την αρχή της άνωσης. Η υδραυλική με τη σειρά της είναι μια επιστήμη που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, πάνω στη βάση των «Πνευματικών» του Ήρωνα και γνώρισε μεγαλειώδη ανάπτυξη, δυστυχώς χωρίς εκτεταμένες εφαρμογές.
Οι Αλεξανδρινοί ανέπτυξαν, επίσης, την επιστήμη της ανατομίας, καθώς είχαν το πλεονέκτημα της μελέτης πολλών ειδών από το ζωολογικό πάρκο που βρισκόταν σύμφωνα με τις περιγραφές κοντα στη Βιβλιοθήκη, αλλά και παρατήρησης των μεθόδων ταρίχευσης, σύμφωνα με τα ταφικά έθιμα της Αιγύπτου. Ένας από τους πρώτους επιστήμονές της, ο Ηρόφιλος, συνέλεξε και συνέθεσε τον κώδικα του Ιπποκράτη και προχώρησε σε δικές του μελέτες. Αυτός πρώτος διαχώρισε τα νεύρα και τον εγκέφαλο ως ενιαίο σύστημα, καθόρισε τη λειτουργία της καρδιάς, την κυκλοφορία του αίματος και πιθανώς άλλα ανατομικά χαρακτηριστικά. Ο διάδοχός του Ερασίστρατος συγκεντρώθηκε στο πεπτικό σύστημα και τα αποτελέσματα της διατροφής και διατύπωσε τη θεωρία πως η διατροφή, τα νεύρα και ο εγκέφαλος επιδρούν στις νοητικές ασθένειες. Τελικά, κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο Γαληνός διεξήγαγε εκτενείς έρευνες, τις οποίες συνέθεσε σε δεκαπέντε βιβλία για την ανατομία και την τέχνη της ιατρικής.
[Επεξεργασία] Ο αιγυπτιακός τομέας
Όπως προαναφέρθηκε, ο σκοπός της Βιβλιοθήκης ήταν να συλλέξει όλη τη γνώση του γνωστού τότε κόσμου. Έτσι, ένα σημαντικό τμήμα της που χρειάζεται να αναφερθεί είναι ο αιγυπτιακός τομέας.
Ο ιδρυτής της δυναστείας των Πτολεμαίων συνειδητοποίησε πως μια προσεκτική μελέτη της Αιγύπτου και των κατοίκων της ήταν αναγκαία, προκειμένου να στεριώσει τη μοναρχία του σε μια σταθερή βάση. Ενθάρρυνε, λοιπόν, τους αιγυπτίους ιερείς να συγκεντρώσουν τα αρχεία της παρελθούσας παράδοσης κληρονομιάς και να τα διαθέτουν στους έλληνες επιστήμονες και ανθρώπους των γραμμάτων, τους οποίους προσκαλούσε στο βασίλειό του.
Ο Διόδωρος μας παρέχει μια περιγραφή του τι συνέβαινε στα πρώιμα στάδια της Βιβλιοθήκης. «Όχι μόνον», λέγει, «παρείχαν οι ιερείς τα αρχεία τους, αλλά πολλοί, επίσης, από τους Έλληνες που έφτασαν ως τις Θήβες συνέθεσαν ιστορίες της Αιγύπτου, ένας από τους οποίους ήταν ο Εκαταίος ο Αβδηρίτης», (Διόδ. Ι. 46.8). Με τούτο το σχόλιο δύο ονόματα έρχονται κατά νου, ο Μανέθων και ο Εκαταίος. Ο Μανέθων είναι ο φημισμένος αρχιερέας της Ηλιούπολης, με μεγάλες γνώσεις για τις παραδόσεις της χώρας του. Ο Πτολεμαίος, μάλιστα, τον συμβουλεύτηκε για την υιοθέτηση του Σάραπι ως επίσημη θεότητα για τη νέα δυναστεία του. To έργο του Μανέθωνα ήταν να συλλέγει πληροφορίες από τα «ιερά αρχεία», έτσι ώστε να κατορθώσει να συνθέσει μια πλήρη αιγυπτιακή ιστορία στα Ελληνικά (Αιγυπτιακά), την οποία αφιέρωσε στον Πτολεμαίο Β' (Διόδ. 1.87.1-5 και 88.4). Εξαιτίας της αναμφισβήτητης γνώσης του για τη γλώσσα, αλλά και την ιστορία της Αιγύπτου, το πλήρες έργο του θα είε μοναδική σημασία για τις επόμενες γενιές. Δυστυχώς, όμως, σώθηκε μόνον αποσπασματικά. Παρόλα αυτά οι χρονολογικές ταξινομήσεις του για τις αιγυπτιακές δυναστείες και τους βασιλείς είναι ανυπολόγιστης αξίας για την αρχαιολογία και την ιστορία, όπως και η ταξινόμηση των Φαραώ σε τριάντα δυναστείες και τρεις μείζονες περιόδους, οι οποίες υιοθετούνται ακόμη από τους σύγχρονους Αιγυπτιολόγους. Όσον αφορά τον Εκαταίο, ήταν ένας από τους έλληνες συγγραφείς που προσκάλεσε ο Πτολεμαίος Α' να μείνουν στη χώρα του και να γράψουν την ιστορία της. Τα Αιγυπτιακά του δε σώθηκαν ολοκληρωμένα, αλλά μεγάλα αποσπάσματά τους ενσωματώθηκαν στις «Ιστορίες» του Διόδωρου.
Εκτός από το μεγάλο όγκο των ελληνικών έργων και ένα πλήρη κώδικα των αιγυπτιακών αρχείων, υπάρχουν μαρτυρίες πως στη Βιβλιοθήκη ενσωματώθηκαν έργα από άλλα έθνη. Οι ανατολικές θρησκείες ασκούσαν ιδιαίτερη έλξη και σύμφωνα με τον Πλίνιο ένα πολύτομο έργο 2.000.000 γραμμών γράφτηκε από τον Έρμιππο. Ένα τόσο φιλόδοξο έργο ήταν δυνατό να αναληφθεί μόνον αν υπήρχε λεπτομερειακό υλικό στη Βιβλιοθήκη για τη μαζδαϊκή λατρεία. Επίσης, υπήρχαν βουδιστικά κείμενα, εξαιτίας των ανταλλαγών που έλαβαν χώρα ανάμεσα στον Ασόκα και τον Φιλάδελφο (Corp. Inscript.Indic. Ι. σελ. 48). Η διανοητική περιέργεια και το ακαδημαϊκό ενδιαφέρον αναμφίβολα ώθησαν τους λόγιους να μελετήσουν και να γράψουν για τις ανατολικές και τις αρχαίες θρησκείες, αλλά οι ουσιαστικοί λόγοι για τους οποίους έγιναν κάποιες μεταφράσεις, διακρίνονται στην προσπάθεια μετάφρασης της Παλαιάς Διαθήκης. Τούτη η μετάφραση από τα Εβραϊκά στα Ελληνικά ήταν πρακτικά αναγκαία για τη μεγάλη ιουδαϊκή κοινότητα της Αλεξάνδρειας, ήδη εξελληνισμένη κατά το τέλος του 3ου π.X.]]. Παρόλο που η συγκεκριμένη προσπάθεια ντύθηκε το μανδύα της υπερβολής και της θαυματουργίας, στην πραγματικότητα έγινε αποσπασματικά και κράτησε από τον 3ο ως τον 2ο π.Χ. αιώνα. To σημαντικό στην όλη περίπτωση είναι ότι ένα τέτοιο επίτευγμα έγινε δυνατό στην Αλεξάνδρεια, όπου το αρχειακό υλικό επέτρεψε την πραγματοποίησή του. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα επιβίωσε ως το πολυτιμότερο έργο στην ιστορία των μεταφράσεων και είναι αναπόσπαστο κομμάτι όλων των βιβλικών μελετών.
