- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Δεν αξίζει τον κόπο να αναλώνεσαι κι εσύ.Ασε εμάς που έχουμε ήδη βουτήξει στα "έλη" να χρεωθούμε άλλη μιά κίτρινη κάρτα.
Αγνόησέ τους.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
quote:Όπα και τα παρατρεχάμενα κομμάντα
ΚηφέαΔεν αξίζει τον κόπο να αναλώνεσαι κι εσύ.Ασε εμάς που έχουμε ήδη βουτήξει στα "έλη" να χρεωθούμε άλλη μιά κίτρινη κάρτα.
Αγνόησέ τους.ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Αλλά αλήθεια, γιατί καημένε λέει ο άλλος «θράσος;;;» Με την ίδια έννοια "θράσος" έχεις κι εσύ που κάνεις τα κομμάντα (απόκριες που είναι)
Σε φόρουμ είμαστε. Γι’αυτό τα ποστ έχουν το κουμπάκι «απάντηση» ή «παράθεση» - λες κάτι. Δεν αντέχεις άλλοι να το σχολιάσουν; Δικαίωμά σου. Αλλά υπάρχουν άρθρα στο εσοτέρικα νομίζω όταν δε θέλει κάποιος κουβέντα. Το κάθε νήμα το λέμε «συζήτηση» - οκ δεν τη θέλεις. Αυτό όμως δεν σε απαλλάσει από το να την ανέχεσαι – και ιδανικά να αιτιολογείς τυχόν διαφωνία σου... και εν πάσει περιπτώσει – δικαίωμά μας να τοποθετούμαστε πάνω σ’αυτά που λες – αυτή είναι η ιδέα του φόρουμ – ακόμα κι αν δεν σ’αρέσει. Αλλά αν καταφεύγεις σε εκφράσεις «θράσος» κτλ.... γίνεσαι υπόλογος των εκφράσεών σου να τις αιτιολογήσεις.
Τί αθεϊστικό θράσος είναι αυτό; Εδώ δεν είναι το χωράφι κανενός ιδιώτη.
Μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει, αλλά όχι να παραπονιέται γι' αυτό εκφράζουν οι άλλοι.
Αν δεν μπορει κάποιος να ανεχθεί την διαφορετική άποψη, καλό είναι να φτιάξει ένα δικό του κλειστό φόρουμ. Ακόμη έχουμε δημοκρατία.
ΔΑΡΒΙΝΙΚΗΣ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ
Ειδοποιός διαφορά των επιστημονικών θεωριών από
τα δόγματα είναι ότι οι επιστημονικές θεωρίες επιδέχονται αμφισβήτησης.
Η πρόοδος της επιστήμης βασίζεται σε αυτή ακριβώς τη διαψευσιμότητα των
επιστημονικών θεωριών. Η δαρβινική θεωρία της εξέλιξης των ειδών, από τη
διατύπωση της μέχρι σήμερα, υπόκειται σε αμφισβήτηση από μια σταθερή και συνεχή
μειοψηφία του επιστημονικού κόσμου. Οι επιστήμονες αυτοί θεωρούν, πως η
δαρβινική εξελικτική θεωρία, αν και εξηγεί τη δημιουργία νέων παραπλήσιων ειδών,
δεν δύναται να εξηγήσει την προέλευση των οικογενειών και όλων των άλλων
ανώτερων ταξινομικών κατηγοριών.Η αμφισβήτηση τους είναι καθαρά επιστημονική
και ούτε στο ελάχιστο φιλοσοφική ή θεολογική. Στο παρόν άρθρο παρατίθενται
συνοπτικά μερικά από τα κύρια επιχειρήματα, που έχουν προβληθεί, ενάντια στη
γενική ισχύ της δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας. Ο αναγνώστης καλείται να
διαπιστώσει ο ίδιος, ότι πρόκειται για επιστημονικά και όχι για θεολογικά
επιχειρήματα.
