- Χριστιανισμός: "ο μη μεθ'εμού... φωτιά και τσεκούρι" - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
quote:
γιαπέτ:Από την ιστοσελίδα που παραπέμπεις (παρ’ όλο που η βικιπαίδεια είναι ένα συονθύλευμα απόψεων και υποκειμενικών ερμηνειών, διάφορων χρηστών και όχι ιστορική πηγή), δεν βγαίνει το συμπέρασμά σου, διότι δεν αναφέρεται καν εκεί κάτι τέτοιο.
Πήγαινε στην κατηγορία Συζήτηση.
Έχει και πηγές.
Αυτό γνωρίζω κι εγώ, αν και έχω ξανακούσει ότι κάποιοι ισχυρίζονται ότι έγινε επί του Α' του σωτήρος.
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
quote:
Αγαπητέ Γιάπετ, ο... D. Incubus, σε γυρεύει...
Οι πηγές σου, λέει, να αναφέρονται, γιατί
δεν τις αναφέρεις;
Αγαπητέ trexagireve, δεν γυρεύω τον γιαπετ...
Θα σε παρακαλέσω όμως να αφήνεις εμένα να λέω αυτό που θέλω να πω στον κάθε συνομιλητή μας κι όχι να το μεταφράζεις κατά το δοκούν.
Ευχαριστώ!
In anticipation of my resurrection...
Στην προσπάθειά τους να απαλύνουν κατά το δυνατόν το ανοσιούργημα αυτό , αναφέρουν μόνο ότι :
«Ο Πατριάρχης το επολιόρκησε , συνοδευόμενος από τον έπαρχον και από στρατηγόν , των οποίων εχρειάσθη την βοήθειαν , διότι οι ειδωλολάτραι εφαίνοντο αποφασισμένοι να προστατεύσωσι το τελευταίο τούτο άσυλον της πίστεώς των .»
Και δεν λένε λέξη για τους στρατιώτες , και τον όχλο των φανατικών χριστιανών που συνόδευαν τον έπαρχο και τον στρατηγό , λες και οι τελευταίοι να πήγαν εκεί για εθιμοτυπική επίσκεψη , και ούτε λέξη φυσικά για τα εκατοντάδες θύματα των εθνικών υπερασπιστών του Σεράπειου .
Η ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΡΑΠΕΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΦΙΛΟ
[Ο Θεόφιλος εθεωρείτο από τους συγχρόνους του ως εις των μεγαλυτέρων θεολόγων , αλλά και ως εις από τους περισσότερον κακούς ανθρώπους της εποχής εκείνης . Προικισμένος με ευρείας γνώσεις , τας οποίας κατόπιν πολλών μελετών μελετών εν τη θεολογική σχολή της Αλεξανδρείας είχεν αποκτήσει , ενεργητικός , νοήμων ευφυής , επιδέξιος , εις το να υπερνικά τας δυσκολίας , όπως και εις το να διεξάγη μίαν επίθεσιν , συνεδύαζε προς τας ιδιότητάς του ταύτας και ελαττώματα , άτινα μετέβαλλον τα προτερήματά του αυτά εις μάστιγας .
Η επιστήμη και αι γνώσεις διά τον Θεόφιλον δεν ήσαν παρά εν μέσον δια να ικανοποιή την φιλοδοξίαν του , η οξύνοιά του δεν ήτο παρά εν όργανον δια σκευωρείας κακοποιούς …………..
Εις την παραμικράν αντίστασιν των ιερέων του ή των μοναχών του , εζήτει την βοήθειαν των των κοσμικών τιμωριών , των αλύσεων , της φυλακής , της εξορίας , και οι πολιτικοί άρχοντες δεν ετόλμων να του αρνηθώσι την συνδρομήν των , διότι ήτο ισχυρός πλησίον του αυτοκράτορος και εξυπηρετήτο πολύ από τους αυλικούς , των οποίων την υποστήτηριξιν και την φιλίαν απέκτα διά δωροδοκιών .
«Εμισθοδότει εις την Κωνσταντινούπολιν , αναφέρει σύγχρονός τις , κατασκόπους , διά μέσου των οποίων εμάνθανε παν ό,τι εγένετο εκεί»
Αυτός ως επί το πλείστον διώριζε τον έπαρχον της Αλεξανδρείας και ο έπαρχος αυτός δεν ελησμόνει ποτέ καθ’ όλην την διάρκεια της υπηρεσίας με ποίον αρχιεπίσκοπον είχε να κάμη ……..