[Επεξεργασία] Ρωμαϊκή και αραβική κατάκτηση
Αυτό το λαμπρό επίτευγμα του πολιτισμού δεν έμελλε να επιβιώσει. Η πρώτη μεγάλη καταστροφή συνέβη επί Καίσαρος Καρακάλλα. Ο Καρακάλλας, επιθυμώντας να εκδικηθεί τους Αλεξανδρινούς για τα δηκτικά τους σχόλια σε βάρος του, όχι μόνον κατέσφαξε όλη τη νεολαία της ευγενούς τάξης, αλλά και δήμευσε και την περιουσία του Μουσείου, του ενός από τα τρία φημολογούμενα κτίρια της Βιβλιοθήκης, έδιωξε τους σοφούς και κατέστρεψε τη βιβλιοθήκη. Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει σχετικά «Και δη τους φιλοσόφους, τους Αριστοτελικούς ονομαζόμενους, τα τε άλλα δεινώς εμίσει, ώστε και τα βιβλία αυτού (του Αριστοτέλη) κατακαύσαι εθελήσαι και τα συσσίτια, α εν τη Αλεξανδρεία είχον, τας τε λοιπάς ωφελείας όσας εκαρπούντο αφείλετο» (OZ' ζ' 22). 0 Αλέξανδρος Σεβήρος προσπάθησε να επανορθώσει τo αδίκημα, ανανεώνοντας τα συσσίτια και επιστρέφοντας όσα δημεύθηκαν, αλλά από τότε το Μουσείο άρχισε να οδηγείται προς την παρακμή, υφιστάμενο μάλιστα και την αντίπραξη της Κατηχητικής Σχολής. Η δεύτερη καταστροφή έρχεται με την πολιορκία του Ιουλίου Καίσαρα στο Βρουχείον από τον Αχιλλέα. Θέλοντας να εμποδίσει τον αντίπαλό του από την ελεύθερη είσοδο στο λιμάνι, ο Ιούλιος Καίσαρας έκαψε το ρωμαϊκό του στόλο, αποτελούμενο από 72 πλοία, μαζί με εκείνα που κατασκευάζονταν στα ναυπηγεία. Η φωτιά μεταδόθηκε στην ξηρά στο λιμάνι και τότε κάηκε η βιβλιοθήκη του Βρουχίου. To γεγονός πιστοποιεί ο Σενέκας (De tranquillitate animi ΙΧ), παραπέμποντας στον Τίτο Λίβιο, ο Πλούταρχος (Βίος Καίσαρος), ο Δίων Κάσσιος και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος.
Έγιναν αρκετές προσπάθειες για την αποκατάσταση του ονόματος του Ιουλίου Καίσαρα, και κάποιες από αυτές ήταν πειστικές. Εκείνο που έχει σημασία, όμως, είναι το γεγονός πως από την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης άρχισε η κατάπτωση και η καταστροφή. Όχι μόνον έπαψε η απόκτηση νέων χειρογράφων, αλλά τα πολυτιμότερα από αυτά έπαιρναν το δρόμο για τη Ρώμη. Οι ισχυρές ταραχές και συχνές πολιορκίες επιτάχυναν την αποσύνθεση. Η συμφορά επί Καρακάλλα είδαμε πως έπληξε ιδιαίτερα το Μουσείο. To 270 στην πολιορκία του Αυρηλιανού κατασκάφτηκε το μεγαλύτερο τμήμα του Βρουχίου. Με τη σειρά του στον Σουΐδα αναφέρεται πως ο Διοκλητιανός στο τέλος του 3ου αιώνα έλαβε νομοθετικά μέτρα για τη διοίκηση των βιβλιοθηκών και έδωσε εντολή να καούν τα χειρόγραφα που πραγματεύονταν την αιγυπτιακή χημεία.
Το 391, με παρακίνηση του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεόφιλου, καταστράφηκε ο ναός του Σέραπι, ως αποκορύφωμα του διατάγματος της 24ης Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου, επί Θεοδοσίου και σε μια περίοδο που ήδη αρκετά ιερά της υπαίθρου αλλά και μερικοί ναοί των πόλεων καταστράφηκαν από χριστιανούς. Στο Ελληνορωμαϊκό Μουσείο υπάρχουν τα τεκμήρια μιας μεγάλης καταστροφής. Έρχεται και η αραβική κατάκτηση, για να ολοκληρώσει την καταστροφή. 0 Αμπντούλ Φαράγκ, μονοφυσίτης επίσκοπος και ιστορικός του 13ου αιώνα αναφέρει τα εξής: O Ιωάννης Φιλόπονος, περίφημος βιβλιόφιλος, εξαιτίας της εύνοιας που απολάμβανε από τον κατακτητή Αμρ ελ Ας, πέτυχε να του δοθούν όλα τα βιβλία της πόλης. Έδειξε τόσο μεγάλη χαρά και επαίνεσε τόσο την αξία των παπύρων, ώστε ο Αμρ ζήτησε και τη γνώμη του χαλίφη Ομάρ. «Αν περιέχουν αυτά τα χειρόγραφα ό,τι και το Κοράνιο είναι περιττά. Αν περιέχουν πράγματα αντίθετα, τότε είναι επιζήμια», του απάντησε εκείνος. Διατάχθηκε, λοιπόν, να ριχτούν στην πυρά ως καύσιμη ύλη για τα τετρακόσια λουτρά της πόλης. To γεγονός επαναλαμβάνει μετά από μισό αιώνα περίπου ο Αμπντούλ Λατίφ, αργότερα ο Ιμπν αλ Κίφτι, ο Αμπούλ Φέντα κ.α.
[Επεξεργασία] Το τέλος
Τι απέγιναν τα χειρόγραφα, όσα τουλάχιστον επιβίωσαν από την καταστροφή; Άλλα στάλθηκαν στη Ρώμη, άλλα βρέθηκαν στην κατοχή μοναστηριών και κατόπιν στις βιβλιοθήκες του Βυζαντίου, άλλα στην Πατριαρχική Βιβλιοθήκη του Καΐρου άλλα τα έκρυψαν άραβες λόγιοι για να τα γλιτώσουν από την καταστροφή, ενώ άλλα βρέθηκαν σε ιδιωτικές συλλογές. Αρκεί να αναφέρουμε πως ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις δώρισε στο βασιλιά της Αγγλίας Κάρολο Α' τον περίφημο Αλεξανδρινό κώδικα, ένα πολύτιμο χειρόγραφο του 4ου αιώνα. Οι Άραβες, χτίζοντας ένα περίφημο πολιτισμό, έσωσαν και μετέφρασαν πολλά από τα ελληνικά συγγράμματα, γεγονός που φαίνεται ιδιαίτερα στην ανάπτυξη των μαθηματικών και της αστρονομίας.
Έτσι, η Βιβλιοθήκη τράβηξε το δρόμο της ως το τέλος μέσα από τις σφοδρές κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές αντιθέσεις ενός κόσμου που διαρκώς άλλαζε μορφή. Αν και δεν μπορούμε, λόγω έλλειψης στοιχείων, να είμαστε σίγουροι για την ακριβή χρονολογική σειρά των γεγονότων, είμάστε βέβαιοι πως στις πηγές από τις οποίες αντλούμε τη γνώση μας κρύβεται ένα κομμάτι από την αλήθεια. Η Βιβλιοθήκη δεν άντεξε μπρος στο κύμα των κοινωνικών αλλαγών που συντελέστηκαν σε εκείνη την εποχή. To χειρότερο από όλα είναι ότι κανείς από τους εχθρούς της δε στάθηκε δυνατό να εκτιμήσει την πραγματική αξία της. Οι χριστιανοί λόγιοι πολύ αργότερα κατάλαβαν τι έγινε και προσπάθησαν με κάθε τρόπο να διασώσουν τα λιγοστά ψήγματα που απέμειναν με μια μνημειώδη προσπάθεια αντιγραφής κειμένων στις μοναστικές βιβλιοθήκες, το ίδιο και οι Άραβες.