Το αρχείο των απολιθωμάτων Ο Κάρολος
Δαρβίνος, στο κλασικό του βιβλίο «Η προέλευση των ειδών» αναφέρει τα εξής:
«Ο αριθμός των ενδιάμεσων ειδών, που έχουν υπάρξει στη γη, πρέπει να
είναι πραγματικά τεράστιος. Γιατί, τότε κάθε γεωλογικός σχηματισμός και κάθε
στρώμα δεν είναι γεμάτο με τέτοιους ενδιάμεσους κρίκους; Η γεωλογία, οπωσδήποτε,
δεν αποκαλύπτει καμία τέτοια βαθμιαία οργανική αλυσίδα και αυτή, πιθανώς, είναι
η προφανέστερη και σημαντικότερη αντίρρηση, που μπορεί να προβληθεί ενάντια στη
θεωρία μου.»
Σήμερα, μετά από ενάμισο αιώνα εντατικής αναζήτησης ενδιάμεσων
κρίκων, η εικόνα του αρχείου των απολιθωμάτων παραμένει η ίδια. Ένας από τους
σπουδαιότερους εξελικτές παλαιοντολόγους της εποχής μας, ο Stephen J. Gould τη
συνοψίζει ως εξής : «Η ιστορία των περισσότερων απολιθωμένων ειδών
περιλαμβάνει δύο στοιχεία ιδιαίτερα ασύμβατα με τη βαθμιαία εξέλιξη: 1) Στάση:
Τα περισσότερα είδη δεν παρουσιάζουν καμία κατευθυντική αλλαγή κατά την παρουσία
τους στη γη. Εμφανίζονται στο αρχείο των απολιθωμάτων με την ίδια σχεδόν μορφή
με την οποία εξαφανίζονται: η μορφολογική μεταβολή τους είναι συνήθως
περιορισμένη και χωρίς ορισμένη κατεύθυνση. 2) Ξαφνική εμφάνιση: Σε κάθε
περιοχή, ένα είδος δεν εμφανίζεται σταδιακά, με συνεχή μορφολογική μεταβολή των
προγόνων του. Εμφανίζεται ξαφνικά και πλήρως διαμορφωμένο.»
Η προαναφερθείσα
εικόνα δεν μπορεί να αποδοθεί σε ανεπάρκεια του αρχείου των απολιθωμάτων.
Πράγματι, από τις 178 οικογένειες των σύγχρονων σπονδυλωτών (εξαιρούνται τα
πτηνά), οι 156 έχουν βρεθεί ως απολιθώματα (ποσοστό 88%) . Η βιολογική έκρηξη του Καμβρίου (cambrian
explosion)Το σύνολο σχεδόν των φύλων (δηλ. των βασικών τύπων ζωντανών
οργανισμών) εμφανίζεται ξαφνικά στο αρχείο των απολιθωμάτων, στα στρώματα της
εποχής του Καμβρίου, χωρίς κανένα απολύτως ίχνος των απειράριθμων ενδιάμεσων
κρίκων, οι οποίοι θα έπρεπε να συνδέουν όλους αυτούς τους ριζικά διαφορετικούς
οργανισμούς μεταξύ τους.
Ο ζωολόγος Richard Dawkins, o πιο διάσημος ίσως
υποστηρικτής της εξελικτικής θεωρίας αναφέρει σχετικά : «Τα γεωλογικά
στρώματα του Καμβρίου … είναι τα παλαιότερα στα οποία βρίσκουμε τα περισσότερα
είδη ασπόνδυλων. Και βρίσκουμε πολλά από αυτά ήδη σε προχωρημένο στάδιο
εξέλιξης, την πρώτη στιγμή που εμφανίζονται. Είναι σαν να έχουν φυτευτεί εκεί,
χωρίς καμία εξελικτική ιστορία.» Ο R. Lewin αναφέρει :«Έχοντας
περιγραφεί πρόσφατα ως «το πιο σημαντικό εξελικτικό γεγονός της ιστορίας των
μεταζώων», η κάμβρια έκρηξη δημιούργησε σχεδόν όλους τους κύριους τύπους
οργανισμών (φύλα), που έχουν υπάρξει, συμπεριλαμβανόμενων και πολλών άλλων, τα
οποία αργότερα εξαφανίστηκαν. Σε σύγκριση με τα 30 περίπου υπάρχοντα φύλα,
μερικοί εκτιμούν ότι η κάμβρια έκρηξη δημιούργησε μέχρι και 100.»