Ήτο άπληστος . Ηγάπα το χρήμα πολύ , το ηγάπα δια να ζη πολυτελώς και εχρειάζετο να εξοδεύη συνεπώς , το ηγάπα δια να ε΄χη τα μέσα να δωροδοκή , να διαφθείρη , να βλαπτη , να επεκτείνη την εξουσίαν του .
Και είχεν εφεύρει περίεργα μέσα , δια να αποκτά χρήματα όχι μόνον χωρίς να δίδη αφορμήν τινα μομφής , αλλά του’ναντίον να αποσπά συγχρόνως και την εκτίμησιν των χριστιανών κατορθώνων να σκεπάζη τας κλοπάς του με ποικίλα προσχήματα ευσεβείας και κοινωφελούν δράσεως .
Η πολιτική των Ρωμαίων αυτοκρατόρων από του μεγάλου Κωνσταντίνου υπήρξε να αφίνωσι τους ναούς των ειδωλολατρών , όπως κλείνωσι μόνοι τους σιγά- σιγά δια της ερημώσεως μη υπαρχόντων πλέον προσκυνητών και οπαδών της ειδωλολατρικής θρησκείας …….*
Ούτω είχον διατηρηθεί οι ναοί της Αιγύπτου , των οποίων οι μυθώδεις θησαυροί διετηρούντο σχεδόν ανέπαφοι . Οι θησαυροί διήγειραν την την επιθυμίαν του Θεοφίλου . Υπήρξεν ο πρώτος , μας λέγει συγγραφεύς τις ειδωλολάτρης , όστις κατεπάτησε τους αυτοκρατορικούς τούτους νόμους περί ανεξιθρησκείας ………
Εξέλεγε κυρίως ο Θεόφιλος κυρίως τους ναούς τους περισσότερν εξακουστούς δια τα πλούτη των , με τα οποία ηδύνατο αρκετά καλά να αποζημιωθή ο επιδεικνυόμενος ζήλος του . Ούτω προηγήθη αυτοπροσώπως μιάς λεηλασίας εναντίον του περιφήμου ναού της Κανόπης . Ωσαύτως ενήργησε κατά του Σεραπείου της Αλεξανδρείας , το οποίον μετά το Καπιτώλιον της Ρώμης , ήτο το σπουδαιότερον και πλουσιότερον κέντρον του πολυθεϊσμού .
Ήτο εξ ολοκλήρου εκτισμένον με μάρμαρα και εσωτερικώς είχεν επενδυθεί με τρία μεταλλικά ενδύματα , το έν κάτωθι του άλλου . Το πρώτον ήτο χάλκινον , το επ’ αυτού επικαθήμενον δεύτερον αργυρούν και το τρίτον χρυσούν .
Χρυσά αγάλματα , αφιερώματα πολύτιμα με λίθους πολυτίμους , με τεμάχια χρυσού ευρίσκοντο εκεί εν αφθονία .
Ο Πατριάρχης το επολιόρκησε , συνοδευόμενος από τον έπαρχον και από στρατηγόν , των οποίων εχρειάσθη την βοήθειαν , διότι οι ειδωλολάτραι εφαίνοντο αποφασισμένοι να προστατεύσωσι το τελευταίο τούτο άσυλον της πίστεώς των .
Ολόκληρον το Σεράπειον διηρπάγη και ο πατριάρχης συνήθροισεν όλα τα χρυσά είδωλα .
Τα είδωλα αυτά αν πιστεύση τις τους συγχρόνους συγγραφείς δεν τα εβδελύσσετο ο Θεόφιλος , αλλά συνήγαγεν εξ αυτών μεγάλας συλογάς , τας οποίας έχωσεν εις τα υπόφεια του αρχιεπισκοπικού του μεγάρου . Τοιουτοτρόπως ετροφοδοτούντο οι θησαυροί του Θεοφίλου .
Οι χριστιανοί δεν εφώναζον δια τας διαρπαγάς και λεηλασίας ταύτας , αίτινες εκαλύπτοντο υπό το πρόσχημα του θρησκευτικού ενθουσιασμού …………….]
*Η παράγραφος αυτή , απηχεί τις απόψεις των συγγραφέων του παρόντος θεολόγων , και ελέγχεται ως ανακριβής ιστορικά .
Απόσπασμα από το «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» σελίς 65 κ..ε Έκδοσις αδελφότητος θεολόγων «η Ζωή» Αθήνα 1932 .
quote:
γιαπετ:
Παρατηρώ επίσης ότι πολύ εύκολα χαρακτηρίζεις τους συνομιλητές σου «θύματα» και πλανημένους, με αφορμή το γεγονός ότι δεν ενστερνίζονται ό,τι κι εσύ, κάτι που δεν είναι σωστό, κατά τη γνώμη μου και σε κάθε ευκαιρία ακόμη και χωρίς προφανή λόγο, κάνεις διαφήμιση στην αγ. γραφή λες και την πουλάς ο ίδιος.