Βέβαια, κανείς δεν είναι σε θέση να καταγγείλει τον ένα και μοναδικό υπεύθυνο της καταστροφής της περίφημης βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Ίσως επειδή τελικά, ο υπεύθυνος δεν ήταν μόνο ένας αλλά η καταστροφή της έγινε σταδιακά, ξεκινώντας από την πυρκαγιά επί Ιουλίου Καίσαρα το 48 π.Χ. και με πιθανή οριστική χρονολογία το 297 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Αυρηλιανού. Τότε φαίνεται να έρχεται πραγματικά το τέλος της μεγάλης βιβλιοθήκης, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ανάμεσα στη Ζηνοβία και τον Αυρηλιανό, οπότε, όπως γράφει ο Αμμιανός, η Αλεξάνδρεια έχασε τη συνοικία (amisit regionem) του Βρουχίου: «quae Bruchion appellabatur, diuturnum praestantium hominum domicilium» (XXII, 16, 15). Και όπως παρατηρεί λίγα χρόνια αργότερα ο Επιφάνιος, άλλοτε στη συνοικία αυτή υπήρχε η βιβλιοθήκη «και τώρα η έρημος» (Patrologia Graeca, 43, 252).
Μία από τις πιο γνωστές μαρτυρίες για τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας προέρχεται από το 1780 περίπου και είναι αυτή του σημαντικού ιστορικού και οπαδού του Διαφωτισμού, Έντουαρντ Γκίμπον ο οποίος για την καταστροφή κατηγόρησε αποκλειστικά τους χριστιανούς κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 391 μ.Χ. επί επισκόπου Θεοφίλου. Ιστορικοί που διακρίνουν στοιχεία προκατάληψης από τον Γκίμπον ενάντια στον Xριστιανισμό, θεωρούν ότι ο Γκίμπον, από εσφαλμένη εκτίμηση, συνέχεε τη βασιλική βιβλιοθήκη με εκείνη που βρισκόταν κοντά στον ναό του Σέραπι. Σχετικά με τις αναφορές του Γκίμπον για το θέμα αυτό, θα πρέπει να επισημανθεί ότι σε μια αντίστοιχη περίπτωση της ιστορίας, με ευκολία αθώωνε τους Άραβες για την μεγάλη μαρτυρούμενη καταστροφή βιβλίων στην Αλεξάνδρεια στις αρχές του 7ου αιώνα και είναι ενδεικτικό ένα απόσπασμα στο οποίο υπερασπίζει τους Άραβες:
«Αν όμως, οι ογκώδεις τόμοι των διχογνωμιστών, αρειανών και μονοφυσιτών, χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά για τη θέρμανση των δημόσιων λουτρών, ο φιλόσοφος θα παραδεχτεί χαμογελώντας ότι εντέλει θυσιάστηκαν για το καλό της ανθρωπότητας».
[Επεξεργασία] Προτεινόμενη βιβλιογραφία
A.A. Vasiliev, Η Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, Τομ Α΄, Μπεργάδης
Luciano Canfora, Η Χαμένη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, Αλεξάνδρεια, (Αθήνα 1986)
Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Τομ Γ΄, λήμμα: «Αλεξάνδρεια», Φοίνιξ, (Αθήνα 1931)
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τομ Ζ, Εκδοτική Αθηνών, (Αθήνα 1981)
Πάπυρος-Larousse-Britannica, λήμμα: «Αυρηλιανός», «Θεοδόσιος», «Θεόφιλος»
«Britannica» Deluxe 2004, λήμμα: «Alexandria, Library of»
Πηγές:
Lucius Annaeus Seneca: "De tranquillitate animi"
http://www.thelatinlibrary.com/sen/sen.tranq.shtml
Cassius Dio: "Roman History" Vol. 42
http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/42*.html
Aulus Gellius: "Noctes Atticae" Liber VII
http://www.forumromanum.org/literature/gellius7.html#17
Βρέ το γίβωνα...................................!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!
Το 391, με παρακίνηση του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεόφιλου, καταστράφηκε ο ναός του Σέραπι, ως αποκορύφωμα του διατάγματος της 24ης Φεβρουαρίου του ίδιου χρόνου, επί Θεοδοσίου και σε μια περίοδο που ήδη αρκετά ιερά της υπαίθρου αλλά και μερικοί ναοί των πόλεων καταστράφηκαν από χριστιανούς
το οποίο και κρατάω και για το οποίο δε βλέπω καμία διαφορά απ'αυτά που έγραψα εγώ. Χαίρομαι που συμφωνείς μαζί μου.
Τα υπόλοιπα είναι παντελώς άσχετα μια και το θέμα δεν είναι "Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας" αλλά "η βίαιη επιβολή του χριστιανισμού" οπότε καλό θα ήταν να επικεντρωθείς στο θέμα.
Αν σε ενδιαφέρει το θέμα της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, άνοιξε ένα νέο topic. Και σταμάτα σε παρακαλώ να αντιγράφεις κατεβατά ολόκληρα από άλλες ιστοσελίδες. Δώσε το link και θα πάμε να το διαβάσουμε.
Είναι ανόητο και αστείο να αντιγράφεις ολόκληρα σεντόνια και να παρουσιάζεις βιβλιογραφίες που δεν έχεις ιδέα τι λένε.
Ερώτηση: Κανείς από σας τους τρεις δεν διαβάζει βιβλία; Ενδιαφέρον!
macedon
Μπήκα στις ιστοσελίδες και... νόμισα ότι χάλασε ο υπολογιστής.
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
αλλά προπαγανδιστικά έντυπα, ύστερα όποιος δεν τα διαβάζει,
δεν λέμε ότι δεν διαβάζει βιβλία…Λέμε ότι είναι φυσιολογικός
άνθρωπος και διαβάζει αυτά που διαβάζουν οι περισσότεροι
άνθρωποι. Τώρα όσο για …βιβλία, ας πούμε ότι έχω στη
βιβλιοθήκη μου εκατοντάδες βιβλία, που εσύ μόνο έχεις
ακουστά και κάποια δεν κυκλοφορούνε, λόγω …..