Το φαινόμενο της μοριακής ισοαπόστασης
(molecular equidistance) . H βιοχημική σύγκριση των ζωντανών οργανισμών
(συγκρίσεις DNA, RNA, πρωτεϊνών) αποκάλυψε το καθολικό φαινόμενο της μοριακής
ισοαπόστασης: Κάθε ζωντανός οργανισμός έχει σχεδόν την ίδια βιοχημική διαφορά
από όλους τους οργανισμούς ενός οποιουδήποτε άλλου φύλου, τάξης, γένους κτλ.
Επομένως, κανένας από τους οργανισμούς του συγκρινόμενου φύλου δεν μπορεί να
θεωρηθεί ότι βρίσκεται εξελικτικά κοντύτερα σε αυτόν. Το φαινόμενο αυτό είναι
απόλυτα καθολικό και εμφανίζεται πάντα, ανεξάρτητα από την πρωτεΐνη ή το τμήμα
DNA, RNA που χρησιμοποιείται για τη σύγκριση.Σε γνωστό βιβλίο αναφοράς
παρέχονται τα αποτελέσματα μεγάλου αριθμού τέτοιων συγκρίσεων. Ενδεικτικά
αναφέρουμε, ότι το ποσοστό διαφοράς της πρωτεΐνης cytochrome C2 ενός
προκαρυωτικού οργανισμού (βακτηριδίου) από τις αντίστοιχες πρωτεΐνες ενός
μεγάλου αριθμού απίστευτα διαφορετικών ευκαρυωτικών οργανισμών (θηλαστικών,
ερπετών, πουλιών, αμφιβίων, εντόμων, ψαριών, φυτών και μονοκυτταρικών
οργανισμών, όπως η μαγιά) είναι πάντα και με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια το ίδιο.
Συγκεκριμένα κυμαίνεται μόλις μεταξύ του 64% και του 69%. Βάσει της
δαρβινικής θεωρίας, θα περίμενε κανείς ότι τα θηλαστικά θα διέφεραν από το
βακτηρίδιο περισσότερο από ότι τα ψάρια και τα ψάρια περισσότερο από ότι η
μαγιά. Ωστόσο, αυτό το οποίο πραγματικά προκύπτει, είναι ότι όλοι αυτοί οι
οργανισμοί απέχουν βιοχημικά ακριβώς και με μαθηματική ακρίβεια την ίδια
απόσταση από το βακτηρίδιο. Επομένως, κανένας οργανισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί
εξελικτικά ενδιάμεσος ανάμεσα στο βακτηρίδιο και τα θηλαστικά, κάτι που έρχεται
σε ευθεία αντίθεση με τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Επιπλέον, η απόλυτη
καθολικότητα και η σχεδόν μαθηματική ακρίβεια του φαινομένου της μοριακής
ισοαπόστασης αποκαλύπτει σε βιοχημικό επίπεδο μια κανονικότητα ανάλογη αυτής του
περιοδικού πίνακα των στοιχείων. Η κανονικότητα αυτή είναι αδύνατον να εξηγηθεί
ικανοποιητικά από τους τυχαίους μηχανισμούς της δαρβινικής θεωρίας.
Η μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα (irreducible
complexity). Ένας βιολογικός μηχανισμός εμφανίζει μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα,
όταν οποιαδήποτε απομείωση της πολυπλοκότητας του (δηλαδή οποιαδήποτε αφαίρεση
ενός από τα στοιχεία που τον αποτελούν) οδηγεί σε πλήρη απώλεια της
λειτουργικότητας του. Ένα παράδειγμα βιολογικού μηχανισμού με μη ελαττώσιμη
πολυπλοκότητα είναι το μαστίγιο των βακτηριδίων. Το μαστίγιο είναι μια
περιστροφική προπέλα, την οποία κάποια βακτηρίδια χρησιμοποιούν για τη
μετακίνηση τους εντός υγρών.