-Γιαπετ πολλάκις φορές έχεις χαρακτηρίσει εμάς τους Χριστιανούς με άσχημους χαρακτηρισμούς!
quote:
γιαπετ:
Αρκετές φορές με έχεις χαρακτηρίσει «ζηλιάρη» όπως και άλλους, μήπως θα πρέπει να μας πείς και τι θεωρείς ότι ζηλεύουμε;Την απάντηση την έχεις πάρει πολλές φορές από πολλούς.
Γιατί να την καταλάβεις αν την ξαναδιαβάσεις ακόμη μια φορά;
-Zηλιάρη και εγωιστή! Ααυτά προκύπτουν από τα γραφόμενά σου ............τι να σου κάνω?
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!
Χιούμορ έκανα, όπως κι εσύ και άλλοι,
δεν χρειάζεται να δείχνεις τέτοια ένταση, μόλις κάνω εγώ κάτι …
Sesostris, το λές κι εσύ
«*Η παράγραφος αυτή , απηχεί τις απόψεις των συγγραφέων του παρόντος θεολόγων , και ελέγχεται ως ανακριβής ιστορικά .
Ιστορικά οι ηθικοί αυτουργοί και πάλι είναι άγνωστοι
διότι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν αναφέρει πουθενά επί λέξη «κάψτε το Σεράπειο» η ακόμη περισσότερο «κάψτε τα βιβλία».
Αυτό είναι ολοκληρωτικό ψέμα το οποίο με υποθετική σοφιστεία το τοποθετείς στο στόμα του Ιωάννου ή στο νου, του αφελούς και αποκοιμισμένου «Έλλην - παγανιστή» αναγνώστη.
Αντιθέτως μάλιστα ο Χρυσόστομος λέει άλλα και πολύ διαφορετικά πράγματα!
. Δαιμόνια: Το ότι το Σεράπειον ήταν τόπος κατοίκησης
- λατρείας δαιμόνων είναι εξαγόμενο όχι μόνο από τους Χριστιανούς αλλά από όλους τους Εθνικούς της εποχής
λ.γ. δες νεοπλατωνικούς και θεουργία, μαγεία
αλλά και γενικότερα τους Εθνικούς φιλοσόφους οι οποίοι ορίζουν τους δαίμονες ως πνεύματα μεταξύ θεού - θεών και ανθρώπων (περισσότερα στην σελίδα Δαιμόνια).
Ο ίδιος ο φυσικός και μέγιστος φιλόσοφος Θαλής, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο (Ι 27) θεωρούσε «Ἀρχήν δε τῶν πάντων ὓδωρ υπεστήσατω, καί τόν κόσμον ἒμψυχον καί δαιμόνων πλήρῃ».
Συνεπώς αν το θέμα περί δαιμόνων ελέχθη χλευαστικά από τον αρθρογράφο προς τον Άγιο Χρυσόστομο τότε ας λεχθεί και για όλους τους αρχαίους ημών προγόνους.