παλαιότητας, ή άλλως, βιβλία 200 χρόνων και βάλε, στα
…..πρωτότυπα!!! Ξέρεις πόσο αστείο λοιπόν, είναι να λές
εσύ ότι δεν διαβάζουμε βιβλία;… Ευθυμήσαμε πάλι…
macedon
μη με κατηγορήσεις πάλι, ότι διακατέχομαι από σύνδρομο για σένα, αλλά θα μπορούσες να ρίξεις μια ματιά στην αξιοθαύμαστη βιβλιοθήκη σου και να μου πεις, αν σου είναι εύκολο, τη χρονική περίοδο κατά την οποία η κ. διαθήκη, πήρε τη σημερινή της μορφή και περιεχόμενο;
Πότε οι χριστιανοί ισχυρίζονταν ότι πιστεύουν στον Ιερωνυμικό χριστιανισμό;
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
Ιερωνυμικός χριστιανισμός δεν υπάρχει, γιατί αρχή της πίστεως μας είναι ο Χριστός κι όχι κάποιος κατασκευαστής του, όπως ο μωαμεθανισμός…
Αλήθεια όμως, ΑΥΤΉ ΤΗΝ Καινή Διαθήκη που ψάχνεις να βρείς ποιος την προσδιόρισε, την διάβασες καθόλου, τώρα τελευταία; Αν τη διαβάσεις, καθαρή τη καρδία, θα δεις τον Θεό, αν την εννοήσεις θα βρεις τον δρόμο για την μόνη αλήθεια και το μόνο μέλλον του ανθρώπου…
Όσο για τον Sesostris, αςδει τις πηγές αυτές για το Σεραπείον και το τι έγινε. Ίσως βοηθηθεί… η βιβλιοθήκη του ναού του Σαράπειδος είχε μόνο «Ελληνική γνώση» και όχι λόγου χάρη και Βαβυλωνιακή, Ιουδαϊκή, Ασσυριακή κ.λ.π.; Ο ίδιος αναφέρει στο ίδιο άρθρο: «Η τελική πρόταση έγινε στον Δημήτριο τον Φαληρέα, επίσης μαθητή του Αριστοτέλη, και η διεύθυνση της Βιβλιοθήκης του ανετέθη «ἐν λευκῷ». Είχε στην διάθεσή του μεγάλα χρηματικά ποσά για την αγορά βιβλίων και ένα νόμο που του επέτρεπε την κατάσχεση «τῶν ἐκ πλοίων», όσων δηλαδή βιβλίων βρίσκονταν στα πλοία που έφθαναν στο λιμάνι, και την αντικατάστασή τους με αντίγραφα.» (ό.π. σελίδα 32). Δηλαδή πώς αποδεικνύεται ότι τα κατασχεμένα βιβλία ήσαν όλα Ελληνικά; Ο ίδιος αναφέρει ολίγον νωρίτερα «Η οργάνωση και η διαφύλαξη όλης αυτής της γνώσης δεν ήταν μόνο ανάγκη, αλλά και δικαίωση του οράματος του μεγάλου Μακεδόνα βασιλιά [Μ. Αλέξανδρου]. Η συγκέντρωση, άλλωστε, βιβλίων και των μεταφράσεών τους από τα χαλδαϊκά στα ελληνικά, άρχισε από τον ίδιο τον Νινευή». Το ίδιο περιοδικό αναφέρει στο τεύχος 5, άρθρο «Οι χαμένες βιβλιοθήκες των αρχαίων Ελλήνων», Άγγελος Σακκέτος, σελίδα 10 πώς «στην Αλεξάνδρεια είχε γίνει καθεστώς η κατάσχεση βιβλίων στα πλοία που πλεύριζαν στο λιμάνι. Εδίδετο στον επιβάτη ένα αντίγραφο του βιβλίου που το ετοίμαζαν πολύ γρήγορα και το πρωτότυπο κατεχωρείτο στην βιβλιοθήκη, σ’ ένα ιδιαίτερο τμήμα που ωνομάζετο «ἐκ πλοίων» (Γαληνός, com in Hipp 20.21) και ακόμη (σελίδα 11 - 12) ότι «η βιβλιοθήκη του Μουσείου θεμελιώθηκε από τον Πτολεμαίο τον Β’ τον Φιλάδελφο, αλλά ιδρυτής του Μουσείου υπήρξε ο πατέρας του Πτολεμαίος ο Σωτήρ. Ένα από τα σημαντικά έργα που επιτελέσθηκαν στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ήταν η μετάφραση στα Ελληνικά ξενόγλωσσων βιβλίων με τις πληροφορίες που αφορούσαν στους λαούς και τα έθνη της αυτοκρατορίας…Ήταν μάλιστα προνόμιο να κατέχει κάποιος βιβλία με φημισμένη προέλευση, γεγονός που οδήγησε και στην παραχάραξη ονομάτων συγγραφέων». Ενώ ο κ. Παντελεμίδης συνεχίζει στο τεύχος 34, σελίδα 32: «Η μοναδική πηγή (εκτός από λίγες πληροφορίες του Ιωάννη Τζέτζη, στα προλεγόμενά του) και διήγηση για τις προσπάθειες του Φαληρέα προς απόκτηση ελληνικών βιβλίων και μετάφραση βιβλίων άλλων λαών, είναι η γνωστή και διασωθείσα «Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀριστέα», η οποία, όμως, από πολλούς ιστορικούς δεν θεωρείται απολύτως αξιόπιστη. Ο Αριστέας ήταν Εβραίος, στην αυλή του Πτολεμαίου Φιλάδελφου Β’ (285 - 247 π.Χ.), και μαζί με τους σωματοφύλακες Σωσίβιο και Ανδρέα προπαγάνδιζε στον βασιλέα την ανάγκη μετάφρασης των ιερών βιβλίων των ομοεθνών και ομόθρησκων του, αλλά και την απόδοσης τιμής στον λαό του. Ως πληρεξούσιος του βασιλιά διαπραγματεύθηκε την συμφωνία για την μετάφραση, με τον Αρχιραββίνο της Ιερουσαλήμ Ελεάζαρ. Ο Αρχιραββίνος ζήτησε ανταλλάγματα! Στην Αλεξάνδρεια ζούσαν τότε, ως δούλοι, 100.000 Εβραίοι (οι περισσότεροι ως αιχμάλωτοι από τους πολέμους του Πτολεμαίου Α’ στην Συρία). Ο βασιλιάς όχι μόνο συμφώνησε στην εξαγορά (από το προσωπικό του ταμείο) και απελευθέρωση των δούλων αυτών, αλλά και στην ένταξη του μεγαλύτερου μέρους αυτών στον στρατό και άλλων στην δημόσια διοίκηση. Έτσι αρχίζει η μακραίωνη επίδραση των Εβραίων στην Αλεξάνδρεια, με πιθανές συνέπειες για την τύχη της Βιβλιοθήκης και την ελληνική συσσωρευμένη γνώση…». Πάλι αναφέρει την γνώση ως «ελληνική» για να την φέρει [την γνώση] σε διάσταση με τους Εβραίους που απελευθερώθηκαν και επηρέασαν, κατά αυτόν, τις μετέπειτα εξελίξεις. Δηλαδή κατά τον αρθρογράφο η μετατροπή 100.000 δούλων σε ενεργούς πολίτες μια κοινωνίας είναι λάθος; Η στράτευσή τους; Οι Εβραίοι αυτοί δεν ήσαν εξελληνισμένοι, εφόσον ο ίδιος αναφέρει σελίδα 28 «Το ελληνικό πνεύμα, οι φιλοσοφικές ιδέες, τα επιστημονικά συγγράμματα, η λογοτεχνία, η ποίηση, τα θεατρικά έργα κατέκλυσαν και φώτισαν τους λαούς των κρατών, που οι Επίγονοι δημιούργησαν»; Όλοι φωτίζονται και μόνο οι Εβραίοι παραμένουν άραγε στο σκότος και κατόπιν καίνε και το Σαράπειον; Αν ήταν όλα αυτά λάθος τότε ας μην τους αιχμαλώτιζε ο Έλλην Πτολεμαίος! Και αν δεν ήσαν εξελληνισμένοι, γιατί να μην προσπαθήσουν να κάψουν τον ναό καθόσον ήσαν δούλοι, παρά μετά που ο ναός - βιβλιοθήκη περιείχε και τα ιερά τους βιβλία μέσα; Αλλά και παρακάτω ο ίδιος αρθρογράφος ξεπερνά τον εαυτό του αναφέροντας στην σελίδα 33 «Δεν ήταν μόνο ο τεράστιος πλούτος γνώσης (ως επί το πλείστον ελληνικής) που συγκεντρώθηκε»… τι να πει πλέον κανείς;
2. Οι ηθικοί αυτουργοί: Πώς απέδειξε ο αρθρογράφος ότι μπορεί να «γνωρίζει» ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί της πυρπόλησης της βιβλιοθήκης, άνευ αποδείξεων;
α. Ιστορικά οι φυσικοί αυτουργοί σύμφωνα με τον αρθρογράφο είναι άγνωστοι, αλλά νωρίτερα αναφέρει (σελίδα 28) «το βέβαιο είναι ότι η απώλεια της γνώσης και της αρετής, που αυτή η γνώση θεμελιώνει, και η αντικατάστασή της από θρησκευτικούς απολυταρχισμούς και εξουσιαστικές πρακτικές, οδήγησαν σε ένα σκοτεινό Μεσαίωνα, που, από ορισμένες παραμέτρους του, η ανθρωπότητα ακόμη δεν έχει συνέλθει!,… το αν ήταν ατύχημα ή έγκλημα -εξ αμελείας, όπως βολεύει τους κληρονόμους των υπευθύνων, ή εκ προμελέτης- θα εξετάσουμε παρακάτω…». Τι υπονοεί ο αρθρογράφος αναφέροντας την λέξη «κληρονόμους των υπευθύνων»; Ας κοιτάξει και κανείς εδώ για το ποιος είναι υπεύθυνος της «χαμένης» γνώσης!