Αποτελείται από τα εξής (κύρια) στοιχεία: Το
καθ΄αυτό μαστίγιο που περιστρέφεται εντός του νερού, έναν μοριακό κινητήρα που
περιστρέφει το μαστίγιο, έναν αρθρωτό σύνδεσμο που συνδέει το μαστίγιο με τον
κινητήρα και έναν στάτορα που κρατάει τον κινητήρα στη θέση του. Αν αφαιρέσουμε
ένα οποιοδήποτε από τα ανωτέρω στοιχεία, ο μηχανισμός παύει εντελώς να
λειτουργεί. Ένας μηχανισμός που εμφανίζει μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα είναι
αδύνατο να εξελιχθεί σταδιακά με δαρβινικό τρόπο (τυχαίες μεταλλάξεις – φυσική
επιλογή). Πράγματι, οποιοδήποτε ενδιάμεσο στάδιο της εξέλιξης του μηχανισμού,
ακόμα και αν προκύψει από τυχαίες μεταλλάξεις, δεν μπορεί να επιλεγεί από τη
φυσική επιλογή, επειδή δεν έχει καμία λειτουργικότητα. Δηλαδή, στη συγκεκριμένη
περίπτωση, το 50% του μαστιγίου δε βελτιώνει ούτε στο ελάχιστο την ικανότητα του
βακτηριδίου να κολυμπάει και, επομένως, το μαστίγιο δεν μπορεί να εξελιχθεί
σταδιακά, αλλά πρέπει να προκύψει σαν ολότητα από τις τυχαίες μεταλλάξεις (κάτι
που είναι αστρονομικα απιθανο.
Πριν 150 χρόνια οι επιστήμονες δεν γνώριζαν
τίποτα για μηχανισμούς μη αναγώγιμης πολυπλοκότητας. Ωστόσο ο δαρβίνος προείδε τις δυσκολίες που
τέτοια συστήματα θα μπορούσαν να προβάλουν για τη θεωρία του. Αν θα μπορούσε
να δειχθεί ότι υπάρχει οποιοδήποτε πολύπλοκο όργανο, που δεν θα μπορούσε να έχει
σχηματιστεί μέσω πολυάριθμων μικρών διαδοχικών διαφοροποιήσεων, η θεωρία μου θα
κατέρρε τελείως…”Κάρολος Δαρβίνος.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο μηχανισμός με τον
οποίο το αίμα πήζει στις πληγές, αποτρέποντας τον θάνατο των οργανισμών από
ακατάσχετη αιμορραγία. Ο μηχανισμός βασίζεται σε μια αλυσίδα σαράντα τεσσάρων
διαδοχικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ πρωτεινών . Η πήξη του αίματος
επιτυγχάνεται μόνο στο τελευταίο 44ο βήμα, το οποίο για να συμβεί προϋποθέτει
όλα τα 43 προηγούμενα. Ενδιάμεσοι οργανισμοί (εξελικτικοί κρίκοι) στους οποίους
λείπει έστω και μία από τις 44 διαδοχικές αλληλεπιδράσεις δεν είναι δυνατόν να
έχουν υπάρξει, επειδή η πρώτη πληγή θα τους προκαλούσε άμεσα θάνατο από
ακατάσχετη αιμορραγία.