Σε κάθε άλλη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μονόπλευρη καταλασπολόγηση των Χριστιανών Πατέρων. Αλλά ας κοιτάξετε
απόσπασμα περί δαιμόνων, από το αυτό περιοδικό , και αν επιθυμείς να συνεχίζεις να χλευάζεις με υπόνοιες, ας χλευάζεις το ίδιο το περιοδικό αυτό, παρά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο:
Ο Πορφύριος γράφει: «Ἕνας Αἰγύπτιος ἱερεύς, ἐλθὼν εἰς τὴν‘Ρώμην, ἔκαμε τὴν γνωριμίαν του (μὲ τὸν Πλωτῖνο) τῇ παρεμβάσει ἑνὸς φίλου του. Ὀ ἱερεὺς οὖτος, διὰ νὰ ἐπιδείξῃ τήν σοφίαν του, ἠθέλησεν, ὃπως ὁ Πλωτῖνος παραστῇ εἰς τὴν θέαν τοῦ δαίμονος ποὺ τὸν ἐπροστάτευε, τὸν ὁποῖον καὶ ἐπεκαλέσθη. Ὁ Πλωτῖνος ἐδέχθη καὶ ἡ ἐπίκλησις ἐγένετο εἰς τὸ Ἰσεῖον (Ναὸς τῆς Ἲσιδος), διότι μόνον τὸν τόπον τοῦτον εὖρεν ἐν‘Ρώμῃ καθαρόν. Πράγματι ἐκλήθη ὁ δαίμων, ἂλλ΄ ἐνεφανίσθη ἒνας θεός, μὴ ἀνήκων εἰς τὸ γένος τῶν δαιμόνων. Τότε ὁ Αἰγύπτιος ἰερεὺς ἠνεφώνησεν: ”Εἶσαι μακάριος, διότι ἒχεις προστάτην θεὸν καὶ ὃχι κατώτερα ὄντα” Δὲν ἡδυνήθησαν ν’ ἀπευθύνουν ἐρωτήματα πρὸς τὸν δαίμονα, οὒτε νὰ τὸν κρατήσουν ἐπὶ μακρὸν θεατὸν είς τοὺς ὀφθαλμούς των, διότι ἓνας τῶν φίλων τοῦ Πλωτίνου, ὃστις παρευρέθη εἰς τὴν σκηνῆν καὶ εἰς τὸν ὁποῖον εἶχον ἐμπιστευθῆ τὰ πτηνὰ ποὺ τὰ ἐκράτει εἰς τὰς χείρας του, τὰ ἒπνιξεν ἐκ φόβου. Ὂθεν ὁ Πλωτῖνος ἐπροστατεύετο ἀπὸ ἓναν δαίμονα συγγενεύοντα μὲ τοὺς θεούς, διαρκῶς δὲ κατηύθυνε πρὸς αὐτὸν τὸ θεῖον του ὂμμα. Διὰ τοῦτο ἒγραψε καὶ βιβλίον, ”Περὶ τοῦ δαίμονος, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐμοιράσθη διὰ κλήρου”, ὃπου ζητεῖ νά ἐκθέσῃ τοὺς λόγους τῆς διαφορᾶς μεταξῦ τῶν ὄντων, τῶν προστατευόντων τόν ἂνθρωπον» (Πηγή: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 9, άρθρο «Η λαϊκή λατρεία των αρχαίων Ελλήνων και οι αγαθοοντότητες», Γεώργιος Τσαγκρινός, σελίδα 28)
«Η διαδεδομένη εκδοχή είναι ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε ακούσια από τον Ιούλιο Καίσαρα, κατά την πολιορκία των Ανακτόρων από τον στρατό και τον στόλο των Αιγυπτίων, υπό τον στρατηγό Αχιλλά. Ο ίδιος ο Καίσαρας, στην διήγησή του για την πολιορκία της Αλεξάνδρειας, αναφέρει την πυρπόληση των πλοίων, αλλά δεν κάνει καμιά νύξη για πυρκαγιά στους χώρους της Βιβλιοθήκης, ενός μνημείου τόσο γνωστού και διάσημου.» εντούτοις οι χριστιανοί κατηγορούνται άνευ αποδείξεων ιστορικών ως ηθικοί: «Γνωρίζουμε όμως, καλά τους ηθικούς αυτουργούς αυτού του μεγίστου εγκλήματος!», και ακόμη χειρότερα ως φυσικοί συμπερασματικά και όχι βάση της ιστορίας: «…μιας γνώσης που η συσσώρευση της σε βιβλία είναι έργο δαιμόνων και κάθε καλός χριστιανός πρέπει να φροντίζει την δια πυρός καταστροφή τους». Που το είδατε αυτό εγγραμμένο αγαπητέ μας αρθρογράφε; Που είδατε το ότι ο καλός Χριστιανός ξεχωρίζει για την δια πυρός καταστροφή των βιβλίων; Πού είδατε κανείς να λέει πως η συσσώρευση βιβλίων είναι έργο δαιμόνων;
Παρόλο ότιδεν παρουσιάζεις όλα τα λόγια του Χρυσοστόμου «Τί οὖν. ἄγιος ἔσται τοῦ Σερὰπιδος ὁ ναὸς διὰ τᾶ βιβλία; Μὴ γένοιτο!... δαίμονες οἱκοῦσι τὸν τόπον», βγάζει το εξής συμπέρασμα: «…μιας γνώσης που η συσσώρευση της σε βιβλία είναι έργο δαιμόνων και κάθε καλός χριστιανός πρέπει να φροντίζει την δια πυρός καταστροφή τους». (Πηγή: Περιοδικό «Ιχώρ», τεύχος 34, άρθρο «Η πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας», Επαμεινώνδας Παντελεμίδης, σελίδα 36). Τι να προσθέσει κανείς; Οι νέο-Εθνικοί διαφωτιστές, λάτρεις τις αρχαιότητας δεν γνωρίζουν μα ούτε και καταλαβαίνουν αρχαία Ελληνικά. Ο Χρυσόστομος λέει : «ἀλλ’ ἐκεῖνα μὲν [τᾶ βιβλία] ἔχει τὴν οἰκείαν ἁγιότητα,» και επίσης «οἰκοῦσι» και όχι «γράφουσι».