β. Ιστορικά οι ηθικοί αυτουργοί και πάλι είναι άγνωστοι διότι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν αναφέρει πουθενά επί λέξη «κάψτε το Σεράπειο» η ακόμη περισσότερο «κάψτε τα βιβλία». Αυτό είναι ολοκληρωτικό ψέμα το οποίο ο αρθρογράφος με υποθετική σοφιστεία το τοποθετεί στο στόμα του Ιωάννου ή στο νου, του αφελούς και αποκοιμισμένου «Έλλην - παγανιστή» αναγνώστη. Αντιθέτως μάλιστα ο Χρυσόστομος λέει άλλα και πολύ διαφορετικά πράγματα!
3. Δαιμόνια: Το ότι το Σεράπειον ήταν τόπος κατοίκησης - λατρείας δαιμόνων είναι εξαγόμενο όχι μόνο από τους Χριστιανούς αλλά από όλους τους Εθνικούς της εποχής λ.γ. δες νεοπλατωνικούς και θεουργία, μαγεία αλλά και γενικότερα τους Εθνικούς φιλοσόφους οι οποίοι ορίζουν τους δαίμονες ως πνεύματα μεταξύ θεού - θεών και ανθρώπων (περισσότερα στην σελίδα Δαιμόνια). Ο ίδιος ο φυσικός και μέγιστος φιλόσοφος Θαλής, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο (Ι 27) θεωρούσε «Ἀρχήν δε τῶν πάντων ὓδωρ υπεστήσατω, καί τόν κόσμον ἒμψυχον καί δαιμόνων πλήρῃ». Συνεπώς αν το θέμα περί δαιμόνων ελέχθη χλευαστικά από τον αρθρογράφο προς τον Άγιο Χρυσόστομο τότε ας λεχθεί και για όλους τους αρχαίους ημών προγόνους. Σε κάθε άλλη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μονόπλευρη καταλασπολόγηση των Χριστιανών Πατέρων. Αλλά ας κοιτάξει ο κ. Παντελεμίδης απόσπασμα περί δαιμόνων, από το αυτό περιοδικό του οποίου τελεί ως αρθρογράφος, και αν επιθυμεί να συνεχίζει να χλευάζει με υπόνοιες, ας χλευάζει το ίδιο το περιοδικό αυτό, παρά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο:
Ο Πορφύριος γράφει: «Ἕνας Αἰγύπτιος ἱερεύς, ἐλθὼν εἰς τὴν‘Ρώμην, ἔκαμε τὴν γνωριμίαν του (μὲ τὸν Πλωτῖνο) τῇ παρεμβάσει ἑνὸς φίλου του. Ὀ ἱερεὺς οὖτος, διὰ νὰ ἐπιδείξῃ τήν σοφίαν του, ἠθέλησεν, ὃπως ὁ Πλωτῖνος παραστῇ εἰς τὴν θέαν τοῦ δαίμονος ποὺ τὸν ἐπροστάτευε, τὸν ὁποῖον καὶ ἐπεκαλέσθη. Ὁ Πλωτῖνος ἐδέχθη καὶ ἡ ἐπίκλησις ἐγένετο εἰς τὸ Ἰσεῖον (Ναὸς τῆς Ἲσιδος), διότι μόνον τὸν τόπον τοῦτον εὖρεν ἐν‘Ρώμῃ καθαρόν. Πράγματι ἐκλήθη ὁ δαίμων, ἂλλ΄ ἐνεφανίσθη ἒνας θεός, μὴ ἀνήκων εἰς τὸ γένος τῶν δαιμόνων. Τότε ὁ Αἰγύπτιος ἰερεὺς ἠνεφώνησεν: ”Εἶσαι μακάριος, διότι ἒχεις προστάτην θεὸν καὶ ὃχι κατώτερα ὄντα” Δὲν ἡδυνήθησαν ν’ ἀπευθύνουν ἐρωτήματα πρὸς τὸν δαίμονα, οὒτε νὰ τὸν κρατήσουν ἐπὶ μακρὸν θεατὸν είς τοὺς ὀφθαλμούς των, διότι ἓνας τῶν φίλων τοῦ Πλωτίνου, ὃστις παρευρέθη εἰς τὴν σκηνῆν καὶ εἰς τὸν ὁποῖον εἶχον ἐμπιστευθῆ τὰ πτηνὰ ποὺ τὰ ἐκράτει εἰς τὰς χείρας του, τὰ ἒπνιξεν ἐκ φόβου. Ὂθεν ὁ Πλωτῖνος ἐπροστατεύετο ἀπὸ ἓναν δαίμονα συγγενεύοντα μὲ τοὺς θεούς, διαρκῶς δὲ κατηύθυνε πρὸς αὐτὸν τὸ θεῖον του ὂμμα. Διὰ τοῦτο ἒγραψε καὶ βιβλίον, ”Περὶ τοῦ δαίμονος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐμοιράσθη διὰ κλήρου”, ὃπου ζητεῖ νά ἐκθέσῃ τοὺς λόγους τῆς διαφορᾶς μεταξῦ τῶν ὄντων, τῶν προστατευόντων τόν ἂνθρωπον» (Πηγή: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 9, άρθρο «Η λαϊκή λατρεία των αρχαίων Ελλήνων και οι αγαθοοντότητες», Γεώργιςο Τσαγκρινός, σελίδα 28)
4. Αντίφαση.
α. Περί δαιμονίων: Ακόμη και αν χλευαστεί ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος από τον αρθρογράφο του «Ιχώρ», τότε καλό θα ήταν να χλευάσει πρώτα το ίδιο το περιοδικό για το οποίο εργάζεται παρά τον Άγιο, εφόσον εκτός του άνωθεν παραδείγματος ας αναφερθεί και άλλον ένα: «Τι θα άξιζε να επιλέξουμε σαν ψυχοπνευματικό μονοπάτι, αν νιώθαμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι τέτοιο; Ποιους Αγίους, ποιους θεούς και ποιους Δαίμονες θα άξιζε να επικαλεσθούμε;» (Πηγή: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 9, άρθρο «Η λαϊκή λατρεία των αρχαίων Ελλήνων και οι αγαθοοντότητες», Γεώργιος Τσαγκρινός, σελίδα 18). Τώρα λογικό είναι να ειπωθεί πώς δεν επικαλούμαστε κάτι το οποίο δεν ξέρουμε ή δεν πιστεύουμε πως υπάρχει, εκτός και αν ελπίζουμε ότι υπάρχει!