Η μη ελαττώσιμη πολυπλοκότητα δεν αποτελεί εξαίρεση,
αλλά είναι γενικό φαινόμενο, που χαρακτηρίζει το σύνολο σχεδόν των σύνθετων
βιολογικών μηχανισμών. Όπως μια μηχανή δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο αν
το σύνολο των βασικών εξαρτημάτων της έχουν τοποθετηθεί και συνδεθεί μεταξύ
τους, έτσι και οι σύνθετοι βιολογικοί μηχανισμοί δεν είναι δυνατόν να
λειτουργήσουν και να επιλεγούν από τη φυσική επιλογή, παρά μόνο αν
συναρμολογηθούν στο σύνολο τους από μία και μοναδική υπεραστρονομικά τυχερή
μακρομετάλλαξη. Άμεσες παρατηρήσεις των δυνατοτήτων του
δαρβινικού μηχανισμού Συχνά λέγεται, ότι για να διαπιστωθούν εξελικτικές
αλλαγές στα έμβια είδη απαιτείται να παρέλθουν εκατομμύρια χρόνια. Αυτό πιθανώς
να ισχύει για τους ανώτερους πολυκυτταρικούς οργανισμούς, ωστόσο δεν ισχύει για
τους ταχύτατα αναπαραγόμενους μονοκυτταρικούς οργανισμούς.
Η μεγαλύτερη,
μέχρι σήμερα, πειραματική εξελικτική μελέτη, πραγματοποιείται από τον καθηγητή
Richard Lenski του πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν . Κατά το υπόψη πείραμα,
μελετάται, άμεσα και εργαστηριακά, η εξέλιξη του βακτηριδίου E.coli. Μέχρι
σήμερα, στους δοκιμαστικούς σωλήνες του Lenski έχουν γεννηθεί και πεθάνει
περίπου 10^13 βακτηρίδια, αριθμός μεγαλύτερος από τον συνολικό αριθμό των
χιμπαντζήδων και των ανθρώπων που έχουν υπάρξει στην εξελικτική γραμμή που
οδηγεί από τον χιμπαντζή στον άνθρωπο.
Επομένως, η επίδραση του δαρβινικού
μηχανισμού στην εξέλιξη του E.coli, κατά το υπόψη πείραμα, θα πρέπει να είναι
ανάλογη με την επίδραση του στην εξέλιξη του ανθρώπου.Η πειραματικώς
παρατηρηθείσα εξέλιξη του E.coli, δεν οδήγησε στην εμφάνιση ούτε μίας νέας
σύνδεσης μεταξύ πρωτεϊνών (κάτι που είναι η βάση για τη δημιουργία νέων
βιοχημικών λειτουργιών). Το βακτηρίδιο απλώς πέτυχε να μειώσει την κατανάλωση
ενέργειας του, χάνοντας την ικανότητα του να κατασκευάζει κάποιες από τις
δομικές μονάδες του RNA, που υπό τις συνθήκες του πειράματος δεν του
χρειάζονταν. Μάλιστα, ούτε το μικρόβιο της ελονοσίας P. falciparum, στο
οποίο, κάθε χρόνο, γεννιούνται περίπου 10^20 άτομα έχει επιτύχει κατά τις
τελευταίες δεκαετίες (που η εξέλιξη του παρατηρείται βιοχημικά) να δημιουργήσει
κάποια νέα σύνδεση μεταξύ πρωτεϊνών. Ενδεικτικά αναφέρεται, ότι ο αριθμός των
θηλαστικών που έχουν υπάρξει στην ιστορία της γης είναι μικροτερος απο 10^20.
Η προέλευσης ζωής και η πολυπλοκότητα του
κυττάρου. Στην εποχή του Δαρβίνου, το κύτταρο, η απλούστερη μορφή ζωής,
θεωρούνταν κάτι τόσο απλό, όσο «ένας μικρός βόλος από άνθρακα» . Ωστόσο, τον
20ο αιώνα, η ανακάλυψη του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου και η πρόοδος της μοριακής
βιολογίας έδειξαν, ότι ανάμεσα στην πολυπλοκότερη μορφή άβιας ύλης (κρύσταλλοι)
και στην απλούστερη μορφή έμβιας ύλης (βακτηριδιακά κύτταρα) υπάρχει ένα
ασύλληπτο χάσμα. Για να δώσει μια εικόνα αυτού του χάσματος, ένας από τους
μεγαλύτερους επιστήμονες του 20ου αιώνα, ο Sir Fred Hoyle έκανε μια εκτίμηση της
πιθανότητας να προκύψει το πιο απλό γνωστό βακτηρίδιο από μια υποτιθέμενη
«προβιοτική σούπα» . Το πιο απλό γνωστό βακτηρίδιο έχει δυνατότητα
κωδικοποίησης περίπου 2000 πρωτεϊνών, με μέσο μήκος περί τα 300 αμινοξέα η κάθε
μία. Μια αισιόδοξη εκτίμηση της πιθανότητας τυχαίας συναρμολόγησης μιας μέσης
πρωτεΐνης είναι 1 στα 10^20.