Υπάρχουν πάμπολλα ιστορικά και λογικά στοιχεία για
το πόσο και ποιος ευθύνεται για την φωτιά στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, αλλά, εγώ αυτό που θα τονίσω είναι
ότι οι νεοπαγανιστές κι όσοι δεν αυτοπροσδιορίζονται έτσι ,
με την χολή που ρίχνουν δείχνουν μόνο το μίσος τους για τον χριστιανισμό και για ότι αυτοί πιστεύουν
δεν λένε τίποτα, καλό ή προσδιοριστικό.
Αυτό από μόνο του δείχνει πόσο εμπιστοσύνη έχουν
στην ίδια τους πίστη...
Κατά το ρηθέν και του μακαριστού Χριστοδούλου :
« να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα…» Τόση στειρότητα,
πώς να τη δει κανείς ως θετική;…
είναι γεγονός πως αρκετοί χριστιανομάχοι, όπως και ο Sesostris, "ξεσκονίζουν" τα συγγράμματα θεολόγων προκειμένου να βρουν κάποια "επιλήψιμη" φράση ή πρόταση στην οποία, με την κατάλληλη τροποποίηση εκ μέρους τους, θα στηρίξουν την επόμενη επίθεσή τους κατά του Χριστιανισμού.
Μόνο που αγνοούν πως πριν από αυτούς, στους πρωτοπόρους αυτής της τακτικής, δόθηκαν οι δέουσες αποστομωτικές απαντήσεις.
Ελπίζω μόνο πως όποιος τους διαβάζει, να μπαίνει στον κόπο να το ψάχνει παραπάνω μόνος του και να μην επαναπαύεται στις διαστρεβλώσεις τους.
Δυστυχώς, εμείς οι Έλληνες έχουμε γίνει τεμπέληδες αναγνώστες και αρκούμαστε σε αυτά που μας προσφέρουν έτοιμα στο πιάτο μας. Αυτό το πράγμα το γνωρίζουν πολύ καλά οι γενίτσαροι παραχαράκτες της ιστορίας και σε αυτό ακριβώς στοχεύουν έτσι ώστε να περάσουν στον κόσμο τη χαλκευμένη ιστορία.
quote:
Μόνο που αγνοούν πως πριν από αυτούς, στους πρωτοπόρους αυτής της τακτικής, δόθηκαν οι δέουσες αποστομωτικές απαντήσεις.
Ελπίζω μόνο πως όποιος τους διαβάζει, να μπαίνει στον κόπο να το ψάχνει παραπάνω μόνος του και να μην επαναπαύεται στις διαστρεβλώσεις τους.
Δυστυχώς, εμείς οι Έλληνες έχουμε γίνει τεμπέληδες αναγνώστες και αρκούμαστε σε αυτά που μας προσφέρουν έτοιμα στο πιάτο μας. Αυτό το πράγμα το γνωρίζουν πολύ καλά οι γενίτσαροι παραχαράκτες της ιστορίας και σε αυτό ακριβώς στοχεύουν έτσι ώστε να περάσουν στον κόσμο τη χαλκευμένη ιστορία.
Δεν τις επαναλαμβάνεις κι εδώ, αυτές τις «αποστομωτικές» απαντήσεις, μαζί με τις πηγές τους, έτσι ώστε να διευκολύνεις αυτούς που προτρέπεις να ψάξουν παραπάνω;
Όχι μόνο φωτοβολίδες ψηλέ, αλλά και κάτι ουσιώδες, καμμιά φορά.
ΕΛΛΑΝΙΟΝ ΦΩΣ
απαντήσεις έφτασαν, φτάνει να τις δεις και να μην
κάνεις πως δεν βλέπεις.Ας δούμε την αγαπητή σου …
δήθεν πατρώα θρησκεία:
Έχοντας λοιπόν υπ’ όψη τις φυσιοκρατικές αντιλήψεις της αρχαίας μυθολογίας για τους θεούς, προκαλεί όχι μόνο έκπληξη, αλλά και αγανάκτηση ο ισχυρισμός της νεοειδωλολατρίας ότι η Εκκλησία μιμήθηκε τους μύθους και τις τελετές των αρχαίων ειδωλολατρών!...