β. Περί της Ιστορίας: Ενώ ο Καίσαρας απαλλάσσεται κατηγοριών από τον ίδιο αρθρογράφο ελλείψει ιστορικών στοιχείων «Η διαδεδομένη εκδοχή είναι ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε ακούσια από τον Ιούλιο Καίσαρα, κατά την πολιορκία των Ανακτόρων από τον στρατό και τον στόλο των Αιγυπτίων, υπό τον στρατηγό Αχιλλά. Ο ίδιος ο Καίσαρας, στην διήγησή του για την πολιορκία της Αλεξάνδρειας, αναφέρει την πυρπόληση των πλοίων, αλλά δεν κάνει καμιά νύξη για πυρκαγιά στους χώρους της Βιβλιοθήκης, ενός μνημείου τόσο γνωστού και διάσημου.» εντούτοις οι χριστιανοί κατηγορούνται άνευ αποδείξεων ιστορικών ως ηθικοί: «Γνωρίζουμε όμως, καλά τους ηθικούς αυτουργούς αυτού του μεγίστου εγκλήματος!», και ακόμη χειρότερα ως φυσικοί συμπερασματικά και όχι βάση της ιστορίας: «…μιας γνώσης που η συσσώρευση της σε βιβλία είναι έργο δαιμόνων και κάθε καλός χριστιανός πρέπει να φροντίζει την δια πυρός καταστροφή τους». Που το είδατε αυτό εγγραμμένο αγαπητέ μας αρθρογράφε; Που είδατε το ότι ο καλός Χριστιανός ξεχωρίζει για την δια πυρός καταστροφή των βιβλίων; Πού είδατε κανείς να λέει πως η συσσώρευση βιβλίων είναι έργο δαιμόνων;
5. Κόψε Ράψε Ιωάννη Χρυσοστόμου.
«Και όταν αυτοί μιλάνε για αρχαία Ελληνική γραμματεία, να φοβάστε… Να φοβάστε την διαστροφή, την παρανόηση, τον τραβεστισμό εν τέλει, και την πλήρη αλλαγή των νοημάτων εκείνων, που αυτοί τα έκαναν όμοια με τους εαυτούς τους… » (Πηγή: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 38, «Σημείωμα Εκδότη» [Ευάγγελου Μπεξή, αρχαιολόγου] σελίδα 2 & 3) Έτσι λοιπόν…μια «κλασσική» νεοπαγανιστική τακτική που ακολουθείται κατά κόρον ενάντια στην Αγία Γραφή αλλά και στους Χριστιανικούς Πατέρες είναι αυτό για το οποίο ο κ. Μπεξής κατηγορεί τους χριστιανούς και αυτό συμβαίνει στο ίδιο το δικό του περιοδικό! η παρουσίαση χωρίων ξεκομμένων από το γενικό νοηματικό σύνολο παραγράφων ή σελίδων ή κεφαλαίων καθώς και η απόκρυψη, με σκοπό την διαστρέβλωση, λεχθέντων Αγίων Χριστιανικών Πατέρων. Αλλά ας δούμε τον νέο-Εθνικό δόλο της απόκρυψης των λόγων του Χρυσοστόμου. Παρουσιάζει ο αρθρογράφος τον Χρυσόστομο να λέει: «Τί οὖν. ἄγιος ἔσται τοῦ Σερὰπιδος ὁ ναὸς διὰ τᾶ βιβλία; Μὴ γένοιτο!... δαίμονες οἱκοῦσι τὸν τόπον»..παρατηρεί κανείς αυτά τα αποσιωπητικά: «…». Ας δούμε τι λείπει επακριβώς ο Χρυσόστομος: «Τί οὖν. ἄγιος ἔσται τοῦ Σερὰπιδος ὁ ναὸς διὰ τᾶ βιβλία; Μὴ γένοιτο! ἀλλ΄ ἐκεῖνα μὲν ἔχει τὴν οἰκείαν ἁγιότητα, ἀλλὰ δαίμονες οἱκοῦσι τὸν τόπον.». Με άλλα λόγια ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι «τα βιβλία έχουν την αγιότητα». Να τι αποκρύπτει ο δόλιος νέο-παγανιστής από τον Ελληνικό λαό. Για χάρη ποίας επιστημονικής έρευνας άραγε; Για χάρη ποίας θρησκείας και ποιας λατρείας; Αίσχος και αποτροπιασμός! Και συνεχίζει ο Άγιος «Καὶ τοῦτο οὐ περὶ ὅπου Πνεύματος ἀθετεῖται χάρις, μᾶλλον δὲ καὶ αὐτῶν ὄντων δαιμόνων, οὐ μείζων ἐντεῦθεν ἣ βλάβης. Καὶ γὰρ καὶ παρ’ αὐτοῖς ἔστηκε βωμὸς ἀπὰτης ἀὸρατος, εἰς ὃν οὐχὶ πρόβατα καὶ μόσχους, άλλὰ ψυχὰς ἀνθρώπων καταθύουσιν». Συνεπώς ο Άγιος Χρυσόστομος δεν κατηγορεί τα βιβλία αλλά τους αόρατους βωμούς της απάτης, όπου δεν θύονται πρόβατα και μοσχάρια αλλά ψυχές ανθρώπων! Περισσότερα όμως για αυτή την απάτη που είναι αντλημένη από τα βιβλία του Καλόπουλου στην σελίδα περί Ελληνισμού και Χριστιανισμού.
6. Άγνοια Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας.
Παρόλο ότι ο αρθρογράφος δεν παρουσιάζει όλα τα λόγια του Χρυσοστόμου «Τί οὖν. ἄγιος ἔσται τοῦ Σερὰπιδος ὁ ναὸς διὰ τᾶ βιβλία; Μὴ γένοιτο!... δαίμονες οἱκοῦσι τὸν τόπον», βγάζει το εξής συμπέρασμα: «…μιας γνώσης που η συσσώρευση της σε βιβλία είναι έργο δαιμόνων και κάθε καλός χριστιανός πρέπει να φροντίζει την δια πυρός καταστροφή τους». (Πηγή: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 34, άρθρο «Η πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας», Επαμεινώνδας Παντελεμίδης, σελίδα 36). Τι να προσθέσει κανείς; Οι νέο-Εθνικοί διαφωτιστές, λάτρεις τις αρχαιότητας δεν γνωρίζουν μα ούτε και καταλαβαίνουν αρχαία Ελληνικά. Ο Χρυσόστομος λέει : «ἀλλ’ ἐκεῖνα μὲν [τᾶ βιβλία] ἔχει τὴν οἰκείαν ἁγιότητα,» και επίσης «οἰκοῦσι» και όχι «γράφουσι».
7. Το τέλος της γνώσης;
Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος (σελίδα 28) «το βέβαιο είναι ότι η απώλεια της γνώσης και της αρετής, που αυτή η γνώση θεμελιώνει, και η αντικατάστασή της από θρησκευτικούς απολυταρχισμούς και εξουσιαστικές πρακτικές, οδήγησαν σε ένα σκοτεινό Μεσαίωνα, που, από ορισμένες παραμέτρους του, η ανθρωπότητα ακόμη δεν έχει συνέλθει!». Ας εξετάσουμε τώρα αν πράγματι με την καταστροφή του Σεραπείου χάθηκε η γνώση!. Ο ίδιος αρθρογράφος αναφέρει στην σελίδα 32 «Η Μεγάλη Βιβλιοθήκη ήταν προσιτή μόνο με βασιλική άδεια. Για δημόσια ανάγκη, δημιουργήθηκε μια μικρότερη στην περιοχή Ραχώτιδα, η οποία συνδέθηκε με το Ναό του Σεράπιδος. Η θυγατρική βιβλιοθήκη, το Σεραπείον, εθεωρείτο, ως προς το αρχιτεκτονικό κάλλος, ίση με το Καπιτώλιο της Ρώμης (Αμμιανός) και εμπλουτίσθηκε αρχικά με 70.000 βιβλία…». Από αυτό και μόνο φαίνεται πως η βιβλιοθήκη του Σαραπείου, του ναού του θεού Οσάρ- Άππι, δεν περιείχε ΟΛΑ τα βιβλία αλλά μέρος της Μεγάλης Βιβλιοθήκης. Περισσότερα στις υπόλοιπες ενότητες της σελίδας καθώς και στην σελίδα «Παιδεία - Λογοτεχνία στο Βυζάντιο και διάσωση αρχαίων κειμένων»
Φυσικά τα 200.000 ή 40.000 «βιβλία» ή «τόμοι» των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας δεν ήσαν τόμοι ή βιβλία υπό την σημερινή έννοια του όρου. Το «βιβλίο» ή «τόμος» ήταν 1 ή περισσότερα ρολά πάπυρου μιας και η βιβλιοδεσία δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη. Ας προσεχθεί ακόμη ότι η τακτική της «κατάσχεσης» [αντιγραφή] των «βιβλίων» ρολών κατοχής των διερχομένων πλοίων από το λιμάνι της Αλεξάνδρειας, προσθέτει άλλο ένα στοιχείο στο ότι η γνώση δεν χάθηκε. Εκτός αυτού τα «βιβλία» της Αλεξανδρινής βιβλιοθήκης δεν ήσαν πρωτότυπα αλλά αντίγραφα τους υπήρχαν σε άλλες βιβλιοθήκες και ιδιώτες. Συγκεντρωμένη υπήρχε γνώση! Αλλά αυτό δεν απέκλειε ότι δεν υπήρχε και αλλού γνώση διάσπαρτη!