Επομένως, η πιθανότητα τυχαίας συναρμολόγησης και
των 2000 πρωτεϊνών του απλούστατου βακτηριδίου θα πρέπει να είναι 1 στα
(10^20)^2000 = 10^40000. Πρόκειται για πιθανότητα τόσο μικρή, ώστε η τυχαία
προέλευση της ζωής θα φαινόταν εντελώς αδύνατη, ακόμα και αν όλο το σύμπαν ήταν
γεμάτο με «προβιοτική σούπα».Ένας από τους διακεκριμένους επιστήμονες, που
ασχολούνται με την έρευνα στον τομέα της προέλευσης της ζωής, ο Klaus Dose,
συνοψίζει ως εξής την τρέχουσα κατάσταση της έρευνας στον χώρο του
<<Πάνω από 30 χρόνια πειραματισμού σε σχέση με την προέλευση της ζωής,
στους τομείς της χημικής και μοριακής εξέλιξης, έχουν οδηγήσει μάλλον σε μια
καλύτερη αντίληψη του τεραστίου μεγέθους του προβλήματος, παρά στη λύση του.
Σήμερα, όλες οι συζητήσεις επί γενικών θεωριών και όλα τα πειράματα καταλήγουν
σε αδιέξοδο ή σε μια ομολογία άγνοιας .>>
Πηγη = ιστοσελιδα inteligendesign.pblog.gr
quote:
ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ :Κηφέα
Δεν αξίζει τον κόπο να αναλώνεσαι κι εσύ.Ασε εμάς που έχουμε ήδη βουτήξει στα "έλη" να χρεωθούμε άλλη μιά κίτρινη κάρτα.
Αγνόησέ τους.ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Φίλε Νικόμαχε
Έχεις δίκιο . Επί του παρόντος θα τους αγνοήσω .
Αλλά προσωρινά .
Αν χρειασθεί , όμως , θα επανέλθω .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Edited by - Heretic on 25/02/2014 22:27:10
quote:Οπότε όλα τα βαρύγδουπα τόσες σελίδες που γράφεις εξ αίφνης αρχίζουν να έχουν αξία που τείνει προς το μη-δεν μια και δείχνουν κάκή προαίρεση και καθόλου διάθεση για διάλογο. Βλέπεις; Ρωτάς κάτι και αντί για απάντηση διαπιστώνεις ότι το πρόσωπο που γράφει τα βαρυσήματα αναδίδει τελικά δυσώδες ήθος -- έχει κι αυτό τη χρησιμότητά του, δε λέω. Θα προτιμούσα διάλογο.quote:
ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ :Κηφέα
Δεν αξίζει τον κόπο να αναλώνεσαι κι εσύ.Ασε εμάς που έχουμε ήδη βουτήξει στα "έλη" να χρεωθούμε άλλη μιά κίτρινη κάρτα.
Αγνόησέ τους.ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.Φίλε Νικόμαχε
Έχεις δίκιο . Επί του παρόντος θα τους αγνοήσω .
Αλλά προσωρινά .
Αν χρειασθεί , όμως , θα επανέλθω .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
quote:Εν τάξει. Αναρρωτιέμαι αν ανάλογες "πολλαπλές διαδικασίες επιλογής" - όχι νευρωνικών κυκλωμάτων αλλά άλλους είδους (οποιουδήποτε, πχ συνδέσμου μορίων) είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ανάπτυξη "συνείδησης" (όχι απαραίτητα "ανώτερης τάξης");;;
....