Πέραν τού ότι όλα τα είδωλα των εθνών είναι «δαιμόνια» κατά την Αγίαν Γραφήν (Ψαλμ. ϞΕ´ [95] 4) και επομένως δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση με τον αληθινό, πραγματικό και ζωντανό Τριαδικόν Θεόν, οι τελετές και γενικώς η λατρεία τού Χριστιανισμού έχουν σταθερή ιστορική βάση. Και προϋποθέτουν γεγονότα και διδασκαλία τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, όπως ιστορικά πρόσωπα υπήρξαν και οι άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι και Μάρτυρες. Εξ άλλου πώς μπορεί να συγκριθεί Εκείνος, ο Οποίος «αμαρτίαν ουκ εποίησεν ουδέ ευρέθη δόλος εν τώ στόματι αυτού» (Α΄ Πέτρ. β΄ 22) με την ακάθαρτη ζωή των δαιμονίων; Εκείνος, ο Οποίος προσέφερε τον εαυτό του θυσία επί τού Σταυρού «υπέρ της τού κόσμου ζωής και σωτηρίας», με τα δαιμόνια που οδηγούν τον άνθρωπο στον αιώνιο θάνατο; Τα της θείας Λειτουργίας της Εκκλησίας και όλα τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας έχουν ως βάση, πυρήνα και περιεχόμενο τη μοναδική, εξιλαστήριο και κοσμοϊστορική θυσία τού Υιού και Λόγου τού Θεού, ο οποίος έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο «θεόν κατά χάριν».
Οι Χριστιανοί όχι μόνον δεν αντέγραψαν τα της λατρείας των ειδώλων, ούτε βεβαίως ήταν δυνατόν να τα αντιγράψουν, διότι, όπως είπαμε, θεωρούσαν και θεωρούν ότι όλοι χωρίς καμιά εξαίρεση «οι θεοί των εθνών» είναι ψεύτικα πλάσματα και επινοήματα της ανθρώπινης φαντασίας και τού διαβόλου. Άλλωστε ήδη οι προφήτες της Π. Διαθήκης καταδίκαζαν την ειδωλολατρία με σκληρότατες εκφράσεις, ο δε Θεός τιμώρησε τον Ισραήλ όχι λίγες φορές, και μάλιστα πολύ σκληρά, διότι είχε επηρεασθεί από τους γειτονικούς λαούς και μιανθεί με τη λατρεία των ειδώλων, φθάνοντας στο σημείο όχι μόνο συνηθισμένες θυσίες ζώων να προσφέρει στα είδωλα, αλλά και ανθρωποθυσίες!
Στους Χριστιανικούς χρόνους πάλι η Εκκλησία τήρησε στάση όχι απλώς αντίθετη προς τις μυστηριακές τελετουργίες των ειδωλολατρών (μιθραϊκές, ελευσίνιες, αιγυπτιακές κ.τ.ό.), αλλά και προς εκείνους που τις τελούσαν. Άλλωστε οι περισσότεροι Μάρτυρες της Εκκλησίας οδηγήθηκαν σε φρικτά μαρτύρια από τους ειδωλολάτρες, διότι αρνήθηκαν να θυσιάσουν στους θεούς τους!
Εκτός αυτών οι Χριστιανοί αρνήθηκαν να δεχθούν και αυτά ακόμη τα της Ιουδαϊκής συναγωγής. Διότι όλα εκείνα ήσαν σκιές και τύποι, των όσων ακολούθησαν στους χρόνους της Κ. Διαθήκης. Οι δε Χριστιανοί θεώρησαν τους εαυτούς τους ως το «Ισραηλιτικόν το αληθινόν, πνευματικόν, και Ιούδα γένος και Ιακώβ και Ισαάκ και Αβραάμ», διότι προσήχθησαν στον Θεόν «διά τούτου τού σταυρωθέντος Χριστού»1.
Κατά τον άγιο Ιουστίνο, τον φιλόσοφο και μάρτυρα, ο οποίος ήταν προηγουμένως εθνικός (γεννήθηκε αρχές τού 2ου αι.), «το μυστήριον τού προβάτου», το οποίο ο Θεός διέταξε να θυσιάζεται το Πάσχα, ήταν τύπος τού Χριστού. Το πρόβατο που θυσιαζόταν ως ολοκαύτωμα ήταν σύμβολο «τού πάθους τού Χριστού»· «η εντολή της περιτομής» ήταν τύπος «της αληθινής περιτομής», που «υπέστημεν από την πλάνην και την πονηρίαν» από τον εκ νεκρών αναστάντα την «μίαν των σαββάτων», την ημέραν τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού2. Έτσι έχουμε αντί τού ναού τού Σολομώντος με τις θυσίες και τελετές τού Νόμου, τον Χριστιανικό ναό με τα Ιερά Μυστήρια και τις ιερές τελετές· αντί τού νομικού Πάσχα, το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας κλπ.