κανείς δεν γνωρίζει ποιός έγραψε τα βιβλικά κείμενα, πότε και ποιά είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ τους πηγή.
Ο Ιερώνυμος, το 382 μαχχ. έγινε γραμματέας του πάπα Δάμασου, με αποστολή να συγκεντρώσει τα διάφορς κείμενα, σε ένα βιβλίο, το οποίο θα αντανακλούσε την ορθόδοξη πίστη.
Λέγεται λοιπόν, ότι κατά τη συρραφή των κειμένων που είχε στη διάθεσή του και όπως ήταν λογικό γι‘ αυτόν, διάλεξε ό,τι θεωρούσε σωστό και έφτιαξε μια ιστορία γύρω απ’ τον Γιεχόσουα, αναβαθμίζοντάς τον σε μεσσία χριστό, ο οποίος πέθανε για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες της ανθροπώτητας. Φυσικά απέρριπτε ό,τι δεν του φαινόταν λογικό ή δεν βόλευε την άποψή του.
Το προϊόν αυτής της προσπάθειας του Ιερώνυμου, είναι η κ. Διαθήκη, που γνωρίζουμε σήμερα, σα λόγο του θεού και του χριστού.
Οι αντιφάσεις που περιέχει, δείχνουν ότι περιέχει τα λόγια του, τις ιδέες του και τις απόψεις του, αποτέλεσμα των προσθαφαιρέσεων που έκανε.
Ας πούμε, ισχυρίζεται ότι ό χριστός κατάγεται απ’ τον βασιλιά Δαυίδ, μέσω της γενετικής γραμμής του πατέρα του. Όμως αφού ο Ιωσήφ δεν έπαιξε ρόλο στη σύλληψή του, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αλλά πώς να παντρέψει την άσπιλη σύλληψη με την καταγωγή και τη γραμμή του Ιησού;
Θεωρώ ότι η σκέψη να γράψει ότι τον γέννησε, στην κυριλεξία, ο... Ιωσήφ, του φάνηκε εξωφρενική.
Ο Ιερώνυμος και ο Αυγουστίνος επανεξέτασαν δεκατρία ευαγγέλια, εννέα πράξεις αποστόλων, τριανταμία επιστολές και άλλα κείμενα και αποφάσισαν ποιά ήταν «ορθόδοξα» και ποιά όχι.
Βέβαια, δεν είναι παράξενο, ότι κατέληξαν πως ορθόδοξα ήταν αυτά που είχε αναθεωρήσει και παραποιήσει ο Ιερώνυμος. Τα υπόλοιπα έπρεπε να μείνουν κρυφά.
Έτσι συγκροτήθηκε η κ. διαθήκη την οποία η σύνοδος της Καρθαγένης (νέας Καρχηδόνας) επικρότησε και ο πάπας Ιννοκέντιος Α’ επικύρωσε την απόφαση της συνόδου.
Έναν αιώνα μετά, ο πάπας Γελάσιος Α’ όρισε με διάταγμα, ότι μόνο αυτά τα εγκεκριμένα κείμενα (που ονομάστηκαν κανονικά), θα διαβάζονται στις εκκλησίες και όσοι δεν υπάκουαν θα βασανίζονταν και θα θανατώνονταν σαν αιρετικοί.
Τότε ήταν που ο κόσμος έλεγε ότι πιστευόταν ο Ιερωνυμικός χριστιανισμός.
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!
Μπορείς κι εσύ να ξεσηκώσεις ότι θέλεις από εκεί.
Αναρωτιέμαι όμως με τόσα βιβλία (σπάνια, αρχαία, πρωτότυπα κλπ.), τι νόημα έχει η μασημένη και "εμπλουτισμένη" τροφή, όταν μάλιστα θεωρείται ατόπημα να αναφέρεσαι σε ιστορικούς όπως ο Ρασιάς.
Η ΟΟΔΕ και ο ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ, είναι θεόπνευστες ιστοσελίδες;
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
In anticipation of my resurrection...
Οι πηγές σου, λέει, να αναφέρονται, γιατί
δεν τις αναφέρεις; Γιατί εγώ τις αναφέρω,
όπως και τα κείμενα, δεν μονολογώ...
Συνιστώ, πάντως, σε σένα και στους δυο τρείς
ακόμη εμπαθείς με τον χριστιανισμό,που τόσο
μισείτε , να λείψει το πάθος και να ρίξετε
μια ματιά στην Αγία Γραφή, η οποία εγράφει
όχι από τους ...δυο που αναφέρεις,
προεξαρχόντως όπως συκοφαντείς του Ιερωνύμου,
αλλά από 70 πατέρες που συγκεντρώθηκαν
στην Αλεξάνδρεια με τη βοήθεια πολλών
ιστορικών και συνεδέσαν τα αρχαία
κείμενα, που ήταν γνωστά και έφτειαξαν το
βιβλίο των βιβλίων, την Αγία Γραφή...
Βιβλίο, που παρά τις αλλοιώσεις που κακόβουλοι
εχθροί του χριστιανισμού επιχείρησαν, αλλά δεν πέτυχαν,
αποτελεί θησαυρό. Το έχω διαβάσει πάνω από
10 φορές και κάθε φορά κερδίζω πιο πολλά...
Πρόκειται για ιστορικό, θεολογικό,
φιλοσοφικό, γραμματολογικό,κλπ κείμενο,
χρήσιμο-τουάχιστον- για τον κάθε άνθρωπο
σ' αυτή την γή. Κι όσο και να το συκοφαντούν
άτομα σαν τον Ρασιά, γιατί σύ είσαι θύμα του,
δεν φταις, στο τέλος μενουν καταγέλαστοι και
θα παρέλθουν,όπως όλοι οι μετεωρίτες που πέρασαν
τα τελευταία 3.000 χρόνια...
Για τον Απολλώνιο τον Τυαννέα, το μόνο που
έχω να σου πω (σε πρώτη φάση, αν θέλεις λέω
κι άλλα) είναι ότι ήταν ...τελευταίος και
καταιδρωμένος μάγος επί πληρωμή και πληρωμένος...
Πολλά ιστορικα στοιχεία το
αναφέρουν...Θέλεις να τα γράψω;...
Δεν αλλάζει η ιστορία με τίποτα, φίλε μου.
Αν θέλεις ωφελήσου από την φιλοσοφία του
πράγματος που είναι και η ουσία. Ας ασχοληθούμε,
όχι με τον τύπο, αλλά με το ποιός μίλησε
για αγάπη και ποιός ανύψωσε όλον τον άνθρωπο,
χωρίς διακρίσεις...Τα άλλα είναι...ζήλιες και ολίγα...