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή , η ανάπτυξη της συνείδησης ανώτερης τάξης που χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος πραγματοποιείται σε κάθε άτομο με πολλαπλές διαδικασίες επιλογής νευρωνικών κυκλωμάτων .
...
quote:
Θα ήθελα ακούσω κάποια γνώμη ως προς το παρακάτω. Ειπώθηκε:quote:Εν τάξει. Αναρρωτιέμαι αν ανάλογες "πολλαπλές διαδικασίες επιλογής" - όχι νευρωνικών κυκλωμάτων αλλά άλλους είδους (οποιουδήποτε, πχ συνδέσμου μορίων) είναι δυνατόν να οδηγήσει σε ανάπτυξη "συνείδησης" (όχι απαραίτητα "ανώτερης τάξης");;;
....
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή , η ανάπτυξη της συνείδησης ανώτερης τάξης που χαρακτηρίζει το ανθρώπινο είδος πραγματοποιείται σε κάθε άτομο με πολλαπλές διαδικασίες επιλογής νευρωνικών κυκλωμάτων .
...
Panpam, αν έχεις καταλάβει δεν επιθυμούν διάλογο, γιατί θεωρούν τους χριστιανούς ως διανοητικά κατώτερους. Που να συγκριθούμε τώρα με αυτούς στις γνώσεις, θα μας κάνουν σκόνη μιλάμε.
Το ερώτημα μου είναι το εξής, από παιδιά μαθαίνουμε αυτό που βλέπουμε να το αποτυπώνουμε με τα λόγια, ένα λουλούδι, ένα ψάρι, ένα τοίχος και ούτε κάθε εξής και αρχίζουμε και αφομοιώνουμε μέσα από τις εικόνες, το λουλούδι έχει αυτήν την μορφή, το ψάρι το ίδιο κτλ.
Αυτά φαίνονται ότι τα αντιλαμβανόμαστε βέβαια και από αυτά που προσπαθεί να ζωγραφίσει ένα παιδί, αλλά για εμένα είναι αφηρημένα, τι εννοώ, πως μπορούμε και εκπέμπουμε αφού μιλάμε για τον ανθρώπινο είδος, την εικόνα αυτή, πως ξέρουμε ότι κάποιος άλλος δεν αντιλαμβάνεται ή δεν βλέπει με διαφορετικά μάτια την εικόνα;
Τι το καθορίζει αυτό και πως μπορούμε να πούμε ότι είναι ο λάθος και σωστός τρόπος;
Άρα τα μάτια μας είναι σαν καθρέφτης που αντανακλά, από την ίριδα προς τον νου και από τον νου προς την ίριδα.
Αλλά όπως ξέρουμε τα νεύρα είναι ο διαβιβαστής ως προς την ίριδα, άρα αν το καλό σκεφτούμε αυτό, τα πάντα τα αντιλαμβανόμαστε ερεθιστικά και όχι ακριβώς οπτικά, γιατί το ερέθισμα περνάει ως προς αυτήν.
Οπότε και έχουμε μάθει να κοιτάμε επιφανειακά όπως μας έχουνε μάθει, πως μπορούμε να αντικρίσουμε όμως και να μάθουμε να κοιτάμε εκτός ύλης;
Με απλά λόγια σύμφωνα με αυτά που μας έχουν μάθει μπορεί να δούμε κάτι παράξενο εκτός των δεδομένων που μας έχουν δώσει και απλά να μην προσέξουμε ή να μην δώσουμε σημασία, γιατί δεν έχουμε το ανάλογο ερέθισμα.
Και αυτό πιστεύω ότι προσπαθούσαν να περάσουν και οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι με την παρατήρηση και την οπτική των πραγμάτων, δηλαδή τι τους ερέθισε στο οπτικό τους πεδίο και κατά επέκταση την φαντασία για να αντιληφθούν το σύμπαν;
Άρα δεν είναι ένας τύπος τεχνητής νόησης, ως προς το περιβάλλον που χτίζουμε, ή μάλλον επιβάλουμε.