Επομένως τα Χριστιανικά μυστήρια δεν είναι Ιουδαϊκά δάνεια· πολύ περισσότερο δεν είναι ειδωλολατρικά δάνεια. Πώς είναι δυνατόν να είναι, αφού ουδεμία σχέση υπάρχει μεταξύ Χριστού και διαβόλου; Το γράφει ο απόστολος Παύλος· Ποια σχέση, ποιος συνεταιρισμός μπορεί να υπάρχει μεταξύ δικαιοσύνης και ανομίας; ποια επικοινωνία μεταξύ φωτός και σκότους; Ποια συμφωνία μπορεί να γίνει μεταξύ τού Χριστού και τού σατανά; Ποιο μερίδιο μπορεί να έχει ένας πιστός με έναν άπιστο; Πώς μπορεί να βρίσκονται μαζί στον ίδιο τόπο ο ναός τού Θεού και τα είδωλα; (Β΄ Κορ. στ΄ 14 -16).
Επί πλέον Σύνοδοι Οικουμενικές και Τοπικές έχουν αποφανθεί επανειλημμένως εναντίον των οποιωνδήποτε ειδωλολατρικών επιδράσεων στην Εκκλησία και στη λατρεία της. Τα δε περί αμφίων, θυσιών, νηστειών κλπ. είναι θεσμοθετημένα από τους χρόνους της Π. Διαθήκης (βλέπε Λευιτικό και Δευτερονόμιο), «πολύ πριν υπάρξουν γραπτά ελληνικά μνημεία (πολλώ μάλλον τελετές). Όλα δε αυτά στην Εκκλησία λειτουργούν προς δόξαν τού Θεού και σωτηρίαν τού ανθρώπου, ενώ στις ειδωλολατρικές τελετές τάσσονται στην υπηρεσία των δαιμόνων». Εξ άλλου «στην ιουδαϊκή λατρεία ο Μωϋσής είχε δώσει βαθύτερο πνευματικό (Χριστοκεντρικό-σωτηριολογικό) νόημα, το οποίο συχνά ξεχνούσαν οι Εβραίοι και χρειαζόταν η παρέμβασις τού Θεού διά των προφητών προς διόρθωσιν. Βλέπει κανείς θυσίες, αναφορές και θυμιάματα, οργανικά στοιχεία της Μωσαϊκής λατρείας, να προκαλούν την αποστροφή τού Θεού, επειδή δεν έχουν σωτηριολογική προοπτική (ταπείνωση, ειρήνη αισθήσεων και λογισμών, υπακοή και ελευθερία από την εγωιστική αυτονομία από τον Θεό)»3.
Πέραν αυτών είναι γνωστό ότι ο διάβολος μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός, ανέκαθεν δε προσπάθησε να μιμηθεί εξωτερικά στοιχεία της Χριστιανικής λατρείας. Γράφει ο άγιος Ιουστίνος· «Ο Ιησούς το βράδυ της Μ. Πέμπτης, αφού έλαβε άρτον και αφού έκαμε ευχαριστήριο προσευχή, είπε στους Μαθητάς του· να πράττετε τούτο για να φέρνετε με ευγνωμοσύνη και πίστη στη μνήμη σας και στη μνήμη των άλλων την υπέρ υμών σταυρική μου θυσία και την απολύτρωση και σωτηρία σας, που επετεύχθη με την θυσία αυτή. «Τούτο είναι το σώμα μου» (Λουκ. κβ΄ [22] 19 και Α΄ Κορ. ια΄ [11] 23 εξ.). Κατά τον ίδιο τρόπο, αφού επήρε το ποτήριο είπε· «Τούτο είναι το Αίμα μου». Καί μόνο στους Μαθητάς του μετέδωσε. Μιμούμενοι τούτο οι πονηροί δαίμονες», συνεχίζει ο άγιος Ιουστίνος, «εδίδαξαν να γίνεται το ίδιο και στα μυστήρια τού Μίθρα. Ότι δε προσφέρεται «άρτος και ποτήριον ύδατος» στις τελετές τού μυουμένου στά μυστήρια τού Μίθρα, το γνωρίζετε ή μπορείτε να το μάθετε»4.