Ένα κείμενο που οι αρχαιολάτρες θεωρούν σκουπίδι ο μεγαλύτερος στρατηγός και διάδοχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου έδειξε εντονότατο ενδιαφέρον.
Edited by - snoopy on 03/03/2008 11:08:58
quote:
ψηλός:
Από πότε βρε παιδιά ο Γίβων "προβιβάστηκε" σε "πρωτογενή πηγή" για την άντληση στοιχείων;
-Από τότε που του τίμησαν με το επίθετό του τις εν λόγω μαιμούδες!
quote:
γιαπετ:
Ευρωπαίε2, τις ευχές και τον θαυμασμό σου, στον ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ.Μπορείς κι εσύ να ξεσηκώσεις ότι θέλεις από εκεί.
Αναρωτιέμαι όμως με τόσα βιβλία (σπάνια, αρχαία, πρωτότυπα κλπ.), τι νόημα έχει η μασημένη και "εμπλουτισμένη" τροφή, όταν μάλιστα θεωρείται ατόπημα να αναφέρεσαι σε ιστορικούς όπως ο Ρασιάς.
Η ΟΟΔΕ και ο ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ, είναι θεόπνευστες ιστοσελίδες;
-Γιατί ρε συ φίλε...... ζηλεύεις?
-Μου χρωστάς νομίζω μια απάντηση! περιμένω...................σχετικά με την άποψη του macedon! για το ποιοι αποτελούν την Ελλάδα, εκτός και αν δεν την πρόσεξα, θα κοιτάξω λοιπόν.......
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!
quote:
Η Βίβλος μεταφράστηκε με εντολή και πρωτοβουλία του βασιλιά της Αιγύπτου Πτολεμαίου Α'
Από την ιστοσελίδα που παραπέμπεις (παρ’ όλο που η βικιπαίδεια είναι ένα συονθύλευμα απόψεων και υποκειμενικών ερμηνειών, διάφορων χρηστών και όχι ιστορική πηγή), δεν βγαίνει το συμπέρασμά σου, διότι δεν αναφέρεται καν εκεί κάτι τέτοιο.
Προσωπικά δεν το έχω ξανακούσει αυτό.
trexagireve
quote:
Αγαπητέ Γιάπετ, ο... D. Incubus, σε γυρεύει...
Οι πηγές σου, λέει, να αναφέρονται, γιατί
δεν τις αναφέρεις; Γιατί εγώ τις αναφέρω,
όπως και τα κείμενα, δεν μονολογώ...
Συνιστώ, πάντως, σε σένα και στους δυο τρείς
ακόμη εμπαθείς με τον χριστιανισμό,που τόσο
μισείτε , να λείψει το πάθος και να ρίξετε
μια ματιά στην Αγία Γραφή, η οποία εγράφει
όχι από τους ...δυο που αναφέρεις,
προεξαρχόντως όπως συκοφαντείς του Ιερωνύμου,
αλλά από 70 πατέρες που συγκεντρώθηκαν
στην Αλεξάνδρεια με τη βοήθεια πολλών
ιστορικών και συνεδέσαν τα αρχαία
κείμενα, που ήταν γνωστά και έφτειαξαν το
βιβλίο των βιβλίων, την Αγία Γραφή...
Βιβλίο, που παρά τις αλλοιώσεις που κακόβουλοι
εχθροί του χριστιανισμού επιχείρησαν, αλλά δεν πέτυχαν,
αποτελεί θησαυρό. Το έχω διαβάσει πάνω από
10 φορές και κάθε φορά κερδίζω πιο πολλά...
Πρόκειται για ιστορικό, θεολογικό,
φιλοσοφικό, γραμματολογικό,κλπ κείμενο,
χρήσιμο-τουάχιστον- για τον κάθε άνθρωπο
σ' αυτή την γή. Κι όσο και να το συκοφαντούν
άτομα σαν τον Ρασιά, γιατί σύ είσαι θύμα του,
δεν φταις, στο τέλος μενουν καταγέλαστοι και
θα παρέλθουν,όπως όλοι οι μετεωρίτες που πέρασαν
τα τελευταία 3.000 χρόνια...
Για τον Απολλώνιο τον Τυαννέα, το μόνο που
έχω να σου πω (σε πρώτη φάση, αν θέλεις λέω
κι άλλα) είναι ότι ήταν ...τελευταίος και
καταιδρωμένος μάγος επί πληρωμή και πληρωμένος...
Πολλά ιστορικα στοιχεία το
αναφέρουν...Θέλεις να τα γράψω;...
Δεν αλλάζει η ιστορία με τίποτα, φίλε μου.
Αν θέλεις ωφελήσου από την φιλοσοφία του
πράγματος που είναι και η ουσία. Ας ασχοληθούμε,
όχι με τον τύπο, αλλά με το ποιός μίλησε
για αγάπη και ποιός ανύψωσε όλον τον άνθρωπο,
χωρίς διακρίσεις...Τα άλλα είναι...ζήλιες και ολίγα...
Ο φίλος Dying_Incubus, μάλλον (αν ερμηνεύω σωστά το μήμνυμά του) αναφέρεται σε όποιους χρησιμοποιούν ιστοσελίδες και... ξεχνούν να τις αναφέρουν, όπως κάνουν μερικοί με την ΟΟΔΕ και τον ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ, για να «παραθέσουν στοιχεία».
Εγώ πολύ σπάνια παραθέτω στοιχεία από ιστοσελίδες, κάτι που φαίνεται απ’ τα μηνύματά μου και επομένως το γνωρίζουν όλοι.
Κάποιες φορές, όπως η προηγούμενη, αναφέρω σχόλια δικά μου, τα οποία είναι αποτελέσματα μελέτης βεβαίως και πιστεύω ότι αυτό δεν είναι απόκρυψη πηγής.
Χρειάζεται να μας διδάσκει η ιστορία και να μας αφήνει γνώση η οποία βασίζεται σε αξιοποίηση των πληροφοριών, που συλλέγουμε ως σκεπτόμενα όντα.
Άλλωστε εγώ μιλάω για 4ο αιώνα μαχχ. και αν διαβάσεις περί του Ιλλυριού Ιερώνυμου, θα καταλήξεις εύκολα στο συμπέρασμα που αναφέρω.
Παρατηρώ επίσης ότι πολύ εύκολα χαρακτηρίζεις τους συνομιλητές σου «θύματα» και πλανημένους, με αφορμή το γεγονός ότι δεν ενστερνίζονται ό,τι κι εσύ, κάτι που δεν είναι σωστό, κατά τη γνώμη μου και σε κάθε ευκαιρία ακόμη και χωρίς προφανή λόγο, κάνεις διαφήμιση στην αγ. γραφή λες και την πουλάς ο ίδιος.
Όσο για τον Απολλώνιο, πολύ θα ήθελα να γράψεις τις απόψεις σου, στο κατάλληλο τοπικ, διότι απ’ τα λίγα που έγραψες, σε σχέση μ’ αυτόν, φαίνεται ότι δεν γνωρίζεις τίποτε και όπως συνήθως, βασίζεσαι σε απόψεις «προκατ», απ’ τις γνωστές «πηγές» σου.
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
quote:
-Γιατί ρε συ φίλε...... ζηλεύεις?
-Μου χρωστάς νομίζω μια απάντηση! περιμένω...................σχετικά με την άποψη του macedon! για το ποιοι αποτελούν την Ελλάδα, εκτός και αν δεν την πρόσεξα, θα κοιτάξω λοιπόν.......
Αρκετές φορές με έχεις χαρακτηρίσει «ζηλιάρη» όπως και άλλους, μήπως θα πρέπει να μας πείς και τι θεωρείς ότι ζηλεύουμε;
Την απάντηση την έχεις πάρει πολλές φορές από πολλούς.
Γιατί να την καταλάβεις αν την ξαναδιαβάσεις ακόμη μια φορά;
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