Μήπως και σήμερα οι μάγοι και τα μέντιουμ και οι λογής-λογής αγύρτες δεν χρησιμοποιούν σταυρούς, εικόνες, θυμίαμα κλπ. για τα δαιμονικά τους ξόρκια;
Ώστε τα εξωτερικά φαινόμενα δεν πρέπει να μας παρασύρουν, όπως κάποιον που έγραφε επιπόλαια· «Όταν πηγαίνω στην ακολουθία της Μ. Παρασκευής, μου είναι δύσκολο να αποφασίσω αν ο Θεός, που κηδεύεται είναι ο Χριστός ή ο Άδωνης» !...5. Όταν όμως υπάρχει σκοτισμός τού νου και σκληροκαρδία πώς να ξεχωρίσει κανείς τον Θεάνθρωπον Κύριον από τον Άδωνη των μυθογράφων και ποιητών; Πώς να καταλάβει ότι η μυθολογία πίσω από τους μύθους περί θανάτων και αναστάσεως θεών (π.χ. τού Άδωνη, τού Διονύσου) έβλεπε την ανακύκληση της εαρινής βλαστήσεως και της χειμερινής νεκρώσεως; Δηλαδή καθαρά φυσιοκρατικά; Πώς να εννοήσει ότι οι αρχαίοι ποιητές περιέγραφαν όλα αυτά με τρόπο καθαρά σαρκικό-οργιαστικό, προκαλώντας έτσι την αποστροφή των Χριστιανών, που λατρεύουν και προσκυνούν με τις εσωτερικές τους πνευματικές δυνάμεις, με αφοσίωση της καρδιάς και τού νου, αλλά και με αληθινή επίγνωση τού Θεού και της λατρείας τού Θεού; Τού αληθινού Θεού, ο Οποίος είναι Πνεύμα, και όχι απλώς ένα Πνεύμα. Τού Θεού, που είναι το Ον, και δεν υπόκειται σε τοπικούς περιορισμούς, αλλ’ είναι πανταχού παρών (βλ. Ιω. δ΄ 24).
Κρίμα, που οι νεοειδωλολάτρες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τόσο φανερά πράγματα και συγχέουν τα ασύγχητα…..
Τι λες γι’ αυτά φίλε Γιάπετ;…
Μπορείς να δεις τι λένε ή σε τυφλώνουν;…
-Απλά όλοι στην αρχή εντυποσιάζονται από κάθε τι καινούριο!
-Στη συνεχεία όπως όλες οι φούσκες μόλις ξεφουσκώσουν, τα πράγματα επανέρχονται........
-Το θέμα ψηλέ για μένα είναι ότι η παραχάραξη της ιστορίας δεν έχει στόχο τη θρσηκεία! αυτό είναι παράπλευρη απώλεια! η παραχάραξη έχει ως στόχο την μακροπρόθεσμη αλλαγή συνόρων της χώρας! Κάτι που πραγματεύεται το Αμέρικαν!
-Ως αναπάντεχους συμάχους βρίσκουν τους εκδότες περιοδικών ή βιβλίων που ως στόχο έχουν όχι την ενημέρωση! αλλά την πώληση βιβλίων! και το κέρδος! Αυτοί λοιπόν γίνονται θελημένα ή αθέλητα γρανάζια στο Αμερικάνικο σχέδιο για τα Βαλκανία! Θα μου πεις δεν το βλέπουν? Πως το ανέχονται? Το κέρδος ψηλέ! το μάμαλο! τίποτα περισσότερο! τίποτα λιγότερο! Τους τοποθετώ στο ίδιο καζάνι με τους Τούρκους και τους Αμερικάνους! αφού αποτελούν υλικά για το ίδιο φαγητό!
-Και είμαι απόλυτα σίγουρος για αυτό! Αν θα ήθελαν απλά την ενημέρωση θα είχαν περιοριστεί σε αυτήν δε θα προχωρούσαν σε ηθελημένες διεστρεβλώσεις!
-Τά κύρια χαρακτηριστικά ενός έθνους είναι η γλώσσα η ιστορία και η θρησκεία! Προσπαθώντας κάποιοι μέσα και έξω! να χτυπήσουν κυρίως τη θρησκεία και την ιστορία! υποδηλώνουν σαφέστα το στόχο τους που είναι το Έθνος! χωρίς θρησκεία και με μπερδεμένη ιστορία! πολύ ποιο εύκολα ο Μάγειρας Αμερικάνος θα φτιάξει τη σούπα του για να τη σερβίρει...
-Όχι μόνο δε θα πάρω αλλά θα του τη ρίξω στο κεφάλι!
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!!
--ΚΑΫΜΕΝΕ ΓΙΕ ΜΟΥ ΤΙ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!!!!!